SUKKELS

Nog heel even, en Malief krijgt medelijden met de sukkels die je tegenwoordig ,,te woord staan'' via de computer. Want olala, ze sturen je dagelijks (voor een oudje, jaja) ingewikkelde voorstellen waarop je natuurlijk niet kan/mag antwoorden. Allemaal voor het goede doel: papier besparen en oudjes bezig houden zeker?

De slogan van Malief: ik heb in mijn lange leven genoeg praatjes bedacht maar nooit met de bedoeling om de lezers te foppen. En nu vragen jullie voorbeelden van wat ze een tot nog toe gelukkige gepensioneerde aandoen? Ha, een rekening sturen, dat gaat niet meer via de post maar op de computer. Tenzij je de moeite doet om de dader te gaan zoeken en vriendelijk te vragen om dat alstublieft niet meer te doen...omdat die computer niet om haar hals hangt.

 En als de CM nu ook met mailtjes begint? Dan krijg je een telefoonnummer, hoort de mogelijkheden om je verhaal te doen, maar tenzij je op sterven na dood bent...nee nee, er zijn zovééél wachtenden voor u. Gelukkig is Malief na zo'n pc-praatje weer ZEN!

MUIZENISSEN

Mogelijk staat ,,muizenissen'' niet meer in de jongste uitgave van de ,,Dikke Van Dale'' (merci oud-collega Ludo voor je altijd fijne verhaal)  maar Malief kan het woord nog altijd gebruiken als ze een streepje compassie heeft...Met haarzelf.

Vandaag dacht ze dan weer dat er toch iets mis is met haar geheugen. En dan mogen de eventuele lezertjes nu hardop lachen. Want Malief zat te dubben waarom ze ,,dacht'' dat een melkdrankje (Actimel, voor het immuunsysteem) ook door haar nageslacht werd geslabberd. Niet dus, en hoongelach op alle banken...

Maar dat ze alles beter weet heeft ze al lang , als een gepensioneerde bokser, aan de kapstok gehangen. Zelfs als ze vandaag een beetje geschokt naar haar rimpelige meekeshandjes kijkt.  Natuurlijk, dat is niet nieuw...maar in coronatijden heeft ze altijd roodfluwelen handschoentjes gedragen...Mondain wicht tot in de kist...

WINDSTIL...

Beetje stil bij Malief? Misschien omdat er ook echt geen nieuws is?

Natuurlijk kan ze altijd een potje zeuren (zagen zeggen ze in Brussel) en dan moet je maar naar het televisienieuws kijken om ongewenste tranen te droppen. Niet verder vertellen hé...

Maar als ze ziet dat ze toch nog dagelijks lezertjes ontgoochelt met een leeg blad, dan is de slogan: allez Herteke, doeit a devuure. Dat is geheimtaal voor haar roots...

Het fijne nieuws dan maar...voor het geval er nog altijd lezers zijn die dàt nog niet wisten...mijn Kadokes hebben vorige zondag hun 18de 19de en 20ste verjaardag gevierd. En Malief is zo apetrots op hen. Voor de neofieten: twins die door Corona geen feest konden geven.

En daarmee is haar verhalenbundel alweer leeg. Of wisten jullie nog niet dat ze een nieuw soort stress probeert te beheersen? Juist, op namen komen. Bizar dat ze er tijdens het tikken absoluut geen last van heeft. Ha ja, er kijkt niemand achter haar rug mee, dat helpt ook....

Namen noemen...

Juist is juist...mogelijk komt Okxana uit een ander oud verhaal...en was de naam Ljena? Met dank aan een jeugdiger slimmerd...

AFSCHEID

Afscheid van een vriend, beter kan Malief het niet omschrijven. Niet van een soort waar je vaak mee op stap gaat, dat was ,,voor in de jongen tijd''. Maar wel iemand die zonder veel tamtam belangrijk was in het leven van de Meester en Malief

Toen de Brusselse Malief haar ,,entree'' maakte in Mechelen was het aanpassen. Van een Bronzen hart  had ze nooit gehoord. Maar daar was Eddy, en hij verwelkomde haar met een daverende ,,Bohemian Rhapsody".  Wat later sleepte hij zijn ,,kozze'' (de Meester) mee naar Brussel en werd Malief op de Jacqmainlaan opgepikt voor een avond met een Nederlandse komiek.

En zo kan ze nog veel vertellen. Er kwamen baby-dochters en nonkel Eddy en Tante Za spraken géén Mechels en leerden hen dat ,,duwen'' een mooi woord is...als je nodig moet. Toen de Meester nu ruim 8 jaar geleden als laatste van zijn zussen en broer had afscheid genomen en Eddy er wél nog was kreeg hij op de familielijst de man die ,,onze troost en toeverlaat'' was. 

Gisteren vertelde zijn zoon dat papa hem gevraagd had Malief te verwittigen. Meer moest dat niet zijn. Nog wat stiller, dat wel.

BEETJE HYPOCRIET?

Maar natuurlijk hadden ze in het kapsalon absoluut gelijk. Malief zit nog in de jaren negentig, toen je nog  ,,bazen'' had die respect voor je hadden en niet op zoek waren naar ,,straffe'' verhalen. Toen Malief de twee ,,populaire'' kranten las, nu ja, door bladerde, was de boodschap wel duidelijk. Daar moest ze zelfs de ,,BLIK'' niet voor bekijken...

WAT EEN STIEL...

Nooit had Malief gedacht dat ze bij de kapper nog eens iets zou leren. Noem het de dingen des levens. Het lag nochtans ,,voor de hand''...een grote knip en kleurbeurt van twee uur, en een ,,boekske'' op de kaptafel als enig troostmiddel om de tijd te verdrijven, meer moest het niet zijn.

En zo las ze dus, zonder leesbril, de belangrijkste info aller tijden...en wel welke personages, oh  ramp, uit Familie gingen verdwijnen. Het boekske dateerde van Kerstmis en voor zover Malief nog kan volgen, er is er maar één die in een bevalling ,,is gebleven''. Schande! Maar aan  roddels echt geen gebrek...

 Toen speelde Malief de wijsneus en vroeg ze de kapster plus een lotgenoot met nat kapsel wat zij er van vonden? Nee maar, dat boekske was voor de klanten hoor. Maar als u het echt wil weten?

 Tot slot kreeg Malief dus het deksel op de neus! Want zeg, wie zou er nu journalist willen worden? Nee zenne zei de ene, en ,,nooit van ze leve'' was de repliek van de andere. Vandaag kwam Malief haar krant niet in de bus en kocht ze twee ,,populaire'' kranten. Helaas, geen reclame voor journalisten...en nooit te oud om te leren.