BEETJE HYPOCRIET?

Maar natuurlijk hadden ze in het kapsalon absoluut gelijk. Malief zit nog in de jaren negentig, toen je nog  ,,bazen'' had die respect voor je hadden en niet op zoek waren naar ,,straffe'' verhalen. Toen Malief de twee ,,populaire'' kranten las, nu ja, door bladerde, was de boodschap wel duidelijk. Daar moest ze zelfs de ,,BLIK'' niet voor bekijken...

WAT EEN STIEL...

Nooit had Malief gedacht dat ze bij de kapper nog eens iets zou leren. Noem het de dingen des levens. Het lag nochtans ,,voor de hand''...een grote knip en kleurbeurt van twee uur, en een ,,boekske'' op de kaptafel als enig troostmiddel om de tijd te verdrijven, meer moest het niet zijn.

En zo las ze dus, zonder leesbril, de belangrijkste info aller tijden...en wel welke personages, oh  ramp, uit Familie gingen verdwijnen. Het boekske dateerde van Kerstmis en voor zover Malief nog kan volgen, er is er maar één die in een bevalling ,,is gebleven''. Schande! Maar aan  roddels echt geen gebrek...

 Toen speelde Malief de wijsneus en vroeg ze de kapster plus een lotgenoot met nat kapsel wat zij er van vonden? Nee maar, dat boekske was voor de klanten hoor. Maar als u het echt wil weten?

 Tot slot kreeg Malief dus het deksel op de neus! Want zeg, wie zou er nu journalist willen worden? Nee zenne zei de ene, en ,,nooit van ze leve'' was de repliek van de andere. Vandaag kwam Malief haar krant niet in de bus en kocht ze twee ,,populaire'' kranten. Helaas, geen reclame voor journalisten...en nooit te oud om te leren.

MEMORY LANE...

Malief speelt af en toe de deugniet. Of wat doe je anders in een huis met heel veel documenten, en zeker als je bij het snuffelen verhalen ontdekt...hoe ze destijds op de krant heel inventief moesten zijn om haar na meer dan dertig jaar  naar huis te sturen.

Helemaal ,,eerlijk'' gebeurde de actie niet. Malief had immers een advocaat die haar een paar mooie uitspraken dicteerde. Het was bovendien een periode waarin de krant teveel ,,hooi op de vork'' had genomen en tientallen medewerkers kwijt moest geraken...

Best grappig, hoe het toenmalig ,,chefke'' zo'n afschuwelijk handschrift had dat je zijn ,,aantijgingen'' nauwelijks kon lezen. Iets van  niet openstaan voor vernieuwing en verjonging...en oude vooroordelen opzij zetten. Heu? ze mocht eventueel freelancen...

De advocaat liet haar protesteren tegen ,,de gang van zaken'' maar vond niet dat zij op haar 59 nog moest open staan voor begeleiding en opleiding. Waarna zij een nieuw leven begon met de Kadokes...en zij Malief werd. De buren lieten haar weten dat zij haar ietwat giftige modeverhalen gingen missen...

VROEGER BETER?

Vandaag serveerde mijn oerdegelijke krant een paar straffe verhalen over jonge vrouwen (25 en ouder) die 's avonds op trein of tram ,,last'' hebben van babbelzieke venten. Eentje durft zelfs geen rokje meer te dragen...

Malief moest wel even na denken...wat hadden deze slachtoffers dan beleefd? Ha schrik dat die venten iets meer wilden dan wat ,,zeveren'' en dan niemand in de buurt om hen te beschermen.

Toen kreeg Malief een serieuze aandrang om een kort maar duidelijk verhaaltje te vertellen...alweer uit de oude doos.

Malief was 13 jaar en dagelijks op de eerst lege tram naar Schaarbeek waar een stel  liefdevolle (nu ja) nonnen haar opwachtten. En op de ondertussen overvolle tram stond vaak een vent die haar uitkoos om zijn buik tegen haar rug te wrijven. Ze had er toen geen idee van wat daar onder zat maar zei aan de vrouw rechtover haar dat die meneer haar ,,ambeteerde''. Ze zei het in sukkelfrans en de vrouw zweeg en schudde haar hoofd.  

Gesnapt? Vroeger was het beter...

KOMMISKES...

 Dat het onverwacht nog boeiende tijden zijn, mompelt Malief. Maar daar moest ze dan wel een ,,kommiske'' voor doen. Pas op, kommiske in de betekenis van boodschappen doen...

Naar de groentewinkel dus, waar Malief een bescheiden hoeveelheid appelsientjes, boontjes en een potje ,,voorgerecht'' kocht, de juffrouw bedankte zonder het briefje te bekijken (mondmasker veroorzaakt damp op haar leesbril) en met vrolijke tred naar huis stapte...omdat het eens niet regende.

Thuis  betaalbriefje bekeken. Hé, alle voorwerpen  twee keer betaald? In een vlaag van ,,ik laat mij niet foppen'' ging Malief weer op stap. Oei, veel volk in die winkel, maar de meneer was vrij. Ze zei stil of ze iets ,,mocht vragen''.  ,,Natuurlijk, gij moogt mij alles vragen'' ... Maar wat later...Ha, wie heeft je bediend? De schuldige zweeg maar Malief kon de dader aanwijzen. 

Nadat de baas haar de helft van haar centen had terug gegeven mocht Malief weten dat hij de helpster eens goed ging aanpakken. En Malief  zei vlotjes ,,maar niet slagen hé''. Hahaha (groen)...

MODE MADAM?

Een verhaal uit een ander soort oude doos? Eerlijk gezegd is Malief  af en toe blij dat ze een hoop mode-gezwam niet meer moet uitleggen. Altijd beste maatjes geweest met de Belgische modemakers maar dure, zeg maar omslachtige uitleg, dat was haar net teveel.

Net gehoord/gelezen dat één van de ,,mode-iconen'' overleden is. Zij werkte voor de vrt,  met hulp van het ITCB (Instituut voor textiel en confectie...) en kon de eerste ,,modereportages'' op de televisie brengen.

Slappe bewondering voor textiel is nooit de sterkste kant van Malief geweest. Maar de mode-mevrouw die nu overleden is had wel stijl. Na enig nadenken herinnert Malief het zich weer: ooit vroeg het model/ tv-presentatrice haar of ze samen eens een programma wilden vullen met ,,feestkledij''. Malief kon moeilijk weigeren maar vertikte het om ook een avondjurk aan te trekken. Hoe het afgelopen is? Ze denkt dat het nooit uitgezonden is, mogelijk wil ze het niet meer weten...

En wie zich Malief haar mode-aanpak nog herinnert: geen flauwe kul. Het heeft haar enkele nijdige  reacties opgeleverd, vooral van dames.  Die ze hier niet gaat herhalen. Tja, journalist tot in de kist...

DE OUDE DOOS

 De titel is ietsje dubbelzinnig. Dit gaat misschien wel over Malief maar nee, toch niet.  En ze haalde gisteren, in een vlaag van grote opruimwoede, een interessante ,,oude doos'' uit een kast. Die kast mag je ook een oude doos noemen, ze was ooit een pronkstuk bij Agatha Francisca Dooms. Ingewijden weten wie dat is...

En wat vond Malief? Een echt wel gigantisch soort kalender, versierd met pluisjes van een fraaie witte duif(?)  en daarop een ,,afscheid'' van de collega's  die de toen 59jarige Malief uitwuifden.

Zoals ze al wel vaker ,,iets'' vergeet...maar dat was ze dus echt vergeten. En ze durft de inhoud ook niet op de blog gooien, zo ijdel is ze nu ook weer niet. Maar dat het deugd deed. Een beetje zoals de brief van Manu Ruys die haar in 2000 schreef dat hij van de krant was weg gegroeid maar dat zijn ,,oude redactie'' hem duurbaar was gebleven...en dat ze zo lang mogelijk present moest blijven in de krant.

Daar hebben de Kadokes dan weer een stokje voor gestoken want de status van Malief , dat werd het beste argument voor een nieuw begin.  En die oude kalender -met-de-pluisjes?  Prima lectuur als er een dipje dreigt...