Moeder waarom staken wij?

Toegegeven, hier is een gepensioneerde aan het woord die elke maand een riante zakcent opstrijkt in ruil voor 42 jaar carrière waarvan vijf verplicht werkloos because te duur. Om maar te zeggen dat ik dus niet kan meespreken over verminderde koopkracht, hebzuchtige bazen en grootkapitaal. Maar toch.
Vorige zaterdag, twee dagen voor de grote stakingsdag, voelde ik mij na tien dagen ,,flauwkes en niet in mijn talluur'' zoals ze dat in Brussel zeggen, weer alive and kicking. En dus ging ik winkelen.
Een beetje zon, en het leek al betoging in de straten van mijn adoptiestad. Volle winkels, toch goed van die sukkelende economie en die verminderde koopkracht. Waren ze allemaal hun spaarcentjes gaan ophalen? Ik ging ook winkelen, dat spreekt. En dat viel wat tegen. Twee files aan de kassa, respectievelijk vijftien en twintig minuten lang, maar ik heb ze zeer Zen doorstaan. Vooral omdat ik eens iets gepast had dat ik nog leuk vond ook. Bij de derde file _ met een nummertjestrekken systeem_ in een parfumerie godbetert, ben ik na vijf minuten weer weggegaan. Parfum , warmte en een nog ietsjes te slappe Malief, het was teveel voor een dag.

Vandaag, stakingsdag, eerst de talloze jolige slenteraars in rode jassen op straat genegeerd, dan naar de kapper waar ik een vol uur een stoel heb warm gehouden voor ik een schort kreeg. De dienstdoende grieten hadden wel een heel intensieve bezigheid boven de zaak _ ik gok maar: roken, drinken, babbelen, niksen _ en ik zat weer Zen te wezen. Waren zij misschien ook aan het staken?
Maar wat zit ik te zeuren, ik ben toch met pensioen en heb alle tijd van de wereld. Morgen ga ik een vriendin van lang geleden bezoeken. Met de trein. Ik weet het, het is het lot uitdagen...

Opvoeding en zo

Meegedaan met de opvoedkundige test van De Standaard en 78 procent gescoord. Dat ik geen 100 procent had kwam zeker omdat ik van ADSL niks wist en dacht dat dyslexie min of meer te verhelpen was?
Ho maar, wat lees ik in de antwoorden van Wendy Bosmans? Dat ik tegen kinderen wel mag brullen, dat ik ze moet domineren, met hun neus in een doorweekte pyamabroek drukken, dat kinderen mogen gaan slapen als ze het zelf willen _ maar ze moeten wel structuur hebben in hun leven, ha ja_ en dat ik, als ze een conflict hebben met de school, altijd hun partij moet kiezen???Dat vond ik dus niet en da's natuurlijk meesterke (mijn pa, weet je nog) die mij hier vanuit het hiernamaals iets ingefluisterd heeft. Ik had destijds ook zo graag gehad dat hij mij geloofde als zuster Maria-Rosa mij stond uit te schelden aan het bord om mij daarna tegen haar weelderige boezem te trekken. Wel merkwaardig dat je een kind niet mag tonen dat je ze graag ziet, want daar profiteren ze van. Die Wendy is zot zeker?
Voorts: bord leeg eten. Ik heb uren met een bord koudgeworden witloof met melksaus staan bleiten en ik vond dat mishandeling, maar van Wendy moet het. God ja, en overbezorgde Malief maakt van een kind een kasplantje zegt Wendy. Hoewel, ze wil ,,structuur'': en dat is toch handen wassen voor het eten, toch drie keer per dag gaan plassen, tanden poetsen? Niet nodig als ze nog melktandjes hebben Jawadde. En wat met de goeie gewoontes? Of nog een straffe: als je kind je slaat mag je terugslaan. Is dat voor de 16-plussers bedoeld?
Uit nieuwsgierigheid heb ik de test nog eens gedaan met de juiste gegevens over ADSL en dyslexie en wat blijkt: nu heb ik slechts 72 procent.
Terwijl een van de vaststaande feiten toch is dat je een kind (ahum) als het zijn best doet moet belonen...

Uitlachen en zo

Woensdagnamiddag. De kleine living is omgebouwd tot een ,,wreed accident''. Met dank aan Herman DW voor de woordkeuze. Kadoke1 is tegenwoordig dol op straffe situaties waarin auto's, bussen, tractors, boerderijen en alle playmobilmannekes een hoofdrol spelen. Plus het namaakgeld van de namaak-winkelkassa, en al de dieren uit de exotische serie die vanop kasten en schoorsteenmantel de situatie in het oog houden. De giraffe speelt een sleutelrol. Hoe zou dat komen...
,,Is er nu al Ketnet Malief'' zeurt nummer twee die niet voldoende autoriteit heeft bij dit spel om te beslissen dat het geldtransport in feite een melkkar is. Zal ik eens een Jommeke voorlezen? Jàààà. Nieuwe discussie: welk boek. Ze mogen er allebei een kiezen en Kadoke 1 komt met de fles Vittel, een glas en een potlood, kwestie van stembanden te smeren en de wijsvinger te sparen.
Twee stripboeken verder _ de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de Meester het laatste kwart heeft overgenomen _ is de TV weer een verzoeknummer. Afleidingsmaneuver.Of ze eens foto's van vroeger willen zien? Jep zegt Kadoke2 terwijl Kadoke1 weer onder tafel enkele gevangenen bevrijdt.
Persoonlijk vind ik dat het leukst: foto's van vroeger en hen doen raden wie mama is en wie tante Lottepoes. Ook een beetje sip kijken als ze mij niet herkennen op mijn glamour-foto's (met dank aan Bolske, Cels en Firmin) maar gokken dat het hun tante is.
En daar is de mama in wit rokje en blauw fluwelen jasje (de enige keer dat ik voor mijn kinderen een dure boetiek plunderde, echt waar):op de trappen van de kerk. Wat doet mama daar?vraagt Kadoke2 met een dikke frons. Ze herkent haar moeder omdat die precies een kopie is van haarzelf, compleet met dikke dubbele paardenstaart. ,,Ha, mama is hier een communikantje hé'' Ik verwacht nu overstelpt te worden met vragen wat voor een beest dat nu is maar niks hoor. ,,Malief, nee zeg, mama die in God gelooft, dat meent ge niet, hoe stom, heeft die echt in God geloofd? Jij gelooft toch niet in God hé Malief, allez, hoe stom....''
Toen is die lieve Malief wel eventjes uit haar sloef geschoten. ,,Lachen met mensen, zeggen dat ze stom zijn, dat wil ik niet meer horen. Iedereen gelooft wat hij wil, oké?'' Mijn hartediefje was op slag héél stil en mompelde nog iets van ,,sorrie''.
Wat later vroeg Kadoke1 zich hardop af hoe de Sint eigenlijk door die schouw geraakte. Ik heb geantwoord dat ik dat niet wist.
En nog wat later vertelt Lottepoes mij dat haar poetsvrouw in de ramadan is en dat die brave ziel het boekje met de blote geëpileerde bink op de cover* had omgedraaid. Ik heb toen een beetje gelachen maar zal het nooit meer doen.
*Voor het geval u Lottepoes verdenkt van bizar gedrag: de blote bink stond op de cover van het Nieuwsblad Magazine. (geef toe Vero, da's pas sluikreclame)
*En dus zal ik ook Groen Mieke niet uitlachen die zonder blikken of blozen in Volt verkondigde dat kennis als ,,1302'', de Holocaust, de eerste wereldoorlog of het Verdriet van België alleen maar nuttig is om mee te doen aan een kwis. (In onze huiskamer hebben we gebruld van ellende...)

Toerist in eigen land

Wij zijn met de Kadokes naar de zoo geweest. Met de trein. Met een zak vol regenkledij, twee bananen en met het vaste voornemen om te genieten. Laatste dinsdag van de zomervakantie, we waren duidelijk niet alleen met dat lumineuze idee. En toch.
Ik ga het niet hebben over de overvolle trein, het meer dan stampvolle zelfbedieningsrestaurant waar ik na een kwartier en met één ongerust Kadoke in mijn kielzog ben gaan lopen, en al evenmin over het geweldige terras van de Paon Royal waar ze na anderhalf uur wachten ontdekten dat ze onze bestelling vergeten waren.
We hebben wel met stijgende verbazing naar de Kadokes gekeken, de Meester en ik, hoe die gastjes geen zuchtje hebben geslaakt _ Kadoke2 zei na een uur wachten een beetje lachend ,,wij hebben dat ook met mama en papa voorgehad Malief, toen het briefje van de kelner was weggevlogen''_ met smaak als troostprijs een broodje gezond hebben binnengespeeld terwijl aan de tafel naast ons de frieten, de vleeskroketten en de mayonaise van de tafel dropen terwijl de oma-van-dienst met armenvol speelgoeddieren uit de souvenirshop de sfeer probeerde te redden. Onze Kadokes zaten een fruitsapje te tutteren en doodden de tijd met een klein puzzeltje-van-de-minute-maid dat ze op de duur ondersteboven en achterstevoren probeerden op te lossen. Eén keer ,,ik heb nu wel een beetje honger'' en toen was het al twee uur... en als enige troostprijs mochten ze twee keer heen en weer naar de fontein lopen om te tonen hoe rap ze dat konden.
Ondertussen zag ik kinderen krijsen bij de hippo's waar ze nochtans beleefd vragen om stil te zijn in de galmende ruimte, werden junglegeluiden gebruld bij de tijgers, panters, leeuwen en keihard gerammeld tegen een glazen wand waar je gevraagd wordt om dat niet te doen. De ma's en pa's en oma's en opa's stonden er bij en keken er naar. Jawel, wij moesten wel voorlezen wat op de plaatjes stond en ze lachten ons een beetje uit omdat we een paar keer de weg naar de beren kwijt waren.
En toen we om vier uur vroegen of ze nog eens rond wilden lopen of gewoon naar de trein werd het de trein. En thuis gingen ze meteen een overval op een geldtransport naspelen met al de dieren uit hun Playmobil als toeschouwers...
Vandaag hebben ze al drie dagen eerste leerjaar achter de rug. Kadoke2 vertelt wat meewarig over ,,de kleuters'' en dat ze vanaf november niet meer in de zandbak mogen spelen. Want dan zal ze wel kunnen lezen.
Of het wel allemaal zo interessant zal zijn, vraag ik mij stillekes af. Zeker dat ze mij dan niet langer zal komen alarmeren na een toiletbezoek in een restaurant. Stel je voor, daar hing een papier en ze kon het niet lezen en dus durfde ze niet doortrekken. Misschien mocht dat niet. ..
Vanaf november zal ze weten dat ze haar maandverband niet in het toilet mag gooien.
***En geloof vooral niet dat het dutskes zijn, daarstraks was het hier bijna haarkepluk omdat Kadoke2 als een volleerde cheftut wou tonen wat er allemaal in de schooltas van haar broer stak.
**Voor één keer heb ik de imprimatur van de Meester (die deze blog anders nooit leest). Ik moest er nog bij zeggen dat het een van de mooiste dagen van deze vakantie was...

Kadokestijd

,,Wat zei Kadoke 1 ook weer toen we...'' en ,,Kadoke 2 was niet te schatten toen ze ...''. Dat is dus het soort conversaties dat dezer dagen tussen Meester en Malief over en weer gaan. Tien dagen met onze Kadokes aan zee, twee dagen terug thuis en we zitten ons al een beetje op te fretten van heimwee. Om het eens plastisch te zeggen. En dat ik verdorie geen nota's heb genomen toen ze ons tot tranen toe deden lachen.
God ja, af en toe dacht ik aan mijn tijd van monitrice in De Haan waar ik zeven mannekens van zes tot tien onder mijn hoede had. Kadoke 2 kan dat in haar eentje spelen. Gelukkig is ze geen ochtendmens _ zei ze zelf tijdens een vader-en moederkesspel met Kadoke1_ en duurt het tot na het ontbijt voor de verzoeknummers aankomen.
_Malief gaan we nu bloemen maken(Jommeke voorlezen, een verhaaltje verzinnen?)
_ Malief is het zo goed als ik het papier verfrommel?
_Malief wil je mij helpen met de plakband (met de schaar, met de letters, met de plakkers, met de zeepbellen, met de schelpskes...)
_ Malief mag ik je helpen met wortels schrapen, ruiten wassen, planten gieten, tas dragen...)
_Malief ik kan niet slapen, ik heb warm (dorst, plassen, geen vaak, mijn buik kriebelt, mijn staartjes zijn los gekomen, hier is mijn haarband...)
En als ik dan toch even in mijn krant duik...
_Malief, Kadoke1 wil niet dat ik hem help bij zijn Playmobil (zijn plakkers, autootjes, bouwwerk)
Maar wat een heerlijkheid zoals ik haar als een mini-Kalamity door de golven zag duiken, zonder een spatje watervrees en grote slokken zout water wegslikte. Of zoals Kadoke1 met het ontroerende vertrouwen van een kind zich tegen mij nestelde en we samen de golven ,,braken''. Ik heb gejoeld als een schoolmeisje, echt waar, terwijl Meester met een stapeltje handdoeken in de branding een wereldrecord ,,geduld met Malief en kinderen'' vestigde.
Ondertussen besef ik dat ik dat met mijn eigen kinderen nooit heb gedaan, druk doende als ik was met een laagje zonnebruin te kweken en teveel menselijk opzicht om onnozel te doen.
Nu moet ik dringend een mailtje sturen naar een collegaatje van de Knack die deze week in een column oppert dat ze toch zo graag werkt en of ze nu een slechte mama is. Sofietje, wat je nu mist kun je later echt nog inhalen...

Bomama en de 47

,,Toch goed dat ons Lottepoes weer een vriend heeft hé'. Zo alleen is toch niet alles.''' verzucht Bomama. 't Is een goei die het zegt. Al weduwe sinds haar 56ste en nogal wat kandidaat-vervangers voor het Meesterke wandelen gestuurd. De nieuwe aspirant kleinzoon heeft bij haar de naam 47 gekregen.
Voor u begint te grijnzen: 47 is niet de 47ste, ook niet zijn leeftijd en ook niet ,,de tram die naar Neder-Over-Heembeek ging'', maar gewoon zijn schoenmaat. En dat vind Bomama een straf nummer.
,,'t Zal wel ne grote zijn zeker'', opperde ze een tijdje geleden toen Lottepoes haar had verteld dat ze met een vriend schoenen ging kopen en dat het zo moeilijk was gezien de schoenmaat.
Sindsdien is het dus 47 voor en na. ,,Ja 47 ging kamperen _hoe heet hij nu weeral, ge weet wie ik bedoel hé _ en zij ging niet mee omdat er geen water en geen toilet was...'' Arme Lottepoes: mij had ze verteld dat Bomama toch niet meer zo goed hoort. Neen zeker: de volgende dag kreeg ik het hele verhaal. Want wat kun je in een rusthuis nu anders vertellen dan het nieuws van het vorige bezoek?
En dan tot slot: ,,Zal ik 47- ge- weet- wel binnenkort eens zien. Allez, inspecteren gelijk ze zeggen?'' Als je bijna 89 bent is er niet veel tijd te verliezen...

Verhalen van de stad (niet van Maupin)

Mja, er zitten witte streepjes tussen mijn vingers, ik heb dus een Grieks kleurtje. Geen peperkoek en al helemaal niet kak-bruin, zoals Kalamity de stoofschotels uit het solarium zo mooi kan omschrijven. Terug uit Santorini waar ik met Lottepoes een kwasi perfect duo vormde, een beetje lazy and happy, ken je dat? Het behangpapier op mijn pc is een dobberende ma-lief in een turkooiskleurig watertje, Meester _ alleen en zeer eenzaam achtergebleven_ kreeg er zowaar een schokje van. En gaf daarna grif toe dat ik zoiets in Oostduinkerke alleen kan beleven om zeven uur 's morgens. Ja, met een straalkacheltje op de oever, allicht....
En dan ga je naar het stadspark om nog wat na te genieten van de zon die in mijn stadstuintje maar heel magertjes schijnt. Altijd veel dames met grijze permanent en luide commentaar, maar nu zat ik naast een koppeltje in wording. Voor alle duidelijkheid, ik ga daar niet ,,afluisteren'', maar een boek lezen. En hoezeer ik ook probeerde de nieuwste van Kate Atkinson te savoereren, het koppel-in-de-blok had het over diepzinnige problemen. Eerst hoorde ik alleen maar het grietje, pakweg zestien te oordelen naar de studievakken. Cool, neig (schrijf je dat nu met ei of ij?) vet, smerig kutwijf, vette klootzak, ahum, ahum. Tja, dan ga je toch luisteren. ,,Wette, als mijn ma vraagt Maaike wilde eens eten hale dan zeg ik nee, kzen te lui en dan wordt ze kwaad en vantijd slaagt ze mij (Noot van de auteur, ze bedoelt slaat van het werkwoord muilpeer geven) en dan spreekt ze een week niet tegen mij en wette, daar kick ik op hé, echt daar kick ik op...'' Zwzwzwzw (de jongen is duidelijk beter opgevoed) en dan zij weer: ,,maar ik zen oek kei-lui eh en nu zauk de wet van Archimedes moeten blokken maar da ga ni want ik hem het ni just opgeschreven, nee shit joeng, ik ken daar allemaal niks van en ik was toen in een depressie en zo en dan was ik ineens verliefd op ***** maar daar was geen klote aan en ...ja echt man. Ja, da was omdak in een depressie was eh? Wette wa mijnen droom is, gelak gij op een podium staan en dansen en dan 1000 gasten van 15 jaar die mij bewonderen hé. (...) Ma nee, ik kan geen muziek, ik hem geen talent en dabij ik zen te lui om da te leren.(...) Ah ja, misschien zo met nen triangel? Echt? Allez seg, das vet man...''
Toen bedacht ik dat dit grietje een gepast cadeau was voor die bomma uit het vorige verhaal...
En ik ben weggewandeld om zelf niet in een diepe depressie te sukkelen...