DAG LUDO

Het stond op de frontpagina en Malief zuchtte ,,('t is ni waar hé)', mogelijk een uitroep die je eerder bij een belegen feuilleton verwacht maar ja, Malief zit ook in die categorie...

Ludo is een maatje van lang geleden, een voortreffelijke schrijver (die zeker niet, zoals Malief, voortdurend nog k's in c's moet verbeteren dank zij de rode streepjes op haar pc...) en die nu uit de krant verdwijnt. Hij mocht het vandaag zélf schrijven, ,,ze'' wilden iets anders...

Toch nog een paar fraaie zinnen van Ludo genoteerd. ,,Als ik nu nog niet gezegd heb wat ik te zeggen had, dan komt het er niet meer uit'' en ,,De wereld is in beweging en de taal huppelt erachteraan...''

Ter info: Wouter Deprez gaat zijn plaats innemen. Zelf kreeg Ludo een opdracht bij Het Instituut voor de Nederlandse Taal. Hij paste mogelijk niet meer bij de plaatjes en verhalen die de liefhebbers vroeger bij  HLN moesten zoeken...

Hier verder geen cassante bedenkingen. Die sparen we voor onze ''standaard-bijeenkomst'' ergens in het najaar. Als 't god belieft....

EN TOCH...

De waarheid eist haar rechten...de Meester is niet lang (3 jaar) met Malief haar autoke blijven rijden. Dat is te danken aan buurman Jean die als een echte Mechelaar opperde dat het Simcaatje toch niet paste bij zijn stand...Prompt kreeg Malief weer ,rijlessen'' want hij moest wel zeker zijn...Maar veel werd er niet gereden, het was nog een tijd waarin zelfs een Saab alleen maar veilig was als Malief met de twee dochtertjes achteraan zat...Het had zijn voordelen hoor: met een kleutertje op haar schoot tijdens een lange rit naar zee bleken in dat grandioze kleuterhaar verdachte beestjes rond te springen. Ha, daarom krab jij altijd in je haartjes schat?

Allemaal de schuld van Malief...een babysit doet wat moet (terwijl Malief elders krantenvoer produceerde) en die fenomenale haardossen, eigen aan de de familie F. (behalve bij de Meester), was ze niet gewoon...

Jaja, wat later mocht de Saab naar Groot-Bijgaarden rijden, een lang en gelukkig leven, tot de bodem...er uit viel.

Nu kon hier nog een verhaaltje komen hoe Malief dan de dochters mocht ,,rijles'' geven...maar ik moet ze sparen. Of zij vertellen hoe het tegenwoordig met Malief haar rijkunst staat. Toch maar een gps proberen zeker?

Leve de rijschool!

 Vanmorgen wakker geworden met ,,groot nieuws'' op JoeFM: de rijschool mag weer ,,werken''. En dan vertellen luisteraars hun ervaringen met de ,,Rijschool'' en denkt Malief: dikke sjans dat Soike mij destijds in zijn Kever de elementaire beginselen bijbracht.

Dat zit zo: jaren zestig, ezelsvel, job bij de krant in Brussel (stel je daar niet teveel van voor, ze waren daar nog niet gewoon dat vrouwen nog iets anders deden dan punten en komma's in de ,,prijzen van de groenten'' te zetten) maar als ik het wou kon ik wel een Rijbewijs verdienen...

Thuis was er Soike, zelf had ons huishouden geen auto, maar Soike, kameraad van broer Poichke, leerde mij, behalve moeilijke wiskundeformules, ook auto rijden. Dat was wel nuttig want Malief had van Elise, een ,,manwijf'' (of chef tut, zoals je wil) gehoord dat het tijd werd dat ik dat leerde. Meteen kon ze ook haar autoke aan Malief verkopen...

Het was een alles behalve frustrerende bezigheid want Soike werd nooit kwaad, lachte als Malief,,stil viel'', kortom, klaar voor het échte werk.Heb een vermoeden dat de krantenbaas (niet de hoofdredacteur hoor) dacht dat die Brusselse Griet er toch niks zou van bakken. Er waren toen welgeteld drie vrouwen op de redactie en één met een auto.

Het theoretisch examen was peanuts (met de Meester, toen nog het bezorgde lief) die met zoiets niet lachte. En de rijproef was zeer avontuurlijk. Daar verscheen een authentieke Brusselaar in de Jacqmainlaan die mij meteen naar Wetstraat stuurde. Natuurlijk had hij zelf een pedaal om accidenten te vermijden, en jawel, viel nergens stil en terug aan de krant kwam er maar één opdracht: vuil bloive roije.

Zo verdiende je dus in de jaren zestig een rijbewijs...kwam er een huwelijk en ging de Meester met mijn autoke lopen...

WAAR WOONT MALIEF?

Stel je voor, iedereen kan zomaar zien waar ik woon...krijst mijn ,,beveiliger''.  En pas op, ,,ze'' proberen ook mijn identiteit te stelen...en nog van alles. Malief was een tijdje in haar kot maar niet wèg van de wereld. En als vroegere vrienden en vriendinnen uit de mode-tijd ineens info aan Malief vragen (op haar serieus adres maar wel via Linkedin ) dan klopt dat niet. Met belofte van veel foto's van vroeger te bezorgen mits het tikken van een zéér bizarre hoeveelheid cijfers en lettertjes.

Waarom dat vandaag verteld wordt? Omdat Malief net van haar beveiliger een interessant en echt niet duur(...) voorstel kreeg om dat alles op te lossen. Zijn straffe zet heeft mij (haha) overtuigd. Ik woon in Langemark! Wist ik zelf niet...

ALIVE AND KICKING

 Geen valabel excuus om mij in stilte te dompelen, maar wees gerust, Malief is alive and kicking.

Zal het maar bekennen: mijn toetsenbord is van de sarma (of hoe noemden we vroeger ,,sarmabucht?) en dus is het uitkijken voor hm spelfouten. Het nieuwe ligt ook al een half jaar te wachten op de komst van een slimmerd om te vervangen. Waarom Malief het niet zelf doet? In de winkel zei de meneer dat het mogelijk ,,op Querty stond''. Ja zeg, dan nog liever blind tikken. Zo leert een mens nog iets op haar ouden dag...

En nu de blinkende lichtjes in de nep-boom aansteken. Dat was jaren geleden. Mijn excuus? De stekkers waren van TV en klankkast. Alsof er aan de overkant geen stekkersdoos stond. Ja dus.

Tot binnenkort!

PIKKEDIEVEN

Malief heeft (voorlopig) de verhaaltjesboeken dicht gedaan. Dat gebeurt nadat je ontdekt dat een vervelende pikkendief (het juiste woord is in het Engels visser) mijn naam heeft gestolen en natuurlijk zal het wel mijn eigen stomme schuld zijn (goedgelovig mens hé als een ,,vriend van vroeger'' vraagt om je op Linkedin te introduceren en andere onwaarschijnlijke verzoeken...waar overigens niet werd op in gegaan...maar ja, wél gelezen.

Gelukkig zitten ook hier geen centen in.

ONTROEREND!

 Deze week viel hier een ontroerend cadeau in de bus. Een pakketje van onze burgervader met een fraai boekje, bestemd voor 60-plussers. Voor Malief dus.

 Het was ,,Ouderenweek'' van 16 tot 22 november en het was een week vol fijne activiteiten voor senioren. Gegidste tentoonstellingen, samen ontbijten, workshops, film, muziek, pannenkoeken, toneelvoorstelling, quiz, bierproeverij...Kunnen de lezertjes nog volgen? Een (papieren) oudje met rollator en lang wit haar  zegt in een wolk ,,Alle activiteiten zijn corona-proef georganiseerd!''(dit laatste in grote hoofdletters.)

De rest van de redelijk beschamende kletspraat zullen we u besparen...want voor die fantastische activiteiten moesten we ook nog tijdig reserveren..

Juist, de uitleg voor dit nogal misplaatst initiatief stond in de bijhorende brief. De programmabrochure was al gedrukt, de activiteiten gepland...en plots gaan de cultuurhuizen op slot.  Verrassing ?  Toch mochten we het activiteitenprogramma ontvangen. Stel je voor dat het meteen in de papiercontainer moest!

We zijn alvast gerust gesteld. Er werd niet opzettelijk met geld gemorst. En er staat een telefoonnummer bij dat we gratis mogen gebruiken! Helaas niet om het stadsbestuur te laten weten dat ze dank zij het nieuwe circulatieplan de oudjes voor hun deur laten genieten van tientallen  verkeersinfarcten met als attractie alle camions en logge transporten die nu de ooit mooiste straat van Mechelen verpesten.