Een lector van een hogeschool schreef vandaag een brief naar de krant. Ik had hem elf jaar geleden kunnen schrijven. Het thema is nog altijd actueel: hoe demotiveer je een werknemer na 37jaar trouwe dienst?
-Herhaal voortdurend dat ze teveel kosten, dwing hen om computerspecialist te worden, schuif hun vroegere verwezenlijkingen misprijzend aan de kant, geef zoveel mogelijk nieuwe opdrachten om de geest soepel te houden, dreig met negatieve evaluaties en geef opdrachten waar ze niet achterstaan.
Zo, dat zullen we even verklaren met voorbeelden.
-Amai Malief, gij verdient meer dan uw chef (die haar zoon kon zijn)
-Zoek eens op hoe het zit met de vondelingenschuif maar zie dat het klaar is voor vijf uur.(waarna geinterviewden afhaakten en het internet-flauwekul werd)
-Mode moet ge eens anders bekijken. Vraag Walter Van Beirendonck wat er in zijn portefeuille zit. (de brave man kende mij al twintig jaar en zei ja...)
-Jamaar, kunt gij de weg niet vinden in Limburg? En in Parijs en Milaan wél? ('t Stond op mijn evaluatie)
-Schrijf eens iets over de Belgian Shoes in New York. Vraag het aan onze korrespondent om wat informatie te zoeken. (Dat heb ik gedaan: hij heeft niet geantwoord maar het heeft zijn carrière geen kwaad gedaan want hij werd hoofdredacteur. 't Was overigens nog de kwaadste niet.)
Och ja, en blijf beleefd als een jonge snaak je berichtgeving uit Parijs ,,verbetert''. In een modeverslag over de exclusieve uurwerkmaker Bréguet schreef ik: ,,De horloges mogen alleen hersteld worden in het Parijse moederhuis'' wat in de krant verscheen als ,,alleen hersteld worden in de kraaminrichting.'' Die man is later ook nog eens hoofdredacteur geworden.
Zit hier een verzuurde tante? Nee. Want ik heb dank zij mijn krant prachtige verhalen kunnen vertellen maar vooral: elf jaar extra met de Meester, de Kadokes en Thuis aan zee. Amen.
vrijdag 5 juli 2013
maandag 17 juni 2013
Nooit meer...
Gaan we nog wakker worden uit die kwade droom? Op 12 juni heeft de Meester voorgoed afscheid genomen. De Maliefjes heeft hij nooit gelezen _ gij leest toch ook mijn besluiten niet was zijn juridisch onderbouwd excuus_ en dus kreeg hij achteraf van occasionele lezers te horen wat hier allemaal werd verteld. En of hij dat niet vervelend vond. Niet dus.
Vandaag hoor ik dat hij zo'n lieve man was, zo'n trotse vader, zo'n lichtjes euforische grootvader.
Dat hij niet meer zal meemaken hoe die Kadokes hun weg zullen gaan, dat is mijn grootste verdriet.
En dat hij nu zou mompelen:,,niet bleiten he Lief...''
Vandaag hoor ik dat hij zo'n lieve man was, zo'n trotse vader, zo'n lichtjes euforische grootvader.
Dat hij niet meer zal meemaken hoe die Kadokes hun weg zullen gaan, dat is mijn grootste verdriet.
En dat hij nu zou mompelen:,,niet bleiten he Lief...''
vrijdag 10 mei 2013
Bezoek van de Maria's
Het was eens wat anders, die (redelijk) zonnige zondagnamiddag in onze ingeslapen straat. Want, eerlijk gezegd, sinds de bussen niet meer door onze straat crossen is er ook geen kat meer op straat. Behalve dus die zondag. Niet op de stoep, maar op straat. Ik had het in geen jaren gezien, en mijn buren blijkbaar ook niet. ,,Zou dat de cavalkade zijn?'' opperde een duidelijk zeer slecht geïnformeerde mevrouw. Waarna Malief iets mompelde van augustus of september, maar nu toch niet???
Enfin, de Meester werd er bij gehaald en ook hij leest nochtans De Standaard maar wist het niet.
Wat wij dan zagen? Een lang uitgesterkte, grote drom mensen die mompelend weesgegroetjes debiteerden, met zware beelden zeulden en op het eerste gezicht derde leeftijd. Net zoals de schaarse toeschouwers op de stoep.
Mijn christelijke opvoeding ten spijt stond ik er met open mond bij. Geen engeltjes, vermomde communicantjes of andere attributen die ik met processieverhalen uit mijn jeugd kon associëren _ ik heb nog een foto van de Meester als engeltje met het opschrift ,,de zondeval'' in mijn archief maar dat mag ik niet tonen_ en dus zaten we oneerbiedig te gokken. Tot een gehaaste dame uit de groep opdook, vriendelijk maar gedecideerd de toegang tot ons sanitair opeiste en daarna met een zucht vertelde dat ze wel moest want dat ze van de kerkfabriek was. Moest: niet gaan plassen, wel in de stoet lopen. Wees gerust, we kenden de dame, ze is zelfs familie...
Enfin, dat verhaal vertelde ik de volgende dag dus aan de Kadokes. Over die enorme stoet, een processie, en dat die naar 't schijnt maar om de 25 jaar uitgaat en dat er allemaal Mariabeelden van heel België in worden meegedragen die op bezoek komen bij de Maria van Hanswijk. (dat had een andere deelneemster-vriendin mij 's avonds verteld.)
Vraag van Kadoke2, een kind van haar tijd:,,en waar betoogden ze dan voor?''
Enfin, de Meester werd er bij gehaald en ook hij leest nochtans De Standaard maar wist het niet.
Wat wij dan zagen? Een lang uitgesterkte, grote drom mensen die mompelend weesgegroetjes debiteerden, met zware beelden zeulden en op het eerste gezicht derde leeftijd. Net zoals de schaarse toeschouwers op de stoep.
Mijn christelijke opvoeding ten spijt stond ik er met open mond bij. Geen engeltjes, vermomde communicantjes of andere attributen die ik met processieverhalen uit mijn jeugd kon associëren _ ik heb nog een foto van de Meester als engeltje met het opschrift ,,de zondeval'' in mijn archief maar dat mag ik niet tonen_ en dus zaten we oneerbiedig te gokken. Tot een gehaaste dame uit de groep opdook, vriendelijk maar gedecideerd de toegang tot ons sanitair opeiste en daarna met een zucht vertelde dat ze wel moest want dat ze van de kerkfabriek was. Moest: niet gaan plassen, wel in de stoet lopen. Wees gerust, we kenden de dame, ze is zelfs familie...
Enfin, dat verhaal vertelde ik de volgende dag dus aan de Kadokes. Over die enorme stoet, een processie, en dat die naar 't schijnt maar om de 25 jaar uitgaat en dat er allemaal Mariabeelden van heel België in worden meegedragen die op bezoek komen bij de Maria van Hanswijk. (dat had een andere deelneemster-vriendin mij 's avonds verteld.)
Vraag van Kadoke2, een kind van haar tijd:,,en waar betoogden ze dan voor?''
donderdag 18 april 2013
Exit Gerard Junior
De jongste winterstorm (jaja op 11 april) met onweer heeft het nestje van meneer en mevrouw Gerard danig overhoop gehaald. Er hingen lange sprieten uit en het nijvere paar vloog een beetje heen en weer zonder het verhakkeld huisje in de klimop nog een blik te gunnen.
En jawel, de volgende dag, net toen ik Kadoke 1 van de volley-training wou halen lag Gerard Junior voor de keukendeur, door zijn pootjes gezakt maar nog levend genoeg om Malief voor een dilemma te stellen. Eerst Junior oprapen (tja, en wat dan?) of toch maar eerst de Kadokes halen? Mijn grootmoederlijk hart won het van de voedstermoeder.
Toen we een half uur later mèt Kadokes terugkeerden zat de sukkel nog altijd voor de keukendeur. Kort overleg, (allemaal stil en afstand nemen) en dan met mijn zwarte daim handschoentjes (nog van Armani begot) het sukkeltje opgeraapt. Maar owee, hij fladderde naar het gras. Goeie richting dus. Ik zag nog net hoe zijn okseltjes nog helemaal kaal waren.
Zondag, dag des heren maar zo'n mooi weer: veranda afspuiten. En daar lag Junior, met de pootjes omhoog, tussen de waterbakken. Nat geregend, oogjes open en zo dood als een pier.
Ik heb hem in de tuin net voor de kabouter begraven en er een versierd stokje (een troost-en verdrietstokje, destijds geknutseld door de kids in hun fröbeljaren) op geplant. Maandag hebben ze het grafje bezocht en gezegd dan het goed was. Voor kleine heidenen een hele prestatie.
En dinsdagmorgen keek Kadoke 1 naar de tuin en mompelde:,,Malief binnenkort zien we u in Iedereen Beroemd''.
En jawel, de volgende dag, net toen ik Kadoke 1 van de volley-training wou halen lag Gerard Junior voor de keukendeur, door zijn pootjes gezakt maar nog levend genoeg om Malief voor een dilemma te stellen. Eerst Junior oprapen (tja, en wat dan?) of toch maar eerst de Kadokes halen? Mijn grootmoederlijk hart won het van de voedstermoeder.
Toen we een half uur later mèt Kadokes terugkeerden zat de sukkel nog altijd voor de keukendeur. Kort overleg, (allemaal stil en afstand nemen) en dan met mijn zwarte daim handschoentjes (nog van Armani begot) het sukkeltje opgeraapt. Maar owee, hij fladderde naar het gras. Goeie richting dus. Ik zag nog net hoe zijn okseltjes nog helemaal kaal waren.
Zondag, dag des heren maar zo'n mooi weer: veranda afspuiten. En daar lag Junior, met de pootjes omhoog, tussen de waterbakken. Nat geregend, oogjes open en zo dood als een pier.
Ik heb hem in de tuin net voor de kabouter begraven en er een versierd stokje (een troost-en verdrietstokje, destijds geknutseld door de kids in hun fröbeljaren) op geplant. Maandag hebben ze het grafje bezocht en gezegd dan het goed was. Voor kleine heidenen een hele prestatie.
En dinsdagmorgen keek Kadoke 1 naar de tuin en mompelde:,,Malief binnenkort zien we u in Iedereen Beroemd''.
woensdag 10 april 2013
Malief betrapt...
Een kameraad-collega van lang geleden liet mij weten dat hij eind oktober voor het eerst opa wordt. En hoe hij dan zijn column zal missen. Want jawel, die is om mysterieuze redenen 'afgeschaft'. Een beetje zoals de AVVVVK van in de tijd, maar dat was minder erg. Wie?De warme stem die nog over gevoelens schreef zonder cynisme of vetzakkerij.
Ik kan hem een blog aanraden...als het dan toch alleen voor het plezier is. Vooruit dus.
Vier dagen aan zee in een nog net niet bevroren kuststad. Alleen de Kadokes om ons mentaal warm te houden. En ze hebben zich moeiteloos van die taak gekweten. (allez, zoek eens een synoniem?)
Om te beginnen hebben ze mij het verschil tussen ipod en ipad en andere technologische hoogstandjes uitgelegd. ,,Och staat op uw pcke windows7? Wij hebben windows xyz( ik weet het niet meer...)''
,,Malief, heb jij een BLOG???'' (betrapte Malief: ja schatjes maar alleen naar de fotokes kijken hé).En wat is dat voor iets, van Kadoke? ,,Hm, dat gaat over jullie''. Wie is Kadoke 1? En de eigenaar van de naam: ,,Ik natuurlijk, ik ben de oudste''
En omdat ik weet dat ze nooit stiekem naar mijn blog zullen surfen (kinderen die nog vragen: mag ik een beetje op de nintendo, mag ik een stukje chocola, mag ik van tafel) en zeker nooit zullen vragen: ,,krijgen wij fruitsalade bij het ontbijt?'' of ,,warme chocomelk voor het slapen...''(en alvorens ze tandenpoetsen hoor, Kalamity) en telkens verrast en blij kijken met iets wat ik doodnormaal vind...
Ja, kinderen die in Dreamland als ze een kadootje mogen uitkiezen zeggen dat ze alles hebben en ten lange leste inktpatroontjes voor een vulpen kiezen. Die vragen of ze op de parking mogen touwtje springen en skeeleren (neenee, 't is nie koud) en een kwartier later vragen of ze mogen binnen komen? Kadoke1 had handen als ijsblokjes maar ik heb niet voorgesteld om ze op mijn buik te warmen. Wat hij wél telkens voorstelt als ik ijskoude handen heb?.Tja. Met de warme schedel van de Meester ben ik altijd gesteld...
Ik kan hem een blog aanraden...als het dan toch alleen voor het plezier is. Vooruit dus.
Vier dagen aan zee in een nog net niet bevroren kuststad. Alleen de Kadokes om ons mentaal warm te houden. En ze hebben zich moeiteloos van die taak gekweten. (allez, zoek eens een synoniem?)
Om te beginnen hebben ze mij het verschil tussen ipod en ipad en andere technologische hoogstandjes uitgelegd. ,,Och staat op uw pcke windows7? Wij hebben windows xyz( ik weet het niet meer...)''
,,Malief, heb jij een BLOG???'' (betrapte Malief: ja schatjes maar alleen naar de fotokes kijken hé).En wat is dat voor iets, van Kadoke? ,,Hm, dat gaat over jullie''. Wie is Kadoke 1? En de eigenaar van de naam: ,,Ik natuurlijk, ik ben de oudste''
En omdat ik weet dat ze nooit stiekem naar mijn blog zullen surfen (kinderen die nog vragen: mag ik een beetje op de nintendo, mag ik een stukje chocola, mag ik van tafel) en zeker nooit zullen vragen: ,,krijgen wij fruitsalade bij het ontbijt?'' of ,,warme chocomelk voor het slapen...''(en alvorens ze tandenpoetsen hoor, Kalamity) en telkens verrast en blij kijken met iets wat ik doodnormaal vind...
Ja, kinderen die in Dreamland als ze een kadootje mogen uitkiezen zeggen dat ze alles hebben en ten lange leste inktpatroontjes voor een vulpen kiezen. Die vragen of ze op de parking mogen touwtje springen en skeeleren (neenee, 't is nie koud) en een kwartier later vragen of ze mogen binnen komen? Kadoke1 had handen als ijsblokjes maar ik heb niet voorgesteld om ze op mijn buik te warmen. Wat hij wél telkens voorstelt als ik ijskoude handen heb?.Tja. Met de warme schedel van de Meester ben ik altijd gesteld...
maandag 25 maart 2013
Zalf op de ziel
De heer en mevrouw Gerard (1) hebben in de klimop van onze stadstuin een nest gebouwd. En geloven of niet, er komt gepiep uit de muur.Wat een dekselse optimisten, die merels. Ze pikken sneeuw én verkruimelde koekjes voor ijswafels. Sinds de Meester geen liters ijs meer consumeert zijn de koekjes oudbakken geworden, maar het stoort het jonge paar blijkbaar niet.
Zondagse bezigheid eind maart 2013: sneeuw ruimen en een bezoek aan Memory Lane. Want de geplande reis naar een vriendin is alweer uitgesteld omdat de gewestwegen glommen van het ijs (en de 4x4 al enkele jaren afgedankt).
Tijd om eens wat oude brieven te lezen. En als ik zeg oud: zeker vijftig jaar oud.
En zo werd Malief weer ondergedompeld in de tijd dat ze monitrice was aan zee en hartsvriendinnen van de Chiro mekaar geen week konden missen. Wat een intriges en geheimen heeft Jeske (2) mij toen toevertrouwd. Helemaal vergeten.
Ook helemaal vergeten dat onze Poiche liet weten dat hij in eerste kan scheikunde meteen geslaagd was. Dat wist ik nog, maar niet dat er maar 16 van de 60 gelukkigen waren.
Brieven ook van Pezzeke (die schrikt nu wakker, hulp?) over zijn spannende leven bij de jezuïten in 1961 en waarin hij mij vertrouwd maakte met jezuïtenstreken zoals het verlenen van een ,,admittatur'' door de ,,pif'' en de ,,sief''. Dat laatste is geen ziekte maar de surveillant denk ik. Niet dat Pezzeke het zo duidelijk uitlegde hoor. Ik denk dat hij van ons moeder opdracht had gekregen om mij een brief te schrijven. Toen zat ik al in Leuven.
En dan het werkstuk van de ouders in combinatie met de broers en het slot van ons moeder: ik heb nu toch mijn best gedaan hé... Hoe zou ik zoiets kunnen weggooien?
Pas op Tanjel, Dottie, Milou : ik heb ze nog allemaal. Zelfs de ongelooflijke zever van een Duitse vriend-correspondent die zijn naam en adres op de trap van het atomium had gekribbeld en ik er uit had gehaald! Alleen voor die verdwenen namen zou ik nog eens overwegen om Facebook...No way, Malief.
's Avonds nog eens naar Glen Hansard geluisterd. En drie keer naar Maybe Not Tonight. Zalf voor de Ziel. Merci voor de tip Lottepoes.
XXXX
(1)Gerard dankt zijn naam aan de pastoor die _als't God belieft_ nog in Veurne woont en ook zo'n mooi zwart pakje draagt.
(2)Jeske was mijn hele jeugd lang mijn beste vriendin.Zou ik haar eens durven bellen?
Zondagse bezigheid eind maart 2013: sneeuw ruimen en een bezoek aan Memory Lane. Want de geplande reis naar een vriendin is alweer uitgesteld omdat de gewestwegen glommen van het ijs (en de 4x4 al enkele jaren afgedankt).
Tijd om eens wat oude brieven te lezen. En als ik zeg oud: zeker vijftig jaar oud.
En zo werd Malief weer ondergedompeld in de tijd dat ze monitrice was aan zee en hartsvriendinnen van de Chiro mekaar geen week konden missen. Wat een intriges en geheimen heeft Jeske (2) mij toen toevertrouwd. Helemaal vergeten.
Ook helemaal vergeten dat onze Poiche liet weten dat hij in eerste kan scheikunde meteen geslaagd was. Dat wist ik nog, maar niet dat er maar 16 van de 60 gelukkigen waren.
Brieven ook van Pezzeke (die schrikt nu wakker, hulp?) over zijn spannende leven bij de jezuïten in 1961 en waarin hij mij vertrouwd maakte met jezuïtenstreken zoals het verlenen van een ,,admittatur'' door de ,,pif'' en de ,,sief''. Dat laatste is geen ziekte maar de surveillant denk ik. Niet dat Pezzeke het zo duidelijk uitlegde hoor. Ik denk dat hij van ons moeder opdracht had gekregen om mij een brief te schrijven. Toen zat ik al in Leuven.
En dan het werkstuk van de ouders in combinatie met de broers en het slot van ons moeder: ik heb nu toch mijn best gedaan hé... Hoe zou ik zoiets kunnen weggooien?
Pas op Tanjel, Dottie, Milou : ik heb ze nog allemaal. Zelfs de ongelooflijke zever van een Duitse vriend-correspondent die zijn naam en adres op de trap van het atomium had gekribbeld en ik er uit had gehaald! Alleen voor die verdwenen namen zou ik nog eens overwegen om Facebook...No way, Malief.
's Avonds nog eens naar Glen Hansard geluisterd. En drie keer naar Maybe Not Tonight. Zalf voor de Ziel. Merci voor de tip Lottepoes.
XXXX
(1)Gerard dankt zijn naam aan de pastoor die _als't God belieft_ nog in Veurne woont en ook zo'n mooi zwart pakje draagt.
(2)Jeske was mijn hele jeugd lang mijn beste vriendin.Zou ik haar eens durven bellen?
vrijdag 8 maart 2013
Elfjes
Elf jaar geleden: onze eerste kleinkinderen! Twee pakketjes met alles er op en er aan, maar dan wel in een miniatuurversie. Vandaag twee lange tieners die mijn 1m63 ruim evenaren. Thank God voor de schoentjes met hakken.
Twee versies van mijn mooiste cadeau ooit: een bink met een fraaie haarkuif en staalblauwe ogen, een sportman met de bijpassende cool en een ontroerende voorkeur voor een fijne knuffel, en een schitterende griet met de maten van een foto-model...en de brains, de taalvaardigheid en de ernst van een grote. Waarom dacht je dat ik hen ,,onze Kadokes'' noem?
Twee versies van mijn mooiste cadeau ooit: een bink met een fraaie haarkuif en staalblauwe ogen, een sportman met de bijpassende cool en een ontroerende voorkeur voor een fijne knuffel, en een schitterende griet met de maten van een foto-model...en de brains, de taalvaardigheid en de ernst van een grote. Waarom dacht je dat ik hen ,,onze Kadokes'' noem?
Abonneren op:
Posts (Atom)
