Och, die boekskes

Er bestaat een nieuwe uitdrukking voor die de gène voor deze hobby wat camoufleert: ,,guilty pleasure''. En denk nu niet direct aan een schaamtelijke activiteit, of ja, toch wel: ik heb het over roddelboekjes lezen.> Het begon nochtans allemaal ,,voor de job''. Heel lang geleden (nog net daarvoor konden de dieren nog praten) kwam een nieuw weekblad voor de jongelui op de markt en Malief mocht de uitvinder-hoofdredacteur interviewen. Wiel Elbersen, de lieve man heeft het tijdelijke al heel lang gewisseld voor het eeuwige (dat zèggen ze toch?) en hij kon mij overtuigen dat het een fijn blad voor pakweg zestienjarige hippe grietjes zou worden. Geen beperkingen, als het maar paste in hun leefwereld.
Enkele jaren later raakten zelfs mijn wel opgevoede dochters enigszins gefascineerd door dat boekske. Door een stom toeval: tijdens een vakantie aan de kust kwam een ,,gast'' (heb nooit geweten voor wie van de twee) opdraven en hij had in het appartement van zijn zus oude boekskes gevonden. Neuneu, niet wat u denkt, gewoon ,,de Flair''. En daar stond het dagboek van Mieke van Martle in, en dat boeide hen. Want wat een onvoorstelbaar dwaas gezever die auteur wekelijks ten beste gaf, dat hadden ze nog nooit gelezen. (nu is dat wekelijkse kost in HLN, maar passons).
 Enfin, het resultaat was dat de Meester nog enkele jaren later aan zee behalve een serieuze krant ook ,,de Flair'' moest kopen, want zelf geneerden ze er zich een klein beetje voor. ,,Guilty pleasure, haha''.
Twintig jaar later komen die schrifturen mij in de wachtkamer van de dokter, maar vooral bij de kapper een beetje uitlachen. Maar vorige week niet.
Een hoofdredactrice schreef in haar editoriaal over de eerste aidsdode in de Vlaamse modepers.  En toen wist ik het week. Lachende Peter, die ik eerst had ontmoet in zijn school in Sint-Niklaas waar hij mode-schrijvers had uitgenodigd. De warme lach, de bruine krullen, enkele jaren later was hij in Parijs om verslag uit te brengen voor zijn krant. En nog wat later ondersteunde een collega van de Flair hem toen hij moeizaan naar de Cour Carrée strompelde voor de defilés van zijn idolen.
En nog wat later was hij er niet meer, niet eens dertig geworden.
Ik heb het boekske wat meer aandacht geschonken dan gewoonlijk. Tot ik aan het verhaal kwam waarin een lezeres getuigde over al de venten die met hun hoofd tussen haar benen hadden gezeten. Arme Wiel, en hij meende het zo goed...

Zoals bij de kleuterkes

Kadoke twee is een pientere griet, heeft alles gezien, wil alles weten.Toen ze op haar stoel het lijfblad van Avondrood vond was ze meteen hoogst geïnteresseerd. Niet omdat er een paar mottige spelfouten in stonden, wel waarom Malief er in stond? Of was de puzzel op de laatste bladzijde misschien voor haar?
Ja, wat bedoelden ze met structuur, en disputen en accomodatie?
Juist ja, dat is een blaadje voor de residenten in Avondrood, waarvan het merendeel nog hooguit de krantenkoppen uit Het Laatste Nieuws wil slikken.
En dus vertelde Malief over de collega's van Bomama die onrustig worden als ze telkens op een andere plaats aan tafel worden gezet, (structuur) die niet zelf de folie van hun boterhammetjes kunnen halen omdat ze (zoals Bomama) erge reuma hebben en die als ze alleen worden gelaten bang zijn dat ze de weg naar huis niet zullen vinden. Sommigen beginnen dat ook ruzie te maken (dispuut heet dat) en dan moeten we ze geruststellen.
,,Och, zei Kadoke twee, ,,nu snap ik het. Dat is zoals bij ons op school. Wij moeten 's middags bij de kleuters gaan zitten om hen te helpen hun brooddoos open te maken, zeggen dat ze nog een hapje moeten eten en als ze beginnen te wenen zeggen dat ze in de mama- en papa-tijd naar huis mogen gaan.''
(Kadoke twee gaat naar een Freinet-school, de Dingen des Levens zijn voor haar vertrouwde materie)

Ambras in het kiekenkot

Nee, dit is geen keurige titel, maar het verwoordt wel zo'n beetje mijn gemoedstoestand. Sinds zowat twee jaar zit Bomama in de afdeling ,,dementen'' van Avondrood, een afdeling die zij gemakshalve ,,bij de gehandicapten'' noemt. Dat was een wijze beslissing nadat ze zeer duidelijk liet verstaan dat moederziel alleen in haar kamer zitten niet langer een optie was. Het deed mij denken aan haar moeder die ook niet graag alleen was (een ,,gevoel'' dat onze Pezzeke handig oploste door na tien uur de radio keihard te zetten en dan stilletjes naar buiten te sluipen, naar een parochiaal of minder kristelijk evenement waar zijn ouders al enkele uren de bloemmetjes buiten zetten terwijl hij op granny-sitting was geplaatst).
Enfin, dus ging Bomama na bad en toilet naar de ,,gesloten'' afdeling waar de dames stilletjes zaten te dutten..Malief kwam er al eerder (heu, niet voor haarzelf...om sinaasappelen en actimel en andere extra's in de afgesloten keuken te zetten) en ze zag dat het goed was. Eén enkele dame zonder broek of rok die krijste als een papagaai maar alleen als ze op het toilet vast zat, dus...
Vandaag is de afdeling het voorgeborchte van de hel. En ik overdijf niet. Lottepoes zei het vandaag nog:,,Ik zou het er niet uithouden.''  Dat de sfeer zo veranderd is heeft alles te maken met een mannetje van pakweg anderhalve meter die de haan speelt in het kiekenkot, zijn ,,vriendinnen'' kiest en andere afdankt omdat ze zijn yoghurtje hebben opgelebberd, zijn wandelstok verstopt, zijn kamer overhoop gehaald, of gewoon op de tafel getikt terwijl hij praatte. En als hij die afgedankte lieven dan een briefje zou schrijven of in een hoekje wat zachte billenkoek geven, dan zou ik nog zeggen...Maar nee, hij staat te schelden en te vloeken en te brullen en nochthans is het maar een klein karkasje...
Zegt Bomama:,,Ze maken hier veel ruzie maar ik doe of ik het niet hoor, maar 't is niet plezant zenne'' En geeft mij een sukkelige knuffel (stijf arme eh kinneke).
De bazin van Avondrood heb ik gisteren eens aangesproken. Of dat een rustige ouden dag moest voorstellen. Ik bespaar haar lezing uit het lijfblad voor aspirant geriatrische verpleegsters maar 't kwam er op neer dat ze moest kiezen tussen zware medicatie voor de ambrasmaker en het maar zo laten.
En dan denkt Malief: ze zal het wel beter weten zeker (maar stilletjes: binnenkort hebben de tien ,,stillen'' daar allemaal zware medicatie nodig.)
Wat later hoor ik van een verzorgster:,,Alleen maar agressief met woorden? Hij heeft madammeke M. een blauw oog geslagen''.
Toen wist ik het weer: dat hat Bomama mij een tijhdje geleden ook verteld en ik had geantwoord dat ze dat wel zou gedroomd hebben. Shame on me...
Oh ja, zei de bazin ook nog: misschien hoort hij wel in psychiatrie. Geweldig dat ze daar zomaar was opgekomen.

Zen...

,,Al 75.000 lezers testten hun Taal-IQ'' lees ik op ,www mijn lijfblad', om de naam niet te noemen.Benieuwd hoeveel er daarna hun krant hebben opgezegd. Ik kon niet, want ik krijg ze gratis... Komaan Malief, 't is maar een spelletje. Maar wel een dat mij danig heeft ,,geaffronteerd''. Vijftien vragen, en na de achtste vraag (veel gepruts met balkjes om de zinnen in de juiste volgorde te zetten) komt ineens het bericht ,,gedaan, u heeft 33procent, niet genoeg om hogere studies aan te vatten''. Daar sta ik met mijn master pol en soc en 37 jaar voltijdse dienst bij hogere, niet nader genoemde krant. Hadden ze nu nog gezegd dat het een computerspelleke was, dan was ik gewoon verder soep gaan maken. Een mens moet zijn plaats kennen.

Jonas uit Baasrode

Feest in Avondrood, waar sinds de overname alles ,,volgens het boekje'' gebeurt. Jarigen worden, willen of niet, de maand van hun verjaardag uitbundig gevierd en moeten voor de complete vergadering hun juiste leeftijd prijs geven.Deze maand was de honderdjarige het feestvarken. Helaas afwezig wegens opname in het ziekenhuis. Wat de animatrice niet belette om enthousiast ,,hipperdepip'' en ,,lang zal ze leven'' te zingen. Nieuw was ook de aanwezigheid van twee jonge mensen, die ik totaal verkeerd identificeerde als zeer sociale familie van Elza, nee van Pierre, nee van Julia??? Toen kwam de jonge bink bij mij zitten en werd een en ander duidelijk. De middelbare school van Buggenhout, waar Jonas (zo heette de jonge bink) acht uur wiskunde en wetenschappen studeerde en dus geen stage liep in de zorgsector, kwam ,,gewoon'' met de residenten praten.Omdat het moest van school. En dat hij dit jaar nog drie keer zou terugkomen.En dat hij waarschijnlijk niet in de zorgsector ging werken. Met acht uur wiskunde, hu? Waarna ik die gast dan maar begon te ondervragen. Over zijn geboortedorp Baasrode waar ze nog een beetje dialect spreken (!) en dat hij seffens cake moest rond delen terwijl ze van de school géén eten mochten geven. Neen, boeiend was het niet écht, maar ik vertaalde ales extra luid naar Bomama en zij knikte en lachte en replikeerde in het Brussels. Van haar moeder die uit Baasrode kwam en dat ze in Brussel Frans en Vlaams spreken. Dat Brussels vertaalde ik dan weer naar Jonas die mij verzekerde dat hij alles verstond. Ook de slogan van Bomama ,,a force dasse ui vloms en ui frans melangeit...'' En haar uitsmijter: ja, get vuil vandoon om 'n opstel te vullen hé... Dat vond ik eerlijk gezegd haar beste uitspraak van de dag.

Dat zijn lappen

Helemaal op de bodem van de wasmand met schoon goed heb ik ze gevonden: twee merklappen uit de kindertijd van Malief. Alweer vergeten hoe ze daar terecht kwamen maar mogelijk is bomama de schuldige die letterlijk al de relikwieën uit haar en onze kindertijd bewaard heeft. Meteen in de wasmachine, mooi gestreken en nu hangen ze...in onze toiletruimte. De ideale plaats om bezoekers even attent te maken op de dingen des levens. Ben er zelf nog niet helemaal uit: hoe heeft zuster Polydora het in de jaren vijftig voor elkaar gekregen dat ik daar met mijn kleine vingertjes knoopsgaten, fronsjes, flanelsteken, lusjes en inzetstukken (jaja) heb gefabriceerd? En nijdig, dat ik daar in de zogeheten zorgeloze kindertijd moest mee bezig zijn terwijl de bieb bomvol boeken stak? Emancipatie, dat was iets voor jongens. Iets nuttig geleerd? 't Zal wel zijn: de ,,Rode schaar'' heeft vorige week nog feilloos enkele ritssluitingen vervangen. Hoe dan ook: naast de merklappen (met het werkjaar en mijn initialen!) hangt mijn officiële persplaat. Om te bewijzen dat het ondanks Polydora (die we pesterig Kakkedora noemden)toch nog goed kwam met het broddelende naaistertje...

En toen kwam Kalamity

Doe maar even alsof het zo moet, die gigantische Blow Up van Malief en de Meester, aan de wieg van hun eerste spruit, vandaag moet ik het over Kalamity hebben. 25 september, als ik mij haast is dit verhaal nog persklaar voor het juiste geboorte-uur. En dat was dus 20u30, voor diegenen die daar belang aan hechten. Wat mij betreft hooguit een paar jaar geleden. Weer een meisje, welja, al deed ik toen alsof ik (alweer) op een jongen had gehoopt.Compleet foute opvoeding, in die tijd. Vandaag meer dan blij dat het ,,een écht vrouwtje'' was (om onze koning te parafraseren), uitgerust met de brains, de humor en de doortastendheid die ze gewoonlijk aan venten toeschrijven en uiterlijk een combinatie van de Meester en Malief. Alleen waar ze die geweldige haardos heeft gehaald is mij een compleet raadsel. Ik wou haar ,,Kiki'' noemen naar de Franse zwemster uit die tijd, en al heeft de burgerlijke stand het niet aanvaard, het staat haar alsof de naam voor haar werd uitgevonden.Later hoorde ik van Franstalige familieleden dat ,,un Kiki'' een aapje was, of een hondje, ik heb het uit mijn geheugen gebannen. Een week later mochten we naar huis, naar onze thuis waar we ondertussen al 43 jaar wonen. En om u een geheimpje te verklappen: dank zij dat huis is Kalamity er gekomen, want de Meester vond twee slaapkamers écht te weinig voor twee kinderen. Nu heb ik er zes en staan er vijf leeg...