Lieve vrouwenhater...

Het begint met een verhaal uit de oude doos. In 1976 kwam ,,de vrouwenhater'' in ons leven. Een overweldigende meerderheid had hem verkozen tot onze grote baas. En dat was een unicum want de man was door zijn onderdanen heu ,,geplebisciteerd'': hij was niet eens kandidaat. En wij (de hele redactie, om de bende maar een naam te geven), zag hem graag. Welja, er waren ook grommelaars, en die noemden hem dus een vrouwenhater. Omdat hij vrijgezel was, altijd recht voor zijn raap en hardop zei dat hij niet tegen tranen en andere flauwiteiten kon. Of tegen intriges, als ze bij hem geen gelijk kregen. Lang geleden, helemaal waar. Gisteren zijn we de man gaan opzoeken in een rusthuis. Ik was er eerlijk gezegd een beetje ,,ondersteboven'' van. Hij zat op de televisie naar een soort rechtbankserie te kijken en toen had ik nog verwacht dat hij zou zeggen: ,,zeg, ik ben wel aan het kijken hé''. Dat was de eerste verrassing. Mijn naam kende hij nog wel, ,,maar ik herken u niet zenne'' zei hij lachend. ,,Ha ja, een ouwe madam geworden hé'' grapte ik (niet helemaal van harte...).Ik mocht hem een zoen geven, en een knuffel. Toen kwam de verpleging zeggen dat we naar zijn kamer moesten gaan, want dat er een vergadering was. En schoot onze baas even in zijn oude rol: ,,Jullie moeten het weten hé, eerst moest ik naar hier komen, dan weer weg!'' Met een lachje, maar met de stem van vroeger. Wie hem niet kende moest gedacht hebben ,,wat een ijzervreter''. (Zijn vroegere bijnaam, verdiend dank zij zijn belangstelling voor het leger.) Maar in de gang verloor hij zijn masker en nam hij mij stevig bij de hand. De rest van het verhaal is een lange memory lane. Hoe hij de avond dat de Herald of Free Enterprise zonk en ik avonddienst had hij op zijn knieën naast mijn bureau kwam zitten, de warboel aan verslaggevers op het strand van Zeebrugge ventileerde en mij dicteerde wat ik moest schrijven. Het was net een avond dat de krant om technische redenen vroeg moest sluiten. Daarna bracht hij mij met de wagen naar huis ,,maar niet in de stad hé want daar ben ik al eens verloren gereden'' gromde hij die avond. Een baas met een bescheiden wagen (ik heb er later andere gezien). En in Vilvoorde smeekte ik hem om zijn bocht naar de E19 wat voorzichtiger te pakken, want wat zou er geroddeld worden als we verongelukten. Ik heb het gisteren terug opgehaald, en we lachten en ik verzekerde hem nog eens dat hij de beste baas ooit was omdat hij streng maar rechtvaardig was. Ja, dat wist hij nog, dat er velen waren die hem streng vonden. Ik bekende dan maar dat ik altijd over hem sprak met zijn familienaam, maar dat was omdat de anderen dat ook deden. En dat hij mij het gevoel had gegeven dat ik meetelde, ook al waren mijn schrifturen niet direct zijn geliefd onderwerp. Hij had mij zelfs eens willen overhalen om naar ,,onze jongens in Duitsland'' te gaan, om te kijken hoe ze het daar stelden. Ik zag het niet zitten, en hij had begrip voor mijn argumenten. Het was de tijd dat ik nog lang haar, rokjes en hoge hakken droeg. Ik zag mij daar al rondlopen als ,,onderzoeksjournalist''. Of hij het allemaal nog haarfijn begrepen heeft? Ik denk het niet, maar het afscheid was hartelijk en hij heeft ook nog gezegd dat ik waarschijnlijk ,,een goede inborst had''.

Handige Harjet

,,Hoe gaat het nog met u?'', da's zowat het eerste wat Malief te horen krijgt als ze een stapje in de wereld zet. En dat stapje moet je zeer breed zien: naar de bank, naar de Inno, naar het station, naar de glasbak, naar de krantenboer. Of gewoon op straat, als ik mijn postbus leeg maak. ,,Goed'' zeg ik dan. Wat zou ik anders moeten zeggen? Ha ja, er zijn er die mij als een sukkelig hondje willen uit laten. Naar het park of naar een terrasje. Er zijn er die een lunchke wel zien zitten. Of misschien eens samen naar Lourdes gaan? (ik vind niks uit). Daar zat ik dus gisterennamiddag _een zéér stille dag_ aan te denken terwijl ik in het gerenoveerde ex-kantoor van de Meester naar nietjes zocht. En daarna een idee had om mijn hartje te luchten. Want eerlijk waar, kan ik zomaar aan ,, iedereen die belangstellend informeert'' vertellen dat ik niet weet hoe ik een radiator moet luchten (en iedere morgen om halfacht wakker word van het gerommel), en, wat erger is, een nieuwe partij nietjes in de Bostitch steken (ben op het spul gaan kijken want hoe heet zo'n machien) en met vier nietjes in mijn duim foeterend naar het kraantje ben gelopen om het bloed te wissen? OK, nu weet ik het wel hoor. En koffie kan ik ook al zetten, al heb ik al een paar slachtoffers vooral veel gruis geserveerd. En dan heb ik niet te klagen want ik heb een weg op de wijde wereld dank zij de mail, ik kan (bijna met de ogen toe) in mijn garage rijden en Kadoke2 heeft mij vorige vrijdag _ik stond klaar om ,,uit te gaan''_ nog snel de ,,moves van de cupsong'' aangeleerd. Handjes klap, roffelen op de tafel, handje klap, handje klap, (en ze zong er iets bij van I miss you so) en na een kwartier (Malief had het zweet in de handen want het was examen om te bewijzen dat ze nog mee kom) was het goed zo Malief en mocht ik weg. Op de trein vroeg de kaartjesknipper naar mijn identiteitskaart. Blijkbaar moest ik bewijzen dat ik mijn seniorenkaart ook verdiend had.

Nooit meer...

Nog heel even, en dan nemen we de draad weer op. Hieronder een foto, zoals het nooit meer zal zijn. Geen Meester om een oogje in het zeil te houden, de eerste stevige spadesteek te geven voor een nieuwe bloemenwinkel, de handdoek klaar te houden als de kadokes uit de golven springen. Zoals de Kadokes zelf ook geen kadokes meer zijn, maar een coole bink en een knappe Griet die mij een trapje suggereren als ik hen nog eens wil knuffelen. Tempus enzovoort...

De mooiste zomer...

Tempus ruit, hora fluit

Geen aanval van deweveritis, maar wie bij de hond slaapt (in mijn geval ,,dineert'' )krijgt de vlooien. Om maar te zeggen dat ik blij was dat bij de uitnodiging voor een reunie met 24 ex-collega's ook een vertaling zat. Ik ben nog een exemplaar dat een ,,master'' heeft gehaald zonder een woord Latijn te spreken. Of toch maar een paar. Van de broers Pezzeke en Poiche leerde ik dat ik hun ,,ancilla'' was waarna ik in hun woordenlijst naar de vertaling van boer zocht. Geef toe, qua scheldwoorden had ik nog veel te leren. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Malief bij een deftige krant terecht kwam. Waar ze toen tien jaar lang ,,ancilla'' speelde en netjes alle gebroken benen en andere ,,vree accidente'' aan de telefoon noteerde. Maar daar werd woensdag op de reunie van de journalistieke fine fleur niet meer over gesproken. Ik had het voor geen geld willen missen. Want ,,de tijd snelt voort'' En vierentwintig journalistieke oma's en opa's _ slechts enkele niet letterlijk- rond één tafel en allemaal nog genoeg spirit om geweldig te genieten van de ,,laudatio '' van oppernestor Gaston Durnez. Akkoord, van de vrouwelijke fine fleur van veertig jaar geleden was ik de enige overgebleven ,,fleur'' die nog de weg (nu ja, de trein) had gevonden naar het fraaie Lissewege. Gelukkig hadden enkele (iets oudere) collega's hun echtgenote meegebracht, zoveel ,,schaamlapjes'' voor wat destijds een mannenbastion was. De eerste jaren op de krant zei ik tegen alle mannen ,,mijnheer'' en zij noemden mij ,,kinneke'', ,,wijveke'' of ,,juffrouw Herten''. Behalve de wetstraatverslaggever, die zei gewoon aan de telefoon ,,'t is hier Manu hé''. Een beetje zoals professor van Mechelen mij tijdens de examens bij mijn voornaam noemde. (Komaan jonge lezertjes, het was écht zo...) Dat het deugd deed, dat weerzien. En dat het plezant was. En dat er uitbundig gezoend werd, wat in ,,onzen tijd'' echt geen gewoonte was. Na de eerste tien opperde ik dat één zoen genoeg was, maar dat hadden de laatsten niet meer gehoord. Eén exemplaar is, aangevuurd door zijn echtgenote, nog een paar keer teruggekomen. En tegen de avond werd het ritueel nog eens losjes overgedaan. Ben lichtelijk verfomfaaid thuis gekomen.

Spannend

Met zweethandjes zijn we er aan begonnen. Een nagelnieuwe pc maar ook een steengoede leermeester. En jawel, heb moeiteloos google en malief en wachtwoord en mails en fotootjes teruggevonden. Alleen het lettertype is nog wat aan de kleine kant maar waar heb je anders een leesbrilletjes voor? En een privé-boodschap voor Pezzeke: ze hebben mij ook al een Iphone proberen aan te smeren om ,,mee te gaan met mijn tijd''...

Journalist?Jawadde...

Dinsdagmorgen bij de kapper. Cara heeft mij met veel zilverpapier vermomd in een buitenaards wezen en ik mag ,,rusten''. Dat was zonder die andere klant gerekend die in het kort de succesrijke job van haar zoon besprak: altijd weg, Parijs, Milaan, Londen, en altijd tussen het schoon volk. ''Hij was ook op de opening van de nieuwe winkel van meneer Natan en wij mochten meegaan.'' Journalist hé en hij maakt ook foto's. Waarna nog een figuur de conversatie overneemt_ blijkbaar de echtgenoot-chauffeur van de trotse moeder_ en uitroept ,,menier Natan das mijne vriend zenne'' want hij was er ook welkom. Heb wijselijk gezwegen. Meneer Natan? Met een naam als ,,menier Vermeulen'' maak je natuurlijk geen indruk in een kapsalon...