Bij gebrek aan verhalen over schattige nakomelingen _ tja, lange lorejassen die je op de trap zetten om min of meer op niveau te knuffelen_ was Malief vanmorgen in een vergeelde knipseldoos gesukkeld. Om te beginnen om te achterhalen of het geheugen haar niet in de steek liet, want in de lijfkrant stond vandaag dus een verhaal over Eddy Bellegueule. Maar dat was de aanleiding, daar had Malief in 2015 inderdaad nog een recensie over geschreven.
En toen kwam daar de knipselmap, en een verhaal, niet over de Kadokes, maar over de rechtstreekse nakomelingen.. Over de Brusselse roots en hoe dat in het ter ziele gegane ,,Beknopt Verslag'' (DS en NB...)verscheen..U leest toch ook?
EEN FAFOEL MET SJOENKELPUUTE
Lange Jojo en zijn Jules Cesar zijn er in niet geringe mate verantwoordelijk voor: mijn dochters hebben hun Brusselse wortels ontdekt. Met een beetje hulp van de Mechelse lokale radio, wel te verstaan, waar ik Lange Jojo het zondagse verzoekprogramma liet teisteren temidden van klubliederen van Malinois en Racing. Aanvankelijk was de belangstelling maar matig, ze snapten er eerlijk geen fluit van.
Het geluk heeft me dan een handje geholpen: als trouwe Anderlechtsupporters wilden ze voor de lol weleens het woord ,,kassuul'' leren uitspreken. Mijn grootmoeder kon dat zo lief tegen mij zeggen: ,,zot kassuul''... Hun u's klonken echter afschuwelijk, en voorts betrapten ze mij voortdurend op kontradikties: mijn zogenaamd Brussels klonk helemaal niet zoals Lange Jojo. Natuurlijk, ik heb ook Brabantse wortels.
Maar je moet nooit wanhopen. Want toen gingen ze logeren bij hun Brusselse bomama. En bleek het Brusselse nichtje te vrijen met een knaap met puntschoenen en maniertjes. Dat was dus een fafoel.. Niet dat je niet modieus gekleed mag zijn hoor, maar je moet wel wat in je hersenpan hebben. Dan ben je een ,,fakain''. Iemand die iets stiekem uitspookt? Dan ben je ,,nen haimelaiken doeiker''. Een onnozelaar -zonder nette kleren- is een ,,taike boem'' en iemand zonder haar is ,,nen blich''. Tussendoor leerden ze nog dat iemand die struikelt ,,sjoekelpuute'' heeft en al blijft hun uitspraak _evenals mijn fonetische spelling_ lamentabel, ze hebben de smaak te pakken en leren schoolviendinnen ,,vreemde woorden''. Maar de mooiste beloning kwam toen ik dezer dagen mijn keurig pratende jongste tijdens de voetbaluitzending entoesiast hoorde roepen ,,da's ne straffe ket..''
Het verhaal dateert uit 1983, vandaar de voor hedendaagse ogen bizarre spelling...
En ik noem het ook stilletjes een eerbetoon aan ons mama die ik sinds vorig jaar nog altijd mis.
zondag 6 augustus 2017
zaterdag 8 juli 2017
ZZZZZZZZZ
Hoera, bouwverlof. Gedaan met kloppen en boren bij de buren en bijpassende versperde garage . Intens genieten van de nalatenschap van ons mama en de Meester: vier prachtig gebloemde hortensia's, van roze tot paars tot donkerrood.
Plus enkele kilo's achterstallige lectuur. De aard van het beestje.
Plus enkele kilo's achterstallige lectuur. De aard van het beestje.
maandag 3 juli 2017
MIS POES
Waar zijn die internetflurken toch mee bezig? Akkoord , Malief moest maar geen suggestieve titels als ,,Telefoonseks'' en ,,Content'' gebruiken maar het resultaat mag u ook kennen.
Gisteren nog gelachen met (voor bejaarden hé) het bizarre woordgebruik van de hippe gemeenschap. Gemeenschap in de betekenis van groep hé flurken...
Vandaag mijn overzicht van laatste berichten bekeken, en jawel aan de ,,Telefoonseks'' hing een reactie van een mij onbekende firma dat het zo'n tof artikel was. En meteen een link naar hun site. Wat dacht je. Nee, is al gewist.
Mogelijk hadden ze een halvegare Brusselaar aangeworven die het internet afschuimt op pikante verhalen. Die man/vrouw kan niet goed lezen (Nederlands hé) maar Telefoonseks en Content, dat is het. Content in de Brusselse betekenis van héél tevreden hé.
En val nu niet over die poes in de titel. Dat is een valabele uitdrukking om die sukkels eens uit te lachen.
Heu ja, ik weet ook dat er ,,zoekmachines'' bestaan hoor. Maar daar kan ik geen verhaaltje over kwijt...
Gisteren nog gelachen met (voor bejaarden hé) het bizarre woordgebruik van de hippe gemeenschap. Gemeenschap in de betekenis van groep hé flurken...
Vandaag mijn overzicht van laatste berichten bekeken, en jawel aan de ,,Telefoonseks'' hing een reactie van een mij onbekende firma dat het zo'n tof artikel was. En meteen een link naar hun site. Wat dacht je. Nee, is al gewist.
Mogelijk hadden ze een halvegare Brusselaar aangeworven die het internet afschuimt op pikante verhalen. Die man/vrouw kan niet goed lezen (Nederlands hé) maar Telefoonseks en Content, dat is het. Content in de Brusselse betekenis van héél tevreden hé.
En val nu niet over die poes in de titel. Dat is een valabele uitdrukking om die sukkels eens uit te lachen.
Heu ja, ik weet ook dat er ,,zoekmachines'' bestaan hoor. Maar daar kan ik geen verhaaltje over kwijt...
zondag 2 juli 2017
CONTENT
Content is iets wat wij in Brussel zeggen. Maar wij zijn niet content. We ,,hebben content''. Straf hé.
Dat is wat Malief dit weekend geleerd heeft toen ze, puur van verveling, eens de Jobat ging lezen. En zich afvroeg of haar diploma Pol&Soc/communicatie vandaag de dag nog gegeerd was....
Die puntjes staan er niet zo maar .Ik werd er helemaal stil van.
Natuurlijk hoort het niet om als senior (vroeger zegden ze bejaarde) te denken dat je nog alles weet/snapt. Een van mijn geloofsgenoten (Ben Crabbé dus) hoor ik het bijna dagelijks zeggen als één van zijn kandidaten een mondvol Engels mompelt en daarmee een beetje verbergt dat hij dozen in rekken stopt. Want zo klinkt de uitleg dan in het Nederlands/Antwerps/Gents. Terwijl dat toch slimme kwissers zijn. Pardon, clevere.
Terug naar de advertentie voor een verkoper, pardon sales manager. Mensen met een commerciële drive dus. Maar we zochten iets in ,,Communicatie''. Dat vraagt een creatief conceptuele geest voor contact met pers (zo simpel) en stakeholders. Die zitten dus te wachten op je digitale voelsprieten voor een consistente online-offlinecommunicatie en tover je een vlotte professionele babbel uit je hoed. Nog een ander kledingstuk is noodzakelijk :,,je draagt een aardige rugzak aan ervaring''.
En nu een bekentenis. Malief had de bladzijde met wervende blabla opzij gelegd met een blogje in het achterhoofd. Oei, blog, dat is iets wat ik niet ongestraft kan gebruiken. Stukje dus.
Geen skills, geen teamplayer, geen peoplemanager, en geen marktconform salaris. Want ik heb de krant al weg gegooid.
Dat is wat Malief dit weekend geleerd heeft toen ze, puur van verveling, eens de Jobat ging lezen. En zich afvroeg of haar diploma Pol&Soc/communicatie vandaag de dag nog gegeerd was....
Die puntjes staan er niet zo maar .Ik werd er helemaal stil van.
Natuurlijk hoort het niet om als senior (vroeger zegden ze bejaarde) te denken dat je nog alles weet/snapt. Een van mijn geloofsgenoten (Ben Crabbé dus) hoor ik het bijna dagelijks zeggen als één van zijn kandidaten een mondvol Engels mompelt en daarmee een beetje verbergt dat hij dozen in rekken stopt. Want zo klinkt de uitleg dan in het Nederlands/Antwerps/Gents. Terwijl dat toch slimme kwissers zijn. Pardon, clevere.
Terug naar de advertentie voor een verkoper, pardon sales manager. Mensen met een commerciële drive dus. Maar we zochten iets in ,,Communicatie''. Dat vraagt een creatief conceptuele geest voor contact met pers (zo simpel) en stakeholders. Die zitten dus te wachten op je digitale voelsprieten voor een consistente online-offlinecommunicatie en tover je een vlotte professionele babbel uit je hoed. Nog een ander kledingstuk is noodzakelijk :,,je draagt een aardige rugzak aan ervaring''.
En nu een bekentenis. Malief had de bladzijde met wervende blabla opzij gelegd met een blogje in het achterhoofd. Oei, blog, dat is iets wat ik niet ongestraft kan gebruiken. Stukje dus.
Geen skills, geen teamplayer, geen peoplemanager, en geen marktconform salaris. Want ik heb de krant al weg gegooid.
zaterdag 24 juni 2017
TELEFOONSEKS?
Juist, wat heeft ze nu weer uitgestoken hoor ik vrienden en kennisen mompelen. Niks. Achteraf wel gelachen...
Zaterdagmiddag. Net twee mootjes zalm in de pan gelegd. Shit: telefoon. Malief neemt altijd op, ook als het niet past en zegt beleefd ''hallo,, en haar achternaam. Stilte.,, Wie wou u spreken? Meestal krijg ik dan sukkels die naar de apotheker vragen (nog ouder dan ik dus) en leg ik vriendelijk uit dat het nummer van de apotheker één nummertje verschilt van de mijne. De meesten hebben het snel door en mompelen iets, sommigen vragen of ik de pillekes toch niet kan brengen?
Zaterdag was het iets anders. Een zware stem vroeg of hij zijn moeder kon spreken...Tja, nu zat ik vanmorgen al veel aan mijn moeder, schoonmoeder en grootmoeder(s) te denken, dus ik zuchtte even Dacht dat het een mopje van Pezzeke was (hoewel, zo'n mop is lang geleden) of misschien Kadoke1, wiens stem toch ook al flink in de kelder klinkt...
Ik dacht: ik speel mee en zei: ik denk niet dat ik je moeder ben; ik heb alleen dochters. En toen vond mijn telefoon-romeo dat hij carte blanche had. Ja, hij was een man en hij wou wat zeggen. Dat ik zo'n vriendelijke stem had en zo schoon sprak. Dat hij in de Wijngaardstraat woonde en of ik wist waar dat was? Waarna ik mijn gebruikelijke excuus boven haalde, in feite een Brusselès was en in deze stad weinig straten kende. Oh maar, en ik sprak toch zo schoon maar hij kende ook een Brusselaar en die belde hij twee keer per week maar die sprak zo schoon niet. (op de achtergrond hoorde ik een vrouwenstem commentaar leveren).
Nog wat later vroeg hij mijn telefoon. Mijn nummer dus. Om eens af te spreken. Want ik had nu zijn telefoon maar hij de mijne niet want dat was een ,,missing''. Neuneu, had zijn telefoon niet, ik had nog een ouderwets toestel waar zijn nummer niet op stond.
Ola. Hij wou mij toch graag eens ontmoeten want zo schoon. Ja, ge hoort mijn vrouw hé en die is precies niet akkoord..
Om af te sluiten: heb gezegd dat mijn zalm aanbakte en mijn telefoon-romeo was zijn moeder helemaal vergeten.
Heb daarna het stadsplan gezocht om te zien of in de Wijngaardstraat een bejaardentehuis staat.
Want eerlijk gezegd kan ik niet geloven dat op de achtergrond een geduldige echtgenote stond.Een verpleegster, ja...
Zaterdagmiddag. Net twee mootjes zalm in de pan gelegd. Shit: telefoon. Malief neemt altijd op, ook als het niet past en zegt beleefd ''hallo,, en haar achternaam. Stilte.,, Wie wou u spreken? Meestal krijg ik dan sukkels die naar de apotheker vragen (nog ouder dan ik dus) en leg ik vriendelijk uit dat het nummer van de apotheker één nummertje verschilt van de mijne. De meesten hebben het snel door en mompelen iets, sommigen vragen of ik de pillekes toch niet kan brengen?
Zaterdag was het iets anders. Een zware stem vroeg of hij zijn moeder kon spreken...Tja, nu zat ik vanmorgen al veel aan mijn moeder, schoonmoeder en grootmoeder(s) te denken, dus ik zuchtte even Dacht dat het een mopje van Pezzeke was (hoewel, zo'n mop is lang geleden) of misschien Kadoke1, wiens stem toch ook al flink in de kelder klinkt...
Ik dacht: ik speel mee en zei: ik denk niet dat ik je moeder ben; ik heb alleen dochters. En toen vond mijn telefoon-romeo dat hij carte blanche had. Ja, hij was een man en hij wou wat zeggen. Dat ik zo'n vriendelijke stem had en zo schoon sprak. Dat hij in de Wijngaardstraat woonde en of ik wist waar dat was? Waarna ik mijn gebruikelijke excuus boven haalde, in feite een Brusselès was en in deze stad weinig straten kende. Oh maar, en ik sprak toch zo schoon maar hij kende ook een Brusselaar en die belde hij twee keer per week maar die sprak zo schoon niet. (op de achtergrond hoorde ik een vrouwenstem commentaar leveren).
Nog wat later vroeg hij mijn telefoon. Mijn nummer dus. Om eens af te spreken. Want ik had nu zijn telefoon maar hij de mijne niet want dat was een ,,missing''. Neuneu, had zijn telefoon niet, ik had nog een ouderwets toestel waar zijn nummer niet op stond.
Ola. Hij wou mij toch graag eens ontmoeten want zo schoon. Ja, ge hoort mijn vrouw hé en die is precies niet akkoord..
Om af te sluiten: heb gezegd dat mijn zalm aanbakte en mijn telefoon-romeo was zijn moeder helemaal vergeten.
Heb daarna het stadsplan gezocht om te zien of in de Wijngaardstraat een bejaardentehuis staat.
Want eerlijk gezegd kan ik niet geloven dat op de achtergrond een geduldige echtgenote stond.Een verpleegster, ja...
zaterdag 17 juni 2017
DE ZATERDAGFEEKS...
Natuurlijk was ik het vergeten...dat de Meester en Malief al jaren de zaterdagse winkel van de komiek vermeden...en 's vrijdags gingen shoppen. 't Zal mij leren.
Een bomvolle parking waarbij je de twee zijspiegels moet dichtklappen, een file aan de kassa van hier tot in Tokio (haha, gehoord op tv, van een verontwaardigde getuige) en vooral: géén kalkoenfileetjes meer. Het wordt een vleesloze tijd. Hoor ik daar enkelen juichen?
Tja, maar dan heb ik nog niet verteld over de winkelkarren (heb onlangs gelezen dat de stuurstang bomvol heel smerige bacteriën plakt maar soit) waar je nauwelijks mee door de koele kamer geraakt. Omdat iedereen ze ergens halfweg laat staan. Niet Malief die helemaal naar een buitenhoek liep en daar haar kar parkeerde...om vooral niemand te storen hé. Voor wie het precies wil weten: aan de kaasafdeling...
Ha ja, en toen is de zaterdagfeeks langs gekomen die in mijn kar een cadeautje heeft gedropt...dat ik pas thuis heb gezien. Twaalf luxe-scheermesjes (de Meester zou er zeer gelukkig mee geweest zijn) en jawel, op de rekening staat ook wat ik er voor betaalde: 13,92 euro. Terwijl ik in die afdeling dus écht niet gekomen ben. En ik vertoon ook geen snor of baardhaar. Ik wil alleen maar hopen dat de zaterdagfeeks niet akkoord was met de aankoop van haar partner en het dus maar stillekes in mijn kar heeft gezwierd. Moet kunnen, natuurlijk.
Een bomvolle parking waarbij je de twee zijspiegels moet dichtklappen, een file aan de kassa van hier tot in Tokio (haha, gehoord op tv, van een verontwaardigde getuige) en vooral: géén kalkoenfileetjes meer. Het wordt een vleesloze tijd. Hoor ik daar enkelen juichen?
Tja, maar dan heb ik nog niet verteld over de winkelkarren (heb onlangs gelezen dat de stuurstang bomvol heel smerige bacteriën plakt maar soit) waar je nauwelijks mee door de koele kamer geraakt. Omdat iedereen ze ergens halfweg laat staan. Niet Malief die helemaal naar een buitenhoek liep en daar haar kar parkeerde...om vooral niemand te storen hé. Voor wie het precies wil weten: aan de kaasafdeling...
Ha ja, en toen is de zaterdagfeeks langs gekomen die in mijn kar een cadeautje heeft gedropt...dat ik pas thuis heb gezien. Twaalf luxe-scheermesjes (de Meester zou er zeer gelukkig mee geweest zijn) en jawel, op de rekening staat ook wat ik er voor betaalde: 13,92 euro. Terwijl ik in die afdeling dus écht niet gekomen ben. En ik vertoon ook geen snor of baardhaar. Ik wil alleen maar hopen dat de zaterdagfeeks niet akkoord was met de aankoop van haar partner en het dus maar stillekes in mijn kar heeft gezwierd. Moet kunnen, natuurlijk.
donderdag 8 juni 2017
ATTENTIES
Vervolg op mijn gezeur over de brave jongens en meisjes die zoooo dankbaar zijn als een brave Belg een ,,donatie'' doet voor hongerende kindjes in Afrika.
De inkt (ahum) van de vorige zending met smeekbeden om noodhulp voor de stervende kindjes in de straten van Oeganda (tja) was nog niet droog, of het vervolg is nog erger.
Vandaag twee cadeaus gekregen van de ,,hulporganisaties''.
De eerste stuurde mij een soort sleutelhanger waarop je een klokje kan instellen, de tweede stuurde een namaak-kogelpen waarop grrrr mijn naam gedrukt staat.Plus een notaboekje.
Doet mij denken aan de rotzooi-cadeautjes van Damart. Sommige bejaarden trappen daar ook in...Mag ik protesteren tegen zoveel verkwisting?
Gelukkig zijn er ook correcte adressen. Congodorpen bij voorbeeld. Zij sturen alleen een fiscaal attest...waarmee ik mijn boekhouder blij maak...Tenminste, als de belastingdienst het niet twee keer opvraagt...
De inkt (ahum) van de vorige zending met smeekbeden om noodhulp voor de stervende kindjes in de straten van Oeganda (tja) was nog niet droog, of het vervolg is nog erger.
Vandaag twee cadeaus gekregen van de ,,hulporganisaties''.
De eerste stuurde mij een soort sleutelhanger waarop je een klokje kan instellen, de tweede stuurde een namaak-kogelpen waarop grrrr mijn naam gedrukt staat.Plus een notaboekje.
Doet mij denken aan de rotzooi-cadeautjes van Damart. Sommige bejaarden trappen daar ook in...Mag ik protesteren tegen zoveel verkwisting?
Gelukkig zijn er ook correcte adressen. Congodorpen bij voorbeeld. Zij sturen alleen een fiscaal attest...waarmee ik mijn boekhouder blij maak...Tenminste, als de belastingdienst het niet twee keer opvraagt...
Abonneren op:
Posts (Atom)
