,,Een kleine overwinning'' was een uitdrukking die mijn schoonvader-zaliger mij leerde als hij bij een patiënce-spel een beetje foefelde. En daar moest ik vandaag aan denken toen ik een beetje foefelde. Ik verklaar mij nader.
Voor de krant ben ik een bijzonder spannend, interessant en goed geïnformeerd boek aan het lezen. De titel was een ietsje misleidend (Eva Slaapt) en ik dacht aan chicklit en had hem een tijdje laten liggen.
Sinds kort helemaal in de ban van een stukje geschiedenis uit Zuid-Tirol dat ik nog zelf heb meegemaakt maar helemaal vergeten was. Met de trein naar Italië? Je zag Bozen-Bolzano en je wist wel dat daar vanalles aan de hand was met de Italianen tegen de Duitssprekenden maar so what? De oorlog in Vietnam was stukken spannender.
Toch gingen Bomama en het Meesterke begin jaren zestig voor het eerst op buitenlandse reis (Lourdes tel ik niet mee...) en ze gingen naar grrrrr, ik wou het aan de Meester vertellen, van die twee namen en dat ik tegen vrienden alleen de Italiaanse naam gebruikte omdat die exotisch klonk. Maar hoe was dat nu weer??? Ik moest en zou op de twee namen komen. En vermits de Meester mij niet kon helpen_ met acteurs en namen van films komen we er samen nog wel uit _ besloot ik mijn hersentjes tot het uiterste te testen...
Niet dus. In de jongste Knack Weekend stond een verhaal uit Sudtirol en toen ging ik voor de kleine overwinning. www.... Ik begon de meer dan 600 hotels te scrollen en na drie bladzijden: EUREKA. Nova Levante. Geef toe, stukken avontuurlijker dan Welschnofen.
donderdag 19 januari 2012
zondag 15 januari 2012
Memory Lane in puin...
Het was een van de vaste uitstapjes voor de Meester en Malief: een wandeling langs Ozendrop, in de jaren tachtig tien zomers lang onze vaste stek aan de kust. We hadden er heerlijke zomers beleefd, en terwijl we dan terugwandelden naar ons bescheiden appartement, nu ruim tien jaar onze nieuwe thuis-aan-zee, speelden we pure Memory Lane. Over al de mensen die ooit bij ons logeerden _ van vrienden en familieleden tot collega's en vriendinnetjes van Lottepoes en Kalamity_ en wat er nu van iedereen was geworden.
Gisteren was het dus incasseren: het oh zo fraaie landgoed met authentieke glasramen lag in puin, en als een haan op een mesthoop was een gigantische graafmachine op de berg stenen, ramen en rotsen gekropen. We herkenden stukken van de muurschildering, de gigantische smeedijzeren haard, de omgevallen brievenbus.
En we waren er gisteren niet alleen: authentieke inboorlingen stonden er hoofdschuddend bij, vertelden dat het huis, de galerij en de garages op twee dagen plat lag.
Het ziet er naar uit dat we de volgende keer een andere route gaan kiezen...
Hmm Pezzeke _ jij bent dus niet voor niets een ingenieur met technische attributen _ ik heb héél veel mooie foto's van onze glorietijd in Ozendrop en dan kunnen jullie meekijken en desgewenst een traantje wegpinken...
Gisteren was het dus incasseren: het oh zo fraaie landgoed met authentieke glasramen lag in puin, en als een haan op een mesthoop was een gigantische graafmachine op de berg stenen, ramen en rotsen gekropen. We herkenden stukken van de muurschildering, de gigantische smeedijzeren haard, de omgevallen brievenbus.
En we waren er gisteren niet alleen: authentieke inboorlingen stonden er hoofdschuddend bij, vertelden dat het huis, de galerij en de garages op twee dagen plat lag.
Het ziet er naar uit dat we de volgende keer een andere route gaan kiezen...
Hmm Pezzeke _ jij bent dus niet voor niets een ingenieur met technische attributen _ ik heb héél veel mooie foto's van onze glorietijd in Ozendrop en dan kunnen jullie meekijken en desgewenst een traantje wegpinken...
dinsdag 10 januari 2012
Goede voornemens
Vanaf vandaag hou ik rekening met de wensen en verzuchtingen van de Kadokes. Wat hebben wij vandaag geleerd Malief?
Ten eerste: die foto met de valse nagels op mijn blog vond Kadoke2 ,,verschrikkelijk''. Ze is dus wég.
Ten tweede: ik ga niet meer uit de kadokes-biecht klappen. Gedaan met lachen om hun schattige maar serieus bedoelde opmerkingen.
(allez: eentje om het af te leren: Kadoke1 komt vanmorgen als een raket uit bed geschoten, gisteren vergeten huiswerk te maken. Malief:,,oei jappie, gewoonlijk vraag ik het, nu ben ik het vergeten...'' en onze bink: ,,Nee Malief, dat is mijn verantwoordelijkheid...'')
Ten derde: ik stop met grootmoeder-opmerkingen zoals ,,wat ligt hier op de grond (van de slaapkamer)'' want dan verdien ik de repliek: ,,dat is een penseel Malief, kent ge dat niet?'' Beetje brutaal? Ik vond het schattig en ik moet niet zo'n onnozele opmerkingen maken...
Die goede voornemens voor het pakket 2012 in de stille hoop dat ze mij later ook nog ,,een coole'' zullen noemen. Zij hebben mij alvast uit de donkere eindejaarsdagen gehaald.
Ten eerste: die foto met de valse nagels op mijn blog vond Kadoke2 ,,verschrikkelijk''. Ze is dus wég.
Ten tweede: ik ga niet meer uit de kadokes-biecht klappen. Gedaan met lachen om hun schattige maar serieus bedoelde opmerkingen.
(allez: eentje om het af te leren: Kadoke1 komt vanmorgen als een raket uit bed geschoten, gisteren vergeten huiswerk te maken. Malief:,,oei jappie, gewoonlijk vraag ik het, nu ben ik het vergeten...'' en onze bink: ,,Nee Malief, dat is mijn verantwoordelijkheid...'')
Ten derde: ik stop met grootmoeder-opmerkingen zoals ,,wat ligt hier op de grond (van de slaapkamer)'' want dan verdien ik de repliek: ,,dat is een penseel Malief, kent ge dat niet?'' Beetje brutaal? Ik vond het schattig en ik moet niet zo'n onnozele opmerkingen maken...
Die goede voornemens voor het pakket 2012 in de stille hoop dat ze mij later ook nog ,,een coole'' zullen noemen. Zij hebben mij alvast uit de donkere eindejaarsdagen gehaald.
zaterdag 24 december 2011
Lotgenoten
Bomama was gevallen en ,,eventjes'' naar de afdeling ,,gehandicapten'' verhuisd. Enfin, zo noemt ze toch zelf de afdeling in Avondrood waar bejaarden luidkeels ,,met hun vrouw in de hemel'' communiceren, één enkele kranige tang de rest van het peleton commandeert waar ze mogen aan tafel zitten, enkele graatmagere wezens met lappen stof ,,gefixeerd'' in hun rolstoel wegdommelen en enkele nog alerte vogels mij steevast met ,,madam appelsien'' begroeten als ik de wekelijkse portie vitamineC naar de verpleegsterspost breng.
U had het al begrepen, 't is daar de hemel op aarde. En toen Bomama gevallen was belden de ,,zorgverstrekkers'' mij de volgende dag of madammeke Aerts enkele dagen bij de ,,gehandicapten'' mocht komen eten. Om haar te helpen. Tja, wat kon ik zeggen? ,,Ze is accoord'' was hun uitleg. Ik heb ons Bomama daar nog nooit horen protesteren. Behalve tegen mij, wel te verstaan.
En zo komt het dat ik in deze ietwat bizarre biotoop een nieuwe bezoeker leerde kennen. Zijn moeder zat sinds kort bij de ,,gehandicapten'', stil en discreet, en hij viel op omdat hij ook stil en discreet was, en niet tegen zijn moeder riep. Maar dat kon zijn omdat ze nog goed hoorde.
Toen kwam de ,,kerstviering'', die vrijdagnamiddag in Avondrood. Ik stapte met pakweg zes ,,gehandicapten'' in de lift en zocht een plaatsje in de cafetaria met geïmproviseerd altaar. Een delicate operatie om iedereen tevreden te stellen. De rollator van de 96-jarige Ida had ik volgens de dienstdoende Oma totaal verkeerd geparkeerd. Met een knal zwierde ze hem in een hoek. En zelf verplaatste ik mij een paar keer (Bomama:,,zit nu eens stil'' ) tot er achter mij geen commentaar meer kwam ,,dak indeweg zat''.
Toeval? Ik belandde achter de hoger beschreven nieuwelingen. De voorbeeldige zoon kwam een beetje te laat, excuseerde zich en was voor de rest een modelbezoeker. Tot, aan het eind van het ,,feest'', de ,,vrolijke bende '' achter mij hem sommeerde om met hen ,,naar boven te gaan''. Dat is in Avondrood geen verdoken invitatie, de gehandicaptenafdeling is ,,boven''.
,,Neenee, sorry'' zei hij, de instructies indachtig dat bezoekers geen andere dan eigen familieleden mogen ,,meenemen''. Iemand riep:,, ja, wel als ge hier directeur van den home zijt!'' De keurige meneer keek gegeneerd, zei ,,of als ik hier zelf zit'' en puur uit compassie deed ik mijn duit in het zakje: ,,ja, of als ik hier ook zit, we zijn toch ongeveer van dezelfde generatie...'' en ik dacht, 'k zal maar doen alsof dat nog klopt ook...
Monkellachske, de ware charmeur. Het kost niks en 't is nog plezant ook: ,,Maar nee, gij zijt wel veel jonger dan ik''. Oei, nee meneer, zeker niet. En nicht Tanjel met veel serieux: ,,Neenee, zij is ouder''.
Anyway, ik kreeg gelijk en da's altijd plezant...hoewel? Maar hij had een excuus voor zijn verkeerde inschatting: ,, zo'n modieuze bril, die van u, dat verwacht ge niet...'' Ochgottekes. Toch één welgemeend compliment?En in ieder geval beter dan dat van Bomama die mij iets eerder gezegd had dat ik zeker geen tijd had om naar mijn kapper te gaan?...
Later kreeg Bomama het laatste woord: ,,Weet ge wat ze zegden tegen die man zijn vrouw (zijn moeder dus): Ség, hij laat u staan en is met de jonge meisjes aan 't klappen. Da's lelijk hé?..'' Gehandicapten zegt u?
U had het al begrepen, 't is daar de hemel op aarde. En toen Bomama gevallen was belden de ,,zorgverstrekkers'' mij de volgende dag of madammeke Aerts enkele dagen bij de ,,gehandicapten'' mocht komen eten. Om haar te helpen. Tja, wat kon ik zeggen? ,,Ze is accoord'' was hun uitleg. Ik heb ons Bomama daar nog nooit horen protesteren. Behalve tegen mij, wel te verstaan.
En zo komt het dat ik in deze ietwat bizarre biotoop een nieuwe bezoeker leerde kennen. Zijn moeder zat sinds kort bij de ,,gehandicapten'', stil en discreet, en hij viel op omdat hij ook stil en discreet was, en niet tegen zijn moeder riep. Maar dat kon zijn omdat ze nog goed hoorde.
Toen kwam de ,,kerstviering'', die vrijdagnamiddag in Avondrood. Ik stapte met pakweg zes ,,gehandicapten'' in de lift en zocht een plaatsje in de cafetaria met geïmproviseerd altaar. Een delicate operatie om iedereen tevreden te stellen. De rollator van de 96-jarige Ida had ik volgens de dienstdoende Oma totaal verkeerd geparkeerd. Met een knal zwierde ze hem in een hoek. En zelf verplaatste ik mij een paar keer (Bomama:,,zit nu eens stil'' ) tot er achter mij geen commentaar meer kwam ,,dak indeweg zat''.
Toeval? Ik belandde achter de hoger beschreven nieuwelingen. De voorbeeldige zoon kwam een beetje te laat, excuseerde zich en was voor de rest een modelbezoeker. Tot, aan het eind van het ,,feest'', de ,,vrolijke bende '' achter mij hem sommeerde om met hen ,,naar boven te gaan''. Dat is in Avondrood geen verdoken invitatie, de gehandicaptenafdeling is ,,boven''.
,,Neenee, sorry'' zei hij, de instructies indachtig dat bezoekers geen andere dan eigen familieleden mogen ,,meenemen''. Iemand riep:,, ja, wel als ge hier directeur van den home zijt!'' De keurige meneer keek gegeneerd, zei ,,of als ik hier zelf zit'' en puur uit compassie deed ik mijn duit in het zakje: ,,ja, of als ik hier ook zit, we zijn toch ongeveer van dezelfde generatie...'' en ik dacht, 'k zal maar doen alsof dat nog klopt ook...
Monkellachske, de ware charmeur. Het kost niks en 't is nog plezant ook: ,,Maar nee, gij zijt wel veel jonger dan ik''. Oei, nee meneer, zeker niet. En nicht Tanjel met veel serieux: ,,Neenee, zij is ouder''.
Anyway, ik kreeg gelijk en da's altijd plezant...hoewel? Maar hij had een excuus voor zijn verkeerde inschatting: ,, zo'n modieuze bril, die van u, dat verwacht ge niet...'' Ochgottekes. Toch één welgemeend compliment?En in ieder geval beter dan dat van Bomama die mij iets eerder gezegd had dat ik zeker geen tijd had om naar mijn kapper te gaan?...
Later kreeg Bomama het laatste woord: ,,Weet ge wat ze zegden tegen die man zijn vrouw (zijn moeder dus): Ség, hij laat u staan en is met de jonge meisjes aan 't klappen. Da's lelijk hé?..'' Gehandicapten zegt u?
dinsdag 20 december 2011
Wat doe ik later?
,,Néé joh, ik wil geen timmerman worden!'' Discussie op hoog niveau (het hoogste stapelbed) tussen de Kadokes 1 en 2. Zus heeft uit de jeugdbib van Kalamity en Lottepoes een boek gevonden met de aantrekkelijke titel ,,Wat doe ik later?'' (*). En ongevraagd is ze Kadoke 1 aan het overtuigen om, zoals het boek advizeert, een passende job te kiezen. Dringende besogne, ze zijn al negen...
Geen succes bij Kadoke1? Zus is niet makkelijk van de wijs te brengen en goede raad kosteloos uitdelen is haar hobby, dus is Malief aan de beurt. ,,Wat was dat weer, uw vroeger beroep? Oei, journalist staat er niet bij. Is verslaggever ook goed?'' En daar krijg ik de informatie die ik 40 jaar geleden zeker kon gebruiken: een verslaggever is bijdehand, vindingrijk, dynamisch, moedig, enthousiast, heeft een goede ontwikkeling, goede spelling, grote kennis. Er staat niets bij over ,,goed kunnen schrijven'' maar dat vindt Kadoke2 geen probleem. ,,Ge kunt toch goed spellen?...''
Ik ben dan maar eens gaan controleren wat men van een goede timmerman allemaal verwacht. Ha, die job vraagt kracht en weerstandsvermogen, wiskundige kennis, grote intelligentie, en hij (natuurlijk Hij) is vindingrijk , handig en creatief.
Hoe dan ook, ik moet dat boek ergens verstoppen. Nooit zoveel gedrukte onzin bij elkaar gezien.
Overigens, over haar eigen toekomstplannen bleef Kadoke2 vaag. Kok, misschien. Maar eerst een lief zoeken en die moet het begin van de plakband vinden! Betekenisvolle stilte.
Heu? Waarom? Maar natuurlijk: zo test je geduld en handigheid. Slimme meid.
(*)1974, datum van uitgave.
Geen succes bij Kadoke1? Zus is niet makkelijk van de wijs te brengen en goede raad kosteloos uitdelen is haar hobby, dus is Malief aan de beurt. ,,Wat was dat weer, uw vroeger beroep? Oei, journalist staat er niet bij. Is verslaggever ook goed?'' En daar krijg ik de informatie die ik 40 jaar geleden zeker kon gebruiken: een verslaggever is bijdehand, vindingrijk, dynamisch, moedig, enthousiast, heeft een goede ontwikkeling, goede spelling, grote kennis. Er staat niets bij over ,,goed kunnen schrijven'' maar dat vindt Kadoke2 geen probleem. ,,Ge kunt toch goed spellen?...''
Ik ben dan maar eens gaan controleren wat men van een goede timmerman allemaal verwacht. Ha, die job vraagt kracht en weerstandsvermogen, wiskundige kennis, grote intelligentie, en hij (natuurlijk Hij) is vindingrijk , handig en creatief.
Hoe dan ook, ik moet dat boek ergens verstoppen. Nooit zoveel gedrukte onzin bij elkaar gezien.
Overigens, over haar eigen toekomstplannen bleef Kadoke2 vaag. Kok, misschien. Maar eerst een lief zoeken en die moet het begin van de plakband vinden! Betekenisvolle stilte.
Heu? Waarom? Maar natuurlijk: zo test je geduld en handigheid. Slimme meid.
(*)1974, datum van uitgave.
maandag 5 december 2011
Patattebroek (*)
Vanmorgen gewekt met Sinterklaasgeluiden op de speelplaats van de naburige school. Een stadsschool nog wel, waar ,,Kom toooch eens kij-hij-ken nahaar de goede Sint'' volgens mij niet helemaal strookt met hun gezindte, maar soit.
Meteen klaarwakker. Beikes, de Sint, ik heb er geen goede herinneringen aan. Van de Sint die bij ons thuis kwam met een gevolg ,,notabelen'' van de plaatselijke KWB en in zijn Grote Boek een briefje had gevonden waarop Malief als acht- of negenjarige gekribbeld had ,,weg met het Frans'' en ook nog iets over zuster Polydora. Het meesterke had het gevonden (haaa, da moet ik aan de Sint geven) en ostentatief in zijn broekzak gestoken, mijn tranen ten spijt. Ik heb het 's nachts nog proberen uit zijn broekzak te vissen maar 't was zo donker. En het toppunt (als ik er nu aan denk) was dat de Sint meneer Crommen was en de zwarte Piet de beste acteur van de plaatselijke toneelvereniging, meneer Vermote begot. Ik herkende de sadisten en stond toch te bibberen. Vandaag zou je dat kindermishandeling noemen.Maar de Sint vergaf het mij grootmoedig terwijl hij voor Poichke een kleine zweep bracht. ,,Tof'' zei die, ,,een vislijn!''. Of heb ik het mis dat de Sint het mij vergaf? Ik vond 's morgens op mijn stoel behalve speculoos een ,,patattebroek''. Neem van mij aan dat het iets affreus was: vormeloos bruin en ,,op de groei''. Nu werd ik als dochtertje van het meesterke op school al wel eens gepest ,,kijk, uwe pa zoekt u!'' (niet dus), maar met die patattebroek was het raak. Al was het maar omdat het kristelijk geloof gebood dat we er een rokje moesten overheen trekken. Tsjtsjtsj. En dat is toch nog mode-journaliste geworden...
(*) Ik weet het ,,Patattenbroek'', maar toen bestond die ,,n'' nog niet...
(**) En dat verhaal van de valse sinten heb ik al eens ergens geschreven, sorrie...
Terwijl ik dit nalees stort twee meter achter mij de kraan van anderhalve meter van Kadoke1 in elkaar. Moet ik dat aan de kerkelijke overheid melden als ''een signaal?''De kraan is twee jaar oud hoor, vandaag gaan de kids als Sint-kado naar de tandarts. Wedden dat Kadoke2 er binnenkort een verhaal over schrijft?
Meteen klaarwakker. Beikes, de Sint, ik heb er geen goede herinneringen aan. Van de Sint die bij ons thuis kwam met een gevolg ,,notabelen'' van de plaatselijke KWB en in zijn Grote Boek een briefje had gevonden waarop Malief als acht- of negenjarige gekribbeld had ,,weg met het Frans'' en ook nog iets over zuster Polydora. Het meesterke had het gevonden (haaa, da moet ik aan de Sint geven) en ostentatief in zijn broekzak gestoken, mijn tranen ten spijt. Ik heb het 's nachts nog proberen uit zijn broekzak te vissen maar 't was zo donker. En het toppunt (als ik er nu aan denk) was dat de Sint meneer Crommen was en de zwarte Piet de beste acteur van de plaatselijke toneelvereniging, meneer Vermote begot. Ik herkende de sadisten en stond toch te bibberen. Vandaag zou je dat kindermishandeling noemen.Maar de Sint vergaf het mij grootmoedig terwijl hij voor Poichke een kleine zweep bracht. ,,Tof'' zei die, ,,een vislijn!''. Of heb ik het mis dat de Sint het mij vergaf? Ik vond 's morgens op mijn stoel behalve speculoos een ,,patattebroek''. Neem van mij aan dat het iets affreus was: vormeloos bruin en ,,op de groei''. Nu werd ik als dochtertje van het meesterke op school al wel eens gepest ,,kijk, uwe pa zoekt u!'' (niet dus), maar met die patattebroek was het raak. Al was het maar omdat het kristelijk geloof gebood dat we er een rokje moesten overheen trekken. Tsjtsjtsj. En dat is toch nog mode-journaliste geworden...
(*) Ik weet het ,,Patattenbroek'', maar toen bestond die ,,n'' nog niet...
(**) En dat verhaal van de valse sinten heb ik al eens ergens geschreven, sorrie...
Terwijl ik dit nalees stort twee meter achter mij de kraan van anderhalve meter van Kadoke1 in elkaar. Moet ik dat aan de kerkelijke overheid melden als ''een signaal?''De kraan is twee jaar oud hoor, vandaag gaan de kids als Sint-kado naar de tandarts. Wedden dat Kadoke2 er binnenkort een verhaal over schrijft?
vrijdag 2 december 2011
Koopkracht...
Vrijdagmorgen: een overrompeling in de supermarkt van de komiek. Nauwelijks plek om te parkeren, lange rijen aan de kassa en vooral: behalve de gewone stommelende Benidorm Bastards zoals wij ook veel ,,gewone werkende mensen''.
Waarmee bedoeld: middelbare leeftijd, heu, of toch niet met pensioen hé??Tja. Terwijl we lijdzaam aanschuiven toch even in de volgestouwde winkelkarretjes geloerd. Wat de Meester de opmerking ontlokt dat je wel kon zien dat het crisis was.
Op het nieuws van 13uur kregen we de verklaring voor dat vroege begin van het weekend: staking natuurlijk. Tegen de verminderde koopkracht. Goe mopske zou Kadoke2 zeggen.
Waarmee bedoeld: middelbare leeftijd, heu, of toch niet met pensioen hé??Tja. Terwijl we lijdzaam aanschuiven toch even in de volgestouwde winkelkarretjes geloerd. Wat de Meester de opmerking ontlokt dat je wel kon zien dat het crisis was.
Op het nieuws van 13uur kregen we de verklaring voor dat vroege begin van het weekend: staking natuurlijk. Tegen de verminderde koopkracht. Goe mopske zou Kadoke2 zeggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
