EN NU ROGER...

Roger staat sinds deze week op mijn schoorsteenmantel. Geen plek om naar uit te kijken: hij deelt de plaats met een andere neef die in april afscheid nam...
Even stilstaan bij een ,,aangetrouwd'' familielid die in de jaren zestig mijn Meerbeekse naamgenote zou gelukkig maken.
De ,,huppelende paardjes'' zoals onze oom/koster/trompetspeler ons noemde, gefascineerd als hij was door wippende paardenstaartjes. Want wij waren de enige grietjes in een stal van zeer actieve, stoere, vissende, vogeltjes jagende neven. En daar wilden we niets mee te maken hebben. De grote Lief wou poppenkast spelen, de kleine Malief wou liever lezen. In de Humoradio en zo. Ik was toen negen jaar...De andere boeken nam ze mij af als het voor 16+ was...
Het oudste ,,paardje'' werd leerkracht (iets wat het meesterde ook voor Malief had gedroomd) en zij wou alleen schrijfster (!) worden.
Toen kwam Roger in het leven van mijn naamgenote. Een weduwnaar met een schattig dochtertje. Toen Malief in Leuven zat kwam daar dank zij Roger ook voor het oudste paardje nog een dochtertje bij.
De rest is een mix van vreugde en verdriet. Op de uitvaart van de Meester zag ik hen weer: mijn liefste paardje liep moeizaam, daar was iets mee.
Weer een jaar later, op bezoek bij oom/koster hoorde Malief over de ziekte van haar maatje. En kwam daar Roger binnen met doodsbrieven. Nee, het was van zijn schoonzoon. Maar hij vroeg of ik mijn maatje wou zien.
Nooit zoveel ellende verteld in één blogverhaal.  Grote Lief zat te schrijven, kon nog moeizaam uit haar zetel en excuseerde zich dat ze niets mooier had aangetrokken. We vertelden over vroeger, zij vroeg hoe het gebeurde met de Meester, haar ,,ziekte'' werd weggewuifd. Enkele maanden later was ik op haar uitvaart, maakte kennis met haar dochters die het thema ,,verlies'' ook maar al te goed kenden.
Roger was ook niet aan het eind van zijn zorgen. 0p een nacht brandde zijn mooie villa af, maar via Pezzeke hoorde ik dat hij zijn spirit niet kwijt was.
En dan ben je even ,,bezig'' met zijn buren _ de uitvinder van de huppelende paardjes  en jongste broer van het Meesterke. En alles zal wel goed zijn met Roger zeker?
Zijn uitvaart heb ik net gemist, zijn herdenkingskaartje zat bij thuiskomst in de bus. Ik heb hem niet goed gekend maar ik had hem toch nog willen zeggen dat hij mijn Naamgenote héél gelukkig heeft gemaakt. Ook toen ze er niet meer was. Op het kerkhof van Meerbeek is het niet moeilijk zoeken naar haar plek: het mooiste bloemenperk.

En om te eindigen op een iets leukere noot: deze week hebben de Kadokes mij taalles gegeven. ,,Malief, een kozijn, wat is dat??'' Ha ja, ik bedoel een neef...Deed mij denken aan een (zeer oud) lief die mij altijd verbeterde. Nee, niet ,,de'' venster maar ,,het'' venster. De rest ben ik vergeten.
...Maar niet dat ik in mei 2015 al afscheid nam van mijn naamgenote. Alleen de data, tja, mag toch Iets vergeten hé?

DAT WAS HET!

Terug van weggeweest en niemand die zit te wachten op spannend nieuws à la facebook. De gewone babbel dus...
Dat het fijn was om mijn ,onderburen'' terug te zien. Dat het minder fijn was dat de halve Belgische bevolking ook naar de kust was gekomen. Niets op tegen. Maar mag het wat stiller?
Mijn conclusie van veertien dagen verblijf in Thuis aan zee? Ja, er was lucht en licht en niet te warm en heb fijn geslapen met drie ramen op tocht op mijn derde verdiep. En er was fijn bezoek waarmee we onze lang vervlogen jeugd en nieuwe kwaaltjes konden oprakelen.
Maar wat niet leuk was?
1.Blafconcerten van ongelukkige viervoeters die ook 's nachts last hadden van honger, dorst of eenzaamheid.Idem voor bezopen zangers die denken dat de slapende mensen doof zijn.
2.Vanop mijn uitkijkpost (derde verdiep, zalig windje, mooi boek) afgeleid worden door vakantiegangers die blijkbaar vergeten waren dat ze peuters bij hadden terwijl ze op straat met soortgenoten verhaaltjes uitwisselden. En die peuters verveelden zich en probeerden op een speelgoedfietsje(zonder trappers) op de fietsbaan te komen, trapten duchtig door terwijl een wagen achterwaarts uit een garage kwam en die hummels niet kon zien. Interventie van een voorbijganger die de halve straat bij elkaar brulde. Ik ook.
3.Veel loslopende bejaarde venten die de dijk teisteren. Niet met een fietsje of een hond maar tja: als Malief eindelijk een lege bank op de dijk had gevonden ploften ze steevast op dat  zelfde bankje neer.Witte sokken onnozel gebabbel. Maar ik laat mij niet ieder jaar gijzelen door een eenzame verteller die vroeger Armand Pien nog had gekend...(verhaal van vorig jaar.)
Toen Malief het verhaal van de blaffende viervoeters gisteren aan  Kadoke 2 vertelde zei ze dat het vroeger ook zo was. Daar heb ik dus een nacht over nagedacht (!) en nu weet ik  het ook weer. Toen de Kadokes nog peuters waren schrokken ze telkens van een keffertje in de tuin van de buren. Om hen gerust te stellen  als ze wakker schrokken noemden we dat ,,het onnozel hondje'' en de eerste keer dat ze met de Meester naar Marja aan zee op bezoek ging vertelde ze honderduit over dat onnozel hondje. Zij wist het gisteren nog, ik nu ook weer...

DE PLAAT POETSEN

Het plotse afscheid van mijn ontrouwe Charlot - zie vorige post- bezorgde Malief enige memory lane. Al 367 verhaaltjes met de eerste jaren vanzelfsprekend de Kadokes in een glansrol maar onze poetshulpen zijn ook een verhaaltje waard. Behalve  de Tsjetsjeense Oxana kregen de andere gedienstigen nooit ,,de aandacht''. Vooruit, het zou mij verbazen als ze het ook kunnen lezen...

Nummer één kwam in ons piepjong huishouden met toekomstige Lottepoes. De Meester dweilde de living en de kamers (echt waar) maar toen Malief thuiskwam met het bericht dat een vrouwelijke collega (ze heette Gerry!) in dezelfde stad een hulp had die nog een ,,makkelijk'' appartement zocht.
Hoe de poetshulp heette, helemaal vergeten. Wij hadden overigens de gewoonte om onze poetshulp met u en mevrouw (madam voor de Meester) aan te spreken. Tot een zus van de Meester mij tot de orde riep. Dat die madam wel eens de keukenkastjes kon afwassen...En dat ik geen verstand had van kuisen. (Zij had toen een café in de buurt van de Roma...)
Toen kwam Marja uit de Zelestraat. De schoonouders hadden commentaar: dat is basse classe.. Jaja, dan spraken ze ook een mondje Frans. Malief en De Meester vonden haar oké, temeer daar we naar een huis met zes kamers waren verhuisd.
Zag haar weinig  (werken hé) maar één geweldig moment zal ik nooit vergeten: Er werd 's middags gebeld, Marja was buiten aan het poetsen en toen schalde het door de straat der notabelen: GODDELEEF ...hé es er iene veu ao...Het was een regionale redacteur die de marktprijzen van de groentenveiling bracht. Die mocht ik meenemen naar Brussel, spaarde hem een telex...En ik werkte toen in de namiddag tot 20uur.
Hoe ze verdween weet ik niet meer, maar de opvolgster was de dochter van een diamantslijper die ook bij een overbuur werkte. Het zal wel in  orde geweest zijn denk ik (weinig thuis hé) tot de Meester ontdekte dat ze bladeren en afval in de riolering gooide...wat een aardige verstopping enz. Maar niet dat ik klaag: daarna werd de hele riolering vernieuwd. En kwam madam De Backer niet meer...omdat ze geaffronteerd was. Een kort intermezzo met de poetsvrouw van ,,den bureau''. Terwijl wij lunchten stond deze in de doorsteek sigaretten te roken.
Tijd om ons Elske te introduceren. Zij was van Duitse komaf, geen streken, beetje familiair. Voorbeeld? Ze stond aan het raam te wuiven toen de klas van Kalamity passeerde. Onze jongste zei dat ze het vreselijk vond, haar vriendinnen dachten dat het haar mama  was...
Best mogelijk dat ze pakweg twintig jaar  bij ons poetste. Dacht er nog aan dat ze eens met een ragebol naar de kelder ging om het kelderraam te poetsen. Dacht er vandaag aan toen ik met een ragebol naar beneden ging...Nee haar opvolgsters zijn nooit in de kelder geweest... Zij ging met pensioen, ik ook.
Daarna kwamen  ,,de vremden'' zoals ze hier zeggen. Een  geneesheer uit het Oostblok die met haar vrijer naar het westen was gevlucht. Toen ze genoeg Nederlands sprak werd ze verpleegster in een bejaardenthuis  en kwam Oxana , de enige waar ik ooit over vertelde. Ze bleef niet lang, ze hadden haar naar een andere regio gestuurd.
Toen was de Meester het beu en wou hij terug zelf poetsen...Want het moest toch proper zijn als de kleinkinderen kwamen logeren..
Wedden dat ik er een paar vergeten ben?.
Helaba: Marja niet verwarren met Marja-van-de-procureur, mijn lieve vriendin die nooit meer met mij naar Oostduinkerke zal rijden...en om mij ,,te bedanken'' potjes confituur, pakken groenten en zelf geteeld fruit bracht. Gisteren gezien dat er nog twee boeketten met ,,katjes'' op de kast staan...

LAM?LUI!

Dat hadden mijn handvol lezertjes ondertussen al begrepen: De warmte heeft mij ,,lam'' en vooral ,,lui'' gemaakt. Bedankt nu dus meneer Proximus maar: en komt geen TV1 uit mijn kijkkast (jaja, wel vtm) en daar heb ik dus echt de pest aan. Er gebeuren hier vreemde dingen. Zoals al de eerder opgenomen programma's die terug opduiken terwijl ze al een tijdje ,,gewist'' zijn. Neenee, geen genant materiaal, dat zou er nog aan mankeren.
Ondertussen al een paar keer de stekker uitgetrokken, tot 20 geteld, het ,gewone'' advies van de tv-techneut, maar niks. Wel raar hoor, zo'n zwart scherm. Maar al de opgenomen programma's die kan ik wel bekijken.
Het ziet er naar uit dat Malief het vandaag met het JOE FM-nieuws zal moeten stellen...
Ha ja, zou het nog op Charlot kunnen steken. Mijn Afrikaanse gedienstige is door een pientere arbeidsgeneesheer voor eeuwig naar de chomage verwezen. Terwijl ik achteraf snapte dat ze best wel wou blijven poetsen hoor, maar ja, liefst zo zwart als haar ebbenhouten snuitje...

GEVAAR!

Daar krijg ik nu de rittantik van zie. Eerst geraakt Malief weken niet op haar blog, nu maken ze mij 's morgens wakker met ergerlijke boodschappen zoals Maliefje die gevaar loopt omdat er pogingen zijn om in mijn ,,account'' te geraken. Sukkels, er zijn wel andere gevaren in deze fijne wereld dacht ik.
Dus niet versagen. Welja, probeer mijn irritante, treiterige, af en toe ook grappige stijl maar eens na te apen...
Zoals rittantik. Da's de bomama haar lijfwoord als ze het op de zemelen krijgt. Zemelen? Kent u toch?
Tot de volgende.

HOERA!

Malief een beetje gemist? Dan mag u nu in koor een beetje lachen: ze was haar wachtwoord kwijt!
Dat komt er van als je je een paar jaar niet ,,uitlogt'' en dan ineens ziet dat die stoute Windows 10 met het uitvoeren van opkuiswerken ook Maliefje heeft afgesloten. Hahaha…
Niet dat ze niet behulpzaam zijn hoor, de dames en heren die achter de stekker zitten. Telkens werd Malief vriendelijk aangemaand om een nieuwe blog te maken. Hoho, maar als haar naam tevoorschijn kwam...dan kwam het bericht dat die al bestond. (Straf he, alsof ze dat niet wist..)
Maar dan helpen oude schriftjes waarin Malief weleens wat geheime codes noteert waarvan ze achteraf dan niet meer weet waarom???
Vandaag dus. ,,Nieuwe post?'' Omdat ik niet naar het voetbal kijk en teveel adrenaline had om een boekje te lezen maar zonder veel hoop, nam ik de uitdaging aan. YES!
En dat is dus allemaal gebeurd zonder een kaars te branden, op bedevaart te gaan of andere (slimme) mensen in te schakelen.
Jullie zijn dus nog niet van mij af...

DAG MARJA...

Op 27 januari verscheen ze even in een weinig benijdenswaardige rol op mijn blog: Marja had haar nek gebroken. Maar ze had  ,,korreuze'' en dacht al om deze zomer terug mee te rijden naar zee.
Het heeft niet mogen zijn.
Dag Marja, als er een hemel bestaat dan zal hij voor jou bevolkt zijn met heel veel ,,honnekes''...