Morgen gaan we naar de ,,afscheidsviering'' van Griet. Vroeger zou ik ,,begrafenis'' gezegd hebben maar sinds leeftijdgenoten rondom mij vallen als vliegen zoek ik adjectieven die iets zachter klinken. Griet(*) is een nicht van de Meester en in onze jonge jaren hebben we een stukje parcours samen afgelegd. Meer heeft Malief niet nodig om nog maar eens op Memory Lane te sukkelen...
Leuven, en Griet kwam naar de studenten TD op uitnodiging van mijn toenmalig lief, de Meester. Griet had heel mooie benen en een heel lelijk accent, eigen aan haar vaderstad. Later gingen we met Griet en Edward _ en dat was een kozijn van de Meester maar geen familie van Griet _ samen naar de film. Het gezelschap vond het niet erg om in het midden van een film binnen te stappen, en als de film weer begon en het eerste stuk ook bekeken was, weer buiten te stappen. Mensenlief, wat heb ik mij daaraan geërgerd. Geen wonder dat de Meester vandaag voor de televisie midden in een film zapt en op een ander kanaal_ midden in een film_ verder gaat. Thank God dat er ook nog boeken bestaan...
Nog wat memories: zaterdag naar Neil Diamond geweest. Enfin, naar zijn concert in Antwerpen. Bloedmooi en gelukkig heeft hij ,,Dear Father'' niet gezongen. Want toen ik die CD later thuis nog eens beluisterde was het net als 36 jaar geleden toen het meesterke zijn definitief afscheid vierde. Stoere Malief, die alleen weent als ze moet lachen, jawel.
Ondertussen weet ik dat muziek voor mij een emotionele bijklank heeft, herinneringen bovenhaalt die ik (bijna) vergeten was. En dat ze thuis meer impact hebben dan bij een optreden.
Dan denk ik aan Gilbert Becaud _ die tijdens zijn optreden te vaak naar de sigaret en de whisky greep_ of naar Julien Clerc die een grijze bink bleek. Thuis krijg ik kippenvel. Leonard Cohen zong hartverwarmend maar thuis word ik ontroerd.
Niet dat leeftijd er iets mee te maken heeft: het mooiste concert beleefde ik in Parijs waar een krasse Aznavour mij compleet van mijn sokken blies met ,,Hier encore'' en ,,Que c'est triste Venise''. Een jonge collega van een andere krant stond met zijn mond vol tanden omdat ik alle teksten kende. Heu ja, hij kende geen Frans. Hij had Aznavour in het Engels geïnterviewd.(**)
Toen ik enkele jaren later de hint kreeg dat ik gerust met brugpensioen kon gaan _ in mijn evaluatie stond dat ik dan wel de weg vond in Parijs, Londen en Milaan maar in Limburg verloren reed _ toen heb ik de (jonge) baas een stukje tekst van Aznavour gestuurd:
,,Il faut savoir quitter la table, lorsque l'amour est déservi, sans s'acrocher l'air pitoyable et sortir sans faire de bruit...''(***) Hij heeft niet geantwoord. Misschien snapte hij het niet.
(*) Ja Pezzeke, waar jij nog mee in ,,mijn'' suite liep...
(**) De jongeman in kwestie was een regio-redacteur die als beloning eens naar Parijs mocht. Nieuw soort journalistiek...
(***) Ik ben niet helemaal zeker van deze tekst maar hij bekt toch goed...
donderdag 9 juni 2011
dinsdag 31 mei 2011
,,Mijn hartje is geen wekker''...
Goh ja, het gebeurt weleens dat Malief haar hartediefjes streng toespreekt, zo met een foetertoontje, weetjewel. Want ik ben niet volmaakt, en de Kadokes gelukkig ook niet.
Maandag was het weer van dat: terwijl Kadoke2 examen voordracht aflegde in de Academie vertelde haar broer doodleuk dat ,,die boeken'' nu wel naar de bib moesten. Pardon? Het bleken exemplaren die ze begin mei ontleenden en de bibkaart vond hij ook niet meer. ,,'t Zal maar vijf cent of zo zijn Malief'' probeerde hij nog. Waarna de Malief-preek volgde over orde en alles verliezen enzovoort, ik kan ook een stukske zagen.
Om het goed te maken vertelde Kadoke1 mij uitgebreid over de beste voetballer van het land, de match Manchester-Barcelona en dat de Spanjaarden toch beter waren en of ik wist hoe die goal ging in de wedstrijd KV tegen Lierse? Awel.... (probeer dan maar serieus te blijven).
Kwart voor zes kwam Kadoke2 thuis: ,,grote onderscheiding''. Eerst had ze mij uitgelegd dat er ook nog onderscheiding en grootste was maar dat is hééél zeldzaam. ,,Ik praatte te rap zei de juf''.
,, Proficiat. Maar vertel eens hoe het zat met die map die je kwijt was voor je examen?'' (daar had ze mij in het weekend met tranen in haar stem over opgebeld) ,,Ho, die lag in de leraarskamer maar ik kende het...''
,,Vertel dan eens waar de bibliotheekkaarten zijn?'' ,,Oh, thuis. Ja, ik zou ook eens moeten gaan.''
(replay preek van Malief)
Er wordt tussendoor een morsgevecht met rietjes-in-de -Ice-tea gehouden. En alweer een preek van Malief. Ocharme, ik krijg zelf compassie met die schatjes.
Weer later kijken we naar de laatste aflevering van De weg naar Compostella, opgenomen omdat ze fan zijn van dat onderdeel van Man bijt hond. Na afloop gaat Kadoke2 knutselen en schrijven.
Ze komt terug met ,,een eigen geschreven gedicht''. Over de authenticiteit kan ik niet oordelen maar de lay-out is prachtig: een hart met daarin twee klokken. En de tekst:
,,Als je een klok bent tik je''
,,Ik tik ook. Maar ik ben geen klok''
,,Ik tik ook niet voor het uur''
,,Mijn hart (hier een hartje waar TIK op staat) tikt voor J O U.''
Later knutselde ze nog een vliegtuig voor papa. En toen had ze nog niet ontdekt dat ze haar zwempak vergeten was en hij dat vanmorgen naar school zou brengen....
Maandag was het weer van dat: terwijl Kadoke2 examen voordracht aflegde in de Academie vertelde haar broer doodleuk dat ,,die boeken'' nu wel naar de bib moesten. Pardon? Het bleken exemplaren die ze begin mei ontleenden en de bibkaart vond hij ook niet meer. ,,'t Zal maar vijf cent of zo zijn Malief'' probeerde hij nog. Waarna de Malief-preek volgde over orde en alles verliezen enzovoort, ik kan ook een stukske zagen.
Om het goed te maken vertelde Kadoke1 mij uitgebreid over de beste voetballer van het land, de match Manchester-Barcelona en dat de Spanjaarden toch beter waren en of ik wist hoe die goal ging in de wedstrijd KV tegen Lierse? Awel.... (probeer dan maar serieus te blijven).
Kwart voor zes kwam Kadoke2 thuis: ,,grote onderscheiding''. Eerst had ze mij uitgelegd dat er ook nog onderscheiding en grootste was maar dat is hééél zeldzaam. ,,Ik praatte te rap zei de juf''.
,, Proficiat. Maar vertel eens hoe het zat met die map die je kwijt was voor je examen?'' (daar had ze mij in het weekend met tranen in haar stem over opgebeld) ,,Ho, die lag in de leraarskamer maar ik kende het...''
,,Vertel dan eens waar de bibliotheekkaarten zijn?'' ,,Oh, thuis. Ja, ik zou ook eens moeten gaan.''
(replay preek van Malief)
Er wordt tussendoor een morsgevecht met rietjes-in-de -Ice-tea gehouden. En alweer een preek van Malief. Ocharme, ik krijg zelf compassie met die schatjes.
Weer later kijken we naar de laatste aflevering van De weg naar Compostella, opgenomen omdat ze fan zijn van dat onderdeel van Man bijt hond. Na afloop gaat Kadoke2 knutselen en schrijven.
Ze komt terug met ,,een eigen geschreven gedicht''. Over de authenticiteit kan ik niet oordelen maar de lay-out is prachtig: een hart met daarin twee klokken. En de tekst:
,,Als je een klok bent tik je''
,,Ik tik ook. Maar ik ben geen klok''
,,Ik tik ook niet voor het uur''
,,Mijn hart (hier een hartje waar TIK op staat) tikt voor J O U.''
Later knutselde ze nog een vliegtuig voor papa. En toen had ze nog niet ontdekt dat ze haar zwempak vergeten was en hij dat vanmorgen naar school zou brengen....
woensdag 18 mei 2011
Dat had ik niet moeten doen...
Op zoek naar mijn blauw en wit gestreepte sjaal van Chanel gisteren een hele ladenkast uitgemest. Jawel, ik ben de gelukkige eigenares van 3 (drie) Chanel-creaties _ de tas laat ik even buiten beschouwing _ en die liggen in de buurt van enkele Armani's , een stuk of vijf (redelijk lelijke )Versace's en de rest ben ik vergeten. Wat tussen haakjes zo leuk is aan designersjaals, foulards of whatever: de dieven laten ze liggen. Maar gisteren dacht ik toch dat er één gepikt was. Terwijl de speurders mij na de laatste inbraak verzekerden dat de dieven zeker dachten dat het namaak was. Haha.
Goed, en tijdens dat spitten en graven en uitmesten de ledenlijst van Politica 1965 gevonden. Het was de tijd dat je nog ongeveer iedereen van je jaar bij naam kende. Heu ja, van Pol en Soc zegden ze dat het geen unif was...
En foto's uit de zeer oude doos: Sinterklaasfeest van de krant met uw verslaggeefster vooraan en collegaatjes die in een later leven met mekaars echtgenoot aan de haal gingen.Tsjtsj. Of een Malief als model voor een reportage over ,,de geluidsjager''. Een beeldschone Malief, al zeg ik het zelf (spijtig genoeg kan ik het niet inscannen als bewijs) en het mooie is dat de bandopnemer heel elegant verbergt dat Lottepoes in mijn buik zat. Jaloerzerikken zegden dat ik de microfoon verkeerd hield. Tsjtsj.
Maar nu terzake: ik vond ook kranten uit die periode waarin mijn eerste ,,reportage'' verscheen over de eerste ,,heel rappe trein met slaapwagen'' naar Genève. Godgodgod: het leek wel een stukje uit ,,De Jaren Stillekes''. Ietwat gedeprimeerd alles terug in de la gegooid. Hoe heb ik zo'n rotslechte onzin kunnen schrijven?
Beneden zag ik dat de witblauw gestreepte Chanel aan de kapstok hing.
Goed, en tijdens dat spitten en graven en uitmesten de ledenlijst van Politica 1965 gevonden. Het was de tijd dat je nog ongeveer iedereen van je jaar bij naam kende. Heu ja, van Pol en Soc zegden ze dat het geen unif was...
En foto's uit de zeer oude doos: Sinterklaasfeest van de krant met uw verslaggeefster vooraan en collegaatjes die in een later leven met mekaars echtgenoot aan de haal gingen.Tsjtsj. Of een Malief als model voor een reportage over ,,de geluidsjager''. Een beeldschone Malief, al zeg ik het zelf (spijtig genoeg kan ik het niet inscannen als bewijs) en het mooie is dat de bandopnemer heel elegant verbergt dat Lottepoes in mijn buik zat. Jaloerzerikken zegden dat ik de microfoon verkeerd hield. Tsjtsj.
Maar nu terzake: ik vond ook kranten uit die periode waarin mijn eerste ,,reportage'' verscheen over de eerste ,,heel rappe trein met slaapwagen'' naar Genève. Godgodgod: het leek wel een stukje uit ,,De Jaren Stillekes''. Ietwat gedeprimeerd alles terug in de la gegooid. Hoe heb ik zo'n rotslechte onzin kunnen schrijven?
Beneden zag ik dat de witblauw gestreepte Chanel aan de kapstok hing.
woensdag 11 mei 2011
Nieuwe goeroe
Gisteren een brief gekregen waarin de direktie van Avondrood laat weten dat ze hun boeltje verkocht hebben. Nu ja, ze maken nu deel uit van een grote groep (een tiental rusthuizen) maar dat vertellen de ex-eigenaars niet. Thanks God voor het internet. Een bink uit Kalmthout is de nieuwe goeroe. Op hun website _ geschreven door een reclameman die ik nog ken uit de modewereld _ gaat het vanzelfsprekend over verblijven met een lounge, sfeervol kader en meer blabla. Ons tante Denise was vandaag op bezoek bij bomama en met nog enkele andere bezoekers hebben we gegiecheld dat het ons zou verrast hebben als er in de reclame-slogan iets stond over ,,meer discipline, minder pampers'' of ,,hoe groter hoe liever...''
Naar verluidt is de oma-barjuffrouw er het hart van in. En of er geroddeld werd! Genoeg stof om u enkele weken plezant bezig te houden. Nee spijtig, my lips are scealed...
Raar maar waar: Bomama heeft van de overname blijkbaar niets gehoord. Ze was zo in de wolken met haar bezoek dat ze zelfs niet kloeg toen ik ging verbroederen met collega-moederbezoekers. Moederbezoekers: als ik eens vijf minuten tijd heb ga ik daar een boek over schrijven...
Naar verluidt is de oma-barjuffrouw er het hart van in. En of er geroddeld werd! Genoeg stof om u enkele weken plezant bezig te houden. Nee spijtig, my lips are scealed...
Raar maar waar: Bomama heeft van de overname blijkbaar niets gehoord. Ze was zo in de wolken met haar bezoek dat ze zelfs niet kloeg toen ik ging verbroederen met collega-moederbezoekers. Moederbezoekers: als ik eens vijf minuten tijd heb ga ik daar een boek over schrijven...
maandag 2 mei 2011
Il n'y a que la vérité qui blesse...
Hortense is overleden. Haar overlijdensbericht hing aan de desk bij Avondrood. En omdat ik stilaan een ,,bekende bezoeker''(*) ben vroeg ik de barjuffrouw van dienst (schoonmoeder van de baas, zwart geverfde, kalende coiffuur, leeftijd onbekend maar twee valse heupen en onlangs haar 60-jarig huwelijksjubileum gevierd, dus... : ,,Oma, zou ik die mevrouw kennen die overleden is?'' ,,Jazeker, ze zat hier dikwijls met haar dochter, maar 't was wel een demente en ze is niet ziek geweest want verleje week zat ze hier nog en ze is in haar slaap gegaan...''
,,Ho ja, was haar dochter nogal een schoon madammeke, een frisse zo?'' ,,Neeje, 't was een gewoon gelijk gij!,,
Heb ik een gezicht getrokken? Ze herpakt zich meteen: ,,Allez, een gewoon gelijk gij en ik hé. Maar ja, Vandenbroek(**) is 97 geworden, godwet of wij het zolang zullen uithouden?''
Ik druip af.
Gelukkig is daar nog altijd Caroline,(***) een Poolse die jaren in Frankrijk heeft gewoond en een behoorlijk mondje Nederlands spreekt. Om haar te plezieren spreken Bomama en ikzelf Frans met haar, en omdat ze niet veel bezoek krijgt ziet ze ons graag. En geeft ze ogenschijnlijk oprechte complimentjes. Over mijn maman die toujours si belle is en een peau de jeune fille heeft. Ha ja zeg ik en broebel iets over chance en bon heritage want op ,,genen'' kom ik niet in het Frans. ,,Ah oui, maar jij bent nog si jeune hé?'' ,,Merci Caroline, pas si jeune que ça'' en ik zeg mijn leeftijd. Waarop zij mij verbetert: cinquantehuit, non? En I. die duidelijk niet zo goed Frans spreekt, zegt: ,,bij mij staat er ook al een vijf voor zenne!''
Haha, hebt ge dat gehoord, oma?
(*)Als ik de wekelijkse portie appelsientjes en Yakult naar de verpleegsterspost breng roepen een paar suffe oudjes prompt ,,daar is de appelsienenmadam.'' Ik ben dus een BB.
(**) Gewoonte bij Avondrood. Achter mijn rug zeggen ze waarschijnlijk ,,die van Aerts''
(***)Niet te verwarren met Carolientje waar ik twee maand geleden afscheid van nam.
,,Ho ja, was haar dochter nogal een schoon madammeke, een frisse zo?'' ,,Neeje, 't was een gewoon gelijk gij!,,
Heb ik een gezicht getrokken? Ze herpakt zich meteen: ,,Allez, een gewoon gelijk gij en ik hé. Maar ja, Vandenbroek(**) is 97 geworden, godwet of wij het zolang zullen uithouden?''
Ik druip af.
Gelukkig is daar nog altijd Caroline,(***) een Poolse die jaren in Frankrijk heeft gewoond en een behoorlijk mondje Nederlands spreekt. Om haar te plezieren spreken Bomama en ikzelf Frans met haar, en omdat ze niet veel bezoek krijgt ziet ze ons graag. En geeft ze ogenschijnlijk oprechte complimentjes. Over mijn maman die toujours si belle is en een peau de jeune fille heeft. Ha ja zeg ik en broebel iets over chance en bon heritage want op ,,genen'' kom ik niet in het Frans. ,,Ah oui, maar jij bent nog si jeune hé?'' ,,Merci Caroline, pas si jeune que ça'' en ik zeg mijn leeftijd. Waarop zij mij verbetert: cinquantehuit, non? En I. die duidelijk niet zo goed Frans spreekt, zegt: ,,bij mij staat er ook al een vijf voor zenne!''
Haha, hebt ge dat gehoord, oma?
(*)Als ik de wekelijkse portie appelsientjes en Yakult naar de verpleegsterspost breng roepen een paar suffe oudjes prompt ,,daar is de appelsienenmadam.'' Ik ben dus een BB.
(**) Gewoonte bij Avondrood. Achter mijn rug zeggen ze waarschijnlijk ,,die van Aerts''
(***)Niet te verwarren met Carolientje waar ik twee maand geleden afscheid van nam.
donderdag 28 april 2011
Dromen geeft je vleugels!
Ze heeft het met grote drukletters op de achterkant van een oude persmap geschreven: DROMEN GEEFT JE V---LEUGELS *. Zo ging Kadoke2 die zalige vakantiedag aan de slag, ze zou een dromenvanger maken. Gezien in een Geronimo-boekje en nee, als ik haar nu nog parels en draad en karton en een goeie schaar en kleurtjes kon geven, dan kon ze het wel alleen.
Een uurtje later zitten we allemaal op het terras: snikhete Paasvakantie, weet u wel, en de nachtkleedjes van Bomama blijken prima materiaal aan de wasdraad om wat schaduw te maken. Ik heb er spijtig genoeg geen foto van genomen...
Kadoke1 vergewaardigt (wat een woord) zich om een paar sterren uit te knippen in karton en laat dan als een pure macho het knutselen aan de meisjes over. Mompelmompel ,,is er nog geen Ketnet?''
Meer dan twee uur later is het werkstuk klaar. ,,Om aan je bed te hangen Malief, en dan worden je dromen gevangen, leuk hé?''
Ik heb haar maar niet verteld dat mijn dromen tegenwoordig eerder van het nachtmerrie-type zijn waarin de nachthemdjes en Avondrood een hoofdrol spelen. Maar van de dromenvanger heb ik wel een foto genomen terwijl Kadoke2 toen ook al steels naar Ketnet keek...
*Waar de streepjes staan had ze EEL geschrapt. Met veel vleugels kun je niets aanvangen hé?
Een uurtje later zitten we allemaal op het terras: snikhete Paasvakantie, weet u wel, en de nachtkleedjes van Bomama blijken prima materiaal aan de wasdraad om wat schaduw te maken. Ik heb er spijtig genoeg geen foto van genomen...
Kadoke1 vergewaardigt (wat een woord) zich om een paar sterren uit te knippen in karton en laat dan als een pure macho het knutselen aan de meisjes over. Mompelmompel ,,is er nog geen Ketnet?''
Meer dan twee uur later is het werkstuk klaar. ,,Om aan je bed te hangen Malief, en dan worden je dromen gevangen, leuk hé?''
Ik heb haar maar niet verteld dat mijn dromen tegenwoordig eerder van het nachtmerrie-type zijn waarin de nachthemdjes en Avondrood een hoofdrol spelen. Maar van de dromenvanger heb ik wel een foto genomen terwijl Kadoke2 toen ook al steels naar Ketnet keek...
*Waar de streepjes staan had ze EEL geschrapt. Met veel vleugels kun je niets aanvangen hé?
donderdag 14 april 2011
De Siciliaanse bruid
De Paastoeristen die hier tegenwoordig rondhangen zullen iets te vertellen hebben als ze terug thuis komen. Genre: ,,Daar is een nette straat in M. waar ze hun was buitenhangen. Ja, dwars over de straat. En hun lakens hangen uit hun raam, en hun handdoeken hangen aan de balkons.''
Ik denk zelfs dat toeristen met enige antropologische bagage zullen refereren aan Siciliaanse bruiden. Die hangen toch ook hun laken uit het raam na een geslaagde huwelijksnacht?
Ik sta alvast onder mijn stilaan groezelig geworden wit laken-van-dubbelbed tevreden op de stoep. En aan de mensen die uitleg vragen (dat gebeurt!) vertel ik zonder gidsenvergunning dat het een boodschap is voor onze burgemeester. We bedanken hem omdat de 236 bussen die tot voor kort door onze straat raasden (als ze al niet in file stonden) voorlopig niet meer komen. Want voor we aan die witte vlaggen begonnen hadden we wekenlang zwarte vlaggen (kussenslopen, vuilniszakken, toneelattributen) uit onze ramen en balkons laten wapperen. Uit protest, meneer, mevrouw, omdat de kids die hier twee scholen bevolken iedere dag hun leven riskeerden, omdat we door de stank en het lawaai onszelf niet meer hoorden denken. Want dat doen we hier, compleet met een comité ,,Red de Lowizzestraat''.
Nee, ik denk niet dat het indruk heeft gemaakt, maar de aanlooproute voor de bussen ligt momenteel opgebroken, ze komen dus niet meer door de stad. De arme busgebruikers moeten nu naar de ring om een bus te nemen. Te voet door de stad die maar een goeie voorschoot groot is? Tsjtsj, doe ik alzeleven.
Maar goed, ondertussen spelen we met plezier de Siciliaanse bruid. En hopen maar dat we niet te snel weer onze Siciliaanse rouwkleren moeten aantrekken...
Ik denk zelfs dat toeristen met enige antropologische bagage zullen refereren aan Siciliaanse bruiden. Die hangen toch ook hun laken uit het raam na een geslaagde huwelijksnacht?
Ik sta alvast onder mijn stilaan groezelig geworden wit laken-van-dubbelbed tevreden op de stoep. En aan de mensen die uitleg vragen (dat gebeurt!) vertel ik zonder gidsenvergunning dat het een boodschap is voor onze burgemeester. We bedanken hem omdat de 236 bussen die tot voor kort door onze straat raasden (als ze al niet in file stonden) voorlopig niet meer komen. Want voor we aan die witte vlaggen begonnen hadden we wekenlang zwarte vlaggen (kussenslopen, vuilniszakken, toneelattributen) uit onze ramen en balkons laten wapperen. Uit protest, meneer, mevrouw, omdat de kids die hier twee scholen bevolken iedere dag hun leven riskeerden, omdat we door de stank en het lawaai onszelf niet meer hoorden denken. Want dat doen we hier, compleet met een comité ,,Red de Lowizzestraat''.
Nee, ik denk niet dat het indruk heeft gemaakt, maar de aanlooproute voor de bussen ligt momenteel opgebroken, ze komen dus niet meer door de stad. De arme busgebruikers moeten nu naar de ring om een bus te nemen. Te voet door de stad die maar een goeie voorschoot groot is? Tsjtsj, doe ik alzeleven.
Maar goed, ondertussen spelen we met plezier de Siciliaanse bruid. En hopen maar dat we niet te snel weer onze Siciliaanse rouwkleren moeten aantrekken...
Abonneren op:
Posts (Atom)
