Kerstwensenshow

Wat doet een mens terwijl ze strijkt? Naar de radio luisteren. Nu ben ik een matig verknochte fan van JoeFM , meer omdat ik niets beter ken dank zij de Meester, en omdat ik een radar heb om de ,,commerciële boodschappen'' niet te horen. Maar gotochgottekes, die ,,Kerstwensenshow'' waarmee ze mij vandaag aan het teisteren zijn? Of ben ik gewoon een elitair mens die niet snapt dat jos en janinneke modaal niet beter kunnen praten, laat staan hun wensen duidelijk kenbaar maken. Hun namen versta ik niet (zou ik doof worden?) en het zou mij verbazen als onze Gust en ons Marjan weten dat zij de gelukkigen zijn die zomaar op de radio vernoemd worden... Maar een paar keer heb ik ook goed gelachen. Zo was er een kerel die zijn kerstwens formuleerde door te vertellen dat hij een huis zocht tussen Deinze en Brugge, dat het tussen de 495 en 750 euro huur mocht kosten en nog enkele belangrijke details qua eventuele wensen. Was de dj van dienst naar het toilet, een wandelingske gaan maken of gewoon aan het afkicken van al die baarlijke onzin??? Dan nog liever de niet onaanzienlijke hoeveelheden luisteraars die hun huisdier een fijn Kerstfeest wensen. Hoe eenzaam kun je zijn? Ha ja, ,,laat je maar eens goed gaan'' zegt de dj van dienst. Dit is dus mijn bescheiden bijdrage. Allemaal ne zalige en ne gelukkege en een goei gezondheid...voor iedereen die luistert. (pardon, dit leest).

Is het waar dat jij op mij bent?

Wat een geluk dat er mobieltjes zijn waarop de jeugd van tegenwoordig het kan aan- en afmaken. Ik zie die bink _ die vandaag zo stoer was om Kadoke2 via sms te vragen of het waar was dat zij ,,op hem was'', die vraag al in levende lijve aan haar stellen. Hier aanbellen of een idyllische omgeving opzoeken zoals de speelplaats of de strozak op scoutskamp want waar ontmoeten de twaalfjarige geliefden in spe zich anders? Enfin, dat ik dus iedere dag bijleer. Vooral vandaag. Het mobieltje van Kadoke2 staat roodgloeiend, vriendin krullenbol geeft advies en Malief zit er met open mond bij. Geeft advies dat prompt wordt weggewuifd. Kadoke2 wil alleen maar weten wie ,,dat'' gezegd heeft, en Malief zegt dat ze die kwiet moet schrijven dat het een onnozele vraag is. Maar dat is het dus blijkbaar niet...Tussen de mandarijntjes, de druifjes en de Brusselse wafel wordt druk gediscussiëerd want de onverlaat heeft eigenlijk al een lief. Maar daar heeft hij wel altijd ruzie mee. Op dat ogenblik sleept Malief de schooltas van krullenbol uit de keuken naar de eigenares. Want in die tas is een mobieltje heel nerveus aan het bellen. Er wordt blijkbaar hulp gevraagd aan vriendin krullenbol. Waarna Malief naar de keuken is teruggekeerd om zich te bezinnen over de dingen des levens. Niet zonder eerst te vragen: wat is dat eigenlijk als je ,,op iemand bent''? Wat is het verschil met vriend of kameraad? Na een korte stilte heeft Malief het dan maar zelf gezegd: ,,kussen en handje vasthouden?'' ,,Ja, dat is het ''. Hèhè.

Oma is wat traag van begrip

Sinds Kadoke1 op de topsportschool zit heeft Malief nog één Kadoke om wekelijks mee te kletsen, te lachen, en, in deze tijden van nakende toetsen, te steunen. Nu ja: we lachen wat af. Gisteren heb ik zelfs zo hard gelachen dat ze het op haar mobieltje heeft opgenomen. ,,Geweldig Malief, hoe jij kan lachen en huilen tegelijk''. Dat zit zo: het rooster voor de komende toetsen werd besproken en Kadoke2 zou geen kleindochter van mij zijn als ze geen afkeer had van iedere vorm van rekenen. En omdat ook de humaniora van het Freinet-type is worden de kids op een originele manier aangesproken. Ha zo? De juf _ bij Freinet zeggen ze Nelleke_ had opdracht gegeven om op een simpele, verstaanbare manier uit te leggen wat twee evenwijdige rechten waren.(ik zeg nu zomaar wat, ik weet wel zeker dat het geen driehoek of kubus of zo was...) Tja, en Nelleke had dus gezegd dat ze moesten doen alsof ze het aan hun oma uitlegden. NOTEER DAT! Welwel, een oma is dus traag van begrip, hoort waarschijnlijk niet goed en wat dacht de juf verder nog??? Maar toen liet mijn hartediefje haar ,,tekst voor oma'' lezen en ben ik zo hard beginnen te lachen, enfin ja, het is mijn eigen stomme schuld als ik binnenkort op YouTube de vedette wordt, temeer daar vriendinnetje krullenbol smeekte om het voor haar ook nog eens voor te lezen. En zij had een ,,betere'' gsm. Nog later vertelde mijn kleindochter dat de juf Nederlands gezegd had dat ze een sarcastische stijl had, wat wel leuk was in combinatie met romantische verhalen. Wiens kleindochter? Vanmorgen bij het ontbijt heeft ze mij gevraagd of ze het filmpje aan de juf mocht tonen, of ik het niet erg vond? Nee hoor, want als Nelleke goed luistert zal ze horen dat ik zei: Ik ga da mens een brief schrijven...

Wij waren er niet bij...

,,Amai, gij weet weer wat schrijven op uwen blog!,, grinnikte mijn lievelingsnicht Tanjel toen we gisteravond om 22u35 weer voet op vaderlandse (nu ja) stedelijke bodem zetten. We hadden een reis van 6uur en 20 minuten achter de rug om op onze bestemming te geraken en daarna nog eens 3uur en 40 minuten naar huis. Op dezelfde dag hé! Dat zat zo. Er was dinsdag 28 oktober geen sprake van enige treinstaking (echt niet), het zou 16 graden worden en Tanjel verklaarde zich akkoord om met Malief naar Oostduinkerke te reizen, gewapend met de reisattributen van de gepensioneerden, met name de juiste pasjes. De eerste kink in de kabel bleek de tram in Oostende: hij reed maar tot Westende. Als echte onervaren tramreiziger had Malief niet door dat je op de kusttram op een lichtje moet duwen om in te stappen. We zaten de chauffeur al te verwensen voor zijn onwil: de deuren waren toe maar hij vertrok niet, waarom deed hij ze dan niet terug open? Enfin, we vonden dus het knopje en stapten op. En begonnen meteen al de informatie op de aanplakbiljetten te lezen. Grote feestelijkheden in Nieuwpoort, tram mocht niet door. We bleven lachen, stapten gedwee uit in Westende, keken vol medelijden naar de vele rugzaktoeristen die in de bled belandden en gingen op zoek naar een bus. Niks te vinden. Stapten binnen in een leuke Ierse pub annex resto, keken de leuke eigenaar diep in de ogen en die zou voor ons een taxi bellen. Uit de conversatie met de taxicentrale bleek dat al hun taxi's vast zaten op de auto-weg waar de ,,groten der aarde'' met veel tamtam werden vervoerd naar de westvlaamse oorlogsmonumenten. Ha nee, ons hadden ze niet verwittigd, zelfs niet uitgenodigd. Hahaha. Maar geen probleem: de Ierse pub (het was ondertussen halfdrie) zag er prima uit voor een fijne lunch, en we lieten het niet aan ons hart komen. Want de eerste tram naar onze bestemming zou...om 17u weer mogen rijden. Nu zijn zowel Malief als Tanjel geoefende kwebbel- en tetteraars en hadden we onlangs toch gezegd dat we nog eens moesten bijpraten. Hetgeen geschiede. Maar tegen vier uur moest er toch ook nog wat gewandeld worden. Het werd stappen in een straffe bries en zo legden we al een flink stuk van het tramtraject af, wat vooral leuk was omdat er geen levende ziel (en vooral geen stinkend voertuig) onze zeelucht verpestte. Enfin, ik zal inkorten: we geraakten in O. waar de klok van thuis-aan-zee nog op zomeruur stond en we even wreed schrokken ,,oei , al bijna zeven uur???''. De centrale verwarming werd op wintermodus gezet en begon feilloos te ronken (het doel van onze uitstap!) en na een paar glazen water (die zeelucht hé) stapten we weer naar de tram. En ik zal weer inkorten: een knusse lange L-trein bracht ons ruim over halfelf thuis. Tanjels onverstoorbare echtgenoot die haar kwam ophalen kon ik geruststellen: we hebben ons wreed goed geamuseerd. Echt waar. Maar dat kan natuurlijk alleen met twee zotte dozen zoals Tanjel en Malief, die zich hadden voorgenomen om van hun ,,uitje'' te genieten...

Pa, 39 jaar later

Bijna 1 november, dus een bezoekje gebracht aan Pa. Waarom praat ik de laatste tijd zoveel over het meesterke? Omdat we een ,,moeizame'' relatie hadden? Omdat hij nog uit de tijd stamde dat een dochter haar manieren moest houden, het zeker niet ,,in haren bol'' moest krijgen en dat ,,goed'' maar net ,,goed genoeg'' was? Dus geen Latijn (de broers wél natuurlijk), maar wel een schrikbarende nonnenschool in Schaarbeek die net met een Nederlandstalige humaniora waren begonnen en waar alle ,,overschotjes'' van de Brusselse buitenwijken tot een stuk in Brabant gedropt werden. Achteraf bezien heb ik het mij niet beklaagd: een mondje Latijn leerde ik wel van onze Poiche en de andere talen leerde ik met des te meer plezier. Met Duits heb ik nog een paar vriendjes opgescharreld (maar dat zal zijn bedoeling niet geweest zijn) en de Franse omgeving was dan weer interessant voor de Congolese connecties en Michèle, een Parijse pennenvriendin, terwijl dat Engels heel deugdzaam beoefend werd met Shigeko Goto en dat was een jonge vrouw die ik lange epistels stuurde (over de Congolezen en Duitse vriendjes) of over mijn pijnlijke likdoorn op mijn voetzool (!), maar die was zo beleefd (een Japanse hé) dat ze daar prompt op antwoordde. En ik kon naar Leuven en werd pol-en-sokker... Hm, ik ben weer mijn draad kwijt. Lottepoes en Malief stonden dus vandaag op het kerkhof van Meerbeek, toen Lottepoes opmerkte dat het volgend jaar veertig jaar zal zijn dat Pa hier ligt. En daarna gingen we naar zijn 94-jarige broer die een paar jaar eerder kloeg dat hij ,,over onze Fons zijnen buik nie meer kon reussen''(°). Maar wat een bejaarde! Och ja, sommige namen kan hij niet meer onthouden! Maar ,,ons Gabikke'' soigneert hem nog beter dan sommige jonge vrouwen. Waarmee hij haar kookkunsten bejubelde. Of wat dacht je? Alleen moest hij de patatten schellen... Zijn lieve vrouw zat er wat stilletjes bij met omzwachtelde benen en vond dat het zolang duurde voor ze weer beter werd... Dat heb ik mijn moeder ook al horen zeggen. Dat het zolang duurde eer het beterde... Gisteren zat ze (voor haar doen) heel stil in haar zetel. Wat er was? Ha, dat ze aan het bidden was? Mama, hoezo? Ja, van verveling hé... (°) ,,reussen'' is Meerbeeks voor wrijven...en dat gebeurde als nonkeltje jarenlang zijn broers grafsteen schrobde...

Armand Pien was hier!

Vanmorgen _ vrijdag 19 september_deelde Malief een bankje met een leuke griet. Geen vis maar een jonge vrouw die in het zonnetje haar boterham met kaasblokjes at. En Malief zij las haar krantje, lichtelijk gestoord door vier luidruchtige bejaarden iets verderop, (hm, echte bejaarden)die op een andere bank om ter hardst hun plannen voor de dag bekend maakten. Locatie: het zwembad-in-opbouw in O. De leuke griet had zich comfortabel gezet, en toen kwam de bink. Of zij misschien nog een plaatske voor hem had. De griet was goed opgevoed, Malief ook en we kropen wat dichter bij elkaar. Helaas, daarna zag Malief geen kans meer om zich nog verder te concentreren op ,,ongevallen die plaats vonden'' en een ,,bejaarde zeiler van zestig die al zestig jaar zeilde''...allemaal doodzonden volgens onze toenmalige hoofdredacteur maar die mens zal dat nu dus lezen in het rusthuis... Ondertussen was de bink (met fluo-vestje) aan de ondervraging begonnen van zijn slachtoffer. Ha, ze gaf les, ha ze woonde hier, ha ze was getrouwd. Hij zag haar wel zitten. Heu ja, voor zijn kleinzoon. Die zat in zijn vierde jaar rechten. Van een goeie partij gesproken. En toen gaf hij zijn geheim prijs: hij was ook getrouwd, al 63 jaar. En hij woonde al veertig jaar in Oostduinkerke, eerst in de vakantie, met het pensioen voltijds. Waarna de man aan een monoloog begon waarbij hij voor zijn stilaan indommelende toehoorster een groot geheim prijs gaf. Of ze wel wist dat O. de beste badplaats aan de Noordzee was? Jaja, dat had Armand Pioen hem persoonlijk verteld. (ik schrap hier het hoe en waar en wanneer) Waarom dus? Omdat hier de Hoge Blekker staat en de straalstroom van Frankrijk komt en op de Hoge Blekker (een hoge duin dus) botst en naar Veurne trekt. De straalstroom begot, die is sinds Armand Pien toch verdwenen? De leuke griet, die allicht nooit gehoord heeft van Pien, bedankte voor de informatie en ging terug naar school terwijl de babbelaar zijn fietsspelden aansjorde en wegreed. Ik was duidelijk geen interessante toehoorster. Ik zat heel de tijd te lezen... NOOT Dit verhaal schreef ik vorige week op mijn tablet maar omdat die kuren had heb ik het -terug thuis- op de PC verstuurd.

Na de Groote Oorlog...

Op 2 september is Philomena Augusta Aerts jarig. Voor de niet-ingewijden: dat is de mama van Malief. En product van na de oorlog. De Groote dan nog wel. Ik heb hier nog een schitterend bewijs uit die periode. Een zekere C.Montald maakte een fraaie tekening van een soldaat en dankbare vrouwen, zwevende engelen en zingende kinderen,cadeau van de Ville de Bruxelles à ses glorieux combattants de la grande guerre en meer bepaald voor monsieur Denis Aerts, regiment des grenadiers. Mijn bompa dus. En bijgevolg de papa van Bomama. Een stille man die geen woord Frans sprak... Nu hebben we al veel ellende over de Groote Oorlog gehoord en gelezen maar als ik de verhalen (die mijn grootmoeder destijds vertelde), mag geloven heeft Bompa, dankzij het slimme Brusselse regiment, gelukkig geen dappere heldendaden moeten verrichten. Ze gingen linea recta naar Holland en daar bleven ze tot 1918...terwijl zijn vrouw, met twee kinderen en één in haar buik, ,,op de vlucht sloeg''. Daar heeft Malief als kind veel verhalen over gehoord. En hoe ze brieven van bompa kreeg die aan het roer van een binnenschip naar Brussel werden gesmokkeld.(*) En om nu terzake te komen: 11 november 1918 was het vrede en kwam bompa thuis, 2 september 1919 werd Philomena geboren. Enfin, Philomène, met een vette accent grave.En ze kreeg straffe genen mee. Zaterdag vroegen de bezoekers van Avondrood hoe oud Bomama dan wel werd. Ha ja, 95? Dat hadden ze nooit gedacht. Achter in de zeventig misschien? ,,Tja'' mompelde Malief, ,,goeie genen hé. Ik zal maar niet zeggen hoe oud ik ben?'' Oh, dat was een plezant spelletje, ze begonnen te gokken. ,,Ik schat vanvoor in de vijftig'' zei de eerste (een halve blinde allicht). Nee zei haar zus, da kannie want haar ma is al 95. Op de volgende residentenvergadering ga ik voorstellen om leeftijd raden in te voeren als gezelschapsspel. Ze waren in Avondroood in lang niet zo geanimeerd bezig geweest... (*)Benieuwd of Pezzeke daar het fijne van weet. Maar ja, die is Véél jonger en met een ijzersterk geheugen...