Ik zal het nu maar bekennen: de laatste tien jaar van mijn carrière in de journalistiek heb ik gebruik gemaakt van informanten. Tussen haakjes, niet zoals mijn collega GK die een informant was bij de KGB, laten we wel wezen. En mijn informanten heb ik nooit betaald of zo, ze waren zo verguld als ik hen om informatie vroeg dat ze het zelfs jaren later met omzichtigheid vertelden.
Ik verklaar mij nader.
Aandachtige lezertjes zullen al weten dat die laatste carrière-jaren (en vooral de bazige chefkes met gewéldige ideetjes) er teveel aan waren. Met Karl Lagerfeld, Dries Van Noten of Gianni Versace konden ze mij niet pakken, maar huis/tuin- en keukenweetjes, dat was wat anders. ,,Zeg, die van de mode kan eens een stuk schrijven over de rage (?) van het handwerk/breien/zelf kleren maken/schooluniformen/sneeuwklassen/'' (om het nu eens over die éne informante te hebben. En dan belde ik naar de directrice van de school van onze dochters en had het vooral over Lottepoes (omdat het zo'n slimme én brave was*) en de (toen nog eerwaarde zuster) babbelde en vertelde en nodigde mij uit bij de vakleraressen (en ik deed mij sukkelig voor en zei dat ze mijn enige hoop was) en ze beloofde mij discretie (en ik zou de geheimen over de herrie rond het schooluniform niet aan de grote klok hangen). Een goeie deal, quoi?
Onlangs ging Lottepoes naar een reunie van haar retorika. En daar riep de ex-directrice en mijn informante en plein public:,,Ha ja, uw mama was mijn geheime vriendin!'' De vriendinnen van Lottepoes keken bedenkelijk(**) en Lottepoes riep mij enkele dagen later ter verantwoording: ,,Mama, WAT WAS DAT?'' Ik heb toen heel hard gelachen. Zo hard gelachen dat ik vergeten ben haar te vertellen waar die ere-titel vandaan kwam.
(*)Kalamity was vooral een héél slimme
(**)Van zuster directrice was bekend dat ze al een vriendin had...
vrijdag 21 oktober 2011
maandag 10 oktober 2011
Hinkeltje kraminkeltje
Ja zeg, hoe ging dat liedje weer waar we vroeger op hinkelden? Hinkeltje kraminkeltje kwam aangelopen? Een vraag die ik dezer dagen aan Bomama zal stellen: ze zal het zeker weten. Meer recente vragen liggen wat moeilijker maar dan kunnen we nog eens ,,discuteren''.
Enfin, een round-up: de Meester moet er zeker veel betrouwbaarder (heu?) uitzien dan Malief want hij stapte met de IK-formulieren naar de officiële instanties en jawel: een ambtenaar (politieman?) gaat naar Avondrood komen om Bomama te laten tekenen. Voor een Echte carnandité(*), zoals ze zelf zegt. Of was het omdat hij het grietje achter de toog heeft ingepakt?
Idem bij de oogarts: moeiteloos alle ,,vergunningen'' voor dure oogdruppels gekregen.
Et pendant ce temps là: hinkeltje kraminkeltje nietwaar. Kadoke1 heeft mij getroost: ''Malief, toen ik deze zomer een gips had liep ik ook raar he maar tegen het eind kon ik er mee lopen. Ik wil zeggen: rennen hé.,, 'k Zie het nog niet direct gebeuren...
Tanjel heeft het mooi gerelativeerd: Er zijn erger dingen hé. Absoluut. Ik moest haar bij ons jongste bezoek aan Avondrood nog vertellen wie er weer allemaal ,,verdwenen'' is en ik mompelde dus ,,necrologie'' kwestie van Bomama wat te misleiden. Maar het ging over een vrouw van 95 die ik op vijf jaar tijd heb zien wegschrompelen en een man van pakweg 80 die als een leeuw in een kooi bij de dementen rondbrieste. Ook dat was eigenlijk geen slecht nieuws...
(*)Carte d'idendité, ,,stoit stoem da de Franse in Brussel mê ons lachten'' Maar dat is stof voor een ander verhaal...(heu, dat moet ik toch niet ondertitelen hé, 't is toch geen Westvlaams?)
Enfin, een round-up: de Meester moet er zeker veel betrouwbaarder (heu?) uitzien dan Malief want hij stapte met de IK-formulieren naar de officiële instanties en jawel: een ambtenaar (politieman?) gaat naar Avondrood komen om Bomama te laten tekenen. Voor een Echte carnandité(*), zoals ze zelf zegt. Of was het omdat hij het grietje achter de toog heeft ingepakt?
Idem bij de oogarts: moeiteloos alle ,,vergunningen'' voor dure oogdruppels gekregen.
Et pendant ce temps là: hinkeltje kraminkeltje nietwaar. Kadoke1 heeft mij getroost: ''Malief, toen ik deze zomer een gips had liep ik ook raar he maar tegen het eind kon ik er mee lopen. Ik wil zeggen: rennen hé.,, 'k Zie het nog niet direct gebeuren...
Tanjel heeft het mooi gerelativeerd: Er zijn erger dingen hé. Absoluut. Ik moest haar bij ons jongste bezoek aan Avondrood nog vertellen wie er weer allemaal ,,verdwenen'' is en ik mompelde dus ,,necrologie'' kwestie van Bomama wat te misleiden. Maar het ging over een vrouw van 95 die ik op vijf jaar tijd heb zien wegschrompelen en een man van pakweg 80 die als een leeuw in een kooi bij de dementen rondbrieste. Ook dat was eigenlijk geen slecht nieuws...
(*)Carte d'idendité, ,,stoit stoem da de Franse in Brussel mê ons lachten'' Maar dat is stof voor een ander verhaal...(heu, dat moet ik toch niet ondertitelen hé, 't is toch geen Westvlaams?)
vrijdag 30 september 2011
Dat kennen we nu ook!
Maandagnamiddag: zonnig en prima stapweer volgens de specialisten. En dus trok Malief naar de Kruidtuin met in één hand het spreekwoordelijk goede boek. Nog even zonnen alvorens Kadoke2 van school te halen. Haar voornemen was nog niet koud of daar lag ze als een volumineus pakket in de goot. Het had een van die grappige filmjes op You Tube kunnen zijn, eerste take.
Het volgende ogenblik boog een bink zich over de hulpeloze Malief en gelukkig zag hij er niet alleen goed uit maar had hij ook nog spieren om op te takelen. Take twee: een Chanel-bril aan één oor, het goede boek nog altijd in de goot, een stamelend slachtoffer dat zei dat het niks was.
Helaas, misplaatste trots: het volgend ogenblik strompelde ze rechtsomkeer naar huis om de Meester te verwittigen dat september ook dit jaar niet een geluksmaand wordt en hij naar school mocht.
Take 3: strompelstrompel, zucht, kreun: ho, een rollende bureaustoel, jaaah, daar kan ik mee verder.
Take4: in het ziekenhuis. De zever en de bureaucratie slaan we over: hop in het gips, twee krukken en kom vrijdag maar eens terug. Hoogtepunt van You Tube: Malief in een krakkemikkige rolstoel met twee krukken in de aanslag, de Meester als een authentieke Benidorm Bastard patat de stoep af gereden. Een allochtone familie met spieren trekt de sukkel terug op het rechte pad (maal twéé!)
Take 5: de Meester besluit de rijbaan te nemen en trekt met (nog altijd krakkemikkige, ondertussen met losse voetsteuntjes slepende rolstoel) voor het verkeer uit. ,,Ze moeten maar wachten gvd''.
Take6: Terug in de Lowizzestraat. Gelukkig al een tijdje doodlopend en dus rustig en voorts altijd bevolkt met deftige mensen die niet achter hun gordijn staan en zich bijgevolg een breuk lachen. Spijtig van al die discrete toeschouwers, u zal het dus op You Tube moeten missen. Tenzij er in het kabinet van dokter Been een Hans Otten achter het gordijn zat die patiënten met gebroken voet zonder gips op krukken richting uitgang stuurde. Oeps!? Malief kon er alvast niet mee lachen.
Het volgende ogenblik boog een bink zich over de hulpeloze Malief en gelukkig zag hij er niet alleen goed uit maar had hij ook nog spieren om op te takelen. Take twee: een Chanel-bril aan één oor, het goede boek nog altijd in de goot, een stamelend slachtoffer dat zei dat het niks was.
Helaas, misplaatste trots: het volgend ogenblik strompelde ze rechtsomkeer naar huis om de Meester te verwittigen dat september ook dit jaar niet een geluksmaand wordt en hij naar school mocht.
Take 3: strompelstrompel, zucht, kreun: ho, een rollende bureaustoel, jaaah, daar kan ik mee verder.
Take4: in het ziekenhuis. De zever en de bureaucratie slaan we over: hop in het gips, twee krukken en kom vrijdag maar eens terug. Hoogtepunt van You Tube: Malief in een krakkemikkige rolstoel met twee krukken in de aanslag, de Meester als een authentieke Benidorm Bastard patat de stoep af gereden. Een allochtone familie met spieren trekt de sukkel terug op het rechte pad (maal twéé!)
Take 5: de Meester besluit de rijbaan te nemen en trekt met (nog altijd krakkemikkige, ondertussen met losse voetsteuntjes slepende rolstoel) voor het verkeer uit. ,,Ze moeten maar wachten gvd''.
Take6: Terug in de Lowizzestraat. Gelukkig al een tijdje doodlopend en dus rustig en voorts altijd bevolkt met deftige mensen die niet achter hun gordijn staan en zich bijgevolg een breuk lachen. Spijtig van al die discrete toeschouwers, u zal het dus op You Tube moeten missen. Tenzij er in het kabinet van dokter Been een Hans Otten achter het gordijn zat die patiënten met gebroken voet zonder gips op krukken richting uitgang stuurde. Oeps!? Malief kon er alvast niet mee lachen.
donderdag 22 september 2011
Muizenissen
Kijk, nog voor ik verder kan gaan met mijn verhaal doet de titel mij aan een oud lief van lang geleden denken. Vandaag zouden ze zeggen ,,een vriendje'', maar 't is dan ook lang geleden. En die gast was niet speciaal grappig of geestig _ helemaal niet zelfs_ maar wel een zeer begaafde ,,dirty mind''. Ik mocht niet over een vogel spreken of hij grinnikte dat ik het zeker over de (verkeerde) meervoudsvorm had, en een muis, alla. Dat ging zelfs zo ver dat ik mij moest verantwoorden voor een column in de krant. Ik had toen geschreven dat mijn moeder de verkeerde meervoudsvorm van vingers gebruikte. Hij corrigeerde mij dat vingers wel een werkwoordvorm had.Haha. En toen was hij allang geen vriendje meer, maar een familievriend. Hoe dan ook, met een kruisje achter zijn naam. Ik hoop oprecht dat hij vanachter zijn wolk meeleest. Zolang je over iemand vertelt zijn ze niet vergeten hé?
Mijn verhaal over Jerry, Mickey en Minnie begon dit voorjaar. Er lagen enkele mezenbollen onder onze veranda en na een weekend aan zee hadden onbekende snoepers de bollen uit elkaar gerafeld. Ik feliciteerde (inwendig) de vogels voor hun noeste arbeid. Wat later vond ik dat de bakker toch maar slordig geweest was met zo'n groot gat in ons brood. Heu, ik heb de boterhammen achteraan opgegeten. Een paar dagen later keek ik met een frons naar de Kadokes: hadden zij de chocoladekorrels rondgestrooid? ,,Echt niet Malief...''
Muizenstrontjes, yes! Niet direct de grote middelen gebruikt maar pepermuntolie kwistig rondgestrooid. Tot de pakken kranten in de bergplaats knusse knabbeltjes vertoonden. Slik.
,,Een muizenval madam?'' Allez, ja. Twee lijkjes later waren de muizen naar school geweest en knabbelden ze de kaas mooi weg zonder de veer te raken. (Moet gezegd dat de Meester zeer royaal was met kaas om ze te lokken!!!)
,,Ha ja, dan vergif madam''. En omdat Iedereen (de vriendin, niet iedereen) mij verzekerd had dat die beestjes uitdroogden en dat ik niets zou ruiken, kwamen de turkooise snoepjes. En zo begon ik stilaan te hopen dat de familie Muis verhuisd was met achterlating van vijf familieleden. Weer mis. Het laatste exemplaar was in mijn zetel ter ziele gegaan. Dat ontdekte ik bij het afzuigen van mijn losse kussens. Ik dacht eerst ,,wat een prop stof in die leuning'' en dan ,,dat kan toch niet van ons Kadoke2 haar weelderige haardos zijn? Toen de prop in de stofzuiger bleef steken ontdekte ik een staart en vier pootjes.
Voorlopig einde van mijn verhaal. De turkooise snoepjes liggen nog altijd te lokken. Een poes of een hond hebben we toch niet meer.
Mijn verhaal over Jerry, Mickey en Minnie begon dit voorjaar. Er lagen enkele mezenbollen onder onze veranda en na een weekend aan zee hadden onbekende snoepers de bollen uit elkaar gerafeld. Ik feliciteerde (inwendig) de vogels voor hun noeste arbeid. Wat later vond ik dat de bakker toch maar slordig geweest was met zo'n groot gat in ons brood. Heu, ik heb de boterhammen achteraan opgegeten. Een paar dagen later keek ik met een frons naar de Kadokes: hadden zij de chocoladekorrels rondgestrooid? ,,Echt niet Malief...''
Muizenstrontjes, yes! Niet direct de grote middelen gebruikt maar pepermuntolie kwistig rondgestrooid. Tot de pakken kranten in de bergplaats knusse knabbeltjes vertoonden. Slik.
,,Een muizenval madam?'' Allez, ja. Twee lijkjes later waren de muizen naar school geweest en knabbelden ze de kaas mooi weg zonder de veer te raken. (Moet gezegd dat de Meester zeer royaal was met kaas om ze te lokken!!!)
,,Ha ja, dan vergif madam''. En omdat Iedereen (de vriendin, niet iedereen) mij verzekerd had dat die beestjes uitdroogden en dat ik niets zou ruiken, kwamen de turkooise snoepjes. En zo begon ik stilaan te hopen dat de familie Muis verhuisd was met achterlating van vijf familieleden. Weer mis. Het laatste exemplaar was in mijn zetel ter ziele gegaan. Dat ontdekte ik bij het afzuigen van mijn losse kussens. Ik dacht eerst ,,wat een prop stof in die leuning'' en dan ,,dat kan toch niet van ons Kadoke2 haar weelderige haardos zijn? Toen de prop in de stofzuiger bleef steken ontdekte ik een staart en vier pootjes.
Voorlopig einde van mijn verhaal. De turkooise snoepjes liggen nog altijd te lokken. Een poes of een hond hebben we toch niet meer.
dinsdag 20 september 2011
Niet om te lachen!
Big Brother liet via Avondrood weten dat Bomama (net 92 geworden) dringend een nieuwe (electronische) identiteitskaart (afgekort IK) nodig heeft. De oude is volle vijf jaar oud, dus effenaf versleten van vijf jaar in haar kast te liggen.
En zo gebeurde het dat Malief vandaag (weer) naar het ,,Huis van de Maneblusser'' trok, vervuld van de naïeve hoop dat het even goed zou verlopen als vijf jaar geleden: met pasfoto's, met de ,,oude'' IK en met het ,,oproepingsbevel''.
God ja, bijna hetzelfde scenario als vijf jaar geleden: ,,Kan uw moeder niet naar hier komen?'' Neen mevrouw, haar rolstoel kan niet toegeplooid worden en hier is ook geen parking en geen stoel waar sukkelige bejaarden een uurke kunnen wachten...
Reactie achter de toog:,, Ha zo!''
Nog een naïef verzoek van Malief: of het niet kon zoals vorige keer: toen ze een IK zonder code mocht komen afhalen? ,,Nee, ik volg de reglementen...'' snibde ze.
Ha, de reglementen?! ,,Die stipuleren dat een IK-foto van vijf jaar geleden niet kan, het moet een andere zijn dan het exemplaar dat op de oude IK staat.'' Ook een (lelijke) foto van tien jaar geleden vond geen genade in de ogen van de uitsloofster achter de toog ,,want ze had toen nog geen grijs haar'' en dat kan niet...
Hoe deze dag tenslotte een soortement happy end kreeg? De huisarts maakt een getuigschrift waarin staat dat Bomama niet meer buiten komt en Malief schrijft in naam van Bomama een brief waarin ze verklaart dat ze niet meer kan ,,tekenen''. DIE BRIEF MOET BOMAMA DAN ONDERTEKENEN.
Malief is zoals altijd minzaam en beleefd gebleven. Om hardop te lachen zou niet corrrect geweest zijn voor de peentjes zwetende bediende en voor de lange rij wachtenden achter haar.
Nu maar hopen dat Pezzeke of een ander computergenie met de photoshop een passende en vooral ,,volgens de juiste instructies gecomposeerde afbeelding'' kan knutselen.
En zo gebeurde het dat Malief vandaag (weer) naar het ,,Huis van de Maneblusser'' trok, vervuld van de naïeve hoop dat het even goed zou verlopen als vijf jaar geleden: met pasfoto's, met de ,,oude'' IK en met het ,,oproepingsbevel''.
God ja, bijna hetzelfde scenario als vijf jaar geleden: ,,Kan uw moeder niet naar hier komen?'' Neen mevrouw, haar rolstoel kan niet toegeplooid worden en hier is ook geen parking en geen stoel waar sukkelige bejaarden een uurke kunnen wachten...
Reactie achter de toog:,, Ha zo!''
Nog een naïef verzoek van Malief: of het niet kon zoals vorige keer: toen ze een IK zonder code mocht komen afhalen? ,,Nee, ik volg de reglementen...'' snibde ze.
Ha, de reglementen?! ,,Die stipuleren dat een IK-foto van vijf jaar geleden niet kan, het moet een andere zijn dan het exemplaar dat op de oude IK staat.'' Ook een (lelijke) foto van tien jaar geleden vond geen genade in de ogen van de uitsloofster achter de toog ,,want ze had toen nog geen grijs haar'' en dat kan niet...
Hoe deze dag tenslotte een soortement happy end kreeg? De huisarts maakt een getuigschrift waarin staat dat Bomama niet meer buiten komt en Malief schrijft in naam van Bomama een brief waarin ze verklaart dat ze niet meer kan ,,tekenen''. DIE BRIEF MOET BOMAMA DAN ONDERTEKENEN.
Malief is zoals altijd minzaam en beleefd gebleven. Om hardop te lachen zou niet corrrect geweest zijn voor de peentjes zwetende bediende en voor de lange rij wachtenden achter haar.
Nu maar hopen dat Pezzeke of een ander computergenie met de photoshop een passende en vooral ,,volgens de juiste instructies gecomposeerde afbeelding'' kan knutselen.
dinsdag 9 augustus 2011
Iets in de media
Zevenendertig jaar voor dezelfde baas gewerkt (nou ja krantengroep, de baasjes variëerden naargelang de wind en de inkomsten) en altijd graag gewerkt, dat wel. Maar fier op mijn beroep ben ik al lang niet meer. En dus ga ik mijn perskaart niet meer laten vernieuwen.
,,Iets in de media'' glunderen de jonge kwieten en grieten die in deze komkommertijd _ pun intended, je mag ze terug eten _ onze zomerse kwissen met hun grenzeloze onwetendheid verblijden.
Daarom, en voor ze zich laten inschrijven in één of ander obscuur instituut dat beweert dat er journalistendiploma's bestaan, Niet Doen. Kies een knelpuntberoep en wordt schoonmaker. Je komt onder de mensen en ze zien je graag komen. Wat van een jonge verslaggever niet altijd kan gezegd worden.
Journalist was een schone stiel, absoluut. Maar dan moet ik terugkeren naar de Vietnam-oorlog (héhé, nog zelf meegemaakt, weliswaar als hulpje van LDL). Wat een spanning om op de zolderverdieping van de Jacqmainlaan(*) een radiolijn te zoeken en de meanderende volzinnen van onze oorlogscorrespondent op een rood fonoplaatje te zetten. De lijn viel af en toe weg maar daar gingen we niet over zeuren. Het lijkt wel gisteren, Louis' verhaal over miss Universe en Bob Hope die de Amerikaanse soldaten in Saigon kwamen entertainen. De oordopjes van de dictafoon waren héél vies _ van de sportredactie zegden de collega's_ maar dat was een detail.
Pakweg tien jaar zeer nederig werk gedaan maar so what, ik moest nog veel leren en mijn eerste schrifturen waren achteraf bekeken pure jaren Stillekes.
Ik zal dan maar enkele decenia overslaan om in de buurt van het jaar 2000 te belanden. En dat was absoluut niet leuk meer. ,,Harde straffe verhalen, stunten, vooruit, het moest al in de gazet staan.''
Klein voorbeeldje? We hadden weer eens een nieuwe hoofdredacteur waarvan de concurrentie schreef dat ieder lid van zijn redactie meer diploma's had dan hij. En dus moest hij zich laten gelden. ,,Die blonde van de mode kon ook eens iets serieus schrijven. Over de Europese cacao-normen die verlaagd werden, daar stond een stuk van in de Soir'' (of was het de Libre, vergeten..) De chef gaf de boodschap door en de opdrachtgever was daarna verdwenen. Om zes uur was hij terug en toen ,,de blonde'' hem aansprak om te vragen of ze alles goed begrepen had kreeg ze niet eens de kans om te zeggen dat het stuk al een paar uur klaar zat. Brul brul, pak die gazet, bel naar Godiva, zoek in het archief *$%!#. (Ik vloek niet in mijn blog...)
Is het vandaag nog zo? Ik zou het niet weten. Maar ik lees het resultaat. Was ik even blij om te vernemen dat de schoolkinderen ieder jaar een nieuwe schooltas krijgen. De Kadokes lopen al sinds het eerste leerjaar met dezelfde en het zou mij verbazen als ze met iets anders naar het vierde gaan.
Conclusie: mijn persplaat mag volgend jaar in de vuilbak. Alleen de bewoners van Avondrood kan ik daarmee nog ,,epateren''...
Overigens: vers van de pers: in DSOnline van 15 augustus staat dat de journalist met uitsterven is bedreigd. Zal toch mijn schuld niet zijn zeker?
Kijk ook eens beneden aan de bladzijde: Malief voor het Assisenhof van Gent:boeiend!
(*)Wie destijds de straatnaam juist schreef kreeg een pluim!
NOOT: Gezien op 5 september. De Kadokes hebben een nieuwe schooltas! Een rugzak! Commentaar van bink1: Malief, ik kon toch niet met die Micky Mouskes blijven rondlopen! EnTreesje2: Tja, eigenlijk was hij nog niet versleten.
Commentaar van de Meester (die tegenwoordig ,,grote kuis'' doet): op het tweede (verdiep nvdr) liggen nog kweeniehoeveel schooltassen. In tegenstelling tot zijn nageslacht kan hij niets ,,van vroeger''weggooien. Dikke sjans voor mij...
,,Iets in de media'' glunderen de jonge kwieten en grieten die in deze komkommertijd _ pun intended, je mag ze terug eten _ onze zomerse kwissen met hun grenzeloze onwetendheid verblijden.
Daarom, en voor ze zich laten inschrijven in één of ander obscuur instituut dat beweert dat er journalistendiploma's bestaan, Niet Doen. Kies een knelpuntberoep en wordt schoonmaker. Je komt onder de mensen en ze zien je graag komen. Wat van een jonge verslaggever niet altijd kan gezegd worden.
Journalist was een schone stiel, absoluut. Maar dan moet ik terugkeren naar de Vietnam-oorlog (héhé, nog zelf meegemaakt, weliswaar als hulpje van LDL). Wat een spanning om op de zolderverdieping van de Jacqmainlaan(*) een radiolijn te zoeken en de meanderende volzinnen van onze oorlogscorrespondent op een rood fonoplaatje te zetten. De lijn viel af en toe weg maar daar gingen we niet over zeuren. Het lijkt wel gisteren, Louis' verhaal over miss Universe en Bob Hope die de Amerikaanse soldaten in Saigon kwamen entertainen. De oordopjes van de dictafoon waren héél vies _ van de sportredactie zegden de collega's_ maar dat was een detail.
Pakweg tien jaar zeer nederig werk gedaan maar so what, ik moest nog veel leren en mijn eerste schrifturen waren achteraf bekeken pure jaren Stillekes.
Ik zal dan maar enkele decenia overslaan om in de buurt van het jaar 2000 te belanden. En dat was absoluut niet leuk meer. ,,Harde straffe verhalen, stunten, vooruit, het moest al in de gazet staan.''
Klein voorbeeldje? We hadden weer eens een nieuwe hoofdredacteur waarvan de concurrentie schreef dat ieder lid van zijn redactie meer diploma's had dan hij. En dus moest hij zich laten gelden. ,,Die blonde van de mode kon ook eens iets serieus schrijven. Over de Europese cacao-normen die verlaagd werden, daar stond een stuk van in de Soir'' (of was het de Libre, vergeten..) De chef gaf de boodschap door en de opdrachtgever was daarna verdwenen. Om zes uur was hij terug en toen ,,de blonde'' hem aansprak om te vragen of ze alles goed begrepen had kreeg ze niet eens de kans om te zeggen dat het stuk al een paar uur klaar zat. Brul brul, pak die gazet, bel naar Godiva, zoek in het archief *$%!#. (Ik vloek niet in mijn blog...)
Is het vandaag nog zo? Ik zou het niet weten. Maar ik lees het resultaat. Was ik even blij om te vernemen dat de schoolkinderen ieder jaar een nieuwe schooltas krijgen. De Kadokes lopen al sinds het eerste leerjaar met dezelfde en het zou mij verbazen als ze met iets anders naar het vierde gaan.
Conclusie: mijn persplaat mag volgend jaar in de vuilbak. Alleen de bewoners van Avondrood kan ik daarmee nog ,,epateren''...
Overigens: vers van de pers: in DSOnline van 15 augustus staat dat de journalist met uitsterven is bedreigd. Zal toch mijn schuld niet zijn zeker?
Kijk ook eens beneden aan de bladzijde: Malief voor het Assisenhof van Gent:boeiend!
(*)Wie destijds de straatnaam juist schreef kreeg een pluim!
NOOT: Gezien op 5 september. De Kadokes hebben een nieuwe schooltas! Een rugzak! Commentaar van bink1: Malief, ik kon toch niet met die Micky Mouskes blijven rondlopen! EnTreesje2: Tja, eigenlijk was hij nog niet versleten.
Commentaar van de Meester (die tegenwoordig ,,grote kuis'' doet): op het tweede (verdiep nvdr) liggen nog kweeniehoeveel schooltassen. In tegenstelling tot zijn nageslacht kan hij niets ,,van vroeger''weggooien. Dikke sjans voor mij...
maandag 8 augustus 2011
Brieven schrijven
,,Waar hou jij je mee bezig op deze druilerige vakantiedag?,, is een slogan waarmee mijn geliefde radio zijn luisteraars bezig houdt. Ik vermoed dat ze niet op Facebook zitten maar toch ook willen vertellen wat voor toffe, originele, spannende zaken hen bezig houden. En toegegeven, het is ook niet interessanter dan Facebook. Bovendien moet ik er niet ,,vind ik leuk'' onder kletsen. Ik vind het niet leuk. Ga nu niet zoeken, ik zit ook niet op Facebook, begot. Zoals Pezzeke onlangs schreef:,, pour vivre heureux, vivons cachés.'' Of was dat iemand anders?
Maar goed, ik hou mij dus bezig met schrijven. Net een lange boterham uit mijn peceke geperst, ter attentie van de uitbaters van Avondrood. De nieuwe uitbaters. De oude lieten mij gisteren weten dat er in de vakantie geen cafetaria is op weekdagen. De residenten moeten maar in hun kot blijven. En als we dan genoeg reclameren komt er misschien meer personeel.
Tof hé. Zal ik een Facebook-groep oprichten voor ,,meer entertainment'' in de bejaardenhomes? Ondertussen zetten alle residenten het volume van hun TV op het maximum en weten de verzorgsters niet meer wie nu weer gereclameerd had dat er teveel lawaai is.
Ha juist, die zonder hoorapparaat.
Maar goed, ik hou mij dus bezig met schrijven. Net een lange boterham uit mijn peceke geperst, ter attentie van de uitbaters van Avondrood. De nieuwe uitbaters. De oude lieten mij gisteren weten dat er in de vakantie geen cafetaria is op weekdagen. De residenten moeten maar in hun kot blijven. En als we dan genoeg reclameren komt er misschien meer personeel.
Tof hé. Zal ik een Facebook-groep oprichten voor ,,meer entertainment'' in de bejaardenhomes? Ondertussen zetten alle residenten het volume van hun TV op het maximum en weten de verzorgsters niet meer wie nu weer gereclameerd had dat er teveel lawaai is.
Ha juist, die zonder hoorapparaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)
