Wat vooraf ging is lang geleden: een neefje dat in de lift met zijn armpje tussen de voorbijzoemende verdiepingen klem geraakte en op die manier in het ziekenhuis belandde.
Een horror-story om roekeloze kleinkinderen af te schrikken, dachten we zo. Ondertussen is het slachtoffertje van meer dan een kwart eeuw geleden uitgegroeid tot de ruim 1m90 lange bink van de familie, maar lang een item waarmee we de Kadokes ,,Thuis aan zee'' op de gevaren van de zoemende kooi mochten wijzen. Ze hebben het bij manier van spreken met de papfles binnen gekregen: afblijven! Weet ge wel wat er zo met ,,pieterkeherte'' gebeurde? Jaaahaa Malief! Maar wij kennen die niet he?
Ondertussen kennen ze het familielid wel maar gezien de florissante afmetingen van de bink maakt het verhaal al lang geen indruk meer. Tot zover de familiesaga.
Gisteren heeft Kadoke2 een mini ,,pieterkeherte'' gedaan: met handje tussen de slaapkamerdeur, net aan de scharnier en volgens onze verslaggeefster ter plaatse een bloedende jaap van jewelste. Er zijn een dokter, een ziekenhuis, foto's, een verdovende spuit en vier hechtingen aan te pas gekomen. ,,Hoe dikwijls zeg ik niet dat ze moeten oppassen'' jammert de Meester (die destijds Lottepoes haar duimpje tussen een autodeur knalde, gelukkig was het toen nog een Simca...)
Deze namiddag stond Kadoke2 met ingepakte pink als haar lichtjes opgefokte zelve op het toneel: een projectvoorstelling met als thema ,,humor'', wat ze voor geen geld wou missen. Ze speelde heel overtuigend hoe ze zichzelf met een jongleerballetje knock-out gooide. En omdat het 1 april was dacht iedereen dat het indrukwekkend verbonden pinkske ook een mopje was. Niet dus: een ,,pieterkeherte'' als het ware. Kadoke1 heeft ondertussen ook zijn bijdrage geleverd met de gevleugelde uitspraak: ,,En ik zal uw clini-clown zijn...''
donderdag 1 april 2010
dinsdag 30 maart 2010
De jeugd van tegenwoordig (*)
Dinsdagochtend, chaos aan de ontbijttafel waar Kadoke1 een nieuwe mix van yoghurt, honig, gepofte tarwe, banaan, confituur en chocoladekorreltjes uitprobeert met één hand, een (nat) theezakje rondzwiept met de andere hand en ondertussen zijn zus ervan overtuigt dat zijn combinatie hémels is. Zij zweert dan weer bij thee met véél citroen, yoghurt, kiwi, gepofte tarwe en huisgemaakte confituur-van-Marja-van-de-procureur. Geweldig joh! Daarna nog een boterham, vaneigens, en ja, bij de schoolboterhammen mogen druifjes.
Of ik misschien ook nog rap een sleutelhanger voor de juf kan maken zodat ze haar niet vergeet in de Paasvakantie. Die sleutelhanger is in feite een te kort armbandje in vlechtwerk, de andere vier heb ik gisteravond samen met haar (zij koos de kleuren en zei hoe het moest!) in elkaar geknutseld. Enfin, om kort te gaan, terwijl Kadoke2 haar bord leeg lepelt knoop ik nieuwe ,,armbandjes'' en verhuis ik de oude (gekregen bij kleren van Fred en Ginger, Malief...) naar haar andere arm. En begint zij te zingen. Ik vertel er wel bij dat onze radio niet aan staat, ze vinden JoeFM dikke zaag.
,,I want to start you up'' kweelt de achtjarige. ,,Ha, dat is Engels'' veinst deze onnozele. Is dat misschien Ramstein'' ( 't schijnt dat het de lievelingsgroep is van Kadoke1?) Gelach op alle banken. Maar nee, dat is geen Engels, want het gaat ook van (en nu moet ik even parafraseren)
,,ik maak je nat, ik maak je klaar, dat gaat zo de hele nacht....'' Met een air van ,,dat is toch nederlands hé?'' En de groep heet ,,De jeugd van tegenwoordig'' Kent ge dat niet? Dat staat in de cd van De Afrekening en Kadoke 1 vindt dat geweldig.''
Ik ben wijselijk over dEUS begonnen en dat die toch ook in het Engels zingt, maar eerlijk gezegd stond ik met mijn mond vol tanden. Studio Brussel en achtjarigen die schunnige teksten zingen maar het zelf niet weten? Tja, ,, Oma's aan de top'', dat had ik van dit pientere stel ook niet verwacht...
(*)Ik heb er geen flauw idee van of die fraaie tekst van genoemde popgroep is of hoe ik Ramstein moet spellen, ik hou mij aan veelkleurige armbandjes vlechten...
Of ik misschien ook nog rap een sleutelhanger voor de juf kan maken zodat ze haar niet vergeet in de Paasvakantie. Die sleutelhanger is in feite een te kort armbandje in vlechtwerk, de andere vier heb ik gisteravond samen met haar (zij koos de kleuren en zei hoe het moest!) in elkaar geknutseld. Enfin, om kort te gaan, terwijl Kadoke2 haar bord leeg lepelt knoop ik nieuwe ,,armbandjes'' en verhuis ik de oude (gekregen bij kleren van Fred en Ginger, Malief...) naar haar andere arm. En begint zij te zingen. Ik vertel er wel bij dat onze radio niet aan staat, ze vinden JoeFM dikke zaag.
,,I want to start you up'' kweelt de achtjarige. ,,Ha, dat is Engels'' veinst deze onnozele. Is dat misschien Ramstein'' ( 't schijnt dat het de lievelingsgroep is van Kadoke1?) Gelach op alle banken. Maar nee, dat is geen Engels, want het gaat ook van (en nu moet ik even parafraseren)
,,ik maak je nat, ik maak je klaar, dat gaat zo de hele nacht....'' Met een air van ,,dat is toch nederlands hé?'' En de groep heet ,,De jeugd van tegenwoordig'' Kent ge dat niet? Dat staat in de cd van De Afrekening en Kadoke 1 vindt dat geweldig.''
Ik ben wijselijk over dEUS begonnen en dat die toch ook in het Engels zingt, maar eerlijk gezegd stond ik met mijn mond vol tanden. Studio Brussel en achtjarigen die schunnige teksten zingen maar het zelf niet weten? Tja, ,, Oma's aan de top'', dat had ik van dit pientere stel ook niet verwacht...
(*)Ik heb er geen flauw idee van of die fraaie tekst van genoemde popgroep is of hoe ik Ramstein moet spellen, ik hou mij aan veelkleurige armbandjes vlechten...
maandag 29 maart 2010
Nieuws uit de hoofdstad...
Zondagmorgen halftien. ,,Alhouw? Tes é Pollà, ge wet wel, de keuchvraa van a ma! Leift ze nog? Allei seg, en oo aat es ze na? ''. Ik bespaar u het volgende halfuur waarop ik uitgebreid mocht horen hoe het met haar gesteld en gelegen was (al bekan draënseiveteg joar) en over haar zoon die al vijf jaar dood is (en da ze een mis ging loaten dohn) en de buurvrouw van ons ma in Brussel die geen nieuwjaarskaartje meer schrijft. ,,Wa zaa ze mankeire?''
Ha Pollà, tegen mij spreekt ze ook niet meer omdat we het huis aan (rijke) Turken verkocht hebben... ,,Oeieoei, da zaak oek ni geire hemme...''
Zondagnamiddag bij bomama. Ik mag een rijtje ,,de groeten'' doen maar ik begin bij Pollà omdat het ,,voor te lachen was''. ,,Ja, die kon nogal babbele eh? Ze gaat toch nie komme zeker?''
Dan doe ik de groeten uit Veltem en Meerbeek en ze luistert gretig naar het nieuws. Want ja, tante Veltem had wel 's morgens gebeld maar ze had alleen iets verstaan over een half uur. En al die bezoeken had ik allemaal met mijn nieuwe auto gedaan? ,,Ik heb hem nog niet gezien hé?'' probeert ze weifelend? ,,Komaan moeder, ge hebt nog gezegd dat het mijn plak niet was...'' Ze glundert.,,Ja, want gij had SM hé...(*)''
En we lachen nog wat met de verhalen van Pollà en hare petanque en ik zeg natuurlijk niet hoe ze naar haar informeerde. En ook niet dat ik de aanvechting heb doorstaan om aan Pollà te vragen:,,Leift aave vent nog?'' Eerlijk gezegd interesseert het mij niet. Maar als ze naast mij moest komen wonen dan ging ik verhuizen...
(*) Toen de beruchte rechter de SM in de actualiteit bracht heb ik op de parking van mijn toenmalige werkgever meer dan eens mogen horen ,,ah ja, gij zijt uit Mechelen hé?''
Ha Pollà, tegen mij spreekt ze ook niet meer omdat we het huis aan (rijke) Turken verkocht hebben... ,,Oeieoei, da zaak oek ni geire hemme...''
Zondagnamiddag bij bomama. Ik mag een rijtje ,,de groeten'' doen maar ik begin bij Pollà omdat het ,,voor te lachen was''. ,,Ja, die kon nogal babbele eh? Ze gaat toch nie komme zeker?''
Dan doe ik de groeten uit Veltem en Meerbeek en ze luistert gretig naar het nieuws. Want ja, tante Veltem had wel 's morgens gebeld maar ze had alleen iets verstaan over een half uur. En al die bezoeken had ik allemaal met mijn nieuwe auto gedaan? ,,Ik heb hem nog niet gezien hé?'' probeert ze weifelend? ,,Komaan moeder, ge hebt nog gezegd dat het mijn plak niet was...'' Ze glundert.,,Ja, want gij had SM hé...(*)''
En we lachen nog wat met de verhalen van Pollà en hare petanque en ik zeg natuurlijk niet hoe ze naar haar informeerde. En ook niet dat ik de aanvechting heb doorstaan om aan Pollà te vragen:,,Leift aave vent nog?'' Eerlijk gezegd interesseert het mij niet. Maar als ze naast mij moest komen wonen dan ging ik verhuizen...
(*) Toen de beruchte rechter de SM in de actualiteit bracht heb ik op de parking van mijn toenmalige werkgever meer dan eens mogen horen ,,ah ja, gij zijt uit Mechelen hé?''
vrijdag 5 maart 2010
Puberteit
Eergisteren heeft Kadoke2 mij haarfijn uitgelegd dat Bas_ de Beagle_ een beetje lastig is. En dat komt omdat hij in zijn puberteit is. Ha zo?
,,Ja Malief, dat komt omdat hij groot wordt en daar heeft hij last van en naar een restaurant kunnen we er voorlopig niet mee gaan hoor, ho neen,,. De festiviteiten voor hun achtste verjaardag hebben dus thuis plaats. Maar eerst geven ze zaterdag een fuif voor heel de klas, met Vlooike en Noot die dezer dagen ook jarig zijn. Ieder met zijn lief hé. Hallo?
Kadoke2 is in vorm en legt uit. Noot ja, dat is haar lief. Ik moet het wel omgekeerd zeggen hé. En Vlooike, da's nog altijd het lief van Kadoke1, dat weet ik toch nog?
Ja schat, dat weet ik nog. En of Kadoke1 nog eens op mijn schoot komt zitten terwijl hij er nog op kan? Niet dat ik krimp, hij groeit als kool. Ik moet het geen twee keer vragen, armen rond mijn nek en knuffelen maar. Een jongen die graag knuffelt en er bovendien nog uitziet als een mini-Brad Pitt, wat een cadeau! ,,Zeg jongen, als ge niet meer op mijn schoot geraakt, dan mag ik later toch op uw schoot hé?'' En hij mompelt in mijn hals: ,,Als ge dat wilt...''
Het nieuws begint en zij blijven in de kleine living omdat er toch geen leuk nieuws is en er nog wat aan de Knexx, de kraan en de studio Malief* moet geknutseld worden. Er wordt heel hard gegiecheld en onnozel gedaan zodat ik toch iets moet vragen voor ik naar het nieuws ga kijken:,,Zeg, jongens, zijn jullie ook in de puberteit?'' En Kadoke2, zonder verpinken :,,Gewoon negeren...''
*Studio Malief (in navolging van Studio 100) gekreëerd door de Kadokes waarbij Malief de hoofdrol speelt als een playmobilvrouwtje op krukken die allerlei avonturen beleeft en volgens hun fantazie niet van de snuggerste is...
,,Ja Malief, dat komt omdat hij groot wordt en daar heeft hij last van en naar een restaurant kunnen we er voorlopig niet mee gaan hoor, ho neen,,. De festiviteiten voor hun achtste verjaardag hebben dus thuis plaats. Maar eerst geven ze zaterdag een fuif voor heel de klas, met Vlooike en Noot die dezer dagen ook jarig zijn. Ieder met zijn lief hé. Hallo?
Kadoke2 is in vorm en legt uit. Noot ja, dat is haar lief. Ik moet het wel omgekeerd zeggen hé. En Vlooike, da's nog altijd het lief van Kadoke1, dat weet ik toch nog?
Ja schat, dat weet ik nog. En of Kadoke1 nog eens op mijn schoot komt zitten terwijl hij er nog op kan? Niet dat ik krimp, hij groeit als kool. Ik moet het geen twee keer vragen, armen rond mijn nek en knuffelen maar. Een jongen die graag knuffelt en er bovendien nog uitziet als een mini-Brad Pitt, wat een cadeau! ,,Zeg jongen, als ge niet meer op mijn schoot geraakt, dan mag ik later toch op uw schoot hé?'' En hij mompelt in mijn hals: ,,Als ge dat wilt...''
Het nieuws begint en zij blijven in de kleine living omdat er toch geen leuk nieuws is en er nog wat aan de Knexx, de kraan en de studio Malief* moet geknutseld worden. Er wordt heel hard gegiecheld en onnozel gedaan zodat ik toch iets moet vragen voor ik naar het nieuws ga kijken:,,Zeg, jongens, zijn jullie ook in de puberteit?'' En Kadoke2, zonder verpinken :,,Gewoon negeren...''
*Studio Malief (in navolging van Studio 100) gekreëerd door de Kadokes waarbij Malief de hoofdrol speelt als een playmobilvrouwtje op krukken die allerlei avonturen beleeft en volgens hun fantazie niet van de snuggerste is...
dinsdag 16 februari 2010
Ipik ziepie upu grapaag...
Weer zoveel gelachen dat de tranen uit mijn ogen bolden. En zo onnozel gedaan dat het nauwelijks te beschrijven valt. Ik zal u dus niet vervelen met de Kadoke2-versie van de Ketnet-shake die ik met haar moet oefenen (dan kun je eens goed lachen Malief...). Ze zijn nu bijna acht en ik ben er nog altijd stekezot van. Ook en vooral in de serieuze dingen. Want van hun ernst en puurheid krijg ik ook de tranen in de ogen...
Om te beginnen gisteren met hen naar de bibliotheek. Omdat ze opdracht hadden er een strip-arme week van te maken (en er hier een paar honderd strips rondslingeren) en het Ketnet-gebeuren moest beperkt blijven tot twee programma's. Het was van 1982 geleden dat ik in dat heilige der heiligen was geweest (gezien op de bib-kaart van de Meester) omdat ik ook nooit om een pak lectuur verlegen zit.
,,Malief, geef onze kaartjes maar, daar is de jeugdbibliotheek, de kant voor de volwassenen is langs daar. Het kan wel even duren hoor...'' Toen heb ik mij in één moeite maar ingeschreven en meteen een rush in de rekken gemaakt. Na een tijdje begon ik mij toch zorgen te maken om de Kadokes en ging ik eens piepen. Geen vuiltje aan de lucht: ze waren hun Geronimo's al aan het verslinden. Klap op de vuurpijl: onze toch wel loodzware tas hebben ze samen naar huis gesleept.
Kadoke1, die 's morgens bij de smoelsmid twee melktandjes was kwijt geraakt, wou dan toch wat gaan Ketnetten. Het waren liedjes. ,,Dat mag niet van mama'' zei de zus streng en ze nam een boek om vooral niet betrapt te worden op ongehoorzaamheid. Zijn excuus was anders ook goed gevonden:,,maar ik weet niet wanneer XYZ (ik had van de namen nooit gehoord) komt en nu zit ik te wachten...''
We gingen kaarten. Meester stelde een potje ,,Liegen'' voor. Terwijl ik een paar mailtjes checkte kon ik het spel volgen. ,,Als je wint krijg je een pony!'' (Uh? net zijn vader, die beloofde de kleinkinderen ook zo'n fantazierijke cadeaus). Op een bepaald ogenblik hoor ik Kadoke2 zeggen dat hij aan de stal mag beginnen! Gelukkig was er toen Ketnet en fluisterde de Meester mij toe dat hij op de duur was gaan valsspelen. Vandaag heb ik met haar gespeeld voor een rugmassage voor Kadoke, en dertig zoentjes en 20 knuffels voor mij. Kortom, ik win in ieder geval.In bad heb ik haar met plezier de ,,rugmassage'' gegeven. En hebben we giechelend geoefend met de P-taal, een zottigheid waarmee we als Chiro-meisjes op Expo58 de buitenlandse bezoekers deden fronsen.
Giechelig en warm zitten ze 's avonds met natte haren aan tafel, Kadoke2 met een witte handdoek rond haar hoofd. En oefenen we nog wat P-taal. Dat wil zeggen: zus leert en broer probeert te ontcijferen. ,,Ipik bepen...???'' Behulpzaam fluister ik ,,Lepenapa''. ,,Nee Malief, ipik bepen Marokkaan'' ,,Ha ja, mijn hoofdoek?''
Ons moeder zou zeggen: in onzen tijd was dat,, precies ons lievrouwke''.
Om te beginnen gisteren met hen naar de bibliotheek. Omdat ze opdracht hadden er een strip-arme week van te maken (en er hier een paar honderd strips rondslingeren) en het Ketnet-gebeuren moest beperkt blijven tot twee programma's. Het was van 1982 geleden dat ik in dat heilige der heiligen was geweest (gezien op de bib-kaart van de Meester) omdat ik ook nooit om een pak lectuur verlegen zit.
,,Malief, geef onze kaartjes maar, daar is de jeugdbibliotheek, de kant voor de volwassenen is langs daar. Het kan wel even duren hoor...'' Toen heb ik mij in één moeite maar ingeschreven en meteen een rush in de rekken gemaakt. Na een tijdje begon ik mij toch zorgen te maken om de Kadokes en ging ik eens piepen. Geen vuiltje aan de lucht: ze waren hun Geronimo's al aan het verslinden. Klap op de vuurpijl: onze toch wel loodzware tas hebben ze samen naar huis gesleept.
Kadoke1, die 's morgens bij de smoelsmid twee melktandjes was kwijt geraakt, wou dan toch wat gaan Ketnetten. Het waren liedjes. ,,Dat mag niet van mama'' zei de zus streng en ze nam een boek om vooral niet betrapt te worden op ongehoorzaamheid. Zijn excuus was anders ook goed gevonden:,,maar ik weet niet wanneer XYZ (ik had van de namen nooit gehoord) komt en nu zit ik te wachten...''
We gingen kaarten. Meester stelde een potje ,,Liegen'' voor. Terwijl ik een paar mailtjes checkte kon ik het spel volgen. ,,Als je wint krijg je een pony!'' (Uh? net zijn vader, die beloofde de kleinkinderen ook zo'n fantazierijke cadeaus). Op een bepaald ogenblik hoor ik Kadoke2 zeggen dat hij aan de stal mag beginnen! Gelukkig was er toen Ketnet en fluisterde de Meester mij toe dat hij op de duur was gaan valsspelen. Vandaag heb ik met haar gespeeld voor een rugmassage voor Kadoke, en dertig zoentjes en 20 knuffels voor mij. Kortom, ik win in ieder geval.In bad heb ik haar met plezier de ,,rugmassage'' gegeven. En hebben we giechelend geoefend met de P-taal, een zottigheid waarmee we als Chiro-meisjes op Expo58 de buitenlandse bezoekers deden fronsen.
Giechelig en warm zitten ze 's avonds met natte haren aan tafel, Kadoke2 met een witte handdoek rond haar hoofd. En oefenen we nog wat P-taal. Dat wil zeggen: zus leert en broer probeert te ontcijferen. ,,Ipik bepen...???'' Behulpzaam fluister ik ,,Lepenapa''. ,,Nee Malief, ipik bepen Marokkaan'' ,,Ha ja, mijn hoofdoek?''
Ons moeder zou zeggen: in onzen tijd was dat,, precies ons lievrouwke''.
zondag 14 februari 2010
Van onze verslaggeefster(*)
Een goed voornemen dat ik sinds kort via deze blog realiseer: voortaan begraaf ik de Meester na elk home-bezoek niet langer onder een vracht straffe bomama-verhalen. Ik poot ze in deze blog. En dat lucht ook op...Opgedragen aan nichtje Tanjel die mij vorige week zei dat ze er na een home-bezoek soms ook de ,,ritantik'' van krijgt. Een goede verstaander...
En wat hebben we vandaag geleerd Piet? (pardon, Malief)
Ten eerste: doe geen moeite meer om alles haarfijn (en zeer luid) uit te leggen. Lach liever als ze iets vertelt wat pertinent onwaar, verkeerd begrepen, compleet uit de lucht gegrepen voor serieus wordt verteld. Voorbeeld: denkt ge dat ze hier doen wat ik vraag? Gij zij goe gij...
Ten tweede: probeer haar niet te overtuigen dat al die andere madammekes precies doen zoals zij: lachen met hun lotgenoten. Voorbeeld: Make, zeg aan de kapper dat ze uw haar niet in een bros moet snijden. Dat trekt op niks. Haar reactie: ,,en wie knipt uw haar, dat staat vanachter ook omhoog''. Of ,,Ik ga uw stoel wat verschuiven, ik kan niet door'' en zij ,,ge zou beter wa vermagere...''..
Ten derde: voortaan doe ik zoals zij en doe mijn ogen toe als ik haar kom bezoeken. Voorbeeld: ,,och zijt ge daar, ik ging juist slapen''
Ten vierde: vermijdt alle discussie over teveel eten, teveel drinken en pfff dat is hier veel te warm (of, brrrr dat is hier zoooo koud). Voorbeeld: Van een flesje orangina geef ik direct de helft aan een ander madammeke, als ze naar het toilet gaat doe ik even het raam open...
Ten vijfde: als ze zegt: ik doe niet mee met carnaval, ik zen geen twintig jaar meer zenne, wordt het compromis dat ze zal doen wat Orsi(**)zegt. Voorbeeld: anders klaagt ze wel dat ze van heel de dag geen mens ziet...Eigenlijk is de uitleg eenvoudig: de buurvrouw waarmee ze vorig jaar op de caranvalsfoto stond is ondertussen overleden.
En terwijl ik dat zo neerklets komen de schuldgevoelens weer naar boven. Want wat riep ze weer terwijl Ik naar het toilet ging? Dat ik zoveel lawijt maak...
(*)Woord dat eind jaren vijftig uitgevonden werd door een vrouwelijke collega om de buitenwereld te laten weten dat achter TS een vrouw zat.
(**)Orsi is een leuke animatrice die een boon heeft voor ons bomama.
PS. En morgen komen de Kadokes en dinsdag ook, en donderdag ook en vrijdag ook en ze blijven ook twee keer slapen en ik ga weer veel knuffels en kussen krijgen. Wat zou ik nog klagen?
En wat hebben we vandaag geleerd Piet? (pardon, Malief)
Ten eerste: doe geen moeite meer om alles haarfijn (en zeer luid) uit te leggen. Lach liever als ze iets vertelt wat pertinent onwaar, verkeerd begrepen, compleet uit de lucht gegrepen voor serieus wordt verteld. Voorbeeld: denkt ge dat ze hier doen wat ik vraag? Gij zij goe gij...
Ten tweede: probeer haar niet te overtuigen dat al die andere madammekes precies doen zoals zij: lachen met hun lotgenoten. Voorbeeld: Make, zeg aan de kapper dat ze uw haar niet in een bros moet snijden. Dat trekt op niks. Haar reactie: ,,en wie knipt uw haar, dat staat vanachter ook omhoog''. Of ,,Ik ga uw stoel wat verschuiven, ik kan niet door'' en zij ,,ge zou beter wa vermagere...''..
Ten derde: voortaan doe ik zoals zij en doe mijn ogen toe als ik haar kom bezoeken. Voorbeeld: ,,och zijt ge daar, ik ging juist slapen''
Ten vierde: vermijdt alle discussie over teveel eten, teveel drinken en pfff dat is hier veel te warm (of, brrrr dat is hier zoooo koud). Voorbeeld: Van een flesje orangina geef ik direct de helft aan een ander madammeke, als ze naar het toilet gaat doe ik even het raam open...
Ten vijfde: als ze zegt: ik doe niet mee met carnaval, ik zen geen twintig jaar meer zenne, wordt het compromis dat ze zal doen wat Orsi(**)zegt. Voorbeeld: anders klaagt ze wel dat ze van heel de dag geen mens ziet...Eigenlijk is de uitleg eenvoudig: de buurvrouw waarmee ze vorig jaar op de caranvalsfoto stond is ondertussen overleden.
En terwijl ik dat zo neerklets komen de schuldgevoelens weer naar boven. Want wat riep ze weer terwijl Ik naar het toilet ging? Dat ik zoveel lawijt maak...
(*)Woord dat eind jaren vijftig uitgevonden werd door een vrouwelijke collega om de buitenwereld te laten weten dat achter TS een vrouw zat.
(**)Orsi is een leuke animatrice die een boon heeft voor ons bomama.
PS. En morgen komen de Kadokes en dinsdag ook, en donderdag ook en vrijdag ook en ze blijven ook twee keer slapen en ik ga weer veel knuffels en kussen krijgen. Wat zou ik nog klagen?
donderdag 4 februari 2010
De Ritantik...
De Brusselse taal is wonderzoet. Of toch: je moeders' taal. Ik was de uitdrukking helemaal vergeten, en gisterennamiddag glipte ze ineens uit mijn mond. Ons moeder had de ritantik...
Scènes uit het leven van een negentigjarige. Als ik haar genen heb geërfd _ en die van haar moeder_ dan staat het mij misschien ook nog te wachten. Ondertussen heb ik vooral medelijden met haar. En niet altijd evenveel geduld.
Het begon allemaal met ,,een operatieke''. Een vervelende bobbel op haar hals die de huisarts probeert in te tomen. Woensdagmorgen dus ook. Als ik binnenstap hoor ik een dreinend stemgeluid, als een kind dat niet in slaap geraakt. ,,Wel?Wat is er aan de hand?'' En jawel hoor: ,,Ziek, ziek, en zier zier en den doktoor en zier en ik zén nie goed hé''. Ogen toe en kreunen. Ik voel mijn tikker een slag overslaan, sta op punt om de dokter op zijn (stiekem gekregen ) gsm te bellen(*) maar ga toch eerst wat informeren. De verpleging weet er van: er is een stukje uit het bolleke gehaald. Maar ze is vanmiddag toch gaan eten en ze heeft niets gezegd?
Volgend bedrijf: ,,Make, ge hebt de verpleegster niet gezegd dat ge pijn hebt? '' Nee, eigenlijk was het geen zeer, maar ziek, ziek, zo ziek. En dat had ze aan Jeanneke gezegd, de tafelgenote. Want iemand anders ziet ze niet...(en die had gevraagd of ze naar de kliniek was geweest want afijn, een operaase. Wel ja, en paniek, paniek natuurlijk. Was het eigenlijk wel een doktoor die het had gedaan?)
Volgend bedrijf: de verpleegster stapt binnen met pijnstiller. Nee, pijn had ze niet. Er wordt een bloeddrukmeter boven gehaald. Ze geeft de verpleegster aanwijzingen hoe ze het moet doen (sic) en waar ze gewoonlijk 12-8 heeft is het nu 16. (ik wil niet te nadrukkelijk kijken...)
Er komt al minder gekreun uit, ik krijg orders om die jas op een stoel te hangen. Terwijl de verpleegster op haar knieën naast haar zit en haar arm streelt steek ik een discours af over haar zenuwen en of ze nog wist hoe Meter vroeger... en als wij ons iets inbeelden dan voelen wij ons ziek zoals toen ik dacht dat ik appendicit had omdat een nichtje die operatie zo goed had beschreven en dat ik toen al in Leuven zat en dat het niks was. Er wordt wat gegrinnikt. En dat zij ons toch ook altijd moest geruststellen en dat het dan over was? De verpleegster staat recht, roept in haar oor dat ik een zeer wijze dochter ben (jaja) en verlaat het toneel...
'' Wat is die hier nu komen doen?'' vraagt ze nogal vrank. Ha ja, mijnen bloedruk. En ik begin te tetteren over Bas de Beagle en de loopwedstrijd van haar achterkleinkinderen en de groeten van Mona en die haar zuster en haar achterkleinzoon die voetbalwedstrijden arbitert. Ik slaag er in om hun verwantschap met Minneke te ,,vergeten''. En ze lacht en zegt ,,allez, da's goed''. Maar wa haddekik na? En dan floept het er uit ,,moeder, ge had de ritantik''. Ze begint smakelijk te lachen.
Een paar uur later wandelt ze (na enig aandringen) als een grote naar beneden. Maar alleen om een tas melk te drinken...
(*)Vorige week vertelde de huisarts mij nog dat zijn moeder hem twee keer na elkaar belde om dringend te komen voor buikpijn. En omdat ze zo aandrong ging hij dan maar en nam zijn kleindochter mee. Bij het zien van de kleindochter was de buikpijn over. Bij die gelegenheid gebruikte hij de uitdrukking ,,kloan joeng''. Gewoonlijk spreekt hij met mij A.N.
Scènes uit het leven van een negentigjarige. Als ik haar genen heb geërfd _ en die van haar moeder_ dan staat het mij misschien ook nog te wachten. Ondertussen heb ik vooral medelijden met haar. En niet altijd evenveel geduld.
Het begon allemaal met ,,een operatieke''. Een vervelende bobbel op haar hals die de huisarts probeert in te tomen. Woensdagmorgen dus ook. Als ik binnenstap hoor ik een dreinend stemgeluid, als een kind dat niet in slaap geraakt. ,,Wel?Wat is er aan de hand?'' En jawel hoor: ,,Ziek, ziek, en zier zier en den doktoor en zier en ik zén nie goed hé''. Ogen toe en kreunen. Ik voel mijn tikker een slag overslaan, sta op punt om de dokter op zijn (stiekem gekregen ) gsm te bellen(*) maar ga toch eerst wat informeren. De verpleging weet er van: er is een stukje uit het bolleke gehaald. Maar ze is vanmiddag toch gaan eten en ze heeft niets gezegd?
Volgend bedrijf: ,,Make, ge hebt de verpleegster niet gezegd dat ge pijn hebt? '' Nee, eigenlijk was het geen zeer, maar ziek, ziek, zo ziek. En dat had ze aan Jeanneke gezegd, de tafelgenote. Want iemand anders ziet ze niet...(en die had gevraagd of ze naar de kliniek was geweest want afijn, een operaase. Wel ja, en paniek, paniek natuurlijk. Was het eigenlijk wel een doktoor die het had gedaan?)
Volgend bedrijf: de verpleegster stapt binnen met pijnstiller. Nee, pijn had ze niet. Er wordt een bloeddrukmeter boven gehaald. Ze geeft de verpleegster aanwijzingen hoe ze het moet doen (sic) en waar ze gewoonlijk 12-8 heeft is het nu 16. (ik wil niet te nadrukkelijk kijken...)
Er komt al minder gekreun uit, ik krijg orders om die jas op een stoel te hangen. Terwijl de verpleegster op haar knieën naast haar zit en haar arm streelt steek ik een discours af over haar zenuwen en of ze nog wist hoe Meter vroeger... en als wij ons iets inbeelden dan voelen wij ons ziek zoals toen ik dacht dat ik appendicit had omdat een nichtje die operatie zo goed had beschreven en dat ik toen al in Leuven zat en dat het niks was. Er wordt wat gegrinnikt. En dat zij ons toch ook altijd moest geruststellen en dat het dan over was? De verpleegster staat recht, roept in haar oor dat ik een zeer wijze dochter ben (jaja) en verlaat het toneel...
'' Wat is die hier nu komen doen?'' vraagt ze nogal vrank. Ha ja, mijnen bloedruk. En ik begin te tetteren over Bas de Beagle en de loopwedstrijd van haar achterkleinkinderen en de groeten van Mona en die haar zuster en haar achterkleinzoon die voetbalwedstrijden arbitert. Ik slaag er in om hun verwantschap met Minneke te ,,vergeten''. En ze lacht en zegt ,,allez, da's goed''. Maar wa haddekik na? En dan floept het er uit ,,moeder, ge had de ritantik''. Ze begint smakelijk te lachen.
Een paar uur later wandelt ze (na enig aandringen) als een grote naar beneden. Maar alleen om een tas melk te drinken...
(*)Vorige week vertelde de huisarts mij nog dat zijn moeder hem twee keer na elkaar belde om dringend te komen voor buikpijn. En omdat ze zo aandrong ging hij dan maar en nam zijn kleindochter mee. Bij het zien van de kleindochter was de buikpijn over. Bij die gelegenheid gebruikte hij de uitdrukking ,,kloan joeng''. Gewoonlijk spreekt hij met mij A.N.
Abonneren op:
Posts (Atom)
