Big Brother liet via Avondrood weten dat Bomama (net 92 geworden) dringend een nieuwe (electronische) identiteitskaart (afgekort IK) nodig heeft. De oude is volle vijf jaar oud, dus effenaf versleten van vijf jaar in haar kast te liggen.
En zo gebeurde het dat Malief vandaag (weer) naar het ,,Huis van de Maneblusser'' trok, vervuld van de naïeve hoop dat het even goed zou verlopen als vijf jaar geleden: met pasfoto's, met de ,,oude'' IK en met het ,,oproepingsbevel''.
God ja, bijna hetzelfde scenario als vijf jaar geleden: ,,Kan uw moeder niet naar hier komen?'' Neen mevrouw, haar rolstoel kan niet toegeplooid worden en hier is ook geen parking en geen stoel waar sukkelige bejaarden een uurke kunnen wachten...
Reactie achter de toog:,, Ha zo!''
Nog een naïef verzoek van Malief: of het niet kon zoals vorige keer: toen ze een IK zonder code mocht komen afhalen? ,,Nee, ik volg de reglementen...'' snibde ze.
Ha, de reglementen?! ,,Die stipuleren dat een IK-foto van vijf jaar geleden niet kan, het moet een andere zijn dan het exemplaar dat op de oude IK staat.'' Ook een (lelijke) foto van tien jaar geleden vond geen genade in de ogen van de uitsloofster achter de toog ,,want ze had toen nog geen grijs haar'' en dat kan niet...
Hoe deze dag tenslotte een soortement happy end kreeg? De huisarts maakt een getuigschrift waarin staat dat Bomama niet meer buiten komt en Malief schrijft in naam van Bomama een brief waarin ze verklaart dat ze niet meer kan ,,tekenen''. DIE BRIEF MOET BOMAMA DAN ONDERTEKENEN.
Malief is zoals altijd minzaam en beleefd gebleven. Om hardop te lachen zou niet corrrect geweest zijn voor de peentjes zwetende bediende en voor de lange rij wachtenden achter haar.
Nu maar hopen dat Pezzeke of een ander computergenie met de photoshop een passende en vooral ,,volgens de juiste instructies gecomposeerde afbeelding'' kan knutselen.
dinsdag 20 september 2011
dinsdag 9 augustus 2011
Iets in de media
Zevenendertig jaar voor dezelfde baas gewerkt (nou ja krantengroep, de baasjes variëerden naargelang de wind en de inkomsten) en altijd graag gewerkt, dat wel. Maar fier op mijn beroep ben ik al lang niet meer. En dus ga ik mijn perskaart niet meer laten vernieuwen.
,,Iets in de media'' glunderen de jonge kwieten en grieten die in deze komkommertijd _ pun intended, je mag ze terug eten _ onze zomerse kwissen met hun grenzeloze onwetendheid verblijden.
Daarom, en voor ze zich laten inschrijven in één of ander obscuur instituut dat beweert dat er journalistendiploma's bestaan, Niet Doen. Kies een knelpuntberoep en wordt schoonmaker. Je komt onder de mensen en ze zien je graag komen. Wat van een jonge verslaggever niet altijd kan gezegd worden.
Journalist was een schone stiel, absoluut. Maar dan moet ik terugkeren naar de Vietnam-oorlog (héhé, nog zelf meegemaakt, weliswaar als hulpje van LDL). Wat een spanning om op de zolderverdieping van de Jacqmainlaan(*) een radiolijn te zoeken en de meanderende volzinnen van onze oorlogscorrespondent op een rood fonoplaatje te zetten. De lijn viel af en toe weg maar daar gingen we niet over zeuren. Het lijkt wel gisteren, Louis' verhaal over miss Universe en Bob Hope die de Amerikaanse soldaten in Saigon kwamen entertainen. De oordopjes van de dictafoon waren héél vies _ van de sportredactie zegden de collega's_ maar dat was een detail.
Pakweg tien jaar zeer nederig werk gedaan maar so what, ik moest nog veel leren en mijn eerste schrifturen waren achteraf bekeken pure jaren Stillekes.
Ik zal dan maar enkele decenia overslaan om in de buurt van het jaar 2000 te belanden. En dat was absoluut niet leuk meer. ,,Harde straffe verhalen, stunten, vooruit, het moest al in de gazet staan.''
Klein voorbeeldje? We hadden weer eens een nieuwe hoofdredacteur waarvan de concurrentie schreef dat ieder lid van zijn redactie meer diploma's had dan hij. En dus moest hij zich laten gelden. ,,Die blonde van de mode kon ook eens iets serieus schrijven. Over de Europese cacao-normen die verlaagd werden, daar stond een stuk van in de Soir'' (of was het de Libre, vergeten..) De chef gaf de boodschap door en de opdrachtgever was daarna verdwenen. Om zes uur was hij terug en toen ,,de blonde'' hem aansprak om te vragen of ze alles goed begrepen had kreeg ze niet eens de kans om te zeggen dat het stuk al een paar uur klaar zat. Brul brul, pak die gazet, bel naar Godiva, zoek in het archief *$%!#. (Ik vloek niet in mijn blog...)
Is het vandaag nog zo? Ik zou het niet weten. Maar ik lees het resultaat. Was ik even blij om te vernemen dat de schoolkinderen ieder jaar een nieuwe schooltas krijgen. De Kadokes lopen al sinds het eerste leerjaar met dezelfde en het zou mij verbazen als ze met iets anders naar het vierde gaan.
Conclusie: mijn persplaat mag volgend jaar in de vuilbak. Alleen de bewoners van Avondrood kan ik daarmee nog ,,epateren''...
Overigens: vers van de pers: in DSOnline van 15 augustus staat dat de journalist met uitsterven is bedreigd. Zal toch mijn schuld niet zijn zeker?
Kijk ook eens beneden aan de bladzijde: Malief voor het Assisenhof van Gent:boeiend!
(*)Wie destijds de straatnaam juist schreef kreeg een pluim!
NOOT: Gezien op 5 september. De Kadokes hebben een nieuwe schooltas! Een rugzak! Commentaar van bink1: Malief, ik kon toch niet met die Micky Mouskes blijven rondlopen! EnTreesje2: Tja, eigenlijk was hij nog niet versleten.
Commentaar van de Meester (die tegenwoordig ,,grote kuis'' doet): op het tweede (verdiep nvdr) liggen nog kweeniehoeveel schooltassen. In tegenstelling tot zijn nageslacht kan hij niets ,,van vroeger''weggooien. Dikke sjans voor mij...
,,Iets in de media'' glunderen de jonge kwieten en grieten die in deze komkommertijd _ pun intended, je mag ze terug eten _ onze zomerse kwissen met hun grenzeloze onwetendheid verblijden.
Daarom, en voor ze zich laten inschrijven in één of ander obscuur instituut dat beweert dat er journalistendiploma's bestaan, Niet Doen. Kies een knelpuntberoep en wordt schoonmaker. Je komt onder de mensen en ze zien je graag komen. Wat van een jonge verslaggever niet altijd kan gezegd worden.
Journalist was een schone stiel, absoluut. Maar dan moet ik terugkeren naar de Vietnam-oorlog (héhé, nog zelf meegemaakt, weliswaar als hulpje van LDL). Wat een spanning om op de zolderverdieping van de Jacqmainlaan(*) een radiolijn te zoeken en de meanderende volzinnen van onze oorlogscorrespondent op een rood fonoplaatje te zetten. De lijn viel af en toe weg maar daar gingen we niet over zeuren. Het lijkt wel gisteren, Louis' verhaal over miss Universe en Bob Hope die de Amerikaanse soldaten in Saigon kwamen entertainen. De oordopjes van de dictafoon waren héél vies _ van de sportredactie zegden de collega's_ maar dat was een detail.
Pakweg tien jaar zeer nederig werk gedaan maar so what, ik moest nog veel leren en mijn eerste schrifturen waren achteraf bekeken pure jaren Stillekes.
Ik zal dan maar enkele decenia overslaan om in de buurt van het jaar 2000 te belanden. En dat was absoluut niet leuk meer. ,,Harde straffe verhalen, stunten, vooruit, het moest al in de gazet staan.''
Klein voorbeeldje? We hadden weer eens een nieuwe hoofdredacteur waarvan de concurrentie schreef dat ieder lid van zijn redactie meer diploma's had dan hij. En dus moest hij zich laten gelden. ,,Die blonde van de mode kon ook eens iets serieus schrijven. Over de Europese cacao-normen die verlaagd werden, daar stond een stuk van in de Soir'' (of was het de Libre, vergeten..) De chef gaf de boodschap door en de opdrachtgever was daarna verdwenen. Om zes uur was hij terug en toen ,,de blonde'' hem aansprak om te vragen of ze alles goed begrepen had kreeg ze niet eens de kans om te zeggen dat het stuk al een paar uur klaar zat. Brul brul, pak die gazet, bel naar Godiva, zoek in het archief *$%!#. (Ik vloek niet in mijn blog...)
Is het vandaag nog zo? Ik zou het niet weten. Maar ik lees het resultaat. Was ik even blij om te vernemen dat de schoolkinderen ieder jaar een nieuwe schooltas krijgen. De Kadokes lopen al sinds het eerste leerjaar met dezelfde en het zou mij verbazen als ze met iets anders naar het vierde gaan.
Conclusie: mijn persplaat mag volgend jaar in de vuilbak. Alleen de bewoners van Avondrood kan ik daarmee nog ,,epateren''...
Overigens: vers van de pers: in DSOnline van 15 augustus staat dat de journalist met uitsterven is bedreigd. Zal toch mijn schuld niet zijn zeker?
Kijk ook eens beneden aan de bladzijde: Malief voor het Assisenhof van Gent:boeiend!
(*)Wie destijds de straatnaam juist schreef kreeg een pluim!
NOOT: Gezien op 5 september. De Kadokes hebben een nieuwe schooltas! Een rugzak! Commentaar van bink1: Malief, ik kon toch niet met die Micky Mouskes blijven rondlopen! EnTreesje2: Tja, eigenlijk was hij nog niet versleten.
Commentaar van de Meester (die tegenwoordig ,,grote kuis'' doet): op het tweede (verdiep nvdr) liggen nog kweeniehoeveel schooltassen. In tegenstelling tot zijn nageslacht kan hij niets ,,van vroeger''weggooien. Dikke sjans voor mij...
maandag 8 augustus 2011
Brieven schrijven
,,Waar hou jij je mee bezig op deze druilerige vakantiedag?,, is een slogan waarmee mijn geliefde radio zijn luisteraars bezig houdt. Ik vermoed dat ze niet op Facebook zitten maar toch ook willen vertellen wat voor toffe, originele, spannende zaken hen bezig houden. En toegegeven, het is ook niet interessanter dan Facebook. Bovendien moet ik er niet ,,vind ik leuk'' onder kletsen. Ik vind het niet leuk. Ga nu niet zoeken, ik zit ook niet op Facebook, begot. Zoals Pezzeke onlangs schreef:,, pour vivre heureux, vivons cachés.'' Of was dat iemand anders?
Maar goed, ik hou mij dus bezig met schrijven. Net een lange boterham uit mijn peceke geperst, ter attentie van de uitbaters van Avondrood. De nieuwe uitbaters. De oude lieten mij gisteren weten dat er in de vakantie geen cafetaria is op weekdagen. De residenten moeten maar in hun kot blijven. En als we dan genoeg reclameren komt er misschien meer personeel.
Tof hé. Zal ik een Facebook-groep oprichten voor ,,meer entertainment'' in de bejaardenhomes? Ondertussen zetten alle residenten het volume van hun TV op het maximum en weten de verzorgsters niet meer wie nu weer gereclameerd had dat er teveel lawaai is.
Ha juist, die zonder hoorapparaat.
Maar goed, ik hou mij dus bezig met schrijven. Net een lange boterham uit mijn peceke geperst, ter attentie van de uitbaters van Avondrood. De nieuwe uitbaters. De oude lieten mij gisteren weten dat er in de vakantie geen cafetaria is op weekdagen. De residenten moeten maar in hun kot blijven. En als we dan genoeg reclameren komt er misschien meer personeel.
Tof hé. Zal ik een Facebook-groep oprichten voor ,,meer entertainment'' in de bejaardenhomes? Ondertussen zetten alle residenten het volume van hun TV op het maximum en weten de verzorgsters niet meer wie nu weer gereclameerd had dat er teveel lawaai is.
Ha juist, die zonder hoorapparaat.
dinsdag 2 augustus 2011
Hebt ge daar een foto van?
Zanneke en Uffra Piejters zijn tafelgenoten van Bomama in Avondrood. En Zanneke is, met permissie gezegd, een tang. Omdat ze na vijf jaar nog de enige ,,overlevende'' is van het eerste uur zijn we extra vriendelijk tegen haar. Als ze als een koningin komt binnen schrijden _met rollator, maar so what?_ dan maak ik altijd een reverenceke en dat laat ze zich genadig welgevallen. Maar toen uffra Piejters onlangs ook om aandacht vroeg en voor de verandering informeerde of ik ook bij haar in de klas had gezeten sloot ik mijn betoog over mijn Brusselse school af met een passende reverence.
,,Oh, waa heddegij da gelierd'' vroeg Uffra?
Ha ja, in een vroeger leven .En ik zei, niet al te bescheiden, dat ik ,,in den tijd'' nog buigingskes had gemaakt voor koning Boudewijn, Fabiola, koning Juan Carlos en koningin Sophia op een bal in Madrid...
,,Hedde daa fottos van'' snibde Zanneke? Nee, dat had ik niet.
Maar misschien dat ze dokter Barnard nog kent.In de boekskes die zij leest heeft nog zijn affaire met Lollobrigida gestaan. Vandaar de foto hier onderaan.Zou ze geloven dat het mijn rug is?
,,Oh, waa heddegij da gelierd'' vroeg Uffra?
Ha ja, in een vroeger leven .En ik zei, niet al te bescheiden, dat ik ,,in den tijd'' nog buigingskes had gemaakt voor koning Boudewijn, Fabiola, koning Juan Carlos en koningin Sophia op een bal in Madrid...
,,Hedde daa fottos van'' snibde Zanneke? Nee, dat had ik niet.
Maar misschien dat ze dokter Barnard nog kent.In de boekskes die zij leest heeft nog zijn affaire met Lollobrigida gestaan. Vandaar de foto hier onderaan.Zou ze geloven dat het mijn rug is?
dinsdag 26 juli 2011
Madammeke...
Was ik met het verkeerde been uit bed gestapt? Had ik een déjà-vu van incompetent bedienend personeel? Feit is dat ik deze namiddag eventjes de puntjes op de i heb gezet.
Dat ging zo: op weg naar de Inno om voor de Bomama een nieuwe voorraad ondergoed te kopen. En omdat ze daar zwaaien met vijftig procent korting en haar geliefkoosd bomma-ondergoed (Sloggi, met name) er onder een groot bord met min 50 procent lag, ik zou gek zijn om het te laten liggen. De verrassing kwam bij de kassa. Acht slipjes, zeg maar slips, maar wel volle prijs.
Als het moet kan ik moeilijk doen. Dus: ,,Mevrouw, waarom staat er dan op die bak met Sloggi min 50 procent? Dat is misleidende reclame!''. ,,Ja, ik kan daar niks aan doen...'' ,,Juist ja, geef er mij dan maar vier''. Mijn rebels (miskontent, verontwaardigd) gedrag kreeg de volle aandacht van de lange rij wachtenden achter mij.
De verkoopster begon te foeteren,'' allez, nu wil 'em nie annulé doen'', zuchtte dan opgelucht: ,,Dat is dan nog 20 euro en vijf centjes terug, madammeke'' . En toen, toen hoorde ik mij, tot mijn eigen diepste verbazing, boven de bomma-onderbroeken loud and clear zeggen: ,,Ik ben geen madammeke hé!'' En zij: ,,Wa heu?'' ,,Ik ben geen madammeke, mevrouw!''.
Stilte in alle rangen. Mogelijk heeft ze haar gedacht gezegd nadat ik mijn rug had gedraaid.
Maar ik dacht ineens aan die keer dat een gedienstige van huize Avondrood ons moeder weer eens ,,madammeke Aerts'' noemde en zij mij vroeg: ,,Ben ik nu echt zo klein?''. ,,Nee make, dat is omdat ze vriendelijk wil zijn...''
Maar niet in een warenhuis met een toog vol onderbroeken...
Dat ging zo: op weg naar de Inno om voor de Bomama een nieuwe voorraad ondergoed te kopen. En omdat ze daar zwaaien met vijftig procent korting en haar geliefkoosd bomma-ondergoed (Sloggi, met name) er onder een groot bord met min 50 procent lag, ik zou gek zijn om het te laten liggen. De verrassing kwam bij de kassa. Acht slipjes, zeg maar slips, maar wel volle prijs.
Als het moet kan ik moeilijk doen. Dus: ,,Mevrouw, waarom staat er dan op die bak met Sloggi min 50 procent? Dat is misleidende reclame!''. ,,Ja, ik kan daar niks aan doen...'' ,,Juist ja, geef er mij dan maar vier''. Mijn rebels (miskontent, verontwaardigd) gedrag kreeg de volle aandacht van de lange rij wachtenden achter mij.
De verkoopster begon te foeteren,'' allez, nu wil 'em nie annulé doen'', zuchtte dan opgelucht: ,,Dat is dan nog 20 euro en vijf centjes terug, madammeke'' . En toen, toen hoorde ik mij, tot mijn eigen diepste verbazing, boven de bomma-onderbroeken loud and clear zeggen: ,,Ik ben geen madammeke hé!'' En zij: ,,Wa heu?'' ,,Ik ben geen madammeke, mevrouw!''.
Stilte in alle rangen. Mogelijk heeft ze haar gedacht gezegd nadat ik mijn rug had gedraaid.
Maar ik dacht ineens aan die keer dat een gedienstige van huize Avondrood ons moeder weer eens ,,madammeke Aerts'' noemde en zij mij vroeg: ,,Ben ik nu echt zo klein?''. ,,Nee make, dat is omdat ze vriendelijk wil zijn...''
Maar niet in een warenhuis met een toog vol onderbroeken...
zaterdag 23 juli 2011
Da meende nie...
Geen weerbericht op deze blog. Terwijl ik dit hier tip kijk ik tersluiks naar mijn zongebruinde Kadokes: Mer du Nord alsjeblief. Nee, ze lezen niet mee, ze zijn in een Nintendo-spelletje verdiept en omdat ze maar een halfuurtje per dag mogen spelen valt er geen tijd te verkwisten...
Net terug van het strand, tonnen zand weggedoucht en zelfs geen tijd voor een extra fruitje.
We hebben weer met open mond hun strandactiviteiten bewonderd. Bloemenwinkel, vliegeren (ideaal windje), redelijk gewoontjes. Maar wat dacht je van loopwedstrijden_duin op, duin af, papierke in vuilbak, duin af duin op, djoef: hoeveel seconden opa? Ze werden het gewoon niet beu, op de duur liepen ze zelfs met een kersensteeltje naar de vuilnisbak. Want deksel open, deksel toe bemoeilijkte de prestatie..
Vandaag haalde Kadoke1 22seconden, zijn zus 24seconden.Maar zij was dan weer beter in de voetmassage. Ha ja een activiteit die ze bij de scouts hebben geleerd. Eén namiddag mogen zij op kamp immers de leiding vertroetelen. Met massage! Daarbij wordt geïnformeerd naar zacht, sterk, lang, of het deugd doet en of we ook een finale wensen??? Jaaa kreunde ik met gesloten ogen. (Dat moet, om beter te ontspannen, Malief). De Meester keek bedenkelijk,vroeg zich af wat die finale voorstelde, en vond dat een strandmeneer (volgens hem) wat te nadrukkelijk naar de Kadokes keek.
Zo jaloers heb ik hem in mijn jonge jaren nooit naar een rivaal weten kijken...
Net terug van het strand, tonnen zand weggedoucht en zelfs geen tijd voor een extra fruitje.
We hebben weer met open mond hun strandactiviteiten bewonderd. Bloemenwinkel, vliegeren (ideaal windje), redelijk gewoontjes. Maar wat dacht je van loopwedstrijden_duin op, duin af, papierke in vuilbak, duin af duin op, djoef: hoeveel seconden opa? Ze werden het gewoon niet beu, op de duur liepen ze zelfs met een kersensteeltje naar de vuilnisbak. Want deksel open, deksel toe bemoeilijkte de prestatie..
Vandaag haalde Kadoke1 22seconden, zijn zus 24seconden.Maar zij was dan weer beter in de voetmassage. Ha ja een activiteit die ze bij de scouts hebben geleerd. Eén namiddag mogen zij op kamp immers de leiding vertroetelen. Met massage! Daarbij wordt geïnformeerd naar zacht, sterk, lang, of het deugd doet en of we ook een finale wensen??? Jaaa kreunde ik met gesloten ogen. (Dat moet, om beter te ontspannen, Malief). De Meester keek bedenkelijk,vroeg zich af wat die finale voorstelde, en vond dat een strandmeneer (volgens hem) wat te nadrukkelijk naar de Kadokes keek.
Zo jaloers heb ik hem in mijn jonge jaren nooit naar een rivaal weten kijken...
maandag 11 juli 2011
Voor het nageslacht
Aan de Kadokes zal ik op een dag moeten uitleggen dat foto's vroeger in zwart/wit werden gemaakt. Ja, waarom? Oompje Zwanzer, alias Pezzeke zou het hen haarfijn kunnen uitleggen maar beter nog: hij heeft ze ingescand en ik kan ze _ joepie_ tonen. Zonder al die loodzware albums uit de kast te sleuren. Je hebt er geen idee van hoe meewarig ze mij toen bekeken.
Enfin, om te beginnen kan ik bewijzen wat ik op 18 mei met zoveel pretentie schreef: Malief was fotomodel voor de geluidsjager.
En omdat het nu vakantie is en deze auteur een ietsje aan de zonnekloppende kant mag u zich de komende weken aan volgende onderwerpen verwachten:
-Malief als Kuifje in New York (foto Marc Cels)
-Malief met collega's in een gondel (in Venetië natuurlijk) (foto Marc Cels)
-Malief babbelt met Dokter Christiaan Barnard. (foto Charles Aesloos)
-Malief verveelt zich op de persbank van het Hof van Assisen (foto Rol, merci Laurens)
-Malief op een plezierboot in Annecy, met haar liefste collega van de concurrentie.(foto L'Oréal denk ik)
Bedoeling is dus aan het nageslacht te tonen wat een harde journalistieke carrière ik heb beleefd.
Vandaar dat ik het kleiduifschieten en quad-rijden in Schotland,(met een computerfabrikant die vond dat vrouwen ook met een computer mochten spelen) het met gletsjer-ijs gekoelde champagne-drinken in IJsland( voor een nieuw mannenparfum van Dior), een piramide-tocht in Egypte(voor een nieuwe verzorging van alweer Dior), een boottocht in Bangkok (met een defilé van Triumpf )of een klimpartij op de Sagrada Familia in Barcelona (heu, voor de plaatselijke modedefilés) maar wijselijk heb opgeborgen. Ze moesten zo eens denken dat journalistiek één groot feest is...
Zoek je de eerste foto? Scrol naar beneden...(foto Paul Van den Abeele)
Enfin, om te beginnen kan ik bewijzen wat ik op 18 mei met zoveel pretentie schreef: Malief was fotomodel voor de geluidsjager.
En omdat het nu vakantie is en deze auteur een ietsje aan de zonnekloppende kant mag u zich de komende weken aan volgende onderwerpen verwachten:
-Malief als Kuifje in New York (foto Marc Cels)
-Malief met collega's in een gondel (in Venetië natuurlijk) (foto Marc Cels)
-Malief babbelt met Dokter Christiaan Barnard. (foto Charles Aesloos)
-Malief verveelt zich op de persbank van het Hof van Assisen (foto Rol, merci Laurens)
-Malief op een plezierboot in Annecy, met haar liefste collega van de concurrentie.(foto L'Oréal denk ik)
Bedoeling is dus aan het nageslacht te tonen wat een harde journalistieke carrière ik heb beleefd.
Vandaar dat ik het kleiduifschieten en quad-rijden in Schotland,(met een computerfabrikant die vond dat vrouwen ook met een computer mochten spelen) het met gletsjer-ijs gekoelde champagne-drinken in IJsland( voor een nieuw mannenparfum van Dior), een piramide-tocht in Egypte(voor een nieuwe verzorging van alweer Dior), een boottocht in Bangkok (met een defilé van Triumpf )of een klimpartij op de Sagrada Familia in Barcelona (heu, voor de plaatselijke modedefilés) maar wijselijk heb opgeborgen. Ze moesten zo eens denken dat journalistiek één groot feest is...
Zoek je de eerste foto? Scrol naar beneden...(foto Paul Van den Abeele)
Abonneren op:
Posts (Atom)
