Onderbroekenlol

,,Malief, nu kennen mijn vriendinnen coole spelletjes. Zal ik eens vertellen hoe dat gaat? 't Is van de professor en de anderen en als ge het niet weet moet ge uw onderbroek uit doen. En dat is grappig en wij moeten zoo lachen en, en, en...'' Kadoke2 geraakt niet uit haar woorden en kijkt stomverbaasd dat ik een beetje cool reageer? ,,Redelijk onnozel hé schat?'' Kadoke1 staat er ook bij en slaat zijn ogen ten hemel. Nee, daar doet hij niet aan mee, aan die meisjesspellekes...

Kadoke2 is een beetje gegriefd. ,,Ja, dat is wat onnozel maar we hebben ook een ander en dat is héél grappig. '' Wat volgt is volgens mij een spelletje voor zatte volwassenen op een huwelijksfeest: in een kring op de schoot gaan zitten en voelen of het een cactus of een bloem is. '' Zooo grappig want dan moeten ze in uw poep pitsen hé...'' Poes, ik snap dat niet? Knijpen is toch pijn doen? Kadoke 2 kijkt een beetje beteuterd, 't was A. die het spelleke kende en haar mama vond het ook heel grappig.
Arm Kadoke2, ze wil er zo graag bijhoren, alles snappen en slim zijn en daarom gaat ze op de speelplaats zelfs op de grond liggen omdat haar vriendinnen dat willen.
,,Malief, en dat spelleke van de tien prottekes en dat ge dan moet rieken?''
Kan de- bijna- gediplomeerde pedagoge hier iets zinnig op zeggen? Zelf ben ik een nieuwe Jommeke ,,Choco ontvoerd'' beginnen voor te lezen. Dat vond ze overigens ook cool en super grappig...
Later dacht ik aan ,,mijn tijd'' en hoe Jeaninneke en Nicolleke naar verluidt (volgens een vriendin die het zelf gezien had) met een potlood elkaars onderbroekje inspecteerden op de achterste bank. Maar dat waren de domsten van de klas.

En nu ik toch aan het nadenken ben: gisteren een poging gedaan om het gratis boek van De Standaard van Anaïs Nin te lezen. OK, iets helemaal anders, maar 't heeft toch ook met onderbroekenlol te maken. De inleiding vond ik best de moeite: hoe bekende schrijvers destijds erotische verhalen per bladzijde verkochten om een boterham te verdienen. De verhalen zelf? Na drie heb ik het opgegeven. De eerste de beste puber kan iets beter verzinnen...

De bokkenpruik op

Windstil op de blog van ma-lief. Enkele lezertjes informeerden al ongerust of ik misschien in de lappenmand lag. Bah nee, gewoon de bokkenpruik op. (Gelukkig vragen de Kadokes niet wat dat wil zeggen, maar als je het mij dan toch vraagt: beetje vies, slecht in mijn vel...)
Vroeger zou ik gezegd hebben ,,voorjaarsmoeheid'', maar 't was meer ,,het moe''.



De eerste blijde boodschap kwam van ons Oksana: ik vermoed dat ze er een week op had geoefend want ze kwam binnen en zei: goededag, de laatste keer dat ik kom.ik ga anders wonen, weg.'' Ik bespaar u mijn verbijstering maar ok, ik kan niet verwachten dat ze van het Pajottenland naar hier komt poetsen. Het dialect is er ook zeer mottig. Wat het ergste laat vermoeden voor haar lessen Nederlands.
En ga ik nu zeuren over het weer? Ja. Vooral als je met de Kadokes naar de kust gaat _ Paasvakantie, remember_ en daar tot op het bot bevriest van de ijzige wind. Bovendien moet je dan stomme beloftes nakomen zoals eindelijk het strandspeelgoed van A en B uitproberen, een overigens knap, ingenieus en tof cadeau voor hun verjaardag. Al eens geprobeerd met stormkracht 7 water te scheppen, achter een duin een bak te vullen, ondertussen het bouwplan laten wegwaaien, onderdelen per abuis begraven en toch een heel knappe bijna volmaakte muur bouwen? Of leuke motiefjes rollen op een plat vlak die dan prompt door de Kadokes worden kapot gestampt _ de kinderen moesten zich toch warm springen_ en tussendoor een telefoontje van Kalamity of ik ze niet naar de kapper wou sturen? Hoewel de wind in mijn gsm gierde kon ik het helaas toch nog verstaan.
En dus ging deze al redelijk humeurige Ma-lief een knieval doen bij haar favoriete kapsalon. Met dat kapsalon is niets mis_ ik ben er kind aan huis_ maar met de baas van het kiekenkot heb ik het niet. Moeilijk uit te leggen waarom, maar enfin, zijn kleinkinderen noemen hem Parain (sic). En een peetvader is het. De eerste keren dat ik er kwam was ik als de dood dat hij mij zou knippen. Zoals al mijn mannelijke leeftijdsgenoten is hij een beetje doof, de discussie over mijn haarkleur is een verhaal apart. Gelukkig word ik nu al ruim een jaar door zijn overigens zeer getalenteerde zoon in de watten gelegd.
Maar soit: daar sta ik met Kadoke 1 (die de laatste weken veranderd was in een Monchichi). Kadoke 2 durfde ik echt niet meenemen: het lef om zaterdagnamiddag in het succesrijkste salon van O. met twee koters-zonder-afspraak binnen te vallen. Parain stond achter de toog en herkende mij nog van de vorige dag, toen ik helemaal volgens het boekje gewacht had tot het mijn beurt was, ondertussen bij zijn (sympathieke) echtgenote geïnformeerd naar haar hernia en maar één glaasje water gedronken, niet gezeurd dat het raam open stond, kortom ik had mij gedragen.
Een beetje stotterend, of het vandaag misschien nog ergens zou kunnen, ik weet het, 't is zaterdag, en alle schuld op mijn dochter steken, zoals het hoort. Ho madam, get vree heluk, als de jongeman meteen mocht geknipt worden.Hij zou het zelf doen..Met schrikogen volgde ik de scène: Kadoke1 is bang van norse mannen, maar de schat dacht waarschijnlijk aan zijn nieuw lief en hoe knap hij zou zijn en movede niet. Bij een vorige knipbeurt (bij de sympatieke zoon) had hij honderduit verteld over,, opa die zo'n zwanzer is en zei dat bomama de soep had gemaakt en ze met haar brommerke had gebracht maar dat kon niet hé Ma-lief''. Toen profiteerde hij duidelijk van de afwezigheid van zijn zeer praatvaardige zus. En toen Parain ineens zei dat de jongeman een scheune kop hoar ha keek hij alleen maar zéér cool.
Opdracht vervuld. Sindsdien gaat het beter met mijn leven en zijn kleine, nederige maar oh zo dankbare opdrachten. Zoals ,,pissebedden verzamelen'' voor een schoolproject. Indertijd zou ik gekokhalst hebben, nu overhandigde ik Kadoke2 haar doorschijnend doosje alsof het juweeltjes waren. Na de voorleesronde Jommeke 75 heb ik ook nog de CD van de Fabeltjeskrant twee keer helemaal beluisterd. Vooral dat liedje van ,,glaasjes Prik en de hik'' is zeer geslaagd. 't Schijnt het lievelingslied te zijn van hun ouders...
Tenslotte gisteren ook nog naar de obligate eigentijdse marteling geweest die op de billboards zeer omfloerst wordt omschreven als ,,laat naar je borsten kijken''. Tarara, wat ze kijken noemen. Maar toch weer gerustgesteld.
Als nu nog die vier afschuwelijke pukkels rond mijn neus verdwijnen dan overweeg ik de bokkenpruik maar uit te trekken.

Waar is mijn lappeke?

Oksana, mijn Russische gedienstige, spreekt nog altijd geen Nederlands. Het is dus oorverdovend stil tussen ons, maar dat kan alleen de poetskwaliteit ten goede komen, geen tijd voor blabla. Met de radio op 4FM en enthousiast meezingend had ik even gedacht dat ze misschien toch een ietsepietse Engels verstond _ ja dag Jan, ,,I like to make you happieeee'' was duidelijk niet voor mij bedoeld.

Dus zoek ik bezigheden die niet te genant zijn om de vier uur ter overbruggen. Naar boven bij de Meester is geen optie, al doet hij alleen maar een deugddoende siësta . Luilekker lezen in een van de gepoetste kamers, zelfs al weegt mijn huidige kanjer meer dan 800 bladzijden, vind ik te madammig. Een beetje strijken kan nog net, maar op een half uur is alles weg. En zo kwam ik gisteren tot de constatatie dat mijn leven de jongste vijf jaar wel heel bizar evolueert. Je had mij pakweg tien jaar geleden niet kunnen wijsmaken dat ik zou gaan shoppen bij Damart. Hola, niet voor mij hé: mijn emancipatie op het geriatrische vlak heeft alles te maken met ons-moeder-in-de home en de talloze suggesties die verpleging en verzorgend personeel meegeven. Het jongste niet-te-missen item is een (ja wat?) half kousje met kussentje voor de knobbel, volgens verpleegster Annemieke gezien op de tevee. Maar 32,5 euro. Ha ja, ze heeft twee voeten. Misschien ook een nieuw paar pantoffels want die kleintjes vallen uit. En wat hemmekes.
Een bezoek aan een Damart-winkel is zoals gewoonlijk een belevenis. Ik ben altijd de jongste klant, daar ben ik vrij zeker van, maar de klandizie staat wel in drie rijen aan te schuiven, gewapend met meestal één onnozel item (dat nog altijd minstens 15 euro kost) plus een cadeau-bon voor onnoemelijke rotzooi. En ruzie dat die madammekes en bompa's maken_ als ze al niet dubbel geparkeerd voor de winkel wachten_ op jacht naar de ultieme bijna echt lederen portemonnee plus horloge, helemaal gratis.
Helaba, aanschoven hei, dei madam es nog veu aa. Die madam ben ik, maar omdat ik absoluut niet gehaast ben en enige sociologische observatie zeer de moeite vind veroorzaak ik een kleine revolte met de uitspraak: ,,ga toch gerust voor, ik heb alle tijd, ik ben gepensionneerd...'' Moet u bij gelegenheid ook eens doen. Heerlijk, hoe die menskes ineens over mekaars voeten struikelden in een poging om ook eens beleefd te zijn. De blonde stoot achter een van de kassa's _ Lottepoes was eens bij mij en noemde de aanminnige van een verblindende sloomheid_ laat haar volle lippen nog wat verder open hangen.

Terug thuis staat Oksana mij al op te wachten. Met een lange uitleg waarin ik het woordje ,,polisj'' herken en wijzen naar een houten vensterbankje, een bloempotje en de slurf van haar stofzuiger zonder hulpstuk. Met die slurf gaat ze rond de bloempot en blablablabla, ik begrijp er niks van. Ja, wat vlekken op het hout, van het water van de bloempot, niet erg. Weer die slurf rond het potje, ha, krassen? Niet erg. Ze geeft het op, ik ook en lach maar eens onnozel, 't zal wel niet erg zijn.

Vanmorgen keek ik naar het bloempotje en wist ik het weer: daar lag vroeger een klein kantwerkje (eigen fabrikaat van bij de nonnekes) onder. Ach ja, opgezogen.

Recht van antwoord

Tijd dat ik mijn critici eens recht van antwoord geeft. Blijkbaar knarst mijn geheugen af en toe meer dan ik wil toegeven. En zoals Kadoke1 in navolging van Piet-met-de-pan pleegt af te tellen:

Ten eerste: Noch Kalamity, noch Lottepoes hebben ooit overwogen om in het klooster te treden, zelfs niet om te lachen met tante non. Als tante non zei dat ze eerst hun humaniora moesten afmaken_ de naieve ziel, dat wist ik nog heel zeker _ dan was dat nadat zij geopperd had dat ze zo'n meisjes wel konden gebruiken en mijn slap verweer was ,, ze zijn niet zo geschikt voor het klooster want ze luisteren naar luide muziek''. Uch, daar weet ik dus niets meer van. Wel dat het Nieuwjaarsdag was en we in die tijd nog zeer zwaar en alcoholisch vierden met onze vrienden uit H.

Ten tweede: Meester is sinds kort Ere-Meester maar dat ga ik dus niet veranderen, zie.

Ten derde: Baard trekken heeft te maken met bedachtzaam over je baard strijken en zo tijd winnen, maar zeker ben ik niet, oppert Pezzeke, een personage dat ik nog niet heb opgevoerd maar dat komt nog.

Ten vierde: Minneke had zo'n compassie met haar meppende lieveling dat ze hem, ondanks een straatverbod, weer aan haar magere boezem heeft gedrukt.

Ten vijfde: de garagepoort is hersteld dank zij een paffende, nog altijd stinkende klusjesman maar daar mag ik van de Meester geen kwaad woord meer van zeggen.

Ten zesde: de Meester leest deze Blog niet ,,want ik lees toch ook zijn besluiten niet...''

Ach, vrouwen...

Hoe komt het toch dat vrouwen mekaar zo moeilijk een oprecht complimentje kunnen geven? Behalve ik, natuurlijk, maar ik ben dan ook kwasi-volmaakt ;-). Ik zal er ook nooit naar vissen, dat heb ik dank zij een lang huwelijk met de Meester wel geleerd. Hoewel. Soms wil ik ook gewoon informatie. En dan moet ik wel vissen.

Of ik mijn haar nu niet beter zou laten knippen? Meester is een beetje ouderwets, hij ziet graag meisjes met lang haar, maar een meisje ben ik al lang niet meer, en het lang haar is er op mijn 36ste af gegaan. Ik had niet zoveel aanmoediging nodig toen een seksegenote fijntjes opmerkte dat lang haar toch verwarrend was. ,,Kijk, achteraan lyceum en vooraan museum'' of iets van die strekking en wat later had ik een kopje à la Lady Di. Dat was toen in de mode.
Nu mijn kapsel een ietsje langer is _ onder mijn oren dus_ dacht ik een zekere tevredenheid te zien bij mijn overigens zeer gekortwiekte echtgenoot. Maar zelf vind ik het MOTTIG als het over mijn oren waait. En dus vroeg ik hem eerlijk advies. Nu: wat doet u met de uitleg:,,Mmmm, uw haar hangt schoon rond uw kop''?(ik heb het toen meteen opgeschreven om in dit verhaal te gebruiken)
Kan ik het aan vrouwen vragen? Kalamity zegt direct: ,,Ik heb daar geen verstand van'' en Lottepoes weet dat ik eigenlijk liever kort haar zie en zal mij willen sparen. Mijn bloedeigen moeder is zo mogelijk nog voorzichtiger. ,,Er is veel wind zeker? '' vraagt ze als ik mijn haar snel glad strijk terwijl ik binnenstap. Toen ik zo'n jaar geleden van kapper veranderde zei ze over het resultaat:,,Onthoud dat adres nu''. Waarna ik begreep dat het voordien nergens op leek.

Zo moe?
Nog zo'n fijne truuk van soortgenoten om je een rotgevoel te geven. ,,Goh, wat zie je er moe uit!'' terwijl je zelf redelijk tevreden bent over een grootscheepse opkalefatering. Moet je zeker eens proberen als je aan iemand de pest hebt. Wat meelevend kijken, informeren of alles OK is en dan lap:,,Goh, wat zie je er moe uit!''
En hoe herken je ,,eerlijke commentaar''? Wat te denken van giechelende meisjes van Maghrebijnse origine die uit een open raam hangen en ik versta alleen ,,cowboy'' als ik er voorbijwandel? Maar ze zwaaiden en zegden heel netjes ,,mevrouw, mooie botjes''. Een autochtoon had zeker ,, madam'' en ,,schoen bottekes'' gezegd. Ik weiger te geloven dat ze er mee lachten, want het zijn héle mooie laarsjes. Heu, maar misschien niet voor mij?...
Het sterkste staaltje van vrouwelijke empathie kreeg ik vorige zomer aan de kust. Drie hoog zonnen op het terras garandeert je een zekere privacy al is dat natuurlijk relatief. Ik weet dat ze op straat mijn haar kunnen zien, mijn zonnebril, mijn voeten en tien roodgelakte teentjes die door de reling steken. En misschien nog een arm en een stukje decolleté, maar ik ben beslist geen exhibitionist. Die namiddag waren nogal wat wandelaars op stap in de bizarre opstelling die je vaker ziet bij koppels van middelbare leeftijd: de mannen voorop, de vrouwen achteraan. ,,Helaba, ziedadaa is séh'' zei een meneer met hangbuik, lange short en sokken-in-sandalen iets te hard en veelbetekenend naar boven wijzend. Waarop één van de vrouwen gnuivend naar voor schoot en even hard terugriep,,Allez joeng, da's een ouwe, da's een ouwe''. Alleen mijn goede opvoeding heeft er mij toen van weerhouden om terug te roepen: ,,Oud maar niet doof hé...''

Verliefd en zo

In enkele duistere hoekjes van ons huis ligt nogal wat bezwarend materiaal voor zowat alle bewoners en ex-bewoners. Voor mezelf zijn dat dagboeken en brieven van ex-lieven uit een zeer ver, onnozel en absoluut niet publiceerbaar verleden. Om maar een tipje van de sluier op te lichten: toen ik veertien was werd ik verliefd op zwarte medemensen. Vandaag de dag is veertien naar het schijnt zo goed als volwassen, ik kan u verzekeren dat ik toen nog een zeer onnozel wicht was. Nog een voorbeeld: een hufter uit de eerste kan. kwam mij voorstellen om te leren kussen. Daar had ik bij mijn toemalige (heel kortstondige) vriendje blijkbaar niets van terecht gebracht...en die had het als groot nieuws voortverteld. Achteraf snapte ik dat zijn gesmodder ook niet volgens de boekjes was....
Maar terzake: van de andere bewoners heb ik vooral brieven bewaard. Daar dacht ik aan toen Kadoke 1 mij gisteren een zware confidentie deed. Zoiets van het genre dat hij binnen twintig jaar met klem zal ontkennen.
Confidenties gebeuren bij ons in de late namiddag: beetje doezelig en terwijl Kadoke2 als een gehypnotiseerde gaper naar Ketnet staart. Kadoke2 is een authentiek tv-maniakske. Als het programma na een halve dag zeuren dan eindelijk wordt aangeklikt mag naast haar de grond openscheuren, ze hoort of ziet letterlijk niet anders meer. Dat heeft ze van haar tante Lottepoes. Van haar heb ik nog enkele bezwarende schrifturen, genre ,,sorry mama, dat ik zo'n tv-maniakske ben''. Voor alle duidelijkheid en ze zijn het misschien vergeten, maar van mij mochten ze destijds ook nauwelijks televisie kijken. Bij Kalamity heeft het geholpen, die is een boekenmaniak geworden, terwijl Lottepoes haar boterham verdient met tv-kijken. Raar maar waar.
De Kadokes hebben ook hun richtlijnen. Ze moeten het verdienen (dus heel braaf zijn, wat geen probleem is), en alleen maar ,,de juiste programma's''. En hooguit een uurke. Ja zeg, da's lastig, ik ken die ook niet. Dus leer ik wekelijks bij. Mega Mindy is leuk maar niet geschikt voor Kadoke2: ze denkt dat het echt is... BG is pure cliché maar 't kan geen kwaad, Smos is grappig maar daar verstaan ze allicht niks van en Samson is van een verregaande onnozelheid maar kan geen kwaad. Hoewel: Kadoke2 komt mij in de keuken meteen met een hoog stemmetje vertellen dat meneer Alberto de taart heeft opgegeten die Gert voor Marlèneke had gebakken (gekocht?) en dat zoiets toch wel erg was. Ik zal dus maar gaan meekijken, als het haar zo aangrijpt... En jawel, ze zit weer met open mond te gapen, gerustgesteld dat Malief kan zien wat een ramp er gaat gebeuren. Ik zit eerlijk gezegd met mijn ogen toe: de liefdesperikelen van Gert zijn zooo onnozel. Dan komt Kadoke1 op mijn schoot gekropen. Hij heeft doorgaans meer belangstelling voor de avonturen van Jommeke _ we hebben er gisteren 72 geteld_ maar verliefd interesseert hem wel. ,,Weet ge op wie ik verliefd ben malief? '' Neen schat. ,,Op kaaa ie kaa ie''. Ha ja, lievelingske, die is ook heel lief hé?'' Jaa, zucht hij. Straks mag hij er weer naartoe.

Afscheid van Miele

Na ruim twintig jaar trouwe dienst is zondag de Miele uit ons leven verdwenen. Uit protest tegen de zoveelste lading natte zakdoekken, oogst van drie uitbundige snotneuzen. Vooral Kadoke 1 kan er wat van: een lange snottebel, en hupsakee, vies en afgekeurd. Terwijl de Meester zo zuinig omspringt met het wasgoed, maar hij is dan ook een gedrild product van een klagende moeder, nu al vele jaren zaliger. Ondertussen heeft hij nochtans al -tig keren gehoord dat ik het niet ben die was, maar de Miele.

,,Die machine heeft geen lawaai gemaakt schat, ik denk dat er iets mis mee is?'' Zover reikt zijn waskennis wel en de laatste maanden droogzwierde Mieleke precies tegen zijn zin. Al wat er bovenop lag verdween naar de keukenvloer, en nu dus niet.

Laten we de passage over koude, kletsnatte was uithalen maar overslaan, en maandag hop, naar de grote blinkende winkel met al die aantrekkelijke spullen. Van Kalamity heb ik geleerd _ en zij leerde het bij het improvisiatietoneel_ dat je het makkelijkst je zin krijgt als je onder je toehoorder gaat. Het omgekeerde van ,,uit de hoogte'', snap je? In dit geval deed ik alsof ik nog nooit een wasautomaat van dichtbij had gezien, dat we thuis maar met twee personen waren maar dat het toch een goeie moest zijn. (De prijzen kon ik zelf wel lezen...)

Ik kreeg de allervriendelijkste verkoopster en ik ga u niet vervelen met details, maar een metalen deur is wel beter dan een plastieken en twintig jaar gaat er geen een meer mee en een Miele, dat had zo'n klein huishouden echt niet nodig...Een jaar eerder kocht ik bij dezelde keukentoestellenboer een vaatwasmachine en ik deed of ik er iets van afwist (ik had rotslechte ervaringen) en héwel, behalve de machine hebben ze mij er toen ook een flesje om de inox te poetsen, een geurlepel, een machine reiniger en nog vanalles bij aangesmeerd. Tof.

Terug thuis is de Meester in de wolken: hij had in gedachten al zo'n tweeduizend euro zien verdwijnen. Nogmaals die moeder van hem hé. Maar ik ben een werkende vrouw. Allez, toch nog een beetje. Helaas komt het nieuwe kleinood pas volgende week.
Als ik de (ondertussen droog gewrongen maar echt niet frisse) zakdoeken en dergelijke in een GB-tas prop op weg naar het wassalon is de Meester in alle staten. Waar hij tijdens langere vakanties niet liever doet dan de wassalons aan de kust bezoeken mag dat niet in zijn vaderstad. ,,Allez, wie zit daar nu?''
Ik dus. En ik werd geholpen door een Congolese klant die mij enkele truukjes leerde. In mooi Nederlands, nog wel. Wel even schrikken toen ze op het laatste spoelprogramma ineens opsprong en op Mijn machine het hoogste wasprogramma indrukte. Om dan in rad Frans uit te leggen dat mijn was er anders zeiknat was uitgekomen. Of iets van die strekking.
Toen ik haar na afloop bedankte voor het advies en op de vele zakdoeken wees zuchtte ze veelbetekenend: ,,Ha ja, dat is van iets vuil dat in Brussel in de lucht is gaan vliegen, ik weet het, ik heb het ook.''