Brieven schrijven

,,Waar hou jij je mee bezig op deze druilerige vakantiedag?,, is een slogan waarmee mijn geliefde radio zijn luisteraars bezig houdt. Ik vermoed dat ze niet op Facebook zitten maar toch ook willen vertellen wat voor toffe, originele, spannende zaken hen bezig houden. En toegegeven, het is ook niet interessanter dan Facebook. Bovendien moet ik er niet ,,vind ik leuk'' onder kletsen. Ik vind het niet leuk. Ga nu niet zoeken, ik zit ook niet op Facebook, begot. Zoals Pezzeke onlangs schreef:,, pour vivre heureux, vivons cachés.'' Of was dat iemand anders?
Maar goed, ik hou mij dus bezig met schrijven. Net een lange boterham uit mijn peceke geperst, ter attentie van de uitbaters van Avondrood. De nieuwe uitbaters. De oude lieten mij gisteren weten dat er in de vakantie geen cafetaria is op weekdagen. De residenten moeten maar in hun kot blijven. En als we dan genoeg reclameren komt er misschien meer personeel.
Tof hé. Zal ik een Facebook-groep oprichten voor ,,meer entertainment'' in de bejaardenhomes? Ondertussen zetten alle residenten het volume van hun TV op het maximum en weten de verzorgsters niet meer wie nu weer gereclameerd had dat er teveel lawaai is.
Ha juist, die zonder hoorapparaat.

Hebt ge daar een foto van?

Zanneke en Uffra Piejters zijn tafelgenoten van Bomama in Avondrood. En Zanneke is, met permissie gezegd, een tang. Omdat ze na vijf jaar nog de enige ,,overlevende'' is van het eerste uur zijn we extra vriendelijk tegen haar. Als ze als een koningin komt binnen schrijden _met rollator, maar so what?_ dan maak ik altijd een reverenceke en dat laat ze zich genadig welgevallen. Maar toen uffra Piejters onlangs ook om aandacht vroeg en voor de verandering informeerde of ik ook bij haar in de klas had gezeten sloot ik mijn betoog over mijn Brusselse school af met een passende reverence.
,,Oh, waa heddegij da gelierd'' vroeg Uffra?
Ha ja, in een vroeger leven .En ik zei, niet al te bescheiden, dat ik ,,in den tijd'' nog buigingskes had gemaakt voor koning Boudewijn, Fabiola, koning Juan Carlos en koningin Sophia op een bal in Madrid...
,,Hedde daa fottos van'' snibde Zanneke? Nee, dat had ik niet.
Maar misschien dat ze dokter Barnard nog kent.In de boekskes die zij leest heeft nog zijn affaire met Lollobrigida gestaan. Vandaar de foto hier onderaan.Zou ze geloven dat het mijn rug is?

Madammeke...

Was ik met het verkeerde been uit bed gestapt? Had ik een déjà-vu van incompetent bedienend personeel? Feit is dat ik deze namiddag eventjes de puntjes op de i heb gezet.
Dat ging zo: op weg naar de Inno om voor de Bomama een nieuwe voorraad ondergoed te kopen. En omdat ze daar zwaaien met vijftig procent korting en haar geliefkoosd bomma-ondergoed (Sloggi, met name) er onder een groot bord met min 50 procent lag, ik zou gek zijn om het te laten liggen. De verrassing kwam bij de kassa. Acht slipjes, zeg maar slips, maar wel volle prijs.
Als het moet kan ik moeilijk doen. Dus: ,,Mevrouw, waarom staat er dan op die bak met Sloggi min 50 procent? Dat is misleidende reclame!''. ,,Ja, ik kan daar niks aan doen...'' ,,Juist ja, geef er mij dan maar vier''. Mijn rebels (miskontent, verontwaardigd) gedrag kreeg de volle aandacht van de lange rij wachtenden achter mij.
De verkoopster begon te foeteren,'' allez, nu wil 'em nie annulé doen'', zuchtte dan opgelucht: ,,Dat is dan nog 20 euro en vijf centjes terug, madammeke'' . En toen, toen hoorde ik mij, tot mijn eigen diepste verbazing, boven de bomma-onderbroeken loud and clear zeggen: ,,Ik ben geen madammeke hé!'' En zij: ,,Wa heu?'' ,,Ik ben geen madammeke, mevrouw!''.
Stilte in alle rangen. Mogelijk heeft ze haar gedacht gezegd nadat ik mijn rug had gedraaid.
Maar ik dacht ineens aan die keer dat een gedienstige van huize Avondrood ons moeder weer eens ,,madammeke Aerts'' noemde en zij mij vroeg: ,,Ben ik nu echt zo klein?''. ,,Nee make, dat is omdat ze vriendelijk wil zijn...''
Maar niet in een warenhuis met een toog vol onderbroeken...

Da meende nie...

Geen weerbericht op deze blog. Terwijl ik dit hier tip kijk ik tersluiks naar mijn zongebruinde Kadokes: Mer du Nord alsjeblief. Nee, ze lezen niet mee, ze zijn in een Nintendo-spelletje verdiept en omdat ze maar een halfuurtje per dag mogen spelen valt er geen tijd te verkwisten...
Net terug van het strand, tonnen zand weggedoucht en zelfs geen tijd voor een extra fruitje.

We hebben weer met open mond hun strandactiviteiten bewonderd. Bloemenwinkel, vliegeren (ideaal windje), redelijk gewoontjes. Maar wat dacht je van loopwedstrijden_duin op, duin af, papierke in vuilbak, duin af duin op, djoef: hoeveel seconden opa? Ze werden het gewoon niet beu, op de duur liepen ze zelfs met een kersensteeltje naar de vuilnisbak. Want deksel open, deksel toe bemoeilijkte de prestatie..
Vandaag haalde Kadoke1 22seconden, zijn zus 24seconden.Maar zij was dan weer beter in de voetmassage. Ha ja een activiteit die ze bij de scouts hebben geleerd. Eén namiddag mogen zij op kamp immers de leiding vertroetelen. Met massage! Daarbij wordt geïnformeerd naar zacht, sterk, lang, of het deugd doet en of we ook een finale wensen??? Jaaa kreunde ik met gesloten ogen. (Dat moet, om beter te ontspannen, Malief). De Meester keek bedenkelijk,vroeg zich af wat die finale voorstelde, en vond dat een strandmeneer (volgens hem) wat te nadrukkelijk naar de Kadokes keek.
Zo jaloers heb ik hem in mijn jonge jaren nooit naar een rivaal weten kijken...

Voor het nageslacht

Aan de Kadokes zal ik op een dag moeten uitleggen dat foto's vroeger in zwart/wit werden gemaakt. Ja, waarom? Oompje Zwanzer, alias Pezzeke zou het hen haarfijn kunnen uitleggen maar beter nog: hij heeft ze ingescand en ik kan ze _ joepie_ tonen. Zonder al die loodzware albums uit de kast te sleuren. Je hebt er geen idee van hoe meewarig ze mij toen bekeken.
Enfin, om te beginnen kan ik bewijzen wat ik op 18 mei met zoveel pretentie schreef: Malief was fotomodel voor de geluidsjager.
En omdat het nu vakantie is en deze auteur een ietsje aan de zonnekloppende kant mag u zich de komende weken aan volgende onderwerpen verwachten:
-Malief als Kuifje in New York (foto Marc Cels)
-Malief met collega's in een gondel (in Venetië natuurlijk) (foto Marc Cels)
-Malief babbelt met Dokter Christiaan Barnard. (foto Charles Aesloos)
-Malief verveelt zich op de persbank van het Hof van Assisen (foto Rol, merci Laurens)
-Malief op een plezierboot in Annecy, met haar liefste collega van de concurrentie.(foto L'Oréal denk ik)
Bedoeling is dus aan het nageslacht te tonen wat een harde journalistieke carrière ik heb beleefd.
Vandaar dat ik het kleiduifschieten en quad-rijden in Schotland,(met een computerfabrikant die vond dat vrouwen ook met een computer mochten spelen) het met gletsjer-ijs gekoelde champagne-drinken in IJsland( voor een nieuw mannenparfum van Dior), een piramide-tocht in Egypte(voor een nieuwe verzorging van alweer Dior), een boottocht in Bangkok (met een defilé van Triumpf )of een klimpartij op de Sagrada Familia in Barcelona (heu, voor de plaatselijke modedefilés) maar wijselijk heb opgeborgen. Ze moesten zo eens denken dat journalistiek één groot feest is...
Zoek je de eerste foto? Scrol naar beneden...(foto Paul Van den Abeele)

In de val

Dinsdagnamiddag in de Vlaamse winkelstraat. Spreekt een deftig-sportieve dame van middelbare leeftijd mij aan met de vraag of ik Frans spreek. En of ik weet waar de dichtstbijzijnde papeterie is. Een librairie weet ik, drie zelfs, maar een papeterie? De laatste vulpenhandel annex briefpapier is volgens mij al jaren dicht. En waar ik dan mijn briefpapier koop, vraagt ze beleefd? Ahum, ik heb thuis nog veel papier, en brieven, dat schrijven we toch nog nauwelijks? Weet ik het echt niet? Probeer eens in de Inno is mijn voorzichtige suggestie? ,,Comment, ou ça?'' is de repliek. Raar, we staan er op tien meter vandaan. Of ik echt niet weet waar de mensen nog schrijfpapier kopen? Ik krijg het stilletjes op mijn heupen, zeg dat mijn echtgenoot vroeger voor zijn kantoor naar een speciaalzaak ging buiten de stad en dat ik het adres niet weet...
Maar de madam met het rugzakje en de verzorgde Franse uitspraak geeft niet af. Of ik dan misschien le bureau de poste weet? Ha ja, gemakkelijk, rechtdoor la Grande Place en daar à gauche. C'est ça zegt ze en stapt zonder verder commentaar naar de overkant.
Weet je wat ik denk? Die madam deed mij aan een journalist denken. Eentje die kwam testen of de Vlamingen echt zo'n hufters zijn. Nu heb ik in de jaren zestig ook ,,Walen Buiten'' geroepen maar vandaag was ik een model-Vlaming. Ik zal dus morgen niet in Le Soir staan...

En één voor uw lief

Wekelijkse shopping in het warenhuis van de komiek. Een radde en rappe madam aan de kassa: ik herken haar van haar luide commentaar in de koude kamer, ze heeft blijkbaar promotie gemaakt. De bomvolle kar is in een mum van tijd gescand en terwijl de Meester al naar de uitgang wandelt rekent Malief naar goede gewoonte af. 'k Zal u een geheim vertellen: de Meester heeft iets met codes en machientjes, hij doet liever het sleep- en sleurwerk.
Terwijl de rekening uit de computer spuit vraag ik beleefd of ik zo'n ,,Stimorol fresh& clean'' uit het mandje mag nemen. ,,Ze staan er voor hé'' zegt de radde. En als ze ziet dat ik er maar één neem: ,,Neem er ook nog één voor uw lief!''.
Als ik lachend buiten stap vraagt de Meester wat er scheelt. ,,Ha ja, en wie bedoelde ze daarmee?'' Tja, wat denk je?
Met de lach nog op mijn lippen ben ik vandaag aan mijn zoveelste verjaardag begonnen. Tegen een oud mens zouden ze dat toch niet zeggen hé?
(Al weet je met die komieken van de Colruyt natuurlijk nooit...)