En toen kwam Kalamity

Doe maar even alsof het zo moet, die gigantische Blow Up van Malief en de Meester, aan de wieg van hun eerste spruit, vandaag moet ik het over Kalamity hebben. 25 september, als ik mij haast is dit verhaal nog persklaar voor het juiste geboorte-uur. En dat was dus 20u30, voor diegenen die daar belang aan hechten. Wat mij betreft hooguit een paar jaar geleden. Weer een meisje, welja, al deed ik toen alsof ik (alweer) op een jongen had gehoopt.Compleet foute opvoeding, in die tijd. Vandaag meer dan blij dat het ,,een écht vrouwtje'' was (om onze koning te parafraseren), uitgerust met de brains, de humor en de doortastendheid die ze gewoonlijk aan venten toeschrijven en uiterlijk een combinatie van de Meester en Malief. Alleen waar ze die geweldige haardos heeft gehaald is mij een compleet raadsel. Ik wou haar ,,Kiki'' noemen naar de Franse zwemster uit die tijd, en al heeft de burgerlijke stand het niet aanvaard, het staat haar alsof de naam voor haar werd uitgevonden.Later hoorde ik van Franstalige familieleden dat ,,un Kiki'' een aapje was, of een hondje, ik heb het uit mijn geheugen gebannen. Een week later mochten we naar huis, naar onze thuis waar we ondertussen al 43 jaar wonen. En om u een geheimpje te verklappen: dank zij dat huis is Kalamity er gekomen, want de Meester vond twee slaapkamers écht te weinig voor twee kinderen. Nu heb ik er zes en staan er vijf leeg...

Gezinsuitbreiding, een foto-verhaal

Stamboom

Met behoorlijk wat enthoesiasme hebben de Kadokes (en Malief) het nieuwe schooljaar ingezet. (Zeg niet ,,zesde leerjaar'', maar ,,derde graad'') Met veel moeilijke woorden, nieuwe stopwoorden en letterwoorden, dansjes en pubergeheimpjes. Maar nog altjd met fijne knuffels, je hoort mij niet klagen. Met die afkortingen al goed gelachen. Zo heeft tante Lottepoes hen een paar fraaie eersteklas letterwoordjes geleerd om die flauwe LOL te vervangen en die ik gelukkig alweer vergeten ben (PMPL???) en waarin sprake is van incontinentie, omdat het zo grappig is ... Op verzoek heb ik ook onze stamboom getekend. De Kadokes hebben immers een beetje last van mijn wijdvertakte familie waarvan ze de relaties niet snappen. Wil het toeval dat er nogal wat Jorissen zijn en één Denis en twee keer Denise en twee keer Pieter die van mekaar géén familie zijn. En of die tante Denise dan die Denise is waarmee ik Frans sprak? (in de betekenis van taal schatjes, niet jullie papa...) Naar de acht strepen, de acht broers en zussen van het meesterke (mijn pa dus, en niet de Meester, hun opa) zaten ze met open mond te kijken. Tja Alfonsine, Albertine, Maria, Mathilde, Alfons, Juliaan, Julia en Denise... ,,Wil je achter die gestorven zijn een kruisje zetten Malief, anders kan ik het niet onthouden?'' Mijn lieve unieke kleinzoon zegt het met zoveel candeur. Goh ja, slechts twee zonder kruisje. En daar, helemaal vanonder, die Marsha, die kent ons mama hé. Ze fluiten nog net niet van bewondering. De stamboom langs Bomama's kant oogt makkelijker. En daar komen verrassingen uit: ,,ha, zo is Tanjel dan familie'' En die Denise is een andere dan de tante zuster. En uw opa heette Denis? Raar. Ha, de zoon van Denise ook??? Ik heb maar niet verteld dat mijn tweede naam Denise is, dat mijn grootmoeder Leonie ook op mijn IK staat, om nog te zwijgen van Philomena. Want toen kwam hun papa binnen. Gered door de bel.

De tuktuk-club

Zaterdagnamiddag en terrasjesweer. Malief en vriendin Iedereen _dat is niet zomaar iedereen maar de troetelnaam die mijn kinderen destijds gaven aan een lieve collega _, dus deze nu geattitreerde oma's besloten de bloemmetjes buiten te zetten. Spannend? Vrolijk tetterend _vooral ondergetekende kan er iets van_ slenterden we zonder welbepaald doel door de winkelstraat. Of toch: een terrasje met Gouden Carolus. Malief is een recent bekeerde bierdrinker, Iedereen kent er al langer iets van.In eer en deugd, wel te verstaan. En toen, en toen: daar kwam een sportieve (en attractieve) bink aangereden in een uit de kluiten gewassen driewieler en hij bood ons een lift aan. Een reclamestunt van een lenzenfabrikant! Nu zijn wij van geen kleintje vervaard en wat later raceten wij achter de stadsbus aan met als enig ,,adres'' een terrasje. Onderweg maakten we ons al wat zorgen over de fraaie kuiten van onze chauffeur want enfin, dat was nogal wat met zo'n vrachtje. Neenee, dat viel mee. De man was niet gewoon beleefd, hij had een electrische motor. Tja, en toen hadden we nog niks gedronken maar verklapte Malief wel dat hij twee journalisten had meegenomen. Hé ja, misschien kwam hij wel in de krant,opperde de naieve bink. Niet dus,maar wel in de blog...Verdraaid, waarom hebben we er geen foto van genomen? We hadden wél succes hoor.

Stilte?

Op 27 mei heeft de Meester afscheid genomen van ons huis. Voor even toch, zei hij. Eerst had hij nog een grote pot soep gemaakt _ Malief moest toch eten en als de Kadokes kwamen _ en dan is hij als een grote,valiesje in de ene hand, Malief aan de andere, pakweg tweehonderd meter verder naar het ziekenhuis gestapt. ,,Dat is toch niet waar zeker, was het niet met de ambulans?'' vraagt mijn lieve tante nonneke en hoe hij dat gedaan heeft? Vandaag kan ik het nog altijd niet vatten. Ja, dat hij niet meer terugkomt, en dat ik nog welgeteld twaalf dagen heb gehad om te vragen hoe ik koffie moest maken, waar de tabletjes voor de vaatwasmachine liggen, het boekje met de overschrijvingen voor de bank en de uittreksels. De eigendomsakten heb ik niet gevonden en wie onze nieuwe verzekeringsmakelaar was heeft ook speurwerk gekost. Wel vertelde hij mij iedere avond, voor ik naar huis ging ,,of ik mijn sleutel had, al de deuren goed zou sluiten, en dat ik niet moest schrikken als er precies iemand in huis rondliep''. Dat had hij als ,,ervaringsdeskundige'' vaak meegemaakt toen Malief voor de krant op reis was. En dat het soms akelig was. En nu ben ik écht alleen. ,,Zo rap'' zeggen de mensen die het goed menen maar er niets van snappen. De Meester was geen man om in een ziekenhuisbed te liggen en toen bleek dat ,,thuis aan zee'' niet meer zou bezocht worden deed hij het de laatste dagen met gebaren: zo moest Malief met de paraplu met medicatie rond het bed draaien om naar het toilet te gaan, want je dacht toch niet dat hij in bed zou liggen? Een dierbare vriend vertelde dat hij, op bezoek bij de Meester, hem zijn jas moest geven en hij die zelf in de kast hing. Een week later moest ik hem vertellen dat hij niet meer moest komen. Dat zijn de verhalen die ik tot in den treure vertel en vertel aan al wie er naar vraagt. En al die lieve vrienden die het niet durven vragen:,,Het gaat goed met mij''. Nu ja binnenkort toch wel zeker? En mag ik dan hardop zeggen dat ik toch dankbaar ben?

Een déjà-vu

Een lector van een hogeschool schreef vandaag een brief naar de krant. Ik had hem elf jaar geleden kunnen schrijven. Het thema is nog altijd actueel: hoe demotiveer je een werknemer na 37jaar trouwe dienst?
-Herhaal voortdurend dat ze teveel kosten, dwing hen om computerspecialist te worden, schuif hun vroegere verwezenlijkingen misprijzend aan de kant, geef zoveel mogelijk nieuwe opdrachten om de geest soepel te houden, dreig met negatieve evaluaties en geef opdrachten waar ze niet achterstaan.
Zo, dat zullen we even verklaren met voorbeelden.
-Amai Malief, gij verdient meer dan uw chef (die haar zoon kon zijn)
-Zoek eens op hoe het zit met de vondelingenschuif maar zie dat het klaar is voor vijf uur.(waarna geinterviewden afhaakten en het internet-flauwekul werd)
-Mode moet ge eens anders bekijken. Vraag Walter Van Beirendonck wat er in zijn portefeuille zit. (de brave man kende mij al twintig jaar en zei ja...)
-Jamaar, kunt gij de weg niet vinden in Limburg? En in Parijs en Milaan wél? ('t Stond op mijn evaluatie)
-Schrijf eens iets over de Belgian Shoes in New York. Vraag het aan onze korrespondent om wat informatie te zoeken. (Dat heb ik gedaan: hij heeft niet geantwoord maar het heeft zijn carrière geen kwaad gedaan want hij werd hoofdredacteur. 't Was overigens nog de kwaadste niet.)
Och ja, en blijf beleefd als een jonge snaak je berichtgeving uit Parijs ,,verbetert''. In een modeverslag over de exclusieve uurwerkmaker Bréguet schreef ik: ,,De horloges mogen alleen hersteld worden in het Parijse moederhuis''  wat in de krant verscheen als ,,alleen hersteld worden in de kraaminrichting.'' Die man is later ook nog eens hoofdredacteur geworden.
Zit hier een verzuurde tante? Nee. Want ik heb dank zij mijn krant prachtige verhalen kunnen vertellen maar vooral: elf jaar extra met de  Meester, de Kadokes en Thuis aan zee. Amen.

Nooit meer...

Gaan we nog wakker worden uit die kwade droom? Op 12 juni heeft de Meester voorgoed afscheid genomen. De Maliefjes heeft hij nooit gelezen _ gij leest toch ook mijn besluiten niet was zijn juridisch onderbouwd excuus_ en dus kreeg hij achteraf van occasionele lezers te horen wat hier allemaal werd verteld. En of hij dat niet vervelend vond. Niet dus.
Vandaag hoor ik dat hij zo'n lieve man was, zo'n trotse vader, zo'n lichtjes euforische grootvader.
Dat hij niet meer zal meemaken hoe die Kadokes hun weg zullen gaan, dat is mijn grootste verdriet.
En dat hij nu zou mompelen:,,niet bleiten he Lief...''