Ach nee, u dacht toch niet dat ik weer over mijn gips ging zeuren? Dat ligt in de bak ,,medisch afval'' bij dokter Been. Slijtage in het huishouden Malief ja. Letterlijk.
Het begon met de televisie. Een leeftijd kan ik er niet opplakken maar hij dateerde wel uit de tijd dat dat gerief nog feilloos werkte. Tot de geluidsband het begaf. Tja, dat moest er van komen. En altijd onderschriften lezen tot het kreng ineens terug geluid produceerde, aan het geduld van de Meester zijn grenzen. (*)
Terwijl we in de toonzaal de bestelbon laten invullen val ik bijna van mijn stoel van het lachen: porno op alle gigantisch opgestelde breedbeeldschermen. ,,Wat is er?'' vroegen de verkoper en de Meester die met hun rug naar de zaal zaten. Haha, en geen van beiden durfde zich direct omdraaien. De verkoper dacht waarschijnlijk: die madam-op-krukken halucineert zeker? Nee hoor. Maar na mijn opmerking werd wel alarm geslagen en kwam een andere natuurfilm...
Drie dagen eerder was ik ook al eens binnengepikkeld om een nieuwe microgolf-oven te kiezen. Toen heb ik mij wel met iets meer waardigheid gedragen en dat was nodig want de uitleg was heel ingewikkeld en ik ben nog altijd aan het studeren.
Waarna het de spoelbak van het benedentoilet was die het begaf. Dat is na een wachttijd van tien dagen ook weer in orde.
En weet ge wat alle leveranciers na installatie vertelden?,,Zo lang als die oude gaan deze niet meer mee hoor''.
Dan liever dokter Been: die geeft zijn klanten tenminste nog wat hoop. ,,Alles in orde, maar niet direct van de trap springen hé?'' Alsof ik zo nog van de trap kom. Maar misschien behoort dat tot de feelgood-service van het ziekenhuis? Aan Lottepoes vroegen ze na haar knie-operatie van drie of vier jaar geleden of ze een briefje voor school nodig had? Héhé.
(*)Terwijl we op de nieuwe TV zaten te wachten_ volle week_ snokte de Meester van frustratie aan onze (ingebouwde) kast en sprong het geluid weer aan waarna hij de rest van de week feilloos werkte. Hm, kabeltje zat vast...
zondag 30 oktober 2011
woensdag 26 oktober 2011
Countdown
Maandagavond: Kadoke2 toont mij haar linkerarm waarop zes streepjes. Bic-streepjes, voor u ongerust wordt. Zes kleine rechte streepjes. En of ik wil zeggen wanneer het precies halfacht is, want dan mag ze een streepje uitvegen. Zoveel streepjes voor het herfstvakantie is, met eerst een scoutskamp, dan een Centerparcs-verblijf en dan, voor Kadoke1, een volleybal-kamp. En of mijn gips er dan ook zal ,,af'' zijn? Juist ja, nog drie-en een halve streepjes.
Dat tellen zit in de familie, ik zal het maar toegeven. Te beginnen met bomama die soms van verveling de knopjes op haar telefoon telt. Dan Malief die sinds haar laatste verjaardag telkens als ze gaat slapen een soortement ritueel reciteert: ,,allez, toch nog pakweg 3000 keer gaan slapen...''
Nichtje Suus heeft er mij op attent gemaakt: ze zit ook zoveel aan vroeger te denken en 't is de tijd van 't jaar en de leeftijd, en hoeveel hebben we nog tegoed?
Toen ik vanmorgen mijn pyama opplooide realizeerde ik mij dat ik met die gipsmizerie al een tijdje vergeten was te tellen. Oef.
Dat tellen zit in de familie, ik zal het maar toegeven. Te beginnen met bomama die soms van verveling de knopjes op haar telefoon telt. Dan Malief die sinds haar laatste verjaardag telkens als ze gaat slapen een soortement ritueel reciteert: ,,allez, toch nog pakweg 3000 keer gaan slapen...''
Nichtje Suus heeft er mij op attent gemaakt: ze zit ook zoveel aan vroeger te denken en 't is de tijd van 't jaar en de leeftijd, en hoeveel hebben we nog tegoed?
Toen ik vanmorgen mijn pyama opplooide realizeerde ik mij dat ik met die gipsmizerie al een tijdje vergeten was te tellen. Oef.
vrijdag 21 oktober 2011
Informanten
Ik zal het nu maar bekennen: de laatste tien jaar van mijn carrière in de journalistiek heb ik gebruik gemaakt van informanten. Tussen haakjes, niet zoals mijn collega GK die een informant was bij de KGB, laten we wel wezen. En mijn informanten heb ik nooit betaald of zo, ze waren zo verguld als ik hen om informatie vroeg dat ze het zelfs jaren later met omzichtigheid vertelden.
Ik verklaar mij nader.
Aandachtige lezertjes zullen al weten dat die laatste carrière-jaren (en vooral de bazige chefkes met gewéldige ideetjes) er teveel aan waren. Met Karl Lagerfeld, Dries Van Noten of Gianni Versace konden ze mij niet pakken, maar huis/tuin- en keukenweetjes, dat was wat anders. ,,Zeg, die van de mode kan eens een stuk schrijven over de rage (?) van het handwerk/breien/zelf kleren maken/schooluniformen/sneeuwklassen/'' (om het nu eens over die éne informante te hebben. En dan belde ik naar de directrice van de school van onze dochters en had het vooral over Lottepoes (omdat het zo'n slimme én brave was*) en de (toen nog eerwaarde zuster) babbelde en vertelde en nodigde mij uit bij de vakleraressen (en ik deed mij sukkelig voor en zei dat ze mijn enige hoop was) en ze beloofde mij discretie (en ik zou de geheimen over de herrie rond het schooluniform niet aan de grote klok hangen). Een goeie deal, quoi?
Onlangs ging Lottepoes naar een reunie van haar retorika. En daar riep de ex-directrice en mijn informante en plein public:,,Ha ja, uw mama was mijn geheime vriendin!'' De vriendinnen van Lottepoes keken bedenkelijk(**) en Lottepoes riep mij enkele dagen later ter verantwoording: ,,Mama, WAT WAS DAT?'' Ik heb toen heel hard gelachen. Zo hard gelachen dat ik vergeten ben haar te vertellen waar die ere-titel vandaan kwam.
(*)Kalamity was vooral een héél slimme
(**)Van zuster directrice was bekend dat ze al een vriendin had...
Ik verklaar mij nader.
Aandachtige lezertjes zullen al weten dat die laatste carrière-jaren (en vooral de bazige chefkes met gewéldige ideetjes) er teveel aan waren. Met Karl Lagerfeld, Dries Van Noten of Gianni Versace konden ze mij niet pakken, maar huis/tuin- en keukenweetjes, dat was wat anders. ,,Zeg, die van de mode kan eens een stuk schrijven over de rage (?) van het handwerk/breien/zelf kleren maken/schooluniformen/sneeuwklassen/'' (om het nu eens over die éne informante te hebben. En dan belde ik naar de directrice van de school van onze dochters en had het vooral over Lottepoes (omdat het zo'n slimme én brave was*) en de (toen nog eerwaarde zuster) babbelde en vertelde en nodigde mij uit bij de vakleraressen (en ik deed mij sukkelig voor en zei dat ze mijn enige hoop was) en ze beloofde mij discretie (en ik zou de geheimen over de herrie rond het schooluniform niet aan de grote klok hangen). Een goeie deal, quoi?
Onlangs ging Lottepoes naar een reunie van haar retorika. En daar riep de ex-directrice en mijn informante en plein public:,,Ha ja, uw mama was mijn geheime vriendin!'' De vriendinnen van Lottepoes keken bedenkelijk(**) en Lottepoes riep mij enkele dagen later ter verantwoording: ,,Mama, WAT WAS DAT?'' Ik heb toen heel hard gelachen. Zo hard gelachen dat ik vergeten ben haar te vertellen waar die ere-titel vandaan kwam.
(*)Kalamity was vooral een héél slimme
(**)Van zuster directrice was bekend dat ze al een vriendin had...
maandag 10 oktober 2011
Hinkeltje kraminkeltje
Ja zeg, hoe ging dat liedje weer waar we vroeger op hinkelden? Hinkeltje kraminkeltje kwam aangelopen? Een vraag die ik dezer dagen aan Bomama zal stellen: ze zal het zeker weten. Meer recente vragen liggen wat moeilijker maar dan kunnen we nog eens ,,discuteren''.
Enfin, een round-up: de Meester moet er zeker veel betrouwbaarder (heu?) uitzien dan Malief want hij stapte met de IK-formulieren naar de officiële instanties en jawel: een ambtenaar (politieman?) gaat naar Avondrood komen om Bomama te laten tekenen. Voor een Echte carnandité(*), zoals ze zelf zegt. Of was het omdat hij het grietje achter de toog heeft ingepakt?
Idem bij de oogarts: moeiteloos alle ,,vergunningen'' voor dure oogdruppels gekregen.
Et pendant ce temps là: hinkeltje kraminkeltje nietwaar. Kadoke1 heeft mij getroost: ''Malief, toen ik deze zomer een gips had liep ik ook raar he maar tegen het eind kon ik er mee lopen. Ik wil zeggen: rennen hé.,, 'k Zie het nog niet direct gebeuren...
Tanjel heeft het mooi gerelativeerd: Er zijn erger dingen hé. Absoluut. Ik moest haar bij ons jongste bezoek aan Avondrood nog vertellen wie er weer allemaal ,,verdwenen'' is en ik mompelde dus ,,necrologie'' kwestie van Bomama wat te misleiden. Maar het ging over een vrouw van 95 die ik op vijf jaar tijd heb zien wegschrompelen en een man van pakweg 80 die als een leeuw in een kooi bij de dementen rondbrieste. Ook dat was eigenlijk geen slecht nieuws...
(*)Carte d'idendité, ,,stoit stoem da de Franse in Brussel mê ons lachten'' Maar dat is stof voor een ander verhaal...(heu, dat moet ik toch niet ondertitelen hé, 't is toch geen Westvlaams?)
Enfin, een round-up: de Meester moet er zeker veel betrouwbaarder (heu?) uitzien dan Malief want hij stapte met de IK-formulieren naar de officiële instanties en jawel: een ambtenaar (politieman?) gaat naar Avondrood komen om Bomama te laten tekenen. Voor een Echte carnandité(*), zoals ze zelf zegt. Of was het omdat hij het grietje achter de toog heeft ingepakt?
Idem bij de oogarts: moeiteloos alle ,,vergunningen'' voor dure oogdruppels gekregen.
Et pendant ce temps là: hinkeltje kraminkeltje nietwaar. Kadoke1 heeft mij getroost: ''Malief, toen ik deze zomer een gips had liep ik ook raar he maar tegen het eind kon ik er mee lopen. Ik wil zeggen: rennen hé.,, 'k Zie het nog niet direct gebeuren...
Tanjel heeft het mooi gerelativeerd: Er zijn erger dingen hé. Absoluut. Ik moest haar bij ons jongste bezoek aan Avondrood nog vertellen wie er weer allemaal ,,verdwenen'' is en ik mompelde dus ,,necrologie'' kwestie van Bomama wat te misleiden. Maar het ging over een vrouw van 95 die ik op vijf jaar tijd heb zien wegschrompelen en een man van pakweg 80 die als een leeuw in een kooi bij de dementen rondbrieste. Ook dat was eigenlijk geen slecht nieuws...
(*)Carte d'idendité, ,,stoit stoem da de Franse in Brussel mê ons lachten'' Maar dat is stof voor een ander verhaal...(heu, dat moet ik toch niet ondertitelen hé, 't is toch geen Westvlaams?)
vrijdag 30 september 2011
Dat kennen we nu ook!
Maandagnamiddag: zonnig en prima stapweer volgens de specialisten. En dus trok Malief naar de Kruidtuin met in één hand het spreekwoordelijk goede boek. Nog even zonnen alvorens Kadoke2 van school te halen. Haar voornemen was nog niet koud of daar lag ze als een volumineus pakket in de goot. Het had een van die grappige filmjes op You Tube kunnen zijn, eerste take.
Het volgende ogenblik boog een bink zich over de hulpeloze Malief en gelukkig zag hij er niet alleen goed uit maar had hij ook nog spieren om op te takelen. Take twee: een Chanel-bril aan één oor, het goede boek nog altijd in de goot, een stamelend slachtoffer dat zei dat het niks was.
Helaas, misplaatste trots: het volgend ogenblik strompelde ze rechtsomkeer naar huis om de Meester te verwittigen dat september ook dit jaar niet een geluksmaand wordt en hij naar school mocht.
Take 3: strompelstrompel, zucht, kreun: ho, een rollende bureaustoel, jaaah, daar kan ik mee verder.
Take4: in het ziekenhuis. De zever en de bureaucratie slaan we over: hop in het gips, twee krukken en kom vrijdag maar eens terug. Hoogtepunt van You Tube: Malief in een krakkemikkige rolstoel met twee krukken in de aanslag, de Meester als een authentieke Benidorm Bastard patat de stoep af gereden. Een allochtone familie met spieren trekt de sukkel terug op het rechte pad (maal twéé!)
Take 5: de Meester besluit de rijbaan te nemen en trekt met (nog altijd krakkemikkige, ondertussen met losse voetsteuntjes slepende rolstoel) voor het verkeer uit. ,,Ze moeten maar wachten gvd''.
Take6: Terug in de Lowizzestraat. Gelukkig al een tijdje doodlopend en dus rustig en voorts altijd bevolkt met deftige mensen die niet achter hun gordijn staan en zich bijgevolg een breuk lachen. Spijtig van al die discrete toeschouwers, u zal het dus op You Tube moeten missen. Tenzij er in het kabinet van dokter Been een Hans Otten achter het gordijn zat die patiënten met gebroken voet zonder gips op krukken richting uitgang stuurde. Oeps!? Malief kon er alvast niet mee lachen.
Het volgende ogenblik boog een bink zich over de hulpeloze Malief en gelukkig zag hij er niet alleen goed uit maar had hij ook nog spieren om op te takelen. Take twee: een Chanel-bril aan één oor, het goede boek nog altijd in de goot, een stamelend slachtoffer dat zei dat het niks was.
Helaas, misplaatste trots: het volgend ogenblik strompelde ze rechtsomkeer naar huis om de Meester te verwittigen dat september ook dit jaar niet een geluksmaand wordt en hij naar school mocht.
Take 3: strompelstrompel, zucht, kreun: ho, een rollende bureaustoel, jaaah, daar kan ik mee verder.
Take4: in het ziekenhuis. De zever en de bureaucratie slaan we over: hop in het gips, twee krukken en kom vrijdag maar eens terug. Hoogtepunt van You Tube: Malief in een krakkemikkige rolstoel met twee krukken in de aanslag, de Meester als een authentieke Benidorm Bastard patat de stoep af gereden. Een allochtone familie met spieren trekt de sukkel terug op het rechte pad (maal twéé!)
Take 5: de Meester besluit de rijbaan te nemen en trekt met (nog altijd krakkemikkige, ondertussen met losse voetsteuntjes slepende rolstoel) voor het verkeer uit. ,,Ze moeten maar wachten gvd''.
Take6: Terug in de Lowizzestraat. Gelukkig al een tijdje doodlopend en dus rustig en voorts altijd bevolkt met deftige mensen die niet achter hun gordijn staan en zich bijgevolg een breuk lachen. Spijtig van al die discrete toeschouwers, u zal het dus op You Tube moeten missen. Tenzij er in het kabinet van dokter Been een Hans Otten achter het gordijn zat die patiënten met gebroken voet zonder gips op krukken richting uitgang stuurde. Oeps!? Malief kon er alvast niet mee lachen.
donderdag 22 september 2011
Muizenissen
Kijk, nog voor ik verder kan gaan met mijn verhaal doet de titel mij aan een oud lief van lang geleden denken. Vandaag zouden ze zeggen ,,een vriendje'', maar 't is dan ook lang geleden. En die gast was niet speciaal grappig of geestig _ helemaal niet zelfs_ maar wel een zeer begaafde ,,dirty mind''. Ik mocht niet over een vogel spreken of hij grinnikte dat ik het zeker over de (verkeerde) meervoudsvorm had, en een muis, alla. Dat ging zelfs zo ver dat ik mij moest verantwoorden voor een column in de krant. Ik had toen geschreven dat mijn moeder de verkeerde meervoudsvorm van vingers gebruikte. Hij corrigeerde mij dat vingers wel een werkwoordvorm had.Haha. En toen was hij allang geen vriendje meer, maar een familievriend. Hoe dan ook, met een kruisje achter zijn naam. Ik hoop oprecht dat hij vanachter zijn wolk meeleest. Zolang je over iemand vertelt zijn ze niet vergeten hé?
Mijn verhaal over Jerry, Mickey en Minnie begon dit voorjaar. Er lagen enkele mezenbollen onder onze veranda en na een weekend aan zee hadden onbekende snoepers de bollen uit elkaar gerafeld. Ik feliciteerde (inwendig) de vogels voor hun noeste arbeid. Wat later vond ik dat de bakker toch maar slordig geweest was met zo'n groot gat in ons brood. Heu, ik heb de boterhammen achteraan opgegeten. Een paar dagen later keek ik met een frons naar de Kadokes: hadden zij de chocoladekorrels rondgestrooid? ,,Echt niet Malief...''
Muizenstrontjes, yes! Niet direct de grote middelen gebruikt maar pepermuntolie kwistig rondgestrooid. Tot de pakken kranten in de bergplaats knusse knabbeltjes vertoonden. Slik.
,,Een muizenval madam?'' Allez, ja. Twee lijkjes later waren de muizen naar school geweest en knabbelden ze de kaas mooi weg zonder de veer te raken. (Moet gezegd dat de Meester zeer royaal was met kaas om ze te lokken!!!)
,,Ha ja, dan vergif madam''. En omdat Iedereen (de vriendin, niet iedereen) mij verzekerd had dat die beestjes uitdroogden en dat ik niets zou ruiken, kwamen de turkooise snoepjes. En zo begon ik stilaan te hopen dat de familie Muis verhuisd was met achterlating van vijf familieleden. Weer mis. Het laatste exemplaar was in mijn zetel ter ziele gegaan. Dat ontdekte ik bij het afzuigen van mijn losse kussens. Ik dacht eerst ,,wat een prop stof in die leuning'' en dan ,,dat kan toch niet van ons Kadoke2 haar weelderige haardos zijn? Toen de prop in de stofzuiger bleef steken ontdekte ik een staart en vier pootjes.
Voorlopig einde van mijn verhaal. De turkooise snoepjes liggen nog altijd te lokken. Een poes of een hond hebben we toch niet meer.
Mijn verhaal over Jerry, Mickey en Minnie begon dit voorjaar. Er lagen enkele mezenbollen onder onze veranda en na een weekend aan zee hadden onbekende snoepers de bollen uit elkaar gerafeld. Ik feliciteerde (inwendig) de vogels voor hun noeste arbeid. Wat later vond ik dat de bakker toch maar slordig geweest was met zo'n groot gat in ons brood. Heu, ik heb de boterhammen achteraan opgegeten. Een paar dagen later keek ik met een frons naar de Kadokes: hadden zij de chocoladekorrels rondgestrooid? ,,Echt niet Malief...''
Muizenstrontjes, yes! Niet direct de grote middelen gebruikt maar pepermuntolie kwistig rondgestrooid. Tot de pakken kranten in de bergplaats knusse knabbeltjes vertoonden. Slik.
,,Een muizenval madam?'' Allez, ja. Twee lijkjes later waren de muizen naar school geweest en knabbelden ze de kaas mooi weg zonder de veer te raken. (Moet gezegd dat de Meester zeer royaal was met kaas om ze te lokken!!!)
,,Ha ja, dan vergif madam''. En omdat Iedereen (de vriendin, niet iedereen) mij verzekerd had dat die beestjes uitdroogden en dat ik niets zou ruiken, kwamen de turkooise snoepjes. En zo begon ik stilaan te hopen dat de familie Muis verhuisd was met achterlating van vijf familieleden. Weer mis. Het laatste exemplaar was in mijn zetel ter ziele gegaan. Dat ontdekte ik bij het afzuigen van mijn losse kussens. Ik dacht eerst ,,wat een prop stof in die leuning'' en dan ,,dat kan toch niet van ons Kadoke2 haar weelderige haardos zijn? Toen de prop in de stofzuiger bleef steken ontdekte ik een staart en vier pootjes.
Voorlopig einde van mijn verhaal. De turkooise snoepjes liggen nog altijd te lokken. Een poes of een hond hebben we toch niet meer.
dinsdag 20 september 2011
Niet om te lachen!
Big Brother liet via Avondrood weten dat Bomama (net 92 geworden) dringend een nieuwe (electronische) identiteitskaart (afgekort IK) nodig heeft. De oude is volle vijf jaar oud, dus effenaf versleten van vijf jaar in haar kast te liggen.
En zo gebeurde het dat Malief vandaag (weer) naar het ,,Huis van de Maneblusser'' trok, vervuld van de naïeve hoop dat het even goed zou verlopen als vijf jaar geleden: met pasfoto's, met de ,,oude'' IK en met het ,,oproepingsbevel''.
God ja, bijna hetzelfde scenario als vijf jaar geleden: ,,Kan uw moeder niet naar hier komen?'' Neen mevrouw, haar rolstoel kan niet toegeplooid worden en hier is ook geen parking en geen stoel waar sukkelige bejaarden een uurke kunnen wachten...
Reactie achter de toog:,, Ha zo!''
Nog een naïef verzoek van Malief: of het niet kon zoals vorige keer: toen ze een IK zonder code mocht komen afhalen? ,,Nee, ik volg de reglementen...'' snibde ze.
Ha, de reglementen?! ,,Die stipuleren dat een IK-foto van vijf jaar geleden niet kan, het moet een andere zijn dan het exemplaar dat op de oude IK staat.'' Ook een (lelijke) foto van tien jaar geleden vond geen genade in de ogen van de uitsloofster achter de toog ,,want ze had toen nog geen grijs haar'' en dat kan niet...
Hoe deze dag tenslotte een soortement happy end kreeg? De huisarts maakt een getuigschrift waarin staat dat Bomama niet meer buiten komt en Malief schrijft in naam van Bomama een brief waarin ze verklaart dat ze niet meer kan ,,tekenen''. DIE BRIEF MOET BOMAMA DAN ONDERTEKENEN.
Malief is zoals altijd minzaam en beleefd gebleven. Om hardop te lachen zou niet corrrect geweest zijn voor de peentjes zwetende bediende en voor de lange rij wachtenden achter haar.
Nu maar hopen dat Pezzeke of een ander computergenie met de photoshop een passende en vooral ,,volgens de juiste instructies gecomposeerde afbeelding'' kan knutselen.
En zo gebeurde het dat Malief vandaag (weer) naar het ,,Huis van de Maneblusser'' trok, vervuld van de naïeve hoop dat het even goed zou verlopen als vijf jaar geleden: met pasfoto's, met de ,,oude'' IK en met het ,,oproepingsbevel''.
God ja, bijna hetzelfde scenario als vijf jaar geleden: ,,Kan uw moeder niet naar hier komen?'' Neen mevrouw, haar rolstoel kan niet toegeplooid worden en hier is ook geen parking en geen stoel waar sukkelige bejaarden een uurke kunnen wachten...
Reactie achter de toog:,, Ha zo!''
Nog een naïef verzoek van Malief: of het niet kon zoals vorige keer: toen ze een IK zonder code mocht komen afhalen? ,,Nee, ik volg de reglementen...'' snibde ze.
Ha, de reglementen?! ,,Die stipuleren dat een IK-foto van vijf jaar geleden niet kan, het moet een andere zijn dan het exemplaar dat op de oude IK staat.'' Ook een (lelijke) foto van tien jaar geleden vond geen genade in de ogen van de uitsloofster achter de toog ,,want ze had toen nog geen grijs haar'' en dat kan niet...
Hoe deze dag tenslotte een soortement happy end kreeg? De huisarts maakt een getuigschrift waarin staat dat Bomama niet meer buiten komt en Malief schrijft in naam van Bomama een brief waarin ze verklaart dat ze niet meer kan ,,tekenen''. DIE BRIEF MOET BOMAMA DAN ONDERTEKENEN.
Malief is zoals altijd minzaam en beleefd gebleven. Om hardop te lachen zou niet corrrect geweest zijn voor de peentjes zwetende bediende en voor de lange rij wachtenden achter haar.
Nu maar hopen dat Pezzeke of een ander computergenie met de photoshop een passende en vooral ,,volgens de juiste instructies gecomposeerde afbeelding'' kan knutselen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
