Wij zijn met de Kadokes naar de zoo geweest. Met de trein. Met een zak vol regenkledij, twee bananen en met het vaste voornemen om te genieten. Laatste dinsdag van de zomervakantie, we waren duidelijk niet alleen met dat lumineuze idee. En toch.
Ik ga het niet hebben over de overvolle trein, het meer dan stampvolle zelfbedieningsrestaurant waar ik na een kwartier en met één ongerust Kadoke in mijn kielzog ben gaan lopen, en al evenmin over het geweldige terras van de Paon Royal waar ze na anderhalf uur wachten ontdekten dat ze onze bestelling vergeten waren.
We hebben wel met stijgende verbazing naar de Kadokes gekeken, de Meester en ik, hoe die gastjes geen zuchtje hebben geslaakt _ Kadoke2 zei na een uur wachten een beetje lachend ,,wij hebben dat ook met mama en papa voorgehad Malief, toen het briefje van de kelner was weggevlogen''_ met smaak als troostprijs een broodje gezond hebben binnengespeeld terwijl aan de tafel naast ons de frieten, de vleeskroketten en de mayonaise van de tafel dropen terwijl de oma-van-dienst met armenvol speelgoeddieren uit de souvenirshop de sfeer probeerde te redden. Onze Kadokes zaten een fruitsapje te tutteren en doodden de tijd met een klein puzzeltje-van-de-minute-maid dat ze op de duur ondersteboven en achterstevoren probeerden op te lossen. Eén keer ,,ik heb nu wel een beetje honger'' en toen was het al twee uur... en als enige troostprijs mochten ze twee keer heen en weer naar de fontein lopen om te tonen hoe rap ze dat konden.
Ondertussen zag ik kinderen krijsen bij de hippo's waar ze nochtans beleefd vragen om stil te zijn in de galmende ruimte, werden junglegeluiden gebruld bij de tijgers, panters, leeuwen en keihard gerammeld tegen een glazen wand waar je gevraagd wordt om dat niet te doen. De ma's en pa's en oma's en opa's stonden er bij en keken er naar. Jawel, wij moesten wel voorlezen wat op de plaatjes stond en ze lachten ons een beetje uit omdat we een paar keer de weg naar de beren kwijt waren.
En toen we om vier uur vroegen of ze nog eens rond wilden lopen of gewoon naar de trein werd het de trein. En thuis gingen ze meteen een overval op een geldtransport naspelen met al de dieren uit hun Playmobil als toeschouwers...
Vandaag hebben ze al drie dagen eerste leerjaar achter de rug. Kadoke2 vertelt wat meewarig over ,,de kleuters'' en dat ze vanaf november niet meer in de zandbak mogen spelen. Want dan zal ze wel kunnen lezen.
Of het wel allemaal zo interessant zal zijn, vraag ik mij stillekes af. Zeker dat ze mij dan niet langer zal komen alarmeren na een toiletbezoek in een restaurant. Stel je voor, daar hing een papier en ze kon het niet lezen en dus durfde ze niet doortrekken. Misschien mocht dat niet. ..
Vanaf november zal ze weten dat ze haar maandverband niet in het toilet mag gooien.
***En geloof vooral niet dat het dutskes zijn, daarstraks was het hier bijna haarkepluk omdat Kadoke2 als een volleerde cheftut wou tonen wat er allemaal in de schooltas van haar broer stak.
**Voor één keer heb ik de imprimatur van de Meester (die deze blog anders nooit leest). Ik moest er nog bij zeggen dat het een van de mooiste dagen van deze vakantie was...
woensdag 3 september 2008
zondag 3 augustus 2008
Kadokestijd
,,Wat zei Kadoke 1 ook weer toen we...'' en ,,Kadoke 2 was niet te schatten toen ze ...''. Dat is dus het soort conversaties dat dezer dagen tussen Meester en Malief over en weer gaan. Tien dagen met onze Kadokes aan zee, twee dagen terug thuis en we zitten ons al een beetje op te fretten van heimwee. Om het eens plastisch te zeggen. En dat ik verdorie geen nota's heb genomen toen ze ons tot tranen toe deden lachen.
God ja, af en toe dacht ik aan mijn tijd van monitrice in De Haan waar ik zeven mannekens van zes tot tien onder mijn hoede had. Kadoke 2 kan dat in haar eentje spelen. Gelukkig is ze geen ochtendmens _ zei ze zelf tijdens een vader-en moederkesspel met Kadoke1_ en duurt het tot na het ontbijt voor de verzoeknummers aankomen.
_Malief gaan we nu bloemen maken(Jommeke voorlezen, een verhaaltje verzinnen?)
_ Malief is het zo goed als ik het papier verfrommel?
_Malief wil je mij helpen met de plakband (met de schaar, met de letters, met de plakkers, met de zeepbellen, met de schelpskes...)
_ Malief mag ik je helpen met wortels schrapen, ruiten wassen, planten gieten, tas dragen...)
_Malief ik kan niet slapen, ik heb warm (dorst, plassen, geen vaak, mijn buik kriebelt, mijn staartjes zijn los gekomen, hier is mijn haarband...)
En als ik dan toch even in mijn krant duik...
_Malief, Kadoke1 wil niet dat ik hem help bij zijn Playmobil (zijn plakkers, autootjes, bouwwerk)
Maar wat een heerlijkheid zoals ik haar als een mini-Kalamity door de golven zag duiken, zonder een spatje watervrees en grote slokken zout water wegslikte. Of zoals Kadoke1 met het ontroerende vertrouwen van een kind zich tegen mij nestelde en we samen de golven ,,braken''. Ik heb gejoeld als een schoolmeisje, echt waar, terwijl Meester met een stapeltje handdoeken in de branding een wereldrecord ,,geduld met Malief en kinderen'' vestigde.
Ondertussen besef ik dat ik dat met mijn eigen kinderen nooit heb gedaan, druk doende als ik was met een laagje zonnebruin te kweken en teveel menselijk opzicht om onnozel te doen.
Nu moet ik dringend een mailtje sturen naar een collegaatje van de Knack die deze week in een column oppert dat ze toch zo graag werkt en of ze nu een slechte mama is. Sofietje, wat je nu mist kun je later echt nog inhalen...
God ja, af en toe dacht ik aan mijn tijd van monitrice in De Haan waar ik zeven mannekens van zes tot tien onder mijn hoede had. Kadoke 2 kan dat in haar eentje spelen. Gelukkig is ze geen ochtendmens _ zei ze zelf tijdens een vader-en moederkesspel met Kadoke1_ en duurt het tot na het ontbijt voor de verzoeknummers aankomen.
_Malief gaan we nu bloemen maken(Jommeke voorlezen, een verhaaltje verzinnen?)
_ Malief is het zo goed als ik het papier verfrommel?
_Malief wil je mij helpen met de plakband (met de schaar, met de letters, met de plakkers, met de zeepbellen, met de schelpskes...)
_ Malief mag ik je helpen met wortels schrapen, ruiten wassen, planten gieten, tas dragen...)
_Malief ik kan niet slapen, ik heb warm (dorst, plassen, geen vaak, mijn buik kriebelt, mijn staartjes zijn los gekomen, hier is mijn haarband...)
En als ik dan toch even in mijn krant duik...
_Malief, Kadoke1 wil niet dat ik hem help bij zijn Playmobil (zijn plakkers, autootjes, bouwwerk)
Maar wat een heerlijkheid zoals ik haar als een mini-Kalamity door de golven zag duiken, zonder een spatje watervrees en grote slokken zout water wegslikte. Of zoals Kadoke1 met het ontroerende vertrouwen van een kind zich tegen mij nestelde en we samen de golven ,,braken''. Ik heb gejoeld als een schoolmeisje, echt waar, terwijl Meester met een stapeltje handdoeken in de branding een wereldrecord ,,geduld met Malief en kinderen'' vestigde.
Ondertussen besef ik dat ik dat met mijn eigen kinderen nooit heb gedaan, druk doende als ik was met een laagje zonnebruin te kweken en teveel menselijk opzicht om onnozel te doen.
Nu moet ik dringend een mailtje sturen naar een collegaatje van de Knack die deze week in een column oppert dat ze toch zo graag werkt en of ze nu een slechte mama is. Sofietje, wat je nu mist kun je later echt nog inhalen...
donderdag 26 juni 2008
Bomama en de 47
,,Toch goed dat ons Lottepoes weer een vriend heeft hé'. Zo alleen is toch niet alles.''' verzucht Bomama. 't Is een goei die het zegt. Al weduwe sinds haar 56ste en nogal wat kandidaat-vervangers voor het Meesterke wandelen gestuurd. De nieuwe aspirant kleinzoon heeft bij haar de naam 47 gekregen.
Voor u begint te grijnzen: 47 is niet de 47ste, ook niet zijn leeftijd en ook niet ,,de tram die naar Neder-Over-Heembeek ging'', maar gewoon zijn schoenmaat. En dat vind Bomama een straf nummer.
,,'t Zal wel ne grote zijn zeker'', opperde ze een tijdje geleden toen Lottepoes haar had verteld dat ze met een vriend schoenen ging kopen en dat het zo moeilijk was gezien de schoenmaat.
Sindsdien is het dus 47 voor en na. ,,Ja 47 ging kamperen _hoe heet hij nu weeral, ge weet wie ik bedoel hé _ en zij ging niet mee omdat er geen water en geen toilet was...'' Arme Lottepoes: mij had ze verteld dat Bomama toch niet meer zo goed hoort. Neen zeker: de volgende dag kreeg ik het hele verhaal. Want wat kun je in een rusthuis nu anders vertellen dan het nieuws van het vorige bezoek?
En dan tot slot: ,,Zal ik 47- ge- weet- wel binnenkort eens zien. Allez, inspecteren gelijk ze zeggen?'' Als je bijna 89 bent is er niet veel tijd te verliezen...
Voor u begint te grijnzen: 47 is niet de 47ste, ook niet zijn leeftijd en ook niet ,,de tram die naar Neder-Over-Heembeek ging'', maar gewoon zijn schoenmaat. En dat vind Bomama een straf nummer.
,,'t Zal wel ne grote zijn zeker'', opperde ze een tijdje geleden toen Lottepoes haar had verteld dat ze met een vriend schoenen ging kopen en dat het zo moeilijk was gezien de schoenmaat.
Sindsdien is het dus 47 voor en na. ,,Ja 47 ging kamperen _hoe heet hij nu weeral, ge weet wie ik bedoel hé _ en zij ging niet mee omdat er geen water en geen toilet was...'' Arme Lottepoes: mij had ze verteld dat Bomama toch niet meer zo goed hoort. Neen zeker: de volgende dag kreeg ik het hele verhaal. Want wat kun je in een rusthuis nu anders vertellen dan het nieuws van het vorige bezoek?
En dan tot slot: ,,Zal ik 47- ge- weet- wel binnenkort eens zien. Allez, inspecteren gelijk ze zeggen?'' Als je bijna 89 bent is er niet veel tijd te verliezen...
vrijdag 13 juni 2008
Verhalen van de stad (niet van Maupin)
Mja, er zitten witte streepjes tussen mijn vingers, ik heb dus een Grieks kleurtje. Geen peperkoek en al helemaal niet kak-bruin, zoals Kalamity de stoofschotels uit het solarium zo mooi kan omschrijven. Terug uit Santorini waar ik met Lottepoes een kwasi perfect duo vormde, een beetje lazy and happy, ken je dat? Het behangpapier op mijn pc is een dobberende ma-lief in een turkooiskleurig watertje, Meester _ alleen en zeer eenzaam achtergebleven_ kreeg er zowaar een schokje van. En gaf daarna grif toe dat ik zoiets in Oostduinkerke alleen kan beleven om zeven uur 's morgens. Ja, met een straalkacheltje op de oever, allicht....
En dan ga je naar het stadspark om nog wat na te genieten van de zon die in mijn stadstuintje maar heel magertjes schijnt. Altijd veel dames met grijze permanent en luide commentaar, maar nu zat ik naast een koppeltje in wording. Voor alle duidelijkheid, ik ga daar niet ,,afluisteren'', maar een boek lezen. En hoezeer ik ook probeerde de nieuwste van Kate Atkinson te savoereren, het koppel-in-de-blok had het over diepzinnige problemen. Eerst hoorde ik alleen maar het grietje, pakweg zestien te oordelen naar de studievakken. Cool, neig (schrijf je dat nu met ei of ij?) vet, smerig kutwijf, vette klootzak, ahum, ahum. Tja, dan ga je toch luisteren. ,,Wette, als mijn ma vraagt Maaike wilde eens eten hale dan zeg ik nee, kzen te lui en dan wordt ze kwaad en vantijd slaagt ze mij (Noot van de auteur, ze bedoelt slaat van het werkwoord muilpeer geven) en dan spreekt ze een week niet tegen mij en wette, daar kick ik op hé, echt daar kick ik op...'' Zwzwzwzw (de jongen is duidelijk beter opgevoed) en dan zij weer: ,,maar ik zen oek kei-lui eh en nu zauk de wet van Archimedes moeten blokken maar da ga ni want ik hem het ni just opgeschreven, nee shit joeng, ik ken daar allemaal niks van en ik was toen in een depressie en zo en dan was ik ineens verliefd op ***** maar daar was geen klote aan en ...ja echt man. Ja, da was omdak in een depressie was eh? Wette wa mijnen droom is, gelak gij op een podium staan en dansen en dan 1000 gasten van 15 jaar die mij bewonderen hé. (...) Ma nee, ik kan geen muziek, ik hem geen talent en dabij ik zen te lui om da te leren.(...) Ah ja, misschien zo met nen triangel? Echt? Allez seg, das vet man...''
Toen bedacht ik dat dit grietje een gepast cadeau was voor die bomma uit het vorige verhaal...
En ik ben weggewandeld om zelf niet in een diepe depressie te sukkelen...
En dan ga je naar het stadspark om nog wat na te genieten van de zon die in mijn stadstuintje maar heel magertjes schijnt. Altijd veel dames met grijze permanent en luide commentaar, maar nu zat ik naast een koppeltje in wording. Voor alle duidelijkheid, ik ga daar niet ,,afluisteren'', maar een boek lezen. En hoezeer ik ook probeerde de nieuwste van Kate Atkinson te savoereren, het koppel-in-de-blok had het over diepzinnige problemen. Eerst hoorde ik alleen maar het grietje, pakweg zestien te oordelen naar de studievakken. Cool, neig (schrijf je dat nu met ei of ij?) vet, smerig kutwijf, vette klootzak, ahum, ahum. Tja, dan ga je toch luisteren. ,,Wette, als mijn ma vraagt Maaike wilde eens eten hale dan zeg ik nee, kzen te lui en dan wordt ze kwaad en vantijd slaagt ze mij (Noot van de auteur, ze bedoelt slaat van het werkwoord muilpeer geven) en dan spreekt ze een week niet tegen mij en wette, daar kick ik op hé, echt daar kick ik op...'' Zwzwzwzw (de jongen is duidelijk beter opgevoed) en dan zij weer: ,,maar ik zen oek kei-lui eh en nu zauk de wet van Archimedes moeten blokken maar da ga ni want ik hem het ni just opgeschreven, nee shit joeng, ik ken daar allemaal niks van en ik was toen in een depressie en zo en dan was ik ineens verliefd op ***** maar daar was geen klote aan en ...ja echt man. Ja, da was omdak in een depressie was eh? Wette wa mijnen droom is, gelak gij op een podium staan en dansen en dan 1000 gasten van 15 jaar die mij bewonderen hé. (...) Ma nee, ik kan geen muziek, ik hem geen talent en dabij ik zen te lui om da te leren.(...) Ah ja, misschien zo met nen triangel? Echt? Allez seg, das vet man...''
Toen bedacht ik dat dit grietje een gepast cadeau was voor die bomma uit het vorige verhaal...
En ik ben weggewandeld om zelf niet in een diepe depressie te sukkelen...
vrijdag 16 mei 2008
Dit is het echte leven
,, Ik heb toch mijn leven?'' Ik kreeg het als een kletsnatte vod in mijn gezicht toen ik deze week een pisnijdige verkoopster tegen haar collega hoorde zeggen:,,Op hun kadeeën passen en zij uitgaan zeker, da ziede vanhie.Ik heb mijn leven...'' Ik stond in een pashokje, loerde even naar buiten en zag een zonnebankbruin type met een hoop bling in het verrimpelde decolleté en een lip die nog lager hing. Arme bomma. Ik ben zonder aankoop naar buiten gegaan. Want ik vind die bomma een mottig mens. Of nee, ik vind het een sukkel.
Sta ik alleen met die visie? Er zijn wel een paar vriendinnen die, net als ik, compleet plat gaan voor hun kleinkinderen. Noem het een verliefdheid voor de ,,medioren'' (klinkt beter dan senioren hé), want het kan toch niet dat alleen wij superschattige kleinkinderen hebben?
Soms lijkt het wel of wij _ de Meester hoort ook tot het verliefde gild_ ons moeten verdedigen omdat we niets liever doen dan met de Kadokes aan de kust logeren.
Mogelijk heeft het ook te maken met het feit dat wij die fijne tijd met onze kinderen een beetje gemist hebben. We hadden een (betaalde) babysit en behalve die enkele keer dat een griepje mij velde en ik hun schriftjes zag had ik zelfs geen idee van wat Werkelijkheidsonderricht of moderne wiskunde precies was.
God ja, weleens tranen van woede en ergernis gestort toen ik voor een moederdag een gedicht kreeg waarop stond ,,je hebt het druk, je holt naar ieder defilé...'' Wist die brave juf dat ik dat voor mijn boterham deed? Nee toch, dat was voor die andere soort actieve mama's. En Lottepoes, zo klein als ze nog was, trok nog grotere schrikogen want zij vond het juist zo goed gevonden...
Na 37 jaar van New York naar Bangkok, IJsland, Egypte, Athene, Boedapest, Wenen , Monaco (10 maal), Rome, Firenze, Berlijn, Hamburg, Munchen, Londen (maal 50) Milaan (maal 100) Parijs (maal 200) zit hier een gezapige Malief die zo blij is dat haar koffer veilig op zolder staat (en niet vermist tot volgende week), die een PC-ke heeft zonder kuren waarmee je tekstjes doorstuurt als je zelf zin hebt, en die bovenal bevrijd is van uitgeslapen baasjes die zo nodig je tekst wat moeten ,,verbeteren''. Of wat dacht u van een modeverslag over het poepchique horlogemerk Breguet toen ik het moederhuis in Parijs mocht bezoeken, de enige plaats waar aan de kleinoden mocht gesleuteld worden. In de krant verscheen dat de horloges hersteld werden in de kraaminrichting...
,,Mis jij dat leven dan niet?'' vraagt een occasionele ex-fan nog weleens. Nee dus. Geen haar op mijn hoofd. Hoe oudbakken en ouderwets en wat de buitenwereld er ook van mag denken: duizend keer liever een Kadoke op schoot dan naast de (toen nog vette) Karl Lagerfeld aan tafel voor weer zo'n blasé modefeest. Al geef ik grif toe dat ik zeer genoten heb van een Ray Charles als verrassingsact op een defilé of een Whitney Houston, Tina Turner of Michael Hutcence (God hebbe zijn zieltje) ,,binnen handbereik''.
Misschien is dat wel de verklaring: ik ben er geweest, heb het gezien. En nu het échte leven. Wil je geloven dat ik onze Justine heel goed begrijp?
PS Volgende week ga ik met Lottepoes naar Santorini. Vakantie terwijl de Kadokes op bosklas zijn. Nu eventjes een bezwerend tekentje maken dat ik shitshitshit mijn koffer weer niet kwijtspeel.
Sta ik alleen met die visie? Er zijn wel een paar vriendinnen die, net als ik, compleet plat gaan voor hun kleinkinderen. Noem het een verliefdheid voor de ,,medioren'' (klinkt beter dan senioren hé), want het kan toch niet dat alleen wij superschattige kleinkinderen hebben?
Soms lijkt het wel of wij _ de Meester hoort ook tot het verliefde gild_ ons moeten verdedigen omdat we niets liever doen dan met de Kadokes aan de kust logeren.
Mogelijk heeft het ook te maken met het feit dat wij die fijne tijd met onze kinderen een beetje gemist hebben. We hadden een (betaalde) babysit en behalve die enkele keer dat een griepje mij velde en ik hun schriftjes zag had ik zelfs geen idee van wat Werkelijkheidsonderricht of moderne wiskunde precies was.
God ja, weleens tranen van woede en ergernis gestort toen ik voor een moederdag een gedicht kreeg waarop stond ,,je hebt het druk, je holt naar ieder defilé...'' Wist die brave juf dat ik dat voor mijn boterham deed? Nee toch, dat was voor die andere soort actieve mama's. En Lottepoes, zo klein als ze nog was, trok nog grotere schrikogen want zij vond het juist zo goed gevonden...
Na 37 jaar van New York naar Bangkok, IJsland, Egypte, Athene, Boedapest, Wenen , Monaco (10 maal), Rome, Firenze, Berlijn, Hamburg, Munchen, Londen (maal 50) Milaan (maal 100) Parijs (maal 200) zit hier een gezapige Malief die zo blij is dat haar koffer veilig op zolder staat (en niet vermist tot volgende week), die een PC-ke heeft zonder kuren waarmee je tekstjes doorstuurt als je zelf zin hebt, en die bovenal bevrijd is van uitgeslapen baasjes die zo nodig je tekst wat moeten ,,verbeteren''. Of wat dacht u van een modeverslag over het poepchique horlogemerk Breguet toen ik het moederhuis in Parijs mocht bezoeken, de enige plaats waar aan de kleinoden mocht gesleuteld worden. In de krant verscheen dat de horloges hersteld werden in de kraaminrichting...
,,Mis jij dat leven dan niet?'' vraagt een occasionele ex-fan nog weleens. Nee dus. Geen haar op mijn hoofd. Hoe oudbakken en ouderwets en wat de buitenwereld er ook van mag denken: duizend keer liever een Kadoke op schoot dan naast de (toen nog vette) Karl Lagerfeld aan tafel voor weer zo'n blasé modefeest. Al geef ik grif toe dat ik zeer genoten heb van een Ray Charles als verrassingsact op een defilé of een Whitney Houston, Tina Turner of Michael Hutcence (God hebbe zijn zieltje) ,,binnen handbereik''.
Misschien is dat wel de verklaring: ik ben er geweest, heb het gezien. En nu het échte leven. Wil je geloven dat ik onze Justine heel goed begrijp?
PS Volgende week ga ik met Lottepoes naar Santorini. Vakantie terwijl de Kadokes op bosklas zijn. Nu eventjes een bezwerend tekentje maken dat ik shitshitshit mijn koffer weer niet kwijtspeel.
dinsdag 22 april 2008
Onderbroekenlol
,,Malief, nu kennen mijn vriendinnen coole spelletjes. Zal ik eens vertellen hoe dat gaat? 't Is van de professor en de anderen en als ge het niet weet moet ge uw onderbroek uit doen. En dat is grappig en wij moeten zoo lachen en, en, en...'' Kadoke2 geraakt niet uit haar woorden en kijkt stomverbaasd dat ik een beetje cool reageer? ,,Redelijk onnozel hé schat?'' Kadoke1 staat er ook bij en slaat zijn ogen ten hemel. Nee, daar doet hij niet aan mee, aan die meisjesspellekes...
Kadoke2 is een beetje gegriefd. ,,Ja, dat is wat onnozel maar we hebben ook een ander en dat is héél grappig. '' Wat volgt is volgens mij een spelletje voor zatte volwassenen op een huwelijksfeest: in een kring op de schoot gaan zitten en voelen of het een cactus of een bloem is. '' Zooo grappig want dan moeten ze in uw poep pitsen hé...'' Poes, ik snap dat niet? Knijpen is toch pijn doen? Kadoke 2 kijkt een beetje beteuterd, 't was A. die het spelleke kende en haar mama vond het ook heel grappig.
Arm Kadoke2, ze wil er zo graag bijhoren, alles snappen en slim zijn en daarom gaat ze op de speelplaats zelfs op de grond liggen omdat haar vriendinnen dat willen.
,,Malief, en dat spelleke van de tien prottekes en dat ge dan moet rieken?''
Kan de- bijna- gediplomeerde pedagoge hier iets zinnig op zeggen? Zelf ben ik een nieuwe Jommeke ,,Choco ontvoerd'' beginnen voor te lezen. Dat vond ze overigens ook cool en super grappig...
Later dacht ik aan ,,mijn tijd'' en hoe Jeaninneke en Nicolleke naar verluidt (volgens een vriendin die het zelf gezien had) met een potlood elkaars onderbroekje inspecteerden op de achterste bank. Maar dat waren de domsten van de klas.
En nu ik toch aan het nadenken ben: gisteren een poging gedaan om het gratis boek van De Standaard van Anaïs Nin te lezen. OK, iets helemaal anders, maar 't heeft toch ook met onderbroekenlol te maken. De inleiding vond ik best de moeite: hoe bekende schrijvers destijds erotische verhalen per bladzijde verkochten om een boterham te verdienen. De verhalen zelf? Na drie heb ik het opgegeven. De eerste de beste puber kan iets beter verzinnen...
Kadoke2 is een beetje gegriefd. ,,Ja, dat is wat onnozel maar we hebben ook een ander en dat is héél grappig. '' Wat volgt is volgens mij een spelletje voor zatte volwassenen op een huwelijksfeest: in een kring op de schoot gaan zitten en voelen of het een cactus of een bloem is. '' Zooo grappig want dan moeten ze in uw poep pitsen hé...'' Poes, ik snap dat niet? Knijpen is toch pijn doen? Kadoke 2 kijkt een beetje beteuterd, 't was A. die het spelleke kende en haar mama vond het ook heel grappig.
Arm Kadoke2, ze wil er zo graag bijhoren, alles snappen en slim zijn en daarom gaat ze op de speelplaats zelfs op de grond liggen omdat haar vriendinnen dat willen.
,,Malief, en dat spelleke van de tien prottekes en dat ge dan moet rieken?''
Kan de- bijna- gediplomeerde pedagoge hier iets zinnig op zeggen? Zelf ben ik een nieuwe Jommeke ,,Choco ontvoerd'' beginnen voor te lezen. Dat vond ze overigens ook cool en super grappig...
Later dacht ik aan ,,mijn tijd'' en hoe Jeaninneke en Nicolleke naar verluidt (volgens een vriendin die het zelf gezien had) met een potlood elkaars onderbroekje inspecteerden op de achterste bank. Maar dat waren de domsten van de klas.
En nu ik toch aan het nadenken ben: gisteren een poging gedaan om het gratis boek van De Standaard van Anaïs Nin te lezen. OK, iets helemaal anders, maar 't heeft toch ook met onderbroekenlol te maken. De inleiding vond ik best de moeite: hoe bekende schrijvers destijds erotische verhalen per bladzijde verkochten om een boterham te verdienen. De verhalen zelf? Na drie heb ik het opgegeven. De eerste de beste puber kan iets beter verzinnen...
maandag 14 april 2008
De bokkenpruik op
Windstil op de blog van ma-lief. Enkele lezertjes informeerden al ongerust of ik misschien in de lappenmand lag. Bah nee, gewoon de bokkenpruik op. (Gelukkig vragen de Kadokes niet wat dat wil zeggen, maar als je het mij dan toch vraagt: beetje vies, slecht in mijn vel...)
Vroeger zou ik gezegd hebben ,,voorjaarsmoeheid'', maar 't was meer ,,het moe''.
De eerste blijde boodschap kwam van ons Oksana: ik vermoed dat ze er een week op had geoefend want ze kwam binnen en zei: goededag, de laatste keer dat ik kom.ik ga anders wonen, weg.'' Ik bespaar u mijn verbijstering maar ok, ik kan niet verwachten dat ze van het Pajottenland naar hier komt poetsen. Het dialect is er ook zeer mottig. Wat het ergste laat vermoeden voor haar lessen Nederlands.
En ga ik nu zeuren over het weer? Ja. Vooral als je met de Kadokes naar de kust gaat _ Paasvakantie, remember_ en daar tot op het bot bevriest van de ijzige wind. Bovendien moet je dan stomme beloftes nakomen zoals eindelijk het strandspeelgoed van A en B uitproberen, een overigens knap, ingenieus en tof cadeau voor hun verjaardag. Al eens geprobeerd met stormkracht 7 water te scheppen, achter een duin een bak te vullen, ondertussen het bouwplan laten wegwaaien, onderdelen per abuis begraven en toch een heel knappe bijna volmaakte muur bouwen? Of leuke motiefjes rollen op een plat vlak die dan prompt door de Kadokes worden kapot gestampt _ de kinderen moesten zich toch warm springen_ en tussendoor een telefoontje van Kalamity of ik ze niet naar de kapper wou sturen? Hoewel de wind in mijn gsm gierde kon ik het helaas toch nog verstaan.
En dus ging deze al redelijk humeurige Ma-lief een knieval doen bij haar favoriete kapsalon. Met dat kapsalon is niets mis_ ik ben er kind aan huis_ maar met de baas van het kiekenkot heb ik het niet. Moeilijk uit te leggen waarom, maar enfin, zijn kleinkinderen noemen hem Parain (sic). En een peetvader is het. De eerste keren dat ik er kwam was ik als de dood dat hij mij zou knippen. Zoals al mijn mannelijke leeftijdsgenoten is hij een beetje doof, de discussie over mijn haarkleur is een verhaal apart. Gelukkig word ik nu al ruim een jaar door zijn overigens zeer getalenteerde zoon in de watten gelegd.
Maar soit: daar sta ik met Kadoke 1 (die de laatste weken veranderd was in een Monchichi). Kadoke 2 durfde ik echt niet meenemen: het lef om zaterdagnamiddag in het succesrijkste salon van O. met twee koters-zonder-afspraak binnen te vallen. Parain stond achter de toog en herkende mij nog van de vorige dag, toen ik helemaal volgens het boekje gewacht had tot het mijn beurt was, ondertussen bij zijn (sympathieke) echtgenote geïnformeerd naar haar hernia en maar één glaasje water gedronken, niet gezeurd dat het raam open stond, kortom ik had mij gedragen.
Een beetje stotterend, of het vandaag misschien nog ergens zou kunnen, ik weet het, 't is zaterdag, en alle schuld op mijn dochter steken, zoals het hoort. Ho madam, get vree heluk, als de jongeman meteen mocht geknipt worden.Hij zou het zelf doen..Met schrikogen volgde ik de scène: Kadoke1 is bang van norse mannen, maar de schat dacht waarschijnlijk aan zijn nieuw lief en hoe knap hij zou zijn en movede niet. Bij een vorige knipbeurt (bij de sympatieke zoon) had hij honderduit verteld over,, opa die zo'n zwanzer is en zei dat bomama de soep had gemaakt en ze met haar brommerke had gebracht maar dat kon niet hé Ma-lief''. Toen profiteerde hij duidelijk van de afwezigheid van zijn zeer praatvaardige zus. En toen Parain ineens zei dat de jongeman een scheune kop hoar ha keek hij alleen maar zéér cool.
Opdracht vervuld. Sindsdien gaat het beter met mijn leven en zijn kleine, nederige maar oh zo dankbare opdrachten. Zoals ,,pissebedden verzamelen'' voor een schoolproject. Indertijd zou ik gekokhalst hebben, nu overhandigde ik Kadoke2 haar doorschijnend doosje alsof het juweeltjes waren. Na de voorleesronde Jommeke 75 heb ik ook nog de CD van de Fabeltjeskrant twee keer helemaal beluisterd. Vooral dat liedje van ,,glaasjes Prik en de hik'' is zeer geslaagd. 't Schijnt het lievelingslied te zijn van hun ouders...
Tenslotte gisteren ook nog naar de obligate eigentijdse marteling geweest die op de billboards zeer omfloerst wordt omschreven als ,,laat naar je borsten kijken''. Tarara, wat ze kijken noemen. Maar toch weer gerustgesteld.
Als nu nog die vier afschuwelijke pukkels rond mijn neus verdwijnen dan overweeg ik de bokkenpruik maar uit te trekken.
Vroeger zou ik gezegd hebben ,,voorjaarsmoeheid'', maar 't was meer ,,het moe''.
De eerste blijde boodschap kwam van ons Oksana: ik vermoed dat ze er een week op had geoefend want ze kwam binnen en zei: goededag, de laatste keer dat ik kom.ik ga anders wonen, weg.'' Ik bespaar u mijn verbijstering maar ok, ik kan niet verwachten dat ze van het Pajottenland naar hier komt poetsen. Het dialect is er ook zeer mottig. Wat het ergste laat vermoeden voor haar lessen Nederlands.
En ga ik nu zeuren over het weer? Ja. Vooral als je met de Kadokes naar de kust gaat _ Paasvakantie, remember_ en daar tot op het bot bevriest van de ijzige wind. Bovendien moet je dan stomme beloftes nakomen zoals eindelijk het strandspeelgoed van A en B uitproberen, een overigens knap, ingenieus en tof cadeau voor hun verjaardag. Al eens geprobeerd met stormkracht 7 water te scheppen, achter een duin een bak te vullen, ondertussen het bouwplan laten wegwaaien, onderdelen per abuis begraven en toch een heel knappe bijna volmaakte muur bouwen? Of leuke motiefjes rollen op een plat vlak die dan prompt door de Kadokes worden kapot gestampt _ de kinderen moesten zich toch warm springen_ en tussendoor een telefoontje van Kalamity of ik ze niet naar de kapper wou sturen? Hoewel de wind in mijn gsm gierde kon ik het helaas toch nog verstaan.
En dus ging deze al redelijk humeurige Ma-lief een knieval doen bij haar favoriete kapsalon. Met dat kapsalon is niets mis_ ik ben er kind aan huis_ maar met de baas van het kiekenkot heb ik het niet. Moeilijk uit te leggen waarom, maar enfin, zijn kleinkinderen noemen hem Parain (sic). En een peetvader is het. De eerste keren dat ik er kwam was ik als de dood dat hij mij zou knippen. Zoals al mijn mannelijke leeftijdsgenoten is hij een beetje doof, de discussie over mijn haarkleur is een verhaal apart. Gelukkig word ik nu al ruim een jaar door zijn overigens zeer getalenteerde zoon in de watten gelegd.
Maar soit: daar sta ik met Kadoke 1 (die de laatste weken veranderd was in een Monchichi). Kadoke 2 durfde ik echt niet meenemen: het lef om zaterdagnamiddag in het succesrijkste salon van O. met twee koters-zonder-afspraak binnen te vallen. Parain stond achter de toog en herkende mij nog van de vorige dag, toen ik helemaal volgens het boekje gewacht had tot het mijn beurt was, ondertussen bij zijn (sympathieke) echtgenote geïnformeerd naar haar hernia en maar één glaasje water gedronken, niet gezeurd dat het raam open stond, kortom ik had mij gedragen.
Een beetje stotterend, of het vandaag misschien nog ergens zou kunnen, ik weet het, 't is zaterdag, en alle schuld op mijn dochter steken, zoals het hoort. Ho madam, get vree heluk, als de jongeman meteen mocht geknipt worden.Hij zou het zelf doen..Met schrikogen volgde ik de scène: Kadoke1 is bang van norse mannen, maar de schat dacht waarschijnlijk aan zijn nieuw lief en hoe knap hij zou zijn en movede niet. Bij een vorige knipbeurt (bij de sympatieke zoon) had hij honderduit verteld over,, opa die zo'n zwanzer is en zei dat bomama de soep had gemaakt en ze met haar brommerke had gebracht maar dat kon niet hé Ma-lief''. Toen profiteerde hij duidelijk van de afwezigheid van zijn zeer praatvaardige zus. En toen Parain ineens zei dat de jongeman een scheune kop hoar ha keek hij alleen maar zéér cool.
Opdracht vervuld. Sindsdien gaat het beter met mijn leven en zijn kleine, nederige maar oh zo dankbare opdrachten. Zoals ,,pissebedden verzamelen'' voor een schoolproject. Indertijd zou ik gekokhalst hebben, nu overhandigde ik Kadoke2 haar doorschijnend doosje alsof het juweeltjes waren. Na de voorleesronde Jommeke 75 heb ik ook nog de CD van de Fabeltjeskrant twee keer helemaal beluisterd. Vooral dat liedje van ,,glaasjes Prik en de hik'' is zeer geslaagd. 't Schijnt het lievelingslied te zijn van hun ouders...
Tenslotte gisteren ook nog naar de obligate eigentijdse marteling geweest die op de billboards zeer omfloerst wordt omschreven als ,,laat naar je borsten kijken''. Tarara, wat ze kijken noemen. Maar toch weer gerustgesteld.
Als nu nog die vier afschuwelijke pukkels rond mijn neus verdwijnen dan overweeg ik de bokkenpruik maar uit te trekken.
Abonneren op:
Posts (Atom)
