BéBé CADUM

De echte naam van haar slachtoffer gaat Malief hier vandaag niet bekend maken...maar wees gerust, zijn zogeheten sympathieke kantjes zijn voor de belanghebbenden herkenbaar...

Malief  werd vanmorgen via Joe FM onverwacht op Bébé  ,,getrakteerd''. Twee uur lang mocht hij er over zijn interessant leven vertellen. En ja, toen vroeg Malief zich af of hij ook zou vertellen hoe hij destijds een pak brave burgers in haar straat danig op de zenuwen heeft gewerkt. En dat de brave knikjes naar al wie hem op straat voorbij kwam voor haar compleet misplaatst leken.

Tja, Malief  heeft de bijnaam niet zelf uitgevonden, haar mama  noemde hem destijds Bébé Cadum, en die kwam dan weer van haar zus die ook in de straat van de gefopte burgers woonde.

  Ooit was de Lowizzestraat een rustige nette buurt met een lagere school maar zonder horeca of druk verkeer. En toen had Bébé het schitterende  idee om een paar horeca-straten te verwennen (en het winkelende volkje) en stuurde alle autobussen door onze rustige straat. Protest, acties, Bébé moest de duimen leggen. Zou het kunnen dat hij daarom maar naar de serieuze politiek is verhuisd?

Tja, Malief was benieuwd, maar wat had ze dan gedacht dat hij aan de luisteraars zou vertellen? Voor wie het niet tot het einde heeft vol gehouden: Bébé komt uit een goede familie, ging naar Leuven, leerde er zuipen (hm, zo zei hij het niet) en zag zijn toekomstige vrouw één keer en vroeg haar meteen om te trouwen. Op een goed gevulde bijeenkomst van nep-en andere politiekers zei ze ja.

MEMOIRES

 En wat denk je dat gebeurt met een Malief en haar lichtjes overdreven gevoel voor drama? Terwijl er hier in haar best ruim maar leeg huis niets gebeurt maar de dikke stapels lectuur wel voor afleiding zorgen?

Ze kan het heel kort vertellen. Ze las over het kind dat tot zijn vijf jaar ,,akelige dingen'' beleefde en dat in die periode (naar het schijnt) nooit kan verwerken in zijn/haar later leven.

Vandaag dacht Malief terug aan ,,vroeger'' en zo bizar: veel (gemaskerde) buren kan ze  tegenwoordig niet herkennen, oude verhalen van haar kroost helemaal vergeten, maar wat ze nog zo precies voor zich ziet? Malief in de kelder van de Rue Dewand, snikkend in het donker want de deur naar boven is dicht...en op een stoeltje een bord met natte bruine witloof. Maar ze heeft het Niet op gegeten...

GOEDE WERKEN?

 Vorige week heeft Malief een zogeheten ,,goed werk'' verricht. Met de stille wens dat de Meester mij in het ,,hiernamaals'' niet zal straffen. Een beetje onbedacht heeft ze aan de deur...drie tombola's voor het bouwfonds van het Sint-Romboutscollege gekocht...Terwijl hij destijds (echt waar) blij was dat er twee meisjes werden geboren en ze dus nooit die college-verschrikking moesten meemaken. Van een staatsschool was toen (hu, voor deftige mensen) nog geen sprake...in M.

Het had natuurlijk alles te maken met knuffelende paters en het feit dat de Meester niet kon zingen, terwijl die paters dachten dat hij als neef van een ,,muzikant'' (nonkel Gaston) verondersteld werd dat wel te kunnen...

Malief zal het nu maar opbiechten: ze zag een duo door de straat trekken, aanbellen en nergens werd open gedaan. En ze dacht aan de tijd dat zij met Agneske op stap moesten langs de Japanse toren in de dure buurt om er ,,snoep'' en andere snuisterijen aan te bieden met opbrengst voor de Chiro. Telkens aan de bel, een norse vraag via een microfoon en wij om beurten in ons beste frans  c'est pour vous demander si vous voulez...en een krak in de microfoon vertelde dat ze hadden afgehaakt.

Nu nog iemand vinden die op 6 december wil kijken of een mountainbike, een smartwatch, een koffiemachine of een meer bescheiden boekenbon (haha) haar of zijn beloning is.

FAFOUL?

 De Brusselse roots van Malief hebben weer toegeslagen. Uit het ,,niets'' kwamen ineens twee straffe (nu ja,) uitspraken van Bomama in haar nog slaperig brein. Eerst droomt ze van een nichtje dat al lang in de meisjeshemel is, en toen kwamen de goed bedoelde adviezen van Bomama.

Het nichtje is min of meer groot gebracht bij Bomama. In de buurt was een kerk (maar geen Rooms katholieke) waar Minneke (zo noemde ze haar eerste kleindochter) al eens ging luisteren. Malief heeft hun slogans uit haar geheugen gewist maar het was iets van de heiligen van de laatste dagen, zullen we maar zeggen.

En toen kwam Bomama voor advies. Dat Minneke toch moest oppassen met vriendjes. Want dat er Fafouls waren maar ook Fakains. En dat was gevaarlijk, want een Fafoul, dat is een onnozelaar, die zou ze wel herkennen, maar ,,ne Fakain'' is ,,ne proper geklede deftige gast maar  met ,,manierkes'' en niet te betrouwen...

Gelukkig heeft Bomama Malief niet van dit soort advies voorzien. Ze is nog goed terecht gekomen...

PEZZEKE

 Had Malief het al niet eerder versteld? Er zit ,,mot'' in haar geheugen. En gelukkig is er in haar familie nog een slimme gast die er fijntjes op wijst dat ,,stuppeke'' niet de Meerbeek-naam is van haar vader maar van tante Gaby haar vader. Oeps, natuurlijk. Even recapituleren : dit is Malief van Fons van Zjorgske. De juiste spelling nooit geweten.

En wat was de naam van haar Meerbeek-grootmoeder? Bij een volgend bezoek aan dat stukje triest kerkhof zal ze de namen nog eens bekijken. Malief zei destijds (toen ze er een jaar woonde) gewoon ,,Mooder'' . Soms denkt ze dat zij het was die de lijfspreuk van Bomama inspireerde. Nooit een zoen of een knuffel, wel veel ,,kruiskes'' met een duim op het voorhoofd van de negenjarige Malief. Maskes moeten sterk zijn...Fons van Zjorgske had het van geen vreemden. Was zij het misschien die Malief haar doopnaam Leonie gaf? Maar toch merci Pezzeke: je bijnaam ( een zoete perzik) verklaart het, breuke...

STRAFFE KOST

 Malief is even de kluts kwijt...nu zit ze al een halve dag naar oude soaps te kijken en dan krijgt ze onverwacht een ongevraagd heu een cadeau?

Stel je voor, de Malief-blog is een oud verhaal, de acteurs uit de oude doos zijn dat ook. En dat is best leuk om zien, want in ,,andere tijden'' had Malief geen tijd of zin, om naar ,,Familie'' te kijken.

En hier wordt ook niets nieuws verteld als Malief bekent dat ze ook op een ,,oude'' pc tokkelt en alle pogingen om ,,nieuwe '' snufjes te installeren elegant ontwijkt. Dat lukt meestal.

Vandaag niet. Daar kwam dus, in plaats van de gevraagde Malief-blog, een hele reeks  personages op haar scherm en dan nog wel met straffe beschrijvingen. Ze heeft er twee onthouden: dat Sandrine, beter bekend als de lastpost in Familie van lang geleden, een zware depressie heeft. Nu ja, daar heeft ze genoeg op geoefend. 

En de tweede is volgens het gezaghebbende roddelblad, 's morgens wakker geworden in een grote plas bloed. Haar naam is Malief even vergeten maar in de jongste soap wordt bekend gemaakt dat ze met een twijfelachtige vent ooit een kind kreeg.  Welwel...Maar jammer voor het roddelblad, al die moeite voor niets.  

HAHA gefopt: natuurlijk komt het uit de soap...en Malief zit echt niet te wachten om Janinneke in een plas bloed te zien dobberen...

FONS VAN STUPPEKE

 De naam heeft Malief niet uitgevonden, hij  floepte ineens weer in haar lichtjes aangetast geheugen. Dat was dus de naam van haar vader. Malief noemde hem pa.

Dat heeft natuurlijk alles te maken met een bezoek aan zijn ,,rustplaats''. En kreeg ze al te veel herinneringen aan de tijd toen zij een meisje was en, wat ze in Brussel ,,quantité nèglijable'' (de juiste spelwijze is anders) noemden. Tja, het zal wel geen toeval zijn dat haar moeder zo vaak herhaalde dat maskes sterk moeten zijn.

Maar soit, de jongens gingen naar Sint Jan Bergmans , de vriendinnen naar de Moutstraat, Pa stuurde haar naar Schaarbeek, niks Latijn en voor meisjes nutteloze leerstof, in het beste geval zou ze wel schooljuffrouw worden en als ze trouwde kon je in die ultrakatholieke tijd ook niet langer les geven...maar voor kindjes zorgen...

Dat ze toch naar Leuven kon dankte ze aan  juffrouw Haems  die haar les gaf in statistiek. Dat er nu een richting was waar je geen Latijn moest voor kennen...Pol en Soc. en omdat ze zo graag schreef...Pa capituleerde maar vertelde aan familie, vrienden en kennissen dat ze ,,het maar ging proberen''.

Bijna einde verhaal. Toen ze tot slot met de toen nog studerende Meester thuis kwam was het, wonder boven wonder oké: Pa had in zijn jonge jaren de oom van de Meester zien dirigeren op een Vlaams feest...I count my blessings werd haar lijfspreuk. Want van hem mocht ze wel de wereld zien...