Thuis is waar het zwembad staat

Thuis is waar het zwembad staat
Toen werd het zomer!!!

woensdag 24 december 2014

De fotograaf in de labo-jas

Alweer zo lang geleden dat ik kennis maakte met Paul Van den Abeele. En gisteren stond het een eerste keer in de krant: Overleden. In de jaren zestig was Paul de top-fotograaf van De Standaard. Net voor het jonge geweld zijn intrede deed en zich ging meten met de kleine, bebaarde, bedachtzame man uit het Aalsterse. En lang voor iedereen ging denken dat fotookes maken toch niet moeilijk was. Over Paul werd veel gebabbeld. Dat hij een zenuwachtige was (hij was een zorgertje, dat is waar), dat hij met zijn autoke altijd in eerste reed (ik denk toch dat het tweede was en hij vroeg heel bescheiden of ik niet liever zelf reed..) en top-reporter De Lentdecker vertelde destijds heel fier dat hij tijdens een reportage met Paul zelfs nooit uit de auto kwam. Ik herinner mij zijn gezegde: ,, Ik ga graag op reportage met Polleke.Ik zeg dan ,,Polleke, ga ginder es kijken en pakt ma wa fotookes. We moesten toch niet met twee door dat patattenveld ons schoenen vuil maken?;..'' Gisteren dacht ik ook aan mijn eerste ,,opdracht'' met Paul. Voor een verhaal op de vakantiepagina moest Paul een foto maken van een ,,geluidsjager''. En nee, het verhaal was al geschreven door Vic, ik moest doen of ik een geluidsjager was en Paul zou dat ,,illustreren''. Nog altijd geen idee hoe dat marcheerde, maar ik kreeg een voorhistorische bandopnemer rond mijn nek en moest ,,elegant'' poseren voor een waterspuwer in Brussel. Ik was 25, had een hele ochtend gekotst (zwanger van Lottepoes) en had met Paul op café gezeten. Om een colaatje te drinken en te bekomen. Paul was een vader en dus een ervaringsdeskundige. Wat het resultaat was van die reportage ziet de lezer hier onderaan de teksten. Of hoe een klassebak een misselijke toekomstige moeder een glans gaf die er waarschijnlijk in het echt niet was. Nee, de auteur van het stuk was niet tevreden. ,,Maa Lieveke(*) toch, ge moest die micro aan de waterstraal houden waar ze in de plas terecht komt, en de bandopnemer stond niet aan, snapte?''. Ondank is 's werelds loon. Maar Paul heb ik voor het resultaat uitvoerig bedankt. En zijn repliek was typisch Paul ,,Neenee, ge zijt ook geen lelijke hé...'' (*)In die tijd mochten ze nog neerbuigend doen tegen vrouwen...En ja, Paul was de enige die een labo-jas droeg, je wist meteen wie je mocht aanspreken op de foto-redactie. En terwijl ik toch complimenten uitdeel: achteraf viel Vic nog best mee. Zeker toen ik hem betrapte terwijl hij aan de telefoon tegen de Meester zei: ,,nee meneer, hier werkt geen juffrouw Herpol''. En ik nadat hij de telefoon had afgelegd, beetje pesterig zei: zou dat niet voor mij geweest zijn? Ik heb hem er enkele maanden geleden tijdens onze reunie in Ter Doest en meer dan veertig jaar na datum, nog eens lekker mee gepest...

Geen opmerkingen: