Pa, 39 jaar later

Bijna 1 november, dus een bezoekje gebracht aan Pa. Waarom praat ik de laatste tijd zoveel over het meesterke? Omdat we een ,,moeizame'' relatie hadden? Omdat hij nog uit de tijd stamde dat een dochter haar manieren moest houden, het zeker niet ,,in haren bol'' moest krijgen en dat ,,goed'' maar net ,,goed genoeg'' was? Dus geen Latijn (de broers wél natuurlijk), maar wel een schrikbarende nonnenschool in Schaarbeek die net met een Nederlandstalige humaniora waren begonnen en waar alle ,,overschotjes'' van de Brusselse buitenwijken tot een stuk in Brabant gedropt werden. Achteraf bezien heb ik het mij niet beklaagd: een mondje Latijn leerde ik wel van onze Poiche en de andere talen leerde ik met des te meer plezier. Met Duits heb ik nog een paar vriendjes opgescharreld (maar dat zal zijn bedoeling niet geweest zijn) en de Franse omgeving was dan weer interessant voor de Congolese connecties en Michèle, een Parijse pennenvriendin, terwijl dat Engels heel deugdzaam beoefend werd met Shigeko Goto en dat was een jonge vrouw die ik lange epistels stuurde (over de Congolezen en Duitse vriendjes) of over mijn pijnlijke likdoorn op mijn voetzool (!), maar die was zo beleefd (een Japanse hé) dat ze daar prompt op antwoordde. En ik kon naar Leuven en werd pol-en-sokker... Hm, ik ben weer mijn draad kwijt. Lottepoes en Malief stonden dus vandaag op het kerkhof van Meerbeek, toen Lottepoes opmerkte dat het volgend jaar veertig jaar zal zijn dat Pa hier ligt. En daarna gingen we naar zijn 94-jarige broer die een paar jaar eerder kloeg dat hij ,,over onze Fons zijnen buik nie meer kon reussen''(°). Maar wat een bejaarde! Och ja, sommige namen kan hij niet meer onthouden! Maar ,,ons Gabikke'' soigneert hem nog beter dan sommige jonge vrouwen. Waarmee hij haar kookkunsten bejubelde. Of wat dacht je? Alleen moest hij de patatten schellen... Zijn lieve vrouw zat er wat stilletjes bij met omzwachtelde benen en vond dat het zolang duurde voor ze weer beter werd... Dat heb ik mijn moeder ook al horen zeggen. Dat het zolang duurde eer het beterde... Gisteren zat ze (voor haar doen) heel stil in haar zetel. Wat er was? Ha, dat ze aan het bidden was? Mama, hoezo? Ja, van verveling hé... (°) ,,reussen'' is Meerbeeks voor wrijven...en dat gebeurde als nonkeltje jarenlang zijn broers grafsteen schrobde...

Armand Pien was hier!

Vanmorgen _ vrijdag 19 september_deelde Malief een bankje met een leuke griet. Geen vis maar een jonge vrouw die in het zonnetje haar boterham met kaasblokjes at. En Malief zij las haar krantje, lichtelijk gestoord door vier luidruchtige bejaarden iets verderop, (hm, echte bejaarden)die op een andere bank om ter hardst hun plannen voor de dag bekend maakten. Locatie: het zwembad-in-opbouw in O. De leuke griet had zich comfortabel gezet, en toen kwam de bink. Of zij misschien nog een plaatske voor hem had. De griet was goed opgevoed, Malief ook en we kropen wat dichter bij elkaar. Helaas, daarna zag Malief geen kans meer om zich nog verder te concentreren op ,,ongevallen die plaats vonden'' en een ,,bejaarde zeiler van zestig die al zestig jaar zeilde''...allemaal doodzonden volgens onze toenmalige hoofdredacteur maar die mens zal dat nu dus lezen in het rusthuis... Ondertussen was de bink (met fluo-vestje) aan de ondervraging begonnen van zijn slachtoffer. Ha, ze gaf les, ha ze woonde hier, ha ze was getrouwd. Hij zag haar wel zitten. Heu ja, voor zijn kleinzoon. Die zat in zijn vierde jaar rechten. Van een goeie partij gesproken. En toen gaf hij zijn geheim prijs: hij was ook getrouwd, al 63 jaar. En hij woonde al veertig jaar in Oostduinkerke, eerst in de vakantie, met het pensioen voltijds. Waarna de man aan een monoloog begon waarbij hij voor zijn stilaan indommelende toehoorster een groot geheim prijs gaf. Of ze wel wist dat O. de beste badplaats aan de Noordzee was? Jaja, dat had Armand Pioen hem persoonlijk verteld. (ik schrap hier het hoe en waar en wanneer) Waarom dus? Omdat hier de Hoge Blekker staat en de straalstroom van Frankrijk komt en op de Hoge Blekker (een hoge duin dus) botst en naar Veurne trekt. De straalstroom begot, die is sinds Armand Pien toch verdwenen? De leuke griet, die allicht nooit gehoord heeft van Pien, bedankte voor de informatie en ging terug naar school terwijl de babbelaar zijn fietsspelden aansjorde en wegreed. Ik was duidelijk geen interessante toehoorster. Ik zat heel de tijd te lezen... NOOT Dit verhaal schreef ik vorige week op mijn tablet maar omdat die kuren had heb ik het -terug thuis- op de PC verstuurd.

Na de Groote Oorlog...

Op 2 september is Philomena Augusta Aerts jarig. Voor de niet-ingewijden: dat is de mama van Malief. En product van na de oorlog. De Groote dan nog wel. Ik heb hier nog een schitterend bewijs uit die periode. Een zekere C.Montald maakte een fraaie tekening van een soldaat en dankbare vrouwen, zwevende engelen en zingende kinderen,cadeau van de Ville de Bruxelles à ses glorieux combattants de la grande guerre en meer bepaald voor monsieur Denis Aerts, regiment des grenadiers. Mijn bompa dus. En bijgevolg de papa van Bomama. Een stille man die geen woord Frans sprak... Nu hebben we al veel ellende over de Groote Oorlog gehoord en gelezen maar als ik de verhalen (die mijn grootmoeder destijds vertelde), mag geloven heeft Bompa, dankzij het slimme Brusselse regiment, gelukkig geen dappere heldendaden moeten verrichten. Ze gingen linea recta naar Holland en daar bleven ze tot 1918...terwijl zijn vrouw, met twee kinderen en één in haar buik, ,,op de vlucht sloeg''. Daar heeft Malief als kind veel verhalen over gehoord. En hoe ze brieven van bompa kreeg die aan het roer van een binnenschip naar Brussel werden gesmokkeld.(*) En om nu terzake te komen: 11 november 1918 was het vrede en kwam bompa thuis, 2 september 1919 werd Philomena geboren. Enfin, Philomène, met een vette accent grave.En ze kreeg straffe genen mee. Zaterdag vroegen de bezoekers van Avondrood hoe oud Bomama dan wel werd. Ha ja, 95? Dat hadden ze nooit gedacht. Achter in de zeventig misschien? ,,Tja'' mompelde Malief, ,,goeie genen hé. Ik zal maar niet zeggen hoe oud ik ben?'' Oh, dat was een plezant spelletje, ze begonnen te gokken. ,,Ik schat vanvoor in de vijftig'' zei de eerste (een halve blinde allicht). Nee zei haar zus, da kannie want haar ma is al 95. Op de volgende residentenvergadering ga ik voorstellen om leeftijd raden in te voeren als gezelschapsspel. Ze waren in Avondroood in lang niet zo geanimeerd bezig geweest... (*)Benieuwd of Pezzeke daar het fijne van weet. Maar ja, die is Véél jonger en met een ijzersterk geheugen...

Rock'n roll in de achteruin

Wie zou er nu eigenlijk blij zijn met die drie dagen ,,gratis'' festival in onze vaderstad? Een onderwerp dat een van mijn begenadigde chefkes in vroeger dagen zeker had willen uitvlooien (en, hu, in de krant zetten). Ik zou er zelfs geen straatinterviews moeten voor doen: de reacties vliegen mij zo om de oren.
  Het begon al eerder deze week bij de kapper, nabije buren van het grote festivalpodium waar een tiental sukkelaars in de gietende regen buizen in elkaar prutsten. Met weinig enthousiasme. Dan de jonge kapstertjes. Nu ja, al 28. Ze bleken stokoud voor dit soort lol. ,,al het krapul van buiten M komt er op af omdat het verniet is''. En 's avonds staat het hier voor de deur zo vol dat we niet buiten geraken.
  Deze namiddag op weg naar de chocolatier om voor bomama een kilo pralientjes te kopen als traktatie voor haar verjaardag.(ze moet ze niet zélf opeten hoor). Gauthier was gesloten ,,wegens Maanrock!'' Kon niet vragen dat het was omdat ze naar de concerten willen gaan, maar ik betwijfel het.
  Om het hoekje, op de Grote Markt, nog een Neuhaus. Ha ja, lawijt hé, zei de jonge bediende die terloops vertelde dat ze sebiet ging sluiten, dat haar dochter van veertien jaar naar het festival wou maar ze daar wel een stokje ging voor steken. Ik dacht er nog net op tijd aan dat er bij de chocolaadjes geen met dikke noten mochten zitten. Heu, nogal wat bomama-collega's zonder tanden hé.
  Ondertussen was de wandelweg langs de Dijle afgesloten maar ik liep in de goeie richting en kon er nog uit. Een meneer met zijn armen vol lege flessen keek verlangend(of was het geërgerd?) naar de onbereikbare glascontainer. Ik heb ze over de nadarafsluiting aangenomen en hij bleef kijken of ik het goed deed...
  Dan had ik nog een interventie kunnen doen bij een jonge vader die met een héél plat babytje op de grond zat en het sukkeltje probeerde te overtuigen om van het flesje te drinken. Dat werd meteen uitgespuwd. Ik wou hem zeggen dat hij eerst melk in het speentje moest laten lopen, maar het kind krijste al zo hard en de muziek was zo luid dat hij mij zeker niet had verstaan. Ha ja, ik denk dat die baby de muziek ook niet zo geweldig vond.
 Toen dacht ik: maar Lottepoes zal van dat festival wel genieten. Nee hoor. Want de mensen die komen kijken hebben geen respect voor de zangers en luisteren niet. En met een zucht: ,,Ik denk dat ik daar al te oud voor ben...''
 Nog een laatste opwekkend detail: her en der waren ,,plashokjes'' geplaatst om de mannelijke feestdrinkers te ontlasten. Op de terugweg lagen in al die hokjes in het plasbakje bekertjes en bierblikjes. Vis er dat maar eens uit als je node moet...De mannen van de reinigingsdienst hebben tenminste nog handschoenen aan.

Wat was dat nu weer?

Vanmorgen in het zonnetje snijboontjes aan het, ja wat, snijden natuurlijk. Dit wordt weer een spitant verhaal...En stilletjes aan het lachen met een recente mail van een nieuwe blog-lezer. Maar toen keek ik naar het torentje in de tuin en zag het licht. Torentje? Dat staat ergens van jaren geleden in de blog en daar heb ik destijds een foto bij gezet om te bewijzen dat dit art nouveau-huis (niet echt maar 't trekt er op) een torentje heeft. En zo zijn er nog foto's ter illustratie van veel andere onzin ooit verschenen en ook weer verdwenen om nieuwe exemplaren te tonen. Waarmee ik de nieuwe lezertjes maar wil verwittigen dat sommige onderwerpen ongetwijfeld klinkklare onzin zijn voor de buitenstaanders. (als excuus kan het tellen). Was ook van plan om een aantal slappe afleveringen te wissen. Maar toen begon ik dus de oude afleveringen te lezen en raakte zo moeisji (raar woord van Kadoke2 waarmee ze destijds melige slappe kost die ontroert beschreef.) Ik was alweer een uur kwijt ,,hier moet ook nog gewerkt worden hé'' hoor ik ons moeder al zeggen. Bovendien heb ik al ervaren dat er ook ,,verstrooide'' lezertjes zijn. Zo kreeg ik een paar jaar geleden (Malief was goed en wel pensioengerechtigd) een vriend van lang geleden op bezoek. Hij had gelezen over de tweeling en feliciteerde mij met die prestatie En of ze nog altijd schoolplichtig waren? Tja, destijds had zijn moeder mij zijn communiefoto gegeven. ,,Hij is zo verliefd op u'' zei ze. En was hij toen misschien gestopt met tellen? Lap, en nu komt de vraag van één miljoen: 't zou best kunnen dat ik in herhaling val... En verward of vergeetachtig? Malief liet haar autosleutel op de lavabo in het toilet van de Delhaize liggen, maar Simply Red deed beter: haar gsm viel in het toilet...

Thuis aan zee...

De kleine kabouter in mijn notebook die mij voortdurend verwittigt dat er nieuwe ,,updates'' zijn, dat er wordt ,,afgesloten'' of dat er een ,,fout'' is begaan bij het opslaan van teksten (Niet Dus) heeft mij nu goed liggen. Eerste versie van Malief thuisaanzee is verdwenen en dat zou wel mijn eigen schuld-dikke-bult kunnen zijn want mijn nagels zijn te lang en een notebook is precies een baby: take care. Enfin, drie kwartier geleden vertelde ik hier van mijn eerste vakantie alleen in thuis-aan-zee en was net alle leuke dingen aan het opsommen. Zoals een bezoek aan mijn jongste neef(die ook al mooie grijze haren heeft hoor),een bezoek van een buur van de overkant die wij -de Meester en ik- zo onbeleefd ,,de maniakken'' noemden omdat ze ,ahum, zoveel poetsten...en toen moest ik nog vertellen wat ik vandaag had gedaan.Alle ingevroren groentjes, sauzen en ...een dubbele portie erwtjes en worteltjes van de Meester in de vuilnisbak gekieperd. Minstens anderhalf jaar oud. Ik heb de meticuleus in blokjes gesneden worteltjes tja, ik heb er afscheid van genomen. En nu schijnt de zon. Toch voor even...

Met de cornflakes op schoot

Het weerzien was hartverwarmend: om mij op een makkelijke manier te laten zoenen moest ik al op twee trapjes staan. Dit kryptisch bericht om in één zin te zeggen dat de Kadokes terug waren van hun scoutskamp en mij een extra knuffel wilden geven. En daar was een extra verhoogje voor nodig. Want ondanks mijn hakken was dat zondermeer een belachelijke ervaring: ze waren wéér gegroeid. En Malief wou die nieuwe lengte vereeuwigen. Ooit stond de tweeling tegen de eiken deur en reikten ze nog niet aan het glas-in-lood, vandaag stond Kadoke2 op blote voeten tot halfweg het raampje te glunderen. En daar moest dus een plaatje van gemaakt. Ik zal zeker geen geheim vertellen als ik beweer dat ik de kneepjes van mijn fototoestel weer vergeten was? En dus kwamen er voortdurend wazige Kadokes op het scherm. ,,Maar nee, Malief, schalde mijn vrolijke kleindochter, jij bibbert terwijl je afdrukt. En jawel, de volgende pogingen waren even belabberd. ,,Wacht'' zei mijn inventieve hartendief: zet je neer en zet hier het fototoestel op. Dat ,,hier'' was een grote doos cornflakes (Kellogs tresor dubbele chocolade om precies te zijn) die op mijn schoot belandde. Tja en toen moesten we zo lachen dat we overgeschakeld zijn op selfies en andere onnozelheden. Geen probleem want ik heb nog altijd niet door hoe ik fotookes op mijn blog kan zetten. Nog even geduld dus, als je die mooie langpoot-kadokes wil zien verschijnen. Die Windows 8 hé...Maar wat ik wél door heb is dat die grote doos Tresor weer boven op de kast is beland omdat Kalamity ze niet wou meenemen. Omdat zoiets geen eten is...Kadoke1 zei voorzichtig:,, maar bij Malief kregen we het maar één keer per week hoor''. Heb ik overigens al eens gezegd wat een schatje die bink is?