Namen noemen...

Juist is juist...mogelijk komt Okxana uit een ander oud verhaal...en was de naam Ljena? Met dank aan een jeugdiger slimmerd...

AFSCHEID

Afscheid van een vriend, beter kan Malief het niet omschrijven. Niet van een soort waar je vaak mee op stap gaat, dat was ,,voor in de jongen tijd''. Maar wel iemand die zonder veel tamtam belangrijk was in het leven van de Meester en Malief

Toen de Brusselse Malief haar ,,entree'' maakte in Mechelen was het aanpassen. Van een Bronzen hart  had ze nooit gehoord. Maar daar was Eddy, en hij verwelkomde haar met een daverende ,,Bohemian Rhapsody".  Wat later sleepte hij zijn ,,kozze'' (de Meester) mee naar Brussel en werd Malief op de Jacqmainlaan opgepikt voor een avond met een Nederlandse komiek.

En zo kan ze nog veel vertellen. Er kwamen baby-dochters en nonkel Eddy en Tante Za spraken géén Mechels en leerden hen dat ,,duwen'' een mooi woord is...als je nodig moet. Toen de Meester nu ruim 8 jaar geleden als laatste van zijn zussen en broer had afscheid genomen en Eddy er wél nog was kreeg hij op de familielijst de man die ,,onze troost en toeverlaat'' was. 

Gisteren vertelde zijn zoon dat papa hem gevraagd had Malief te verwittigen. Meer moest dat niet zijn. Nog wat stiller, dat wel.

BEETJE HYPOCRIET?

Maar natuurlijk hadden ze in het kapsalon absoluut gelijk. Malief zit nog in de jaren negentig, toen je nog  ,,bazen'' had die respect voor je hadden en niet op zoek waren naar ,,straffe'' verhalen. Toen Malief de twee ,,populaire'' kranten las, nu ja, door bladerde, was de boodschap wel duidelijk. Daar moest ze zelfs de ,,BLIK'' niet voor bekijken...

WAT EEN STIEL...

Nooit had Malief gedacht dat ze bij de kapper nog eens iets zou leren. Noem het de dingen des levens. Het lag nochtans ,,voor de hand''...een grote knip en kleurbeurt van twee uur, en een ,,boekske'' op de kaptafel als enig troostmiddel om de tijd te verdrijven, meer moest het niet zijn.

En zo las ze dus, zonder leesbril, de belangrijkste info aller tijden...en wel welke personages, oh  ramp, uit Familie gingen verdwijnen. Het boekske dateerde van Kerstmis en voor zover Malief nog kan volgen, er is er maar één die in een bevalling ,,is gebleven''. Schande! Maar aan  roddels echt geen gebrek...

 Toen speelde Malief de wijsneus en vroeg ze de kapster plus een lotgenoot met nat kapsel wat zij er van vonden? Nee maar, dat boekske was voor de klanten hoor. Maar als u het echt wil weten?

 Tot slot kreeg Malief dus het deksel op de neus! Want zeg, wie zou er nu journalist willen worden? Nee zenne zei de ene, en ,,nooit van ze leve'' was de repliek van de andere. Vandaag kwam Malief haar krant niet in de bus en kocht ze twee ,,populaire'' kranten. Helaas, geen reclame voor journalisten...en nooit te oud om te leren.

MEMORY LANE...

Malief speelt af en toe de deugniet. Of wat doe je anders in een huis met heel veel documenten, en zeker als je bij het snuffelen verhalen ontdekt...hoe ze destijds op de krant heel inventief moesten zijn om haar na meer dan dertig jaar  naar huis te sturen.

Helemaal ,,eerlijk'' gebeurde de actie niet. Malief had immers een advocaat die haar een paar mooie uitspraken dicteerde. Het was bovendien een periode waarin de krant teveel ,,hooi op de vork'' had genomen en tientallen medewerkers kwijt moest geraken...

Best grappig, hoe het toenmalig ,,chefke'' zo'n afschuwelijk handschrift had dat je zijn ,,aantijgingen'' nauwelijks kon lezen. Iets van  niet openstaan voor vernieuwing en verjonging...en oude vooroordelen opzij zetten. Heu? ze mocht eventueel freelancen...

De advocaat liet haar protesteren tegen ,,de gang van zaken'' maar vond niet dat zij op haar 59 nog moest open staan voor begeleiding en opleiding. Waarna zij een nieuw leven begon met de Kadokes...en zij Malief werd. De buren lieten haar weten dat zij haar ietwat giftige modeverhalen gingen missen...

VROEGER BETER?

Vandaag serveerde mijn oerdegelijke krant een paar straffe verhalen over jonge vrouwen (25 en ouder) die 's avonds op trein of tram ,,last'' hebben van babbelzieke venten. Eentje durft zelfs geen rokje meer te dragen...

Malief moest wel even na denken...wat hadden deze slachtoffers dan beleefd? Ha schrik dat die venten iets meer wilden dan wat ,,zeveren'' en dan niemand in de buurt om hen te beschermen.

Toen kreeg Malief een serieuze aandrang om een kort maar duidelijk verhaaltje te vertellen...alweer uit de oude doos.

Malief was 13 jaar en dagelijks op de eerst lege tram naar Schaarbeek waar een stel  liefdevolle (nu ja) nonnen haar opwachtten. En op de ondertussen overvolle tram stond vaak een vent die haar uitkoos om zijn buik tegen haar rug te wrijven. Ze had er toen geen idee van wat daar onder zat maar zei aan de vrouw rechtover haar dat die meneer haar ,,ambeteerde''. Ze zei het in sukkelfrans en de vrouw zweeg en schudde haar hoofd.  

Gesnapt? Vroeger was het beter...

KOMMISKES...

 Dat het onverwacht nog boeiende tijden zijn, mompelt Malief. Maar daar moest ze dan wel een ,,kommiske'' voor doen. Pas op, kommiske in de betekenis van boodschappen doen...

Naar de groentewinkel dus, waar Malief een bescheiden hoeveelheid appelsientjes, boontjes en een potje ,,voorgerecht'' kocht, de juffrouw bedankte zonder het briefje te bekijken (mondmasker veroorzaakt damp op haar leesbril) en met vrolijke tred naar huis stapte...omdat het eens niet regende.

Thuis  betaalbriefje bekeken. Hé, alle voorwerpen  twee keer betaald? In een vlaag van ,,ik laat mij niet foppen'' ging Malief weer op stap. Oei, veel volk in die winkel, maar de meneer was vrij. Ze zei stil of ze iets ,,mocht vragen''.  ,,Natuurlijk, gij moogt mij alles vragen'' ... Maar wat later...Ha, wie heeft je bediend? De schuldige zweeg maar Malief kon de dader aanwijzen. 

Nadat de baas haar de helft van haar centen had terug gegeven mocht Malief weten dat hij de helpster eens goed ging aanpakken. En Malief  zei vlotjes ,,maar niet slagen hé''. Hahaha (groen)...