Handige Harjet

,,Hoe gaat het nog met u?'', da's zowat het eerste wat Malief te horen krijgt als ze een stapje in de wereld zet. En dat stapje moet je zeer breed zien: naar de bank, naar de Inno, naar het station, naar de glasbak, naar de krantenboer. Of gewoon op straat, als ik mijn postbus leeg maak. ,,Goed'' zeg ik dan. Wat zou ik anders moeten zeggen? Ha ja, er zijn er die mij als een sukkelig hondje willen uit laten. Naar het park of naar een terrasje. Er zijn er die een lunchke wel zien zitten. Of misschien eens samen naar Lourdes gaan? (ik vind niks uit). Daar zat ik dus gisterennamiddag _een zéér stille dag_ aan te denken terwijl ik in het gerenoveerde ex-kantoor van de Meester naar nietjes zocht. En daarna een idee had om mijn hartje te luchten. Want eerlijk waar, kan ik zomaar aan ,, iedereen die belangstellend informeert'' vertellen dat ik niet weet hoe ik een radiator moet luchten (en iedere morgen om halfacht wakker word van het gerommel), en, wat erger is, een nieuwe partij nietjes in de Bostitch steken (ben op het spul gaan kijken want hoe heet zo'n machien) en met vier nietjes in mijn duim foeterend naar het kraantje ben gelopen om het bloed te wissen? OK, nu weet ik het wel hoor. En koffie kan ik ook al zetten, al heb ik al een paar slachtoffers vooral veel gruis geserveerd. En dan heb ik niet te klagen want ik heb een weg op de wijde wereld dank zij de mail, ik kan (bijna met de ogen toe) in mijn garage rijden en Kadoke2 heeft mij vorige vrijdag _ik stond klaar om ,,uit te gaan''_ nog snel de ,,moves van de cupsong'' aangeleerd. Handjes klap, roffelen op de tafel, handje klap, handje klap, (en ze zong er iets bij van I miss you so) en na een kwartier (Malief had het zweet in de handen want het was examen om te bewijzen dat ze nog mee kom) was het goed zo Malief en mocht ik weg. Op de trein vroeg de kaartjesknipper naar mijn identiteitskaart. Blijkbaar moest ik bewijzen dat ik mijn seniorenkaart ook verdiend had.

Nooit meer...

Nog heel even, en dan nemen we de draad weer op. Hieronder een foto, zoals het nooit meer zal zijn. Geen Meester om een oogje in het zeil te houden, de eerste stevige spadesteek te geven voor een nieuwe bloemenwinkel, de handdoek klaar te houden als de kadokes uit de golven springen. Zoals de Kadokes zelf ook geen kadokes meer zijn, maar een coole bink en een knappe Griet die mij een trapje suggereren als ik hen nog eens wil knuffelen. Tempus enzovoort...

De mooiste zomer...

Tempus ruit, hora fluit

Geen aanval van deweveritis, maar wie bij de hond slaapt (in mijn geval ,,dineert'' )krijgt de vlooien. Om maar te zeggen dat ik blij was dat bij de uitnodiging voor een reunie met 24 ex-collega's ook een vertaling zat. Ik ben nog een exemplaar dat een ,,master'' heeft gehaald zonder een woord Latijn te spreken. Of toch maar een paar. Van de broers Pezzeke en Poiche leerde ik dat ik hun ,,ancilla'' was waarna ik in hun woordenlijst naar de vertaling van boer zocht. Geef toe, qua scheldwoorden had ik nog veel te leren. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Malief bij een deftige krant terecht kwam. Waar ze toen tien jaar lang ,,ancilla'' speelde en netjes alle gebroken benen en andere ,,vree accidente'' aan de telefoon noteerde. Maar daar werd woensdag op de reunie van de journalistieke fine fleur niet meer over gesproken. Ik had het voor geen geld willen missen. Want ,,de tijd snelt voort'' En vierentwintig journalistieke oma's en opa's _ slechts enkele niet letterlijk- rond één tafel en allemaal nog genoeg spirit om geweldig te genieten van de ,,laudatio '' van oppernestor Gaston Durnez. Akkoord, van de vrouwelijke fine fleur van veertig jaar geleden was ik de enige overgebleven ,,fleur'' die nog de weg (nu ja, de trein) had gevonden naar het fraaie Lissewege. Gelukkig hadden enkele (iets oudere) collega's hun echtgenote meegebracht, zoveel ,,schaamlapjes'' voor wat destijds een mannenbastion was. De eerste jaren op de krant zei ik tegen alle mannen ,,mijnheer'' en zij noemden mij ,,kinneke'', ,,wijveke'' of ,,juffrouw Herten''. Behalve de wetstraatverslaggever, die zei gewoon aan de telefoon ,,'t is hier Manu hé''. Een beetje zoals professor van Mechelen mij tijdens de examens bij mijn voornaam noemde. (Komaan jonge lezertjes, het was écht zo...) Dat het deugd deed, dat weerzien. En dat het plezant was. En dat er uitbundig gezoend werd, wat in ,,onzen tijd'' echt geen gewoonte was. Na de eerste tien opperde ik dat één zoen genoeg was, maar dat hadden de laatsten niet meer gehoord. Eén exemplaar is, aangevuurd door zijn echtgenote, nog een paar keer teruggekomen. En tegen de avond werd het ritueel nog eens losjes overgedaan. Ben lichtelijk verfomfaaid thuis gekomen.

Spannend

Met zweethandjes zijn we er aan begonnen. Een nagelnieuwe pc maar ook een steengoede leermeester. En jawel, heb moeiteloos google en malief en wachtwoord en mails en fotootjes teruggevonden. Alleen het lettertype is nog wat aan de kleine kant maar waar heb je anders een leesbrilletjes voor? En een privé-boodschap voor Pezzeke: ze hebben mij ook al een Iphone proberen aan te smeren om ,,mee te gaan met mijn tijd''...

Journalist?Jawadde...

Dinsdagmorgen bij de kapper. Cara heeft mij met veel zilverpapier vermomd in een buitenaards wezen en ik mag ,,rusten''. Dat was zonder die andere klant gerekend die in het kort de succesrijke job van haar zoon besprak: altijd weg, Parijs, Milaan, Londen, en altijd tussen het schoon volk. ''Hij was ook op de opening van de nieuwe winkel van meneer Natan en wij mochten meegaan.'' Journalist hé en hij maakt ook foto's. Waarna nog een figuur de conversatie overneemt_ blijkbaar de echtgenoot-chauffeur van de trotse moeder_ en uitroept ,,menier Natan das mijne vriend zenne'' want hij was er ook welkom. Heb wijselijk gezwegen. Meneer Natan? Met een naam als ,,menier Vermeulen'' maak je natuurlijk geen indruk in een kapsalon...

Bij de smoelsmid

Onze smoelsmid is een fidele vent. Ooit figureerde hij in mijn column in een zogeheten ,,serieuze krant'' en hij kon er mee lachen. Ondertussen is hij ook een lezer van Malief geworden. Eerlijk gezegd een van de weinigen die, toen hij er van hoorde, er aan begonnen is van dag één. En dat hij een aandachtige lezer was moest blijken uit zijn commentaar aan de Meester, en of die er mee kon lachen? Juist, die las geen blogs, Malief las ook zijn besluiten niet... Enfin, lange inleiding om te zeggen dat ik na ruim twee jaar ,,ontrouw'' (als je geen last hebt ga je toch niet voor je plezier naar de smoelsmid?) mij weer telefonisch aanmeldde. En was het van de zenuwen (ja zèg?), toen hij vroeg om ,,het probleem te omschrijven'' mompelde ik iets van spleetjes en zaadjes die er blijven insteken. En terwijl ik het zei dacht ik ,,shit, wat ben ik nu toch aan het zeggen?''Volgens mij behield hij een pokerface. Geen probleem, twee weken later mocht ik komen, maar als het ,,erger'' werd mocht ik bellen. Gisteren was het zover. Terwijl hij nog wat administratie afwerkte (ik was wat te vroeg) zat ik te denken hoe ik dat ging recht zetten. En jawel, op ,,wat was het probleem nu weer?'' begon ik te broebelen over zaadjes van het brood en dat het zo stom was wat ik gezegd had en van de spleetjes. Enfin, niet veel later kwam er een slappe lach in duo waar geen eind aan kwam. En tranen, van het lachen natuurlijk. En toen sprak hij de legendarische woorden: ,,ik wil u plat''. Maar dat was toen hij de stoel horizontaal legde en ik wat kreunde (voor mijn zwakke rug'').Daarna was het lachen over. De medische uitleg over afgebroken kiezen en een bloedbad ga ik mijn lezertjes besparen maar de smoelsmid heeft mij verzekerd dat ik het op mijn blog mocht zetten. En voor wie het interesseert, ik ben weer helemaal ,,de oude''.