Bij de smoelsmid

Onze smoelsmid is een fidele vent. Ooit figureerde hij in mijn column in een zogeheten ,,serieuze krant'' en hij kon er mee lachen. Ondertussen is hij ook een lezer van Malief geworden. Eerlijk gezegd een van de weinigen die, toen hij er van hoorde, er aan begonnen is van dag één. En dat hij een aandachtige lezer was moest blijken uit zijn commentaar aan de Meester, en of die er mee kon lachen? Juist, die las geen blogs, Malief las ook zijn besluiten niet... Enfin, lange inleiding om te zeggen dat ik na ruim twee jaar ,,ontrouw'' (als je geen last hebt ga je toch niet voor je plezier naar de smoelsmid?) mij weer telefonisch aanmeldde. En was het van de zenuwen (ja zèg?), toen hij vroeg om ,,het probleem te omschrijven'' mompelde ik iets van spleetjes en zaadjes die er blijven insteken. En terwijl ik het zei dacht ik ,,shit, wat ben ik nu toch aan het zeggen?''Volgens mij behield hij een pokerface. Geen probleem, twee weken later mocht ik komen, maar als het ,,erger'' werd mocht ik bellen. Gisteren was het zover. Terwijl hij nog wat administratie afwerkte (ik was wat te vroeg) zat ik te denken hoe ik dat ging recht zetten. En jawel, op ,,wat was het probleem nu weer?'' begon ik te broebelen over zaadjes van het brood en dat het zo stom was wat ik gezegd had en van de spleetjes. Enfin, niet veel later kwam er een slappe lach in duo waar geen eind aan kwam. En tranen, van het lachen natuurlijk. En toen sprak hij de legendarische woorden: ,,ik wil u plat''. Maar dat was toen hij de stoel horizontaal legde en ik wat kreunde (voor mijn zwakke rug'').Daarna was het lachen over. De medische uitleg over afgebroken kiezen en een bloedbad ga ik mijn lezertjes besparen maar de smoelsmid heeft mij verzekerd dat ik het op mijn blog mocht zetten. En voor wie het interesseert, ik ben weer helemaal ,,de oude''.

Op apegapen? Nee, PC heeft kuren!

Welwel, daar heeft Malief dus een halve-dag-des-heren over gefoeterd (veel gvd's gebruikt, sorrie)en nu blijkt ineens dat de nieuwste mode om een blogje te beginnen op HTML tikken is??? Mij deed het eerder denken aan dat moppenprogramma op VTM, maar soit. Wie niet waagt blijft maagd. Of zoiets. Op de achtergrond hoor ik grommen: oei, naderende dementie...Jaja, de Kadokes hadden zoiets gezegd over HTML. Moet beter opletten zou Bomama zeggen. Overigens, de eerste gvd werd geproduceerd toen de derde rolluik in drie weken plots afknapte.OP een zondag... Hoe dan ook,pc-gewijs zijn hier een paar spreekwoordelijke frankskes gevallen. Daarom kon er dus niet verbeterd worden in de vorige afleveringen. Tsjtsj. Anyway (een nieuw stopwoord van mij): een dienstmededeling. Dit jaar geen nieuwjaarskaarten verstuurd. Toch niet met de post. En de electronische die er niet door geraakten: 't zal aan mij liggen. Neem de titel dus met een korreltje zout. Malief had kuren...

Bronwyn kan de pot op

Meer dan een week heb ik het stil gehouden: kwestie van een ultiem kerstcadeau voor mijn oudste dochter niet te verknallen. (en nu maar hopen dat ze voor vanavond mijn blog niet leest...)
Dat zit zo: tijdens het opruimen van enkele kasten uit de jeugdjaren van Kalamity en Lottepoes was er veel Memory Lane maar hebben we ook goed gelachen. En bleek dat het ijzersterk geheugen van Malief toch ook enkele motgaatjes vertoont.
Dat zit zo: een fraaie lederen kaft (van Giorgio Armani, relatiegeschenk of course) koesterde een hilarisch geheim. Bleek dat Malief van dinsdag 7 juli tot 17juli trouw de inhoud van ,,Buren'' had neergepend, allicht omdat Lottepoes met vakantie was maar haar geliefde soap niet kon missen? En wij zaten mogelijk aan zee in Ozendrop waar geen video-installatie was...
Tot daar ontroerend, toch? ,,Madge zet Bron op haar plaats'' en ,,Bron komt pootjes geven aan Harold'', je leest daarin de NB-verslaggeefster die feiten neerpent.
Maar goed, dan komt 18 juli, en wordt mijn plaats ingenomen door Kalamity. (want zo érg kribbel ik nu ook weer niet...) Tja, en hoe oud ze toen was moet ik vanavond vragen. Maar wat een inlevingsvermogen. Een verslaggeefster in de dop, to the point. Het einde van het verhaal was: ,,Harold komt Kerry halen bij Joe, Joe doet zijn broek juist toe en Kerry trekt haar bloes recht. Harold is geschokt!''. Einde.
Als ik mij ooit heb afgevraagd of ik wel aanwezige mama ben geweest en onze dochters goed met elkaar konden opschieten: dit is het bewijs.
En de intimi weten dat Lottepoes zich nog altijd met Buren bezig houdt. Dat van vroeger, dat was dus research hé...
PS En ondertussen is de ,,inlassingsfunctie'' hersteld  maar die vorige berichten ga ik nu eens niet herschrijven zie.

Och, die boekskes

Er bestaat een nieuwe uitdrukking voor die de gène voor deze hobby wat camoufleert: ,,guilty pleasure''. En denk nu niet direct aan een schaamtelijke activiteit, of ja, toch wel: ik heb het over roddelboekjes lezen.> Het begon nochtans allemaal ,,voor de job''. Heel lang geleden (nog net daarvoor konden de dieren nog praten) kwam een nieuw weekblad voor de jongelui op de markt en Malief mocht de uitvinder-hoofdredacteur interviewen. Wiel Elbersen, de lieve man heeft het tijdelijke al heel lang gewisseld voor het eeuwige (dat zèggen ze toch?) en hij kon mij overtuigen dat het een fijn blad voor pakweg zestienjarige hippe grietjes zou worden. Geen beperkingen, als het maar paste in hun leefwereld.
Enkele jaren later raakten zelfs mijn wel opgevoede dochters enigszins gefascineerd door dat boekske. Door een stom toeval: tijdens een vakantie aan de kust kwam een ,,gast'' (heb nooit geweten voor wie van de twee) opdraven en hij had in het appartement van zijn zus oude boekskes gevonden. Neuneu, niet wat u denkt, gewoon ,,de Flair''. En daar stond het dagboek van Mieke van Martle in, en dat boeide hen. Want wat een onvoorstelbaar dwaas gezever die auteur wekelijks ten beste gaf, dat hadden ze nog nooit gelezen. (nu is dat wekelijkse kost in HLN, maar passons).
 Enfin, het resultaat was dat de Meester nog enkele jaren later aan zee behalve een serieuze krant ook ,,de Flair'' moest kopen, want zelf geneerden ze er zich een klein beetje voor. ,,Guilty pleasure, haha''.
Twintig jaar later komen die schrifturen mij in de wachtkamer van de dokter, maar vooral bij de kapper een beetje uitlachen. Maar vorige week niet.
Een hoofdredactrice schreef in haar editoriaal over de eerste aidsdode in de Vlaamse modepers.  En toen wist ik het week. Lachende Peter, die ik eerst had ontmoet in zijn school in Sint-Niklaas waar hij mode-schrijvers had uitgenodigd. De warme lach, de bruine krullen, enkele jaren later was hij in Parijs om verslag uit te brengen voor zijn krant. En nog wat later ondersteunde een collega van de Flair hem toen hij moeizaan naar de Cour Carrée strompelde voor de defilés van zijn idolen.
En nog wat later was hij er niet meer, niet eens dertig geworden.
Ik heb het boekske wat meer aandacht geschonken dan gewoonlijk. Tot ik aan het verhaal kwam waarin een lezeres getuigde over al de venten die met hun hoofd tussen haar benen hadden gezeten. Arme Wiel, en hij meende het zo goed...

Zoals bij de kleuterkes

Kadoke twee is een pientere griet, heeft alles gezien, wil alles weten.Toen ze op haar stoel het lijfblad van Avondrood vond was ze meteen hoogst geïnteresseerd. Niet omdat er een paar mottige spelfouten in stonden, wel waarom Malief er in stond? Of was de puzzel op de laatste bladzijde misschien voor haar?
Ja, wat bedoelden ze met structuur, en disputen en accomodatie?
Juist ja, dat is een blaadje voor de residenten in Avondrood, waarvan het merendeel nog hooguit de krantenkoppen uit Het Laatste Nieuws wil slikken.
En dus vertelde Malief over de collega's van Bomama die onrustig worden als ze telkens op een andere plaats aan tafel worden gezet, (structuur) die niet zelf de folie van hun boterhammetjes kunnen halen omdat ze (zoals Bomama) erge reuma hebben en die als ze alleen worden gelaten bang zijn dat ze de weg naar huis niet zullen vinden. Sommigen beginnen dat ook ruzie te maken (dispuut heet dat) en dan moeten we ze geruststellen.
,,Och, zei Kadoke twee, ,,nu snap ik het. Dat is zoals bij ons op school. Wij moeten 's middags bij de kleuters gaan zitten om hen te helpen hun brooddoos open te maken, zeggen dat ze nog een hapje moeten eten en als ze beginnen te wenen zeggen dat ze in de mama- en papa-tijd naar huis mogen gaan.''
(Kadoke twee gaat naar een Freinet-school, de Dingen des Levens zijn voor haar vertrouwde materie)

Ambras in het kiekenkot

Nee, dit is geen keurige titel, maar het verwoordt wel zo'n beetje mijn gemoedstoestand. Sinds zowat twee jaar zit Bomama in de afdeling ,,dementen'' van Avondrood, een afdeling die zij gemakshalve ,,bij de gehandicapten'' noemt. Dat was een wijze beslissing nadat ze zeer duidelijk liet verstaan dat moederziel alleen in haar kamer zitten niet langer een optie was. Het deed mij denken aan haar moeder die ook niet graag alleen was (een ,,gevoel'' dat onze Pezzeke handig oploste door na tien uur de radio keihard te zetten en dan stilletjes naar buiten te sluipen, naar een parochiaal of minder kristelijk evenement waar zijn ouders al enkele uren de bloemmetjes buiten zetten terwijl hij op granny-sitting was geplaatst).
Enfin, dus ging Bomama na bad en toilet naar de ,,gesloten'' afdeling waar de dames stilletjes zaten te dutten..Malief kwam er al eerder (heu, niet voor haarzelf...om sinaasappelen en actimel en andere extra's in de afgesloten keuken te zetten) en ze zag dat het goed was. Eén enkele dame zonder broek of rok die krijste als een papagaai maar alleen als ze op het toilet vast zat, dus...
Vandaag is de afdeling het voorgeborchte van de hel. En ik overdijf niet. Lottepoes zei het vandaag nog:,,Ik zou het er niet uithouden.''  Dat de sfeer zo veranderd is heeft alles te maken met een mannetje van pakweg anderhalve meter die de haan speelt in het kiekenkot, zijn ,,vriendinnen'' kiest en andere afdankt omdat ze zijn yoghurtje hebben opgelebberd, zijn wandelstok verstopt, zijn kamer overhoop gehaald, of gewoon op de tafel getikt terwijl hij praatte. En als hij die afgedankte lieven dan een briefje zou schrijven of in een hoekje wat zachte billenkoek geven, dan zou ik nog zeggen...Maar nee, hij staat te schelden en te vloeken en te brullen en nochthans is het maar een klein karkasje...
Zegt Bomama:,,Ze maken hier veel ruzie maar ik doe of ik het niet hoor, maar 't is niet plezant zenne'' En geeft mij een sukkelige knuffel (stijf arme eh kinneke).
De bazin van Avondrood heb ik gisteren eens aangesproken. Of dat een rustige ouden dag moest voorstellen. Ik bespaar haar lezing uit het lijfblad voor aspirant geriatrische verpleegsters maar 't kwam er op neer dat ze moest kiezen tussen zware medicatie voor de ambrasmaker en het maar zo laten.
En dan denkt Malief: ze zal het wel beter weten zeker (maar stilletjes: binnenkort hebben de tien ,,stillen'' daar allemaal zware medicatie nodig.)
Wat later hoor ik van een verzorgster:,,Alleen maar agressief met woorden? Hij heeft madammeke M. een blauw oog geslagen''.
Toen wist ik het weer: dat hat Bomama mij een tijhdje geleden ook verteld en ik had geantwoord dat ze dat wel zou gedroomd hebben. Shame on me...
Oh ja, zei de bazin ook nog: misschien hoort hij wel in psychiatrie. Geweldig dat ze daar zomaar was opgekomen.

Zen...

,,Al 75.000 lezers testten hun Taal-IQ'' lees ik op ,www mijn lijfblad', om de naam niet te noemen.Benieuwd hoeveel er daarna hun krant hebben opgezegd. Ik kon niet, want ik krijg ze gratis... Komaan Malief, 't is maar een spelletje. Maar wel een dat mij danig heeft ,,geaffronteerd''. Vijftien vragen, en na de achtste vraag (veel gepruts met balkjes om de zinnen in de juiste volgorde te zetten) komt ineens het bericht ,,gedaan, u heeft 33procent, niet genoeg om hogere studies aan te vatten''. Daar sta ik met mijn master pol en soc en 37 jaar voltijdse dienst bij hogere, niet nader genoemde krant. Hadden ze nu nog gezegd dat het een computerspelleke was, dan was ik gewoon verder soep gaan maken. Een mens moet zijn plaats kennen.