Het zal wel met ,,de leeftijd'' te maken hebben (Malief maakt zich geen illusies) maar vannacht was het toch even schrikken. Want toen beleefde ze weer de nachtelijke avonturen met haar broers. De jongste was nog een baby in een kinderbedje, Poichke en Malief deelden een groot bed.
Het spelletje hebben we avonden na elkaar vol gehouden. Het was wachten tot Pezzeke (de jongste) sliep en dan moest er een ,,toverwoord'' gezegd worden. ,,Bootspelen en...bootspelen en...bootspelen is: BOOT SPELEN!
Vooral Malief stond op dat ritueel en omdat ze ,,het soms uithing'' en broer liet herhalen tot het juist was werd ook de baby wel eens wakker. Waarna de moeder verscheen om ,,de kleine'' weer onder te stoppen.
Maar goed, alles rustig: en dan staken we onze benen omhoog onder de lakens en dat werd een zeilboot waarmee we wilde avonturen beleefden met rovers en vissers. Vergeten hoe vaak we dit speelden maar weet wel nog hoe het eindigde. Poichke ging een prinses redden op een eiland en dat was Celina. En toen moest Malief zo hard lachen want dat was de naam van onze dikste kip. (bij ons hadden alle kippen namen, van Anna tot Josfin, een grapje van onze pa die de namen van ons mama haar vriendinnen gebruikte...)
Poichke werd heel kwaad...en daarna was het gedaan met Boot spelen. Heel even heb ik vannacht gedacht dat hij mij die droom cadeau deed. Hij zit tenslotte al meer dan 25 jaar ergens te dromen van Celina...
zaterdag 25 april 2020
woensdag 15 april 2020
15 APRIL 1968
Mogelijk was Malief de voorbije 15 aprillekes met andere meer belangrijke dingen bezig, feit is dat die datum nooit speciaal werd gevierd. Had ongetwijfeld te maken met de gezamenlijke no nonsens attitude van het Feremans-Herten koppel. Juist, de datum waarop de Meester in Brussel zijn levensgezellin ging halen. Het was een trouw-in-de kerk en gelukkig heeft de Meester nooit geweten dat de pastoor die het koppel uitbundig zegende achteraf een geniepige pedofiel bleek te zijn.
Tja, de kerkelijke rituelen zijn hier ondertussen tot een minimum herleid, behalve toen de Meester,binnenkort zeven jaar geleden, met een mooie kerkdienst afscheid nam. Het was 12 juni 2013, maar dat is ook geen datum om te vieren...
Tja, de kerkelijke rituelen zijn hier ondertussen tot een minimum herleid, behalve toen de Meester,binnenkort zeven jaar geleden, met een mooie kerkdienst afscheid nam. Het was 12 juni 2013, maar dat is ook geen datum om te vieren...
maandag 13 april 2020
GUUST FLATER ...IN MILAAN
Het is alweer enkele decennia geleden, de jaren tachtig, maar voor Malief een onvergetelijke tijd. Alleen snapt ze nu, ,,avec le recul du temps'' dat ze toen nog een echt uilskuiken was...
En hoe dat vandaag op de blog komt? De huisradio brengt een overzicht van de jaren tachtig muziek en daar is Bryan Adams en die kweelt zoo mooi ,,Did you realy love a woman'' zodat hij gemakkelijk het lawaai van buiten kan overstemmen.
Maar dan was daar Milaan in de jaren tachtig, en Malief ging ontbijten met een paar mannelijke collega's en Bryan deed terribel zijn best. Toen de brave man uitgezongen was (en Malief mogelijk een beetje zuchtte ) vroeg ze de collega's of zij dat ook zo mooi vonden en kwam er weinig respons. Ja, ,,ieder zijn goesting'' zal ze dan gedacht hebben.
En voilà, nu weet ze het weer: het was toen nog niet algemeen bekend dat die heren op mekaar verliefd waren...
Guust Flater? Destijds kreeg Malief van haar schoonmoeder een gestyleerde G als ,,borstspeld''. De voornaam was toen al gesplitst en dus noemden de redactie-maatjes mij Guust. Tot de speld in een doos belandde. Want een Lief met een G, die was er al lang niet meer...
En hoe dat vandaag op de blog komt? De huisradio brengt een overzicht van de jaren tachtig muziek en daar is Bryan Adams en die kweelt zoo mooi ,,Did you realy love a woman'' zodat hij gemakkelijk het lawaai van buiten kan overstemmen.
Maar dan was daar Milaan in de jaren tachtig, en Malief ging ontbijten met een paar mannelijke collega's en Bryan deed terribel zijn best. Toen de brave man uitgezongen was (en Malief mogelijk een beetje zuchtte ) vroeg ze de collega's of zij dat ook zo mooi vonden en kwam er weinig respons. Ja, ,,ieder zijn goesting'' zal ze dan gedacht hebben.
En voilà, nu weet ze het weer: het was toen nog niet algemeen bekend dat die heren op mekaar verliefd waren...
Guust Flater? Destijds kreeg Malief van haar schoonmoeder een gestyleerde G als ,,borstspeld''. De voornaam was toen al gesplitst en dus noemden de redactie-maatjes mij Guust. Tot de speld in een doos belandde. Want een Lief met een G, die was er al lang niet meer...
donderdag 26 maart 2020
DE ZETEL VAN BOMPA
Vandaag een uur in de zetel van Bompa gezeten. Bompa is er al ruim 60 jaar niet meer, maar zijn zetel is voor Malief een knus nest in de zon op het terras. Je zakt er door tot op de springveren (maar daar zijn losse kussens voor) en hij is zo ,,majestatisch'' (als je niet let op de lakens die de zeer antieke afgesleten motieven verbergen) dat Malief er gewoon melig van wordt...
Bompa dus. Leopold Denis Aerts, ancien combattant de la grande guerre (dat lees ik af op een ingekaderd document met mooie engelentaferelen) afkomstig van la ville de Bruxelles, recconnaisante... Juist, bompa sprak geen woord Frans, maar dat was in 1918 ,,gewoon''.
Bompa was niet zoals mijn strenge vader. Hij kwam mij met Mitsy (een lieve zachte vrouwtjesdog met flaporen, dus nooit geknipt hé) halen aan school en we wandelden naar Neder over Heembeek naar een café met speelplein, ,,De oude liefde'' (of zoiets) waar hij een geuze ging drinken en met de uitbaters in de tuin babbelde. Terug naar huis kreeg ik de vraag...om niets aan meter te zeggen. En ook het ,,commiske'' , ne ,,gelen puntzak voor de pijp Harelbeke'' was ons geheim.
Malief heeft Bompa zien sterven. Hij zat in die gigantische zetel terwijl er geen grammetje vlees meer aan zijn lange benen zat. Dat snapte ze pas toen ze een mopje vertelde en zijn repliek was ,,ge gaat nie lang meer met Bompa lachen.''
Toen ze met de rouwbrief naar school ging (ze was 13 jaar en was een dag afwezig geweest) kreeg ze eerst een vlammend commentaar van zuster Maria Rosa. Tja, toen kwamen de eerste tranen. En trok de non haar tegen haar schapulier. Dat was nog het ergste...
Ondertussen heeft Pezzeke mij laten weten dat het geen geuze was en dat het café anders werd genoemd..maar ....helaas, dat is Malief dus weer vergeten.
Bompa dus. Leopold Denis Aerts, ancien combattant de la grande guerre (dat lees ik af op een ingekaderd document met mooie engelentaferelen) afkomstig van la ville de Bruxelles, recconnaisante... Juist, bompa sprak geen woord Frans, maar dat was in 1918 ,,gewoon''.
Bompa was niet zoals mijn strenge vader. Hij kwam mij met Mitsy (een lieve zachte vrouwtjesdog met flaporen, dus nooit geknipt hé) halen aan school en we wandelden naar Neder over Heembeek naar een café met speelplein, ,,De oude liefde'' (of zoiets) waar hij een geuze ging drinken en met de uitbaters in de tuin babbelde. Terug naar huis kreeg ik de vraag...om niets aan meter te zeggen. En ook het ,,commiske'' , ne ,,gelen puntzak voor de pijp Harelbeke'' was ons geheim.
Malief heeft Bompa zien sterven. Hij zat in die gigantische zetel terwijl er geen grammetje vlees meer aan zijn lange benen zat. Dat snapte ze pas toen ze een mopje vertelde en zijn repliek was ,,ge gaat nie lang meer met Bompa lachen.''
Toen ze met de rouwbrief naar school ging (ze was 13 jaar en was een dag afwezig geweest) kreeg ze eerst een vlammend commentaar van zuster Maria Rosa. Tja, toen kwamen de eerste tranen. En trok de non haar tegen haar schapulier. Dat was nog het ergste...
Ondertussen heeft Pezzeke mij laten weten dat het geen geuze was en dat het café anders werd genoemd..maar ....helaas, dat is Malief dus weer vergeten.
woensdag 25 maart 2020
MEEKES HANDEN!
Weer een verhaaltje uit Memory Lane...Malief zat destijds (jaja heel lang geleden) met Poichke in een ,,basseng'' (ijzeren kuip dus) en dat was voor er een échte badkuip in ons piepjonge leven verscheen. Volgens de foto waren we zo'n twee en drie jaar, we zaten samen in de kuip op het grasveld en ons mama zeepte ons met krachtige hand in, waarna we ,,een beetje mochten plodderen''. Het gras kon daar tegen hé. En we hadden lol, zolang er maar geen zeep in onze oogjes kwam.
Tja, aan alle leuke verhaaltjes kwam dan weer een eind. En als we protesteerden en nog wat wilden spelen was het argument ,,dat we meekes handen kregen''. Juist, rimpelvelletje hé.
En nu in de tegenwoordige tijd. Dezer dagen kreeg Malief een schokje. Met al dat handen wassen heeft ze verdorie meekeshandjes gekregen.
We zullen eerlijk zijn: tijdens de mode-avonturen met mijn Vlaamse en Waalse collega's waren vooral de Wallinnetjes er op uit om de leeftijd van de soortgenoten te achterhalen. Eentje probeerde het met vragen over mijn kinderen en hoe oud die al waren, en als dat niet genoeg informatie was kwam ze achter mijn oren voelen. Voor de simpele zielen: op zoek naar sporen van enig knip en plakwerk.
Maar toen leerde Malief nog iets: die ouwe opgeknipte Amerikaansen hadden een zwak punt en mijn Waalse collega bleef zo lang rondhangen tot ze de handen van de Bekende Fashionista had gezien. Echt waar: Meekes handen...
donderdag 19 maart 2020
THERAPIE!
Malief kan zich natuurlijk (een beetje) vergissen maar echt waar, dit peeceeke heeft kuren. Zal maar niet de zondebok zoeken, maar als ik zeg dat de ,,muis'' kuren heeft.Gelukkig is Malief zo zen als maar mogelijk is. Omdat ze een onderwerp heeft om haar lezertje een beetje te ,,vermaken''. (denkt ze)...
Noem het een verhaal van een gepensioneerde die geen reden tot klagen heeft (een groot huis en een tuin en trouw aan de hobby van de Meester die altijd zorgde voor ,,mondvoorraad'') en bovendien typvingertjes die jeuken.
Beginnen bij het begin: behalve de dochters en de Kado's met dagelijks nieuws en goede raad is hier ook een klein wonder gebeurd. Stel je dat even voor: Malief is een vriendin van de Dijlestad geworden. En dat werd tijd...na een halve eeuw kwekken dat ze een Brusselès was.
Natuurlijk heeft het ook te maken met de ''toestand''. Of wat denk je dat het zo'n eigenwijze trien doet als ze op één dag van vier buren voorstellen krijgt om voor haar boodschappen te doen, telefoonnummers ,,in geval van nood'' en daarbij de instructies van de ,,overheid'' keurig uitvoeren: geen lange babbel, en afstand op de stoep. Goed zo.
En dan komen de bizarre verrassingen.: kast uitmesten en wat een rotzooi: neusdruppels die al sinds 2012 verlopen zijn, een koortsmeter die ,,vast ligt'' op 39 graden (ook na een verblijf in de ijskast...), kortom nog veel werk aan Mijn winkel...
Dus: vooruit Malief alvorens dit pc-ke kuren kijkt en mijn briljante schrifturen weer doet verdwijnen...
Maar eerst nog een wuifje naar Pezzeke, Wiske, Iedereen, Tanjel en mijn dierbare smoelsmid die naar verluidt in quarantaine zit...in de buurt van Patagonië...
Noem het een verhaal van een gepensioneerde die geen reden tot klagen heeft (een groot huis en een tuin en trouw aan de hobby van de Meester die altijd zorgde voor ,,mondvoorraad'') en bovendien typvingertjes die jeuken.
Beginnen bij het begin: behalve de dochters en de Kado's met dagelijks nieuws en goede raad is hier ook een klein wonder gebeurd. Stel je dat even voor: Malief is een vriendin van de Dijlestad geworden. En dat werd tijd...na een halve eeuw kwekken dat ze een Brusselès was.
Natuurlijk heeft het ook te maken met de ''toestand''. Of wat denk je dat het zo'n eigenwijze trien doet als ze op één dag van vier buren voorstellen krijgt om voor haar boodschappen te doen, telefoonnummers ,,in geval van nood'' en daarbij de instructies van de ,,overheid'' keurig uitvoeren: geen lange babbel, en afstand op de stoep. Goed zo.
En dan komen de bizarre verrassingen.: kast uitmesten en wat een rotzooi: neusdruppels die al sinds 2012 verlopen zijn, een koortsmeter die ,,vast ligt'' op 39 graden (ook na een verblijf in de ijskast...), kortom nog veel werk aan Mijn winkel...
Dus: vooruit Malief alvorens dit pc-ke kuren kijkt en mijn briljante schrifturen weer doet verdwijnen...
Maar eerst nog een wuifje naar Pezzeke, Wiske, Iedereen, Tanjel en mijn dierbare smoelsmid die naar verluidt in quarantaine zit...in de buurt van Patagonië...
woensdag 11 maart 2020
EIN PROSIT!
Natuurlijk is het lang geleden maar dit is zo'n bizarre eigenschap van Malief: belangrijke namen, plaatsen komen maar traag over haar lippen. En dan is daar dat nieuwe virus, ha, die naam kende ze nog. Mogelijk zijn de cantussen tegenwoordig ook afgeschaft maar zeg nu zelf: wat gilden wij vroeger (op vier jaar tijd hooguit twee keer hoor) als we de eerste pint van ons leven met enige afschuw hadden genuttigd (Malief dronk liever gewoon Schweppes).. We riepen in koor ,,Prosit Senior'' en jawel hij antwoordde : Prosit Corona! Of nee, de Senior zei natuurlijk eerst Prosit. En ook Ad Fundum maar daar heeft Malief niet aan mee gedaan...
Abonneren op:
Posts (Atom)
