Mja, er zitten witte streepjes tussen mijn vingers, ik heb dus een Grieks kleurtje. Geen peperkoek en al helemaal niet kak-bruin, zoals Kalamity de stoofschotels uit het solarium zo mooi kan omschrijven. Terug uit Santorini waar ik met Lottepoes een kwasi perfect duo vormde, een beetje lazy and happy, ken je dat? Het behangpapier op mijn pc is een dobberende ma-lief in een turkooiskleurig watertje, Meester _ alleen en zeer eenzaam achtergebleven_ kreeg er zowaar een schokje van. En gaf daarna grif toe dat ik zoiets in Oostduinkerke alleen kan beleven om zeven uur 's morgens. Ja, met een straalkacheltje op de oever, allicht....
En dan ga je naar het stadspark om nog wat na te genieten van de zon die in mijn stadstuintje maar heel magertjes schijnt. Altijd veel dames met grijze permanent en luide commentaar, maar nu zat ik naast een koppeltje in wording. Voor alle duidelijkheid, ik ga daar niet ,,afluisteren'', maar een boek lezen. En hoezeer ik ook probeerde de nieuwste van Kate Atkinson te savoereren, het koppel-in-de-blok had het over diepzinnige problemen. Eerst hoorde ik alleen maar het grietje, pakweg zestien te oordelen naar de studievakken. Cool, neig (schrijf je dat nu met ei of ij?) vet, smerig kutwijf, vette klootzak, ahum, ahum. Tja, dan ga je toch luisteren. ,,Wette, als mijn ma vraagt Maaike wilde eens eten hale dan zeg ik nee, kzen te lui en dan wordt ze kwaad en vantijd slaagt ze mij (Noot van de auteur, ze bedoelt slaat van het werkwoord muilpeer geven) en dan spreekt ze een week niet tegen mij en wette, daar kick ik op hé, echt daar kick ik op...'' Zwzwzwzw (de jongen is duidelijk beter opgevoed) en dan zij weer: ,,maar ik zen oek kei-lui eh en nu zauk de wet van Archimedes moeten blokken maar da ga ni want ik hem het ni just opgeschreven, nee shit joeng, ik ken daar allemaal niks van en ik was toen in een depressie en zo en dan was ik ineens verliefd op ***** maar daar was geen klote aan en ...ja echt man. Ja, da was omdak in een depressie was eh? Wette wa mijnen droom is, gelak gij op een podium staan en dansen en dan 1000 gasten van 15 jaar die mij bewonderen hé. (...) Ma nee, ik kan geen muziek, ik hem geen talent en dabij ik zen te lui om da te leren.(...) Ah ja, misschien zo met nen triangel? Echt? Allez seg, das vet man...''
Toen bedacht ik dat dit grietje een gepast cadeau was voor die bomma uit het vorige verhaal...
En ik ben weggewandeld om zelf niet in een diepe depressie te sukkelen...
vrijdag 13 juni 2008
vrijdag 16 mei 2008
Dit is het echte leven
,, Ik heb toch mijn leven?'' Ik kreeg het als een kletsnatte vod in mijn gezicht toen ik deze week een pisnijdige verkoopster tegen haar collega hoorde zeggen:,,Op hun kadeeën passen en zij uitgaan zeker, da ziede vanhie.Ik heb mijn leven...'' Ik stond in een pashokje, loerde even naar buiten en zag een zonnebankbruin type met een hoop bling in het verrimpelde decolleté en een lip die nog lager hing. Arme bomma. Ik ben zonder aankoop naar buiten gegaan. Want ik vind die bomma een mottig mens. Of nee, ik vind het een sukkel.
Sta ik alleen met die visie? Er zijn wel een paar vriendinnen die, net als ik, compleet plat gaan voor hun kleinkinderen. Noem het een verliefdheid voor de ,,medioren'' (klinkt beter dan senioren hé), want het kan toch niet dat alleen wij superschattige kleinkinderen hebben?
Soms lijkt het wel of wij _ de Meester hoort ook tot het verliefde gild_ ons moeten verdedigen omdat we niets liever doen dan met de Kadokes aan de kust logeren.
Mogelijk heeft het ook te maken met het feit dat wij die fijne tijd met onze kinderen een beetje gemist hebben. We hadden een (betaalde) babysit en behalve die enkele keer dat een griepje mij velde en ik hun schriftjes zag had ik zelfs geen idee van wat Werkelijkheidsonderricht of moderne wiskunde precies was.
God ja, weleens tranen van woede en ergernis gestort toen ik voor een moederdag een gedicht kreeg waarop stond ,,je hebt het druk, je holt naar ieder defilé...'' Wist die brave juf dat ik dat voor mijn boterham deed? Nee toch, dat was voor die andere soort actieve mama's. En Lottepoes, zo klein als ze nog was, trok nog grotere schrikogen want zij vond het juist zo goed gevonden...
Na 37 jaar van New York naar Bangkok, IJsland, Egypte, Athene, Boedapest, Wenen , Monaco (10 maal), Rome, Firenze, Berlijn, Hamburg, Munchen, Londen (maal 50) Milaan (maal 100) Parijs (maal 200) zit hier een gezapige Malief die zo blij is dat haar koffer veilig op zolder staat (en niet vermist tot volgende week), die een PC-ke heeft zonder kuren waarmee je tekstjes doorstuurt als je zelf zin hebt, en die bovenal bevrijd is van uitgeslapen baasjes die zo nodig je tekst wat moeten ,,verbeteren''. Of wat dacht u van een modeverslag over het poepchique horlogemerk Breguet toen ik het moederhuis in Parijs mocht bezoeken, de enige plaats waar aan de kleinoden mocht gesleuteld worden. In de krant verscheen dat de horloges hersteld werden in de kraaminrichting...
,,Mis jij dat leven dan niet?'' vraagt een occasionele ex-fan nog weleens. Nee dus. Geen haar op mijn hoofd. Hoe oudbakken en ouderwets en wat de buitenwereld er ook van mag denken: duizend keer liever een Kadoke op schoot dan naast de (toen nog vette) Karl Lagerfeld aan tafel voor weer zo'n blasé modefeest. Al geef ik grif toe dat ik zeer genoten heb van een Ray Charles als verrassingsact op een defilé of een Whitney Houston, Tina Turner of Michael Hutcence (God hebbe zijn zieltje) ,,binnen handbereik''.
Misschien is dat wel de verklaring: ik ben er geweest, heb het gezien. En nu het échte leven. Wil je geloven dat ik onze Justine heel goed begrijp?
PS Volgende week ga ik met Lottepoes naar Santorini. Vakantie terwijl de Kadokes op bosklas zijn. Nu eventjes een bezwerend tekentje maken dat ik shitshitshit mijn koffer weer niet kwijtspeel.
Sta ik alleen met die visie? Er zijn wel een paar vriendinnen die, net als ik, compleet plat gaan voor hun kleinkinderen. Noem het een verliefdheid voor de ,,medioren'' (klinkt beter dan senioren hé), want het kan toch niet dat alleen wij superschattige kleinkinderen hebben?
Soms lijkt het wel of wij _ de Meester hoort ook tot het verliefde gild_ ons moeten verdedigen omdat we niets liever doen dan met de Kadokes aan de kust logeren.
Mogelijk heeft het ook te maken met het feit dat wij die fijne tijd met onze kinderen een beetje gemist hebben. We hadden een (betaalde) babysit en behalve die enkele keer dat een griepje mij velde en ik hun schriftjes zag had ik zelfs geen idee van wat Werkelijkheidsonderricht of moderne wiskunde precies was.
God ja, weleens tranen van woede en ergernis gestort toen ik voor een moederdag een gedicht kreeg waarop stond ,,je hebt het druk, je holt naar ieder defilé...'' Wist die brave juf dat ik dat voor mijn boterham deed? Nee toch, dat was voor die andere soort actieve mama's. En Lottepoes, zo klein als ze nog was, trok nog grotere schrikogen want zij vond het juist zo goed gevonden...
Na 37 jaar van New York naar Bangkok, IJsland, Egypte, Athene, Boedapest, Wenen , Monaco (10 maal), Rome, Firenze, Berlijn, Hamburg, Munchen, Londen (maal 50) Milaan (maal 100) Parijs (maal 200) zit hier een gezapige Malief die zo blij is dat haar koffer veilig op zolder staat (en niet vermist tot volgende week), die een PC-ke heeft zonder kuren waarmee je tekstjes doorstuurt als je zelf zin hebt, en die bovenal bevrijd is van uitgeslapen baasjes die zo nodig je tekst wat moeten ,,verbeteren''. Of wat dacht u van een modeverslag over het poepchique horlogemerk Breguet toen ik het moederhuis in Parijs mocht bezoeken, de enige plaats waar aan de kleinoden mocht gesleuteld worden. In de krant verscheen dat de horloges hersteld werden in de kraaminrichting...
,,Mis jij dat leven dan niet?'' vraagt een occasionele ex-fan nog weleens. Nee dus. Geen haar op mijn hoofd. Hoe oudbakken en ouderwets en wat de buitenwereld er ook van mag denken: duizend keer liever een Kadoke op schoot dan naast de (toen nog vette) Karl Lagerfeld aan tafel voor weer zo'n blasé modefeest. Al geef ik grif toe dat ik zeer genoten heb van een Ray Charles als verrassingsact op een defilé of een Whitney Houston, Tina Turner of Michael Hutcence (God hebbe zijn zieltje) ,,binnen handbereik''.
Misschien is dat wel de verklaring: ik ben er geweest, heb het gezien. En nu het échte leven. Wil je geloven dat ik onze Justine heel goed begrijp?
PS Volgende week ga ik met Lottepoes naar Santorini. Vakantie terwijl de Kadokes op bosklas zijn. Nu eventjes een bezwerend tekentje maken dat ik shitshitshit mijn koffer weer niet kwijtspeel.
dinsdag 22 april 2008
Onderbroekenlol
,,Malief, nu kennen mijn vriendinnen coole spelletjes. Zal ik eens vertellen hoe dat gaat? 't Is van de professor en de anderen en als ge het niet weet moet ge uw onderbroek uit doen. En dat is grappig en wij moeten zoo lachen en, en, en...'' Kadoke2 geraakt niet uit haar woorden en kijkt stomverbaasd dat ik een beetje cool reageer? ,,Redelijk onnozel hé schat?'' Kadoke1 staat er ook bij en slaat zijn ogen ten hemel. Nee, daar doet hij niet aan mee, aan die meisjesspellekes...
Kadoke2 is een beetje gegriefd. ,,Ja, dat is wat onnozel maar we hebben ook een ander en dat is héél grappig. '' Wat volgt is volgens mij een spelletje voor zatte volwassenen op een huwelijksfeest: in een kring op de schoot gaan zitten en voelen of het een cactus of een bloem is. '' Zooo grappig want dan moeten ze in uw poep pitsen hé...'' Poes, ik snap dat niet? Knijpen is toch pijn doen? Kadoke 2 kijkt een beetje beteuterd, 't was A. die het spelleke kende en haar mama vond het ook heel grappig.
Arm Kadoke2, ze wil er zo graag bijhoren, alles snappen en slim zijn en daarom gaat ze op de speelplaats zelfs op de grond liggen omdat haar vriendinnen dat willen.
,,Malief, en dat spelleke van de tien prottekes en dat ge dan moet rieken?''
Kan de- bijna- gediplomeerde pedagoge hier iets zinnig op zeggen? Zelf ben ik een nieuwe Jommeke ,,Choco ontvoerd'' beginnen voor te lezen. Dat vond ze overigens ook cool en super grappig...
Later dacht ik aan ,,mijn tijd'' en hoe Jeaninneke en Nicolleke naar verluidt (volgens een vriendin die het zelf gezien had) met een potlood elkaars onderbroekje inspecteerden op de achterste bank. Maar dat waren de domsten van de klas.
En nu ik toch aan het nadenken ben: gisteren een poging gedaan om het gratis boek van De Standaard van Anaïs Nin te lezen. OK, iets helemaal anders, maar 't heeft toch ook met onderbroekenlol te maken. De inleiding vond ik best de moeite: hoe bekende schrijvers destijds erotische verhalen per bladzijde verkochten om een boterham te verdienen. De verhalen zelf? Na drie heb ik het opgegeven. De eerste de beste puber kan iets beter verzinnen...
Kadoke2 is een beetje gegriefd. ,,Ja, dat is wat onnozel maar we hebben ook een ander en dat is héél grappig. '' Wat volgt is volgens mij een spelletje voor zatte volwassenen op een huwelijksfeest: in een kring op de schoot gaan zitten en voelen of het een cactus of een bloem is. '' Zooo grappig want dan moeten ze in uw poep pitsen hé...'' Poes, ik snap dat niet? Knijpen is toch pijn doen? Kadoke 2 kijkt een beetje beteuterd, 't was A. die het spelleke kende en haar mama vond het ook heel grappig.
Arm Kadoke2, ze wil er zo graag bijhoren, alles snappen en slim zijn en daarom gaat ze op de speelplaats zelfs op de grond liggen omdat haar vriendinnen dat willen.
,,Malief, en dat spelleke van de tien prottekes en dat ge dan moet rieken?''
Kan de- bijna- gediplomeerde pedagoge hier iets zinnig op zeggen? Zelf ben ik een nieuwe Jommeke ,,Choco ontvoerd'' beginnen voor te lezen. Dat vond ze overigens ook cool en super grappig...
Later dacht ik aan ,,mijn tijd'' en hoe Jeaninneke en Nicolleke naar verluidt (volgens een vriendin die het zelf gezien had) met een potlood elkaars onderbroekje inspecteerden op de achterste bank. Maar dat waren de domsten van de klas.
En nu ik toch aan het nadenken ben: gisteren een poging gedaan om het gratis boek van De Standaard van Anaïs Nin te lezen. OK, iets helemaal anders, maar 't heeft toch ook met onderbroekenlol te maken. De inleiding vond ik best de moeite: hoe bekende schrijvers destijds erotische verhalen per bladzijde verkochten om een boterham te verdienen. De verhalen zelf? Na drie heb ik het opgegeven. De eerste de beste puber kan iets beter verzinnen...
maandag 14 april 2008
De bokkenpruik op
Windstil op de blog van ma-lief. Enkele lezertjes informeerden al ongerust of ik misschien in de lappenmand lag. Bah nee, gewoon de bokkenpruik op. (Gelukkig vragen de Kadokes niet wat dat wil zeggen, maar als je het mij dan toch vraagt: beetje vies, slecht in mijn vel...)
Vroeger zou ik gezegd hebben ,,voorjaarsmoeheid'', maar 't was meer ,,het moe''.
De eerste blijde boodschap kwam van ons Oksana: ik vermoed dat ze er een week op had geoefend want ze kwam binnen en zei: goededag, de laatste keer dat ik kom.ik ga anders wonen, weg.'' Ik bespaar u mijn verbijstering maar ok, ik kan niet verwachten dat ze van het Pajottenland naar hier komt poetsen. Het dialect is er ook zeer mottig. Wat het ergste laat vermoeden voor haar lessen Nederlands.
En ga ik nu zeuren over het weer? Ja. Vooral als je met de Kadokes naar de kust gaat _ Paasvakantie, remember_ en daar tot op het bot bevriest van de ijzige wind. Bovendien moet je dan stomme beloftes nakomen zoals eindelijk het strandspeelgoed van A en B uitproberen, een overigens knap, ingenieus en tof cadeau voor hun verjaardag. Al eens geprobeerd met stormkracht 7 water te scheppen, achter een duin een bak te vullen, ondertussen het bouwplan laten wegwaaien, onderdelen per abuis begraven en toch een heel knappe bijna volmaakte muur bouwen? Of leuke motiefjes rollen op een plat vlak die dan prompt door de Kadokes worden kapot gestampt _ de kinderen moesten zich toch warm springen_ en tussendoor een telefoontje van Kalamity of ik ze niet naar de kapper wou sturen? Hoewel de wind in mijn gsm gierde kon ik het helaas toch nog verstaan.
En dus ging deze al redelijk humeurige Ma-lief een knieval doen bij haar favoriete kapsalon. Met dat kapsalon is niets mis_ ik ben er kind aan huis_ maar met de baas van het kiekenkot heb ik het niet. Moeilijk uit te leggen waarom, maar enfin, zijn kleinkinderen noemen hem Parain (sic). En een peetvader is het. De eerste keren dat ik er kwam was ik als de dood dat hij mij zou knippen. Zoals al mijn mannelijke leeftijdsgenoten is hij een beetje doof, de discussie over mijn haarkleur is een verhaal apart. Gelukkig word ik nu al ruim een jaar door zijn overigens zeer getalenteerde zoon in de watten gelegd.
Maar soit: daar sta ik met Kadoke 1 (die de laatste weken veranderd was in een Monchichi). Kadoke 2 durfde ik echt niet meenemen: het lef om zaterdagnamiddag in het succesrijkste salon van O. met twee koters-zonder-afspraak binnen te vallen. Parain stond achter de toog en herkende mij nog van de vorige dag, toen ik helemaal volgens het boekje gewacht had tot het mijn beurt was, ondertussen bij zijn (sympathieke) echtgenote geïnformeerd naar haar hernia en maar één glaasje water gedronken, niet gezeurd dat het raam open stond, kortom ik had mij gedragen.
Een beetje stotterend, of het vandaag misschien nog ergens zou kunnen, ik weet het, 't is zaterdag, en alle schuld op mijn dochter steken, zoals het hoort. Ho madam, get vree heluk, als de jongeman meteen mocht geknipt worden.Hij zou het zelf doen..Met schrikogen volgde ik de scène: Kadoke1 is bang van norse mannen, maar de schat dacht waarschijnlijk aan zijn nieuw lief en hoe knap hij zou zijn en movede niet. Bij een vorige knipbeurt (bij de sympatieke zoon) had hij honderduit verteld over,, opa die zo'n zwanzer is en zei dat bomama de soep had gemaakt en ze met haar brommerke had gebracht maar dat kon niet hé Ma-lief''. Toen profiteerde hij duidelijk van de afwezigheid van zijn zeer praatvaardige zus. En toen Parain ineens zei dat de jongeman een scheune kop hoar ha keek hij alleen maar zéér cool.
Opdracht vervuld. Sindsdien gaat het beter met mijn leven en zijn kleine, nederige maar oh zo dankbare opdrachten. Zoals ,,pissebedden verzamelen'' voor een schoolproject. Indertijd zou ik gekokhalst hebben, nu overhandigde ik Kadoke2 haar doorschijnend doosje alsof het juweeltjes waren. Na de voorleesronde Jommeke 75 heb ik ook nog de CD van de Fabeltjeskrant twee keer helemaal beluisterd. Vooral dat liedje van ,,glaasjes Prik en de hik'' is zeer geslaagd. 't Schijnt het lievelingslied te zijn van hun ouders...
Tenslotte gisteren ook nog naar de obligate eigentijdse marteling geweest die op de billboards zeer omfloerst wordt omschreven als ,,laat naar je borsten kijken''. Tarara, wat ze kijken noemen. Maar toch weer gerustgesteld.
Als nu nog die vier afschuwelijke pukkels rond mijn neus verdwijnen dan overweeg ik de bokkenpruik maar uit te trekken.
Vroeger zou ik gezegd hebben ,,voorjaarsmoeheid'', maar 't was meer ,,het moe''.
De eerste blijde boodschap kwam van ons Oksana: ik vermoed dat ze er een week op had geoefend want ze kwam binnen en zei: goededag, de laatste keer dat ik kom.ik ga anders wonen, weg.'' Ik bespaar u mijn verbijstering maar ok, ik kan niet verwachten dat ze van het Pajottenland naar hier komt poetsen. Het dialect is er ook zeer mottig. Wat het ergste laat vermoeden voor haar lessen Nederlands.
En ga ik nu zeuren over het weer? Ja. Vooral als je met de Kadokes naar de kust gaat _ Paasvakantie, remember_ en daar tot op het bot bevriest van de ijzige wind. Bovendien moet je dan stomme beloftes nakomen zoals eindelijk het strandspeelgoed van A en B uitproberen, een overigens knap, ingenieus en tof cadeau voor hun verjaardag. Al eens geprobeerd met stormkracht 7 water te scheppen, achter een duin een bak te vullen, ondertussen het bouwplan laten wegwaaien, onderdelen per abuis begraven en toch een heel knappe bijna volmaakte muur bouwen? Of leuke motiefjes rollen op een plat vlak die dan prompt door de Kadokes worden kapot gestampt _ de kinderen moesten zich toch warm springen_ en tussendoor een telefoontje van Kalamity of ik ze niet naar de kapper wou sturen? Hoewel de wind in mijn gsm gierde kon ik het helaas toch nog verstaan.
En dus ging deze al redelijk humeurige Ma-lief een knieval doen bij haar favoriete kapsalon. Met dat kapsalon is niets mis_ ik ben er kind aan huis_ maar met de baas van het kiekenkot heb ik het niet. Moeilijk uit te leggen waarom, maar enfin, zijn kleinkinderen noemen hem Parain (sic). En een peetvader is het. De eerste keren dat ik er kwam was ik als de dood dat hij mij zou knippen. Zoals al mijn mannelijke leeftijdsgenoten is hij een beetje doof, de discussie over mijn haarkleur is een verhaal apart. Gelukkig word ik nu al ruim een jaar door zijn overigens zeer getalenteerde zoon in de watten gelegd.
Maar soit: daar sta ik met Kadoke 1 (die de laatste weken veranderd was in een Monchichi). Kadoke 2 durfde ik echt niet meenemen: het lef om zaterdagnamiddag in het succesrijkste salon van O. met twee koters-zonder-afspraak binnen te vallen. Parain stond achter de toog en herkende mij nog van de vorige dag, toen ik helemaal volgens het boekje gewacht had tot het mijn beurt was, ondertussen bij zijn (sympathieke) echtgenote geïnformeerd naar haar hernia en maar één glaasje water gedronken, niet gezeurd dat het raam open stond, kortom ik had mij gedragen.
Een beetje stotterend, of het vandaag misschien nog ergens zou kunnen, ik weet het, 't is zaterdag, en alle schuld op mijn dochter steken, zoals het hoort. Ho madam, get vree heluk, als de jongeman meteen mocht geknipt worden.Hij zou het zelf doen..Met schrikogen volgde ik de scène: Kadoke1 is bang van norse mannen, maar de schat dacht waarschijnlijk aan zijn nieuw lief en hoe knap hij zou zijn en movede niet. Bij een vorige knipbeurt (bij de sympatieke zoon) had hij honderduit verteld over,, opa die zo'n zwanzer is en zei dat bomama de soep had gemaakt en ze met haar brommerke had gebracht maar dat kon niet hé Ma-lief''. Toen profiteerde hij duidelijk van de afwezigheid van zijn zeer praatvaardige zus. En toen Parain ineens zei dat de jongeman een scheune kop hoar ha keek hij alleen maar zéér cool.
Opdracht vervuld. Sindsdien gaat het beter met mijn leven en zijn kleine, nederige maar oh zo dankbare opdrachten. Zoals ,,pissebedden verzamelen'' voor een schoolproject. Indertijd zou ik gekokhalst hebben, nu overhandigde ik Kadoke2 haar doorschijnend doosje alsof het juweeltjes waren. Na de voorleesronde Jommeke 75 heb ik ook nog de CD van de Fabeltjeskrant twee keer helemaal beluisterd. Vooral dat liedje van ,,glaasjes Prik en de hik'' is zeer geslaagd. 't Schijnt het lievelingslied te zijn van hun ouders...
Tenslotte gisteren ook nog naar de obligate eigentijdse marteling geweest die op de billboards zeer omfloerst wordt omschreven als ,,laat naar je borsten kijken''. Tarara, wat ze kijken noemen. Maar toch weer gerustgesteld.
Als nu nog die vier afschuwelijke pukkels rond mijn neus verdwijnen dan overweeg ik de bokkenpruik maar uit te trekken.
vrijdag 14 maart 2008
Waar is mijn lappeke?
Oksana, mijn Russische gedienstige, spreekt nog altijd geen Nederlands. Het is dus oorverdovend stil tussen ons, maar dat kan alleen de poetskwaliteit ten goede komen, geen tijd voor blabla. Met de radio op 4FM en enthousiast meezingend had ik even gedacht dat ze misschien toch een ietsepietse Engels verstond _ ja dag Jan, ,,I like to make you happieeee'' was duidelijk niet voor mij bedoeld.
Dus zoek ik bezigheden die niet te genant zijn om de vier uur ter overbruggen. Naar boven bij de Meester is geen optie, al doet hij alleen maar een deugddoende siësta . Luilekker lezen in een van de gepoetste kamers, zelfs al weegt mijn huidige kanjer meer dan 800 bladzijden, vind ik te madammig. Een beetje strijken kan nog net, maar op een half uur is alles weg. En zo kwam ik gisteren tot de constatatie dat mijn leven de jongste vijf jaar wel heel bizar evolueert. Je had mij pakweg tien jaar geleden niet kunnen wijsmaken dat ik zou gaan shoppen bij Damart. Hola, niet voor mij hé: mijn emancipatie op het geriatrische vlak heeft alles te maken met ons-moeder-in-de home en de talloze suggesties die verpleging en verzorgend personeel meegeven. Het jongste niet-te-missen item is een (ja wat?) half kousje met kussentje voor de knobbel, volgens verpleegster Annemieke gezien op de tevee. Maar 32,5 euro. Ha ja, ze heeft twee voeten. Misschien ook een nieuw paar pantoffels want die kleintjes vallen uit. En wat hemmekes.
Een bezoek aan een Damart-winkel is zoals gewoonlijk een belevenis. Ik ben altijd de jongste klant, daar ben ik vrij zeker van, maar de klandizie staat wel in drie rijen aan te schuiven, gewapend met meestal één onnozel item (dat nog altijd minstens 15 euro kost) plus een cadeau-bon voor onnoemelijke rotzooi. En ruzie dat die madammekes en bompa's maken_ als ze al niet dubbel geparkeerd voor de winkel wachten_ op jacht naar de ultieme bijna echt lederen portemonnee plus horloge, helemaal gratis.
Helaba, aanschoven hei, dei madam es nog veu aa. Die madam ben ik, maar omdat ik absoluut niet gehaast ben en enige sociologische observatie zeer de moeite vind veroorzaak ik een kleine revolte met de uitspraak: ,,ga toch gerust voor, ik heb alle tijd, ik ben gepensionneerd...'' Moet u bij gelegenheid ook eens doen. Heerlijk, hoe die menskes ineens over mekaars voeten struikelden in een poging om ook eens beleefd te zijn. De blonde stoot achter een van de kassa's _ Lottepoes was eens bij mij en noemde de aanminnige van een verblindende sloomheid_ laat haar volle lippen nog wat verder open hangen.
Dus zoek ik bezigheden die niet te genant zijn om de vier uur ter overbruggen. Naar boven bij de Meester is geen optie, al doet hij alleen maar een deugddoende siësta . Luilekker lezen in een van de gepoetste kamers, zelfs al weegt mijn huidige kanjer meer dan 800 bladzijden, vind ik te madammig. Een beetje strijken kan nog net, maar op een half uur is alles weg. En zo kwam ik gisteren tot de constatatie dat mijn leven de jongste vijf jaar wel heel bizar evolueert. Je had mij pakweg tien jaar geleden niet kunnen wijsmaken dat ik zou gaan shoppen bij Damart. Hola, niet voor mij hé: mijn emancipatie op het geriatrische vlak heeft alles te maken met ons-moeder-in-de home en de talloze suggesties die verpleging en verzorgend personeel meegeven. Het jongste niet-te-missen item is een (ja wat?) half kousje met kussentje voor de knobbel, volgens verpleegster Annemieke gezien op de tevee. Maar 32,5 euro. Ha ja, ze heeft twee voeten. Misschien ook een nieuw paar pantoffels want die kleintjes vallen uit. En wat hemmekes.
Een bezoek aan een Damart-winkel is zoals gewoonlijk een belevenis. Ik ben altijd de jongste klant, daar ben ik vrij zeker van, maar de klandizie staat wel in drie rijen aan te schuiven, gewapend met meestal één onnozel item (dat nog altijd minstens 15 euro kost) plus een cadeau-bon voor onnoemelijke rotzooi. En ruzie dat die madammekes en bompa's maken_ als ze al niet dubbel geparkeerd voor de winkel wachten_ op jacht naar de ultieme bijna echt lederen portemonnee plus horloge, helemaal gratis.
Helaba, aanschoven hei, dei madam es nog veu aa. Die madam ben ik, maar omdat ik absoluut niet gehaast ben en enige sociologische observatie zeer de moeite vind veroorzaak ik een kleine revolte met de uitspraak: ,,ga toch gerust voor, ik heb alle tijd, ik ben gepensionneerd...'' Moet u bij gelegenheid ook eens doen. Heerlijk, hoe die menskes ineens over mekaars voeten struikelden in een poging om ook eens beleefd te zijn. De blonde stoot achter een van de kassa's _ Lottepoes was eens bij mij en noemde de aanminnige van een verblindende sloomheid_ laat haar volle lippen nog wat verder open hangen.
Terug thuis staat Oksana mij al op te wachten. Met een lange uitleg waarin ik het woordje ,,polisj'' herken en wijzen naar een houten vensterbankje, een bloempotje en de slurf van haar stofzuiger zonder hulpstuk. Met die slurf gaat ze rond de bloempot en blablablabla, ik begrijp er niks van. Ja, wat vlekken op het hout, van het water van de bloempot, niet erg. Weer die slurf rond het potje, ha, krassen? Niet erg. Ze geeft het op, ik ook en lach maar eens onnozel, 't zal wel niet erg zijn.
Vanmorgen keek ik naar het bloempotje en wist ik het weer: daar lag vroeger een klein kantwerkje (eigen fabrikaat van bij de nonnekes) onder. Ach ja, opgezogen.
donderdag 28 februari 2008
Recht van antwoord
Tijd dat ik mijn critici eens recht van antwoord geeft. Blijkbaar knarst mijn geheugen af en toe meer dan ik wil toegeven. En zoals Kadoke1 in navolging van Piet-met-de-pan pleegt af te tellen:
Ten eerste: Noch Kalamity, noch Lottepoes hebben ooit overwogen om in het klooster te treden, zelfs niet om te lachen met tante non. Als tante non zei dat ze eerst hun humaniora moesten afmaken_ de naieve ziel, dat wist ik nog heel zeker _ dan was dat nadat zij geopperd had dat ze zo'n meisjes wel konden gebruiken en mijn slap verweer was ,, ze zijn niet zo geschikt voor het klooster want ze luisteren naar luide muziek''. Uch, daar weet ik dus niets meer van. Wel dat het Nieuwjaarsdag was en we in die tijd nog zeer zwaar en alcoholisch vierden met onze vrienden uit H.
Ten tweede: Meester is sinds kort Ere-Meester maar dat ga ik dus niet veranderen, zie.
Ten derde: Baard trekken heeft te maken met bedachtzaam over je baard strijken en zo tijd winnen, maar zeker ben ik niet, oppert Pezzeke, een personage dat ik nog niet heb opgevoerd maar dat komt nog.
Ten vierde: Minneke had zo'n compassie met haar meppende lieveling dat ze hem, ondanks een straatverbod, weer aan haar magere boezem heeft gedrukt.
Ten vijfde: de garagepoort is hersteld dank zij een paffende, nog altijd stinkende klusjesman maar daar mag ik van de Meester geen kwaad woord meer van zeggen.
Ten zesde: de Meester leest deze Blog niet ,,want ik lees toch ook zijn besluiten niet...''
Ten eerste: Noch Kalamity, noch Lottepoes hebben ooit overwogen om in het klooster te treden, zelfs niet om te lachen met tante non. Als tante non zei dat ze eerst hun humaniora moesten afmaken_ de naieve ziel, dat wist ik nog heel zeker _ dan was dat nadat zij geopperd had dat ze zo'n meisjes wel konden gebruiken en mijn slap verweer was ,, ze zijn niet zo geschikt voor het klooster want ze luisteren naar luide muziek''. Uch, daar weet ik dus niets meer van. Wel dat het Nieuwjaarsdag was en we in die tijd nog zeer zwaar en alcoholisch vierden met onze vrienden uit H.
Ten tweede: Meester is sinds kort Ere-Meester maar dat ga ik dus niet veranderen, zie.
Ten derde: Baard trekken heeft te maken met bedachtzaam over je baard strijken en zo tijd winnen, maar zeker ben ik niet, oppert Pezzeke, een personage dat ik nog niet heb opgevoerd maar dat komt nog.
Ten vierde: Minneke had zo'n compassie met haar meppende lieveling dat ze hem, ondanks een straatverbod, weer aan haar magere boezem heeft gedrukt.
Ten vijfde: de garagepoort is hersteld dank zij een paffende, nog altijd stinkende klusjesman maar daar mag ik van de Meester geen kwaad woord meer van zeggen.
Ten zesde: de Meester leest deze Blog niet ,,want ik lees toch ook zijn besluiten niet...''
zondag 17 februari 2008
Ach, vrouwen...
Hoe komt het toch dat vrouwen mekaar zo moeilijk een oprecht complimentje kunnen geven? Behalve ik, natuurlijk, maar ik ben dan ook kwasi-volmaakt ;-). Ik zal er ook nooit naar vissen, dat heb ik dank zij een lang huwelijk met de Meester wel geleerd. Hoewel. Soms wil ik ook gewoon informatie. En dan moet ik wel vissen.
Of ik mijn haar nu niet beter zou laten knippen? Meester is een beetje ouderwets, hij ziet graag meisjes met lang haar, maar een meisje ben ik al lang niet meer, en het lang haar is er op mijn 36ste af gegaan. Ik had niet zoveel aanmoediging nodig toen een seksegenote fijntjes opmerkte dat lang haar toch verwarrend was. ,,Kijk, achteraan lyceum en vooraan museum'' of iets van die strekking en wat later had ik een kopje à la Lady Di. Dat was toen in de mode.
Nu mijn kapsel een ietsje langer is _ onder mijn oren dus_ dacht ik een zekere tevredenheid te zien bij mijn overigens zeer gekortwiekte echtgenoot. Maar zelf vind ik het MOTTIG als het over mijn oren waait. En dus vroeg ik hem eerlijk advies. Nu: wat doet u met de uitleg:,,Mmmm, uw haar hangt schoon rond uw kop''?(ik heb het toen meteen opgeschreven om in dit verhaal te gebruiken)
Kan ik het aan vrouwen vragen? Kalamity zegt direct: ,,Ik heb daar geen verstand van'' en Lottepoes weet dat ik eigenlijk liever kort haar zie en zal mij willen sparen. Mijn bloedeigen moeder is zo mogelijk nog voorzichtiger. ,,Er is veel wind zeker? '' vraagt ze als ik mijn haar snel glad strijk terwijl ik binnenstap. Toen ik zo'n jaar geleden van kapper veranderde zei ze over het resultaat:,,Onthoud dat adres nu''. Waarna ik begreep dat het voordien nergens op leek.
Zo moe?
Nog zo'n fijne truuk van soortgenoten om je een rotgevoel te geven. ,,Goh, wat zie je er moe uit!'' terwijl je zelf redelijk tevreden bent over een grootscheepse opkalefatering. Moet je zeker eens proberen als je aan iemand de pest hebt. Wat meelevend kijken, informeren of alles OK is en dan lap:,,Goh, wat zie je er moe uit!''
En hoe herken je ,,eerlijke commentaar''? Wat te denken van giechelende meisjes van Maghrebijnse origine die uit een open raam hangen en ik versta alleen ,,cowboy'' als ik er voorbijwandel? Maar ze zwaaiden en zegden heel netjes ,,mevrouw, mooie botjes''. Een autochtoon had zeker ,, madam'' en ,,schoen bottekes'' gezegd. Ik weiger te geloven dat ze er mee lachten, want het zijn héle mooie laarsjes. Heu, maar misschien niet voor mij?...
Het sterkste staaltje van vrouwelijke empathie kreeg ik vorige zomer aan de kust. Drie hoog zonnen op het terras garandeert je een zekere privacy al is dat natuurlijk relatief. Ik weet dat ze op straat mijn haar kunnen zien, mijn zonnebril, mijn voeten en tien roodgelakte teentjes die door de reling steken. En misschien nog een arm en een stukje decolleté, maar ik ben beslist geen exhibitionist. Die namiddag waren nogal wat wandelaars op stap in de bizarre opstelling die je vaker ziet bij koppels van middelbare leeftijd: de mannen voorop, de vrouwen achteraan. ,,Helaba, ziedadaa is séh'' zei een meneer met hangbuik, lange short en sokken-in-sandalen iets te hard en veelbetekenend naar boven wijzend. Waarop één van de vrouwen gnuivend naar voor schoot en even hard terugriep,,Allez joeng, da's een ouwe, da's een ouwe''. Alleen mijn goede opvoeding heeft er mij toen van weerhouden om terug te roepen: ,,Oud maar niet doof hé...''
Of ik mijn haar nu niet beter zou laten knippen? Meester is een beetje ouderwets, hij ziet graag meisjes met lang haar, maar een meisje ben ik al lang niet meer, en het lang haar is er op mijn 36ste af gegaan. Ik had niet zoveel aanmoediging nodig toen een seksegenote fijntjes opmerkte dat lang haar toch verwarrend was. ,,Kijk, achteraan lyceum en vooraan museum'' of iets van die strekking en wat later had ik een kopje à la Lady Di. Dat was toen in de mode.
Nu mijn kapsel een ietsje langer is _ onder mijn oren dus_ dacht ik een zekere tevredenheid te zien bij mijn overigens zeer gekortwiekte echtgenoot. Maar zelf vind ik het MOTTIG als het over mijn oren waait. En dus vroeg ik hem eerlijk advies. Nu: wat doet u met de uitleg:,,Mmmm, uw haar hangt schoon rond uw kop''?(ik heb het toen meteen opgeschreven om in dit verhaal te gebruiken)
Kan ik het aan vrouwen vragen? Kalamity zegt direct: ,,Ik heb daar geen verstand van'' en Lottepoes weet dat ik eigenlijk liever kort haar zie en zal mij willen sparen. Mijn bloedeigen moeder is zo mogelijk nog voorzichtiger. ,,Er is veel wind zeker? '' vraagt ze als ik mijn haar snel glad strijk terwijl ik binnenstap. Toen ik zo'n jaar geleden van kapper veranderde zei ze over het resultaat:,,Onthoud dat adres nu''. Waarna ik begreep dat het voordien nergens op leek.
Zo moe?
Nog zo'n fijne truuk van soortgenoten om je een rotgevoel te geven. ,,Goh, wat zie je er moe uit!'' terwijl je zelf redelijk tevreden bent over een grootscheepse opkalefatering. Moet je zeker eens proberen als je aan iemand de pest hebt. Wat meelevend kijken, informeren of alles OK is en dan lap:,,Goh, wat zie je er moe uit!''
En hoe herken je ,,eerlijke commentaar''? Wat te denken van giechelende meisjes van Maghrebijnse origine die uit een open raam hangen en ik versta alleen ,,cowboy'' als ik er voorbijwandel? Maar ze zwaaiden en zegden heel netjes ,,mevrouw, mooie botjes''. Een autochtoon had zeker ,, madam'' en ,,schoen bottekes'' gezegd. Ik weiger te geloven dat ze er mee lachten, want het zijn héle mooie laarsjes. Heu, maar misschien niet voor mij?...
Het sterkste staaltje van vrouwelijke empathie kreeg ik vorige zomer aan de kust. Drie hoog zonnen op het terras garandeert je een zekere privacy al is dat natuurlijk relatief. Ik weet dat ze op straat mijn haar kunnen zien, mijn zonnebril, mijn voeten en tien roodgelakte teentjes die door de reling steken. En misschien nog een arm en een stukje decolleté, maar ik ben beslist geen exhibitionist. Die namiddag waren nogal wat wandelaars op stap in de bizarre opstelling die je vaker ziet bij koppels van middelbare leeftijd: de mannen voorop, de vrouwen achteraan. ,,Helaba, ziedadaa is séh'' zei een meneer met hangbuik, lange short en sokken-in-sandalen iets te hard en veelbetekenend naar boven wijzend. Waarop één van de vrouwen gnuivend naar voor schoot en even hard terugriep,,Allez joeng, da's een ouwe, da's een ouwe''. Alleen mijn goede opvoeding heeft er mij toen van weerhouden om terug te roepen: ,,Oud maar niet doof hé...''
Abonneren op:
Posts (Atom)
