Da meende nie...

Geen weerbericht op deze blog. Terwijl ik dit hier tip kijk ik tersluiks naar mijn zongebruinde Kadokes: Mer du Nord alsjeblief. Nee, ze lezen niet mee, ze zijn in een Nintendo-spelletje verdiept en omdat ze maar een halfuurtje per dag mogen spelen valt er geen tijd te verkwisten...
Net terug van het strand, tonnen zand weggedoucht en zelfs geen tijd voor een extra fruitje.

We hebben weer met open mond hun strandactiviteiten bewonderd. Bloemenwinkel, vliegeren (ideaal windje), redelijk gewoontjes. Maar wat dacht je van loopwedstrijden_duin op, duin af, papierke in vuilbak, duin af duin op, djoef: hoeveel seconden opa? Ze werden het gewoon niet beu, op de duur liepen ze zelfs met een kersensteeltje naar de vuilnisbak. Want deksel open, deksel toe bemoeilijkte de prestatie..
Vandaag haalde Kadoke1 22seconden, zijn zus 24seconden.Maar zij was dan weer beter in de voetmassage. Ha ja een activiteit die ze bij de scouts hebben geleerd. Eén namiddag mogen zij op kamp immers de leiding vertroetelen. Met massage! Daarbij wordt geïnformeerd naar zacht, sterk, lang, of het deugd doet en of we ook een finale wensen??? Jaaa kreunde ik met gesloten ogen. (Dat moet, om beter te ontspannen, Malief). De Meester keek bedenkelijk,vroeg zich af wat die finale voorstelde, en vond dat een strandmeneer (volgens hem) wat te nadrukkelijk naar de Kadokes keek.
Zo jaloers heb ik hem in mijn jonge jaren nooit naar een rivaal weten kijken...

Voor het nageslacht

Aan de Kadokes zal ik op een dag moeten uitleggen dat foto's vroeger in zwart/wit werden gemaakt. Ja, waarom? Oompje Zwanzer, alias Pezzeke zou het hen haarfijn kunnen uitleggen maar beter nog: hij heeft ze ingescand en ik kan ze _ joepie_ tonen. Zonder al die loodzware albums uit de kast te sleuren. Je hebt er geen idee van hoe meewarig ze mij toen bekeken.
Enfin, om te beginnen kan ik bewijzen wat ik op 18 mei met zoveel pretentie schreef: Malief was fotomodel voor de geluidsjager.
En omdat het nu vakantie is en deze auteur een ietsje aan de zonnekloppende kant mag u zich de komende weken aan volgende onderwerpen verwachten:
-Malief als Kuifje in New York (foto Marc Cels)
-Malief met collega's in een gondel (in Venetië natuurlijk) (foto Marc Cels)
-Malief babbelt met Dokter Christiaan Barnard. (foto Charles Aesloos)
-Malief verveelt zich op de persbank van het Hof van Assisen (foto Rol, merci Laurens)
-Malief op een plezierboot in Annecy, met haar liefste collega van de concurrentie.(foto L'Oréal denk ik)
Bedoeling is dus aan het nageslacht te tonen wat een harde journalistieke carrière ik heb beleefd.
Vandaar dat ik het kleiduifschieten en quad-rijden in Schotland,(met een computerfabrikant die vond dat vrouwen ook met een computer mochten spelen) het met gletsjer-ijs gekoelde champagne-drinken in IJsland( voor een nieuw mannenparfum van Dior), een piramide-tocht in Egypte(voor een nieuwe verzorging van alweer Dior), een boottocht in Bangkok (met een defilé van Triumpf )of een klimpartij op de Sagrada Familia in Barcelona (heu, voor de plaatselijke modedefilés) maar wijselijk heb opgeborgen. Ze moesten zo eens denken dat journalistiek één groot feest is...
Zoek je de eerste foto? Scrol naar beneden...(foto Paul Van den Abeele)

In de val

Dinsdagnamiddag in de Vlaamse winkelstraat. Spreekt een deftig-sportieve dame van middelbare leeftijd mij aan met de vraag of ik Frans spreek. En of ik weet waar de dichtstbijzijnde papeterie is. Een librairie weet ik, drie zelfs, maar een papeterie? De laatste vulpenhandel annex briefpapier is volgens mij al jaren dicht. En waar ik dan mijn briefpapier koop, vraagt ze beleefd? Ahum, ik heb thuis nog veel papier, en brieven, dat schrijven we toch nog nauwelijks? Weet ik het echt niet? Probeer eens in de Inno is mijn voorzichtige suggestie? ,,Comment, ou ça?'' is de repliek. Raar, we staan er op tien meter vandaan. Of ik echt niet weet waar de mensen nog schrijfpapier kopen? Ik krijg het stilletjes op mijn heupen, zeg dat mijn echtgenoot vroeger voor zijn kantoor naar een speciaalzaak ging buiten de stad en dat ik het adres niet weet...
Maar de madam met het rugzakje en de verzorgde Franse uitspraak geeft niet af. Of ik dan misschien le bureau de poste weet? Ha ja, gemakkelijk, rechtdoor la Grande Place en daar à gauche. C'est ça zegt ze en stapt zonder verder commentaar naar de overkant.
Weet je wat ik denk? Die madam deed mij aan een journalist denken. Eentje die kwam testen of de Vlamingen echt zo'n hufters zijn. Nu heb ik in de jaren zestig ook ,,Walen Buiten'' geroepen maar vandaag was ik een model-Vlaming. Ik zal dus morgen niet in Le Soir staan...

En één voor uw lief

Wekelijkse shopping in het warenhuis van de komiek. Een radde en rappe madam aan de kassa: ik herken haar van haar luide commentaar in de koude kamer, ze heeft blijkbaar promotie gemaakt. De bomvolle kar is in een mum van tijd gescand en terwijl de Meester al naar de uitgang wandelt rekent Malief naar goede gewoonte af. 'k Zal u een geheim vertellen: de Meester heeft iets met codes en machientjes, hij doet liever het sleep- en sleurwerk.
Terwijl de rekening uit de computer spuit vraag ik beleefd of ik zo'n ,,Stimorol fresh& clean'' uit het mandje mag nemen. ,,Ze staan er voor hé'' zegt de radde. En als ze ziet dat ik er maar één neem: ,,Neem er ook nog één voor uw lief!''.
Als ik lachend buiten stap vraagt de Meester wat er scheelt. ,,Ha ja, en wie bedoelde ze daarmee?'' Tja, wat denk je?
Met de lach nog op mijn lippen ben ik vandaag aan mijn zoveelste verjaardag begonnen. Tegen een oud mens zouden ze dat toch niet zeggen hé?
(Al weet je met die komieken van de Colruyt natuurlijk nooit...)

Muziek en tranen...

Morgen gaan we naar de ,,afscheidsviering'' van Griet. Vroeger zou ik ,,begrafenis'' gezegd hebben maar sinds leeftijdgenoten rondom mij vallen als vliegen zoek ik adjectieven die iets zachter klinken. Griet(*) is een nicht van de Meester en in onze jonge jaren hebben we een stukje parcours samen afgelegd. Meer heeft Malief niet nodig om nog maar eens op Memory Lane te sukkelen...
Leuven, en Griet kwam naar de studenten TD op uitnodiging van mijn toenmalig lief, de Meester. Griet had heel mooie benen en een heel lelijk accent, eigen aan haar vaderstad. Later gingen we met Griet en Edward _ en dat was een kozijn van de Meester maar geen familie van Griet _ samen naar de film. Het gezelschap vond het niet erg om in het midden van een film binnen te stappen, en als de film weer begon en het eerste stuk ook bekeken was, weer buiten te stappen. Mensenlief, wat heb ik mij daaraan geërgerd. Geen wonder dat de Meester vandaag voor de televisie midden in een film zapt en op een ander kanaal_ midden in een film_ verder gaat. Thank God dat er ook nog boeken bestaan...
Nog wat memories: zaterdag naar Neil Diamond geweest. Enfin, naar zijn concert in Antwerpen. Bloedmooi en gelukkig heeft hij ,,Dear Father'' niet gezongen. Want toen ik die CD later thuis nog eens beluisterde was het net als 36 jaar geleden toen het meesterke zijn definitief afscheid vierde. Stoere Malief, die alleen weent als ze moet lachen, jawel.
Ondertussen weet ik dat muziek voor mij een emotionele bijklank heeft, herinneringen bovenhaalt die ik (bijna) vergeten was. En dat ze thuis meer impact hebben dan bij een optreden.
Dan denk ik aan Gilbert Becaud _ die tijdens zijn optreden te vaak naar de sigaret en de whisky greep_ of naar Julien Clerc die een grijze bink bleek. Thuis krijg ik kippenvel. Leonard Cohen zong hartverwarmend maar thuis word ik ontroerd.
Niet dat leeftijd er iets mee te maken heeft: het mooiste concert beleefde ik in Parijs waar een krasse Aznavour mij compleet van mijn sokken blies met ,,Hier encore'' en ,,Que c'est triste Venise''. Een jonge collega van een andere krant stond met zijn mond vol tanden omdat ik alle teksten kende. Heu ja, hij kende geen Frans. Hij had Aznavour in het Engels geïnterviewd.(**)
Toen ik enkele jaren later de hint kreeg dat ik gerust met brugpensioen kon gaan _ in mijn evaluatie stond dat ik dan wel de weg vond in Parijs, Londen en Milaan maar in Limburg verloren reed _ toen heb ik de (jonge) baas een stukje tekst van Aznavour gestuurd:
,,Il faut savoir quitter la table, lorsque l'amour est déservi, sans s'acrocher l'air pitoyable et sortir sans faire de bruit...''(***) Hij heeft niet geantwoord. Misschien snapte hij het niet.

(*) Ja Pezzeke, waar jij nog mee in ,,mijn'' suite liep...
(**) De jongeman in kwestie was een regio-redacteur die als beloning eens naar Parijs mocht. Nieuw soort journalistiek...
(***) Ik ben niet helemaal zeker van deze tekst maar hij bekt toch goed...

,,Mijn hartje is geen wekker''...

Goh ja, het gebeurt weleens dat Malief haar hartediefjes streng toespreekt, zo met een foetertoontje, weetjewel. Want ik ben niet volmaakt, en de Kadokes gelukkig ook niet.
Maandag was het weer van dat: terwijl Kadoke2 examen voordracht aflegde in de Academie vertelde haar broer doodleuk dat ,,die boeken'' nu wel naar de bib moesten. Pardon? Het bleken exemplaren die ze begin mei ontleenden en de bibkaart vond hij ook niet meer. ,,'t Zal maar vijf cent of zo zijn Malief'' probeerde hij nog. Waarna de Malief-preek volgde over orde en alles verliezen enzovoort, ik kan ook een stukske zagen.
Om het goed te maken vertelde Kadoke1 mij uitgebreid over de beste voetballer van het land, de match Manchester-Barcelona en dat de Spanjaarden toch beter waren en of ik wist hoe die goal ging in de wedstrijd KV tegen Lierse? Awel.... (probeer dan maar serieus te blijven).
Kwart voor zes kwam Kadoke2 thuis: ,,grote onderscheiding''. Eerst had ze mij uitgelegd dat er ook nog onderscheiding en grootste was maar dat is hééél zeldzaam. ,,Ik praatte te rap zei de juf''.
,, Proficiat. Maar vertel eens hoe het zat met die map die je kwijt was voor je examen?'' (daar had ze mij in het weekend met tranen in haar stem over opgebeld) ,,Ho, die lag in de leraarskamer maar ik kende het...''
,,Vertel dan eens waar de bibliotheekkaarten zijn?'' ,,Oh, thuis. Ja, ik zou ook eens moeten gaan.''
(replay preek van Malief)
Er wordt tussendoor een morsgevecht met rietjes-in-de -Ice-tea gehouden. En alweer een preek van Malief. Ocharme, ik krijg zelf compassie met die schatjes.
Weer later kijken we naar de laatste aflevering van De weg naar Compostella, opgenomen omdat ze fan zijn van dat onderdeel van Man bijt hond. Na afloop gaat Kadoke2 knutselen en schrijven.
Ze komt terug met ,,een eigen geschreven gedicht''. Over de authenticiteit kan ik niet oordelen maar de lay-out is prachtig: een hart met daarin twee klokken. En de tekst:
,,Als je een klok bent tik je''
,,Ik tik ook. Maar ik ben geen klok''
,,Ik tik ook niet voor het uur''
,,Mijn hart (hier een hartje waar TIK op staat) tikt voor J O U.''
Later knutselde ze nog een vliegtuig voor papa. En toen had ze nog niet ontdekt dat ze haar zwempak vergeten was en hij dat vanmorgen naar school zou brengen....

Dat had ik niet moeten doen...

Op zoek naar mijn blauw en wit gestreepte sjaal van Chanel gisteren een hele ladenkast uitgemest. Jawel, ik ben de gelukkige eigenares van 3 (drie) Chanel-creaties _ de tas laat ik even buiten beschouwing _ en die liggen in de buurt van enkele Armani's , een stuk of vijf (redelijk lelijke )Versace's en de rest ben ik vergeten. Wat tussen haakjes zo leuk is aan designersjaals, foulards of whatever: de dieven laten ze liggen. Maar gisteren dacht ik toch dat er één gepikt was. Terwijl de speurders mij na de laatste inbraak verzekerden dat de dieven zeker dachten dat het namaak was. Haha.
Goed, en tijdens dat spitten en graven en uitmesten de ledenlijst van Politica 1965 gevonden. Het was de tijd dat je nog ongeveer iedereen van je jaar bij naam kende. Heu ja, van Pol en Soc zegden ze dat het geen unif was...
En foto's uit de zeer oude doos: Sinterklaasfeest van de krant met uw verslaggeefster vooraan en collegaatjes die in een later leven met mekaars echtgenoot aan de haal gingen.Tsjtsj. Of een Malief als model voor een reportage over ,,de geluidsjager''. Een beeldschone Malief, al zeg ik het zelf (spijtig genoeg kan ik het niet inscannen als bewijs) en het mooie is dat de bandopnemer heel elegant verbergt dat Lottepoes in mijn buik zat. Jaloerzerikken zegden dat ik de microfoon verkeerd hield. Tsjtsj.
Maar nu terzake: ik vond ook kranten uit die periode waarin mijn eerste ,,reportage'' verscheen over de eerste ,,heel rappe trein met slaapwagen'' naar Genève. Godgodgod: het leek wel een stukje uit ,,De Jaren Stillekes''. Ietwat gedeprimeerd alles terug in de la gegooid. Hoe heb ik zo'n rotslechte onzin kunnen schrijven?
Beneden zag ik dat de witblauw gestreepte Chanel aan de kapstok hing.