Afscheid van Thijsje

We waren even oud maar aan haar levenslust, totaal gebrek aan menselijk opzicht en compromisloze vriendschap kan ik nog een puntje zuigen. Als we in de Fiera in Milaan genoeg prosecco hadden geproefd om onze mode-ellende te vergeten noemde ik haar Thijsje en zij mij ,,meidje''. We waren zogezegde concurrenten in het krantenvak, maar in onze afdeling was die onbestaande. En omdat onze bazen toch niet meelezen: de Vlaamse modepers was een clubje zotte trienen die keihard werkten maar voor geen meter concurrentiegedrag vertoonden. Invitaties voor een defilé gestolen? De vriendinnen hielpen mekaar aan een (eventueel vervalste) kaart (waar diende onze vriendschap met de gasten van de mode-academie anders voor?) en zo werden vriendschappen ,,voor eeuwig'' gesmeed. Niet dat we dat met zoveel woorden zegden: je zag nergens zo'n heterogene bende. En gisteren is dat in het crematorium van Hasselt weer gebleken... Thijsje is er niet meer. Geveld na een slepende ziekte, zoals dat heet. Twee maanden geleden hadden we nog een lange babbel aan de telefoon. Zij vroeg mij eerst hoe ik het stelde zo zonder de Meester. Typisch Thijsje. En zij maakte plannen, na een lange chemo (en een slanke lijn, grapte ze) om binnenkort nog eens héél lekker te gaan eten voor ze onder het mes ging en misschien lange tijd niet meer zou kunnen genieten... Vorig weekend dacht ik ineens aan haar en mailde een maatje van de vriendinnenclub of zij iets wist. Ja dus, we mochten afspreken in het crematorium. En zo had Thijsje toch nog voor een briljant optreden gezorgd (al lag ze er zelf monddood bij): een ,,maçonieke'' uitvaart met veel deftige grijze heren die moeilijke teksten voordroegen en (voor de meeste van haar vriendinnen) rare protocolaire gebaren maakten, eigen aan de logebroeders. We herkenden Thijsje niet. Behalve toen de foto's van haar werden geprojecteerd: een beeldschone jonge vrouw, een weelderige moeder en oma, een gelukkige vrouw. Na afloop zijn we met de ,,anciens'' van de journalistieke bende op zoek gegaan naar een fijn restaurant. En zegden we hardop dat Thijsje wel zou geweten hebben waar we naartoe moesten. Aan een tafel met acht stoelen zijn we met zeven aangeschoven. Haar stoel bleef leeg. In haar stijl werd champagne besteld, werd getoast op haar ongelooflijke levenskracht, spirit, vriendschap. En op ons. Dat we in onze telefoonboekjes de namen van de vriendinnen nog eens extra zullen onderlijnen, dat onze kinderen weten wie ze moeten verwittigen als onze beurt er is. Waarna we weer flink getoast hebben. Behalve de traditionele Bobjes. Ook op dat vlak hebben we mekaar altijd goed verstaan. Raar maar waar: vandaag heb ik voor het eerst sinds de Meester er niet meer is voor mezelf alleen frietjes gebakken en een pintje gedronken. Thijsje had het ook zo gedaan.

Mijn (ahum) Facebook

Malief gaat een feesboekske doen. Beetje stoefen, dus. Ligt niet in mijn aard (enfin, denk toch niet) maar nu ligt hier al pakweg twee weken een droom van een rapport voor mijn neus en omdat de ouders van dit wonderkind mij nog niet gesommeerd hebben om dit prachtstuk nu eindelijk eens te tonen, voilà, hier is het. Rapport van het Stedelijk Conservatorium voor jongedame Kadoke2. Ik citeer: ,,Altijd mooie ideeën en een schitterende inzet. Je durft veel en begrijpt waar het om gaat. Je bent toe aan werken in een kleine groep om al wat je al kan (zéér veel!) nog scherper te stellen. Slim, focus, talent en creativiteit. Alles is aanwezig'' Eindevaluatie: Mooi examen van een slimme en heel aangename meid! Je inzet was prachtig, je zet een energie in de groep! ,, Moet deze van trots blinkende Malief er nog bij schrijven dat ze ,,Grootste Onderscheiding' kreeg? En dan nog even verantwoorden: Kadoke1 is ,,talk of town'' als volleybalspeler, zus mag ook eens in het zonnetje staan. Toen ik haar met het schitterend rapport (dat ze bij mij ,,vergat'') feliciteerde relativeerde ze het: ,,iedereen was goed hoor''... En nu niet vergeten dat wij héél trots op je zijn!

Mijn vriend Sinterklaas

Weer een verhaal uit de oude doos, maar 't is mijn schuld niet. Dat heb je als je in de krant leest dat Sinterklaas gestorven is. Enfin, niet de echte, maar een advocaat die hem de laatste twintig jaar van zijn leven danig heeft nagespeeld. Niet qua cadeautjes, maar qua uiterlijk. Zo, lezertje, je bent op het juiste spoor, weet over wie ik nog iets kan vertellen. Op gevaar af dat ik het ooit al eens vertelde, maar dat moet je een quasi-bejaarde dan maar vergeven... Het gebeurde in het prille begin van mijn journalistieke carrière en als ik nu zie hoe oud hij werd dan was hij destijds ook nog een snotneus. In de jaren zeventig werd Malief nogal eens op pad gestuurd om lezers te aanhoren. Die hadden dan eerder bij LDL hun beklag gemaakt over een of andere onrechtvaardigheid. Zo werd ik samen met fotograaf naar een ,,uitzuipcafé'' gestuurd in de buurt van Gent. ('t zal wel de Kortijkse steenweg geweest zijn, maar zeker ben ik niet.) De voluptueuze uitbaatster had er zich over beklaagd dat er voortdurend auto's met jonge rijkswachters op haar parking kwamen staan en dat zoiets slecht was voor de zaken. En dat meester Sinterklaas (haar advocaat want da was ne straffe) haar had gezegd dat er veel geld zou nodig zijn om die zaak op te lossen want dat er ,,veel bij betrokken waren''. Nu, Malief was niet helemaal meer groen achter de oren, vroeg haar wettige echtgenoot wat hij daar van vond en kreeg de repliek dat ,,ge zoiets niet zegt aan een kliënt''. Einde incident. Enkele maanden later werd Malief naar het Assisenhof in Gent gestuurd voor een ,,wree moord op een kind'' en zo kwam ze meester Sinterklaas in hoogsteigen persoon tegen die de gewoonte had om met de gerechtsjournalisten tussendoor een pint (koffie) te gaan drinken.(ook iets wat ,,mijn'' Meester maar louche vond) En omdat ik naast Sinterklaas belandde en hij mij een beetje bekeek als een trutje dat zeker niks durfde zeggen vroeg ik hem waarom hij de madam van het uitzuipcafé zo'n blaaskes had wijsgemaakt?? Hoho, de man had nog geen lange witte baard maar roepen kon hij al. Dat ik zeker geen gedacht had wat de advocatenstiel precies was? En toen hielp een lieve collega mij met de uitsmijter ,,ze is er wel met ene getrouwd.'' Waarna het even stil was en hij dan vertelde dat de vrouw het zelf gezocht had: ze kwam telkens in licht tenuutje de parking op als er jonge rijkswachters parkeerden en dat was leuk gratis spektakel...Wat ze meteen aan hun collega's in de kazerne verder vertelden. Besluit: ook hij moest de stiel nog leren...

Ha, gién Marokkaanse?

Nog deze week meegemaakt bij de kapper: Cara, een voluptueuze Latina met fraai gestylede haardos, maakt de rekening van een klant. Ik zie alleen haar rug, maar de grijze krulletjespermanent, de stugge houding en het onmiskenbare dialect doen vermoeden dat de klant een authentieke autochtoon is. ,,Awel, is da nie gratis as ge vier kindere hét? Gao moe da toch kenne?'' ,,Pardon'' zegt Cara, wat bedoelt u? ,,As ge vuil kindere hét, da kende toch?'' ,,Ik heb alleen een zoon, mevrouw'' zegt Cara met een rustige blik en ik begrijp u niet,'' De repliek kwam nog rapper dan het licht: ,,Ho, zedde ga gin Marokkeunse?'' ,,Nee mevrouw, van afkomst een Latina, en mijn ouders hebben mij geadopteerd en die wonen in Leuven.'' ,,Ha zoe''. Wat later is het mijn beurt en had ik Cara graag excuses aangeboden in naam van al die idiote madammen met misselijke grapjes. Ik doe het dan maar in eigen naam. ,,Och'' zegt ze, zoiets hoor ik al niet meer...''

Negenhonderdtweeënnegentig gram ijdelheid

Van een zaak kun je Malief niet verdenken: dat ze geen boeken leest. Maar dit was pure verbazing, weerzin: de papier geworden ijdelheid. Een boek van 717 bladzijden , een cover waarop 25 (vijfentwintig!) kopjes van de auteur, van broekventje tot indringende ,,journalist''. Ik schrijf dat laatste met gène. Heb ik die beroepsgroep echt met zo'n paljas moeten delen? Helemaal per toeval maakte ik kennis met de autobiografie van de grootste televisiemaker aller tijden. Dat zegt hij toch zelf. Hij schreef die turf alweer vijf jaar geleden, maar de baas van een serieuze boekhandel had er mij nu pas op gewezen. Dat ik vermeld stond in een boek waarin de auteur toegaf dat hij de inspiratie voor zijn ,,Millet-reportage'' uit een verhaal van mij had gehaald. Mijn verhaal verscheen in december 1985, hij pakte er mee uit in maart 1986. Eerlijk gezegd kon ik het niet geloven. En dus ruilde ik een cadeau-check en wat wisselgeld voor het meesterwerk. Heb de kolos net niet gillend in een hoek gegooid. Zou het echt iemand interesseren dat hij in zijn studententijd twee lieven had, een in Brussel en één in Antwerpen? Tsjtsj, wat een bink. Maar hoe zat het met de pikkendief die mijn idee jatte? Er zat niets anders op dan de volgende dag terug te keren en ook zijn tweede boek te halen, dat uitsluitend over de beruchte reportage ging. Stukken bescheidener (van formaat), dat wel. Het dateerde uit 1986 en ging alleen maar over zijn spraakmakende, indringende, lichtvoetige reportage rond ,,het kledinggedrag van schoolkinderen'' of ,,de snob-mode''. Gevonden! Op bladzijde 35 staat een print van ,,mijn'' modeverhaal zoals het in Het Nieuwsblad verscheen, destijds een beetje tegen mijn zin ,,verlucht'' met tekeningetjes. De serieuze versie van De Standaard wordt verzwegen. En toen moest ik toch wel lachen. Hoe kon ik zo naïef zijn om te denken dat die belangrijke mens zou toegeven dat hij mijn idee gepikt had? Met een print waarvan je nauwelijks de tekst kon lezen? Ach ja, ijdelheid wordt niet altijd beloond. In mijn geval toch niet... Heel mooi vond ik de slotzin uit het voorwoord van Jan Schodts ,,Gelukkig bestaat voor de tv-makers ook nog de boekdrukkunst.'' Dat laatste boekje kwam uit de ramsj, compleet met persoonlijke opdracht aan een zekere Thomas. En een Echte handtekening van een BV die een kwart van de bladzijde vulde. Belangstellenden mogen er bij mij zeven euro voor neertellen. Een koopje toch?

Lieve vrouwenhater...

Het begint met een verhaal uit de oude doos. In 1976 kwam ,,de vrouwenhater'' in ons leven. Een overweldigende meerderheid had hem verkozen tot onze grote baas. En dat was een unicum want de man was door zijn onderdanen heu ,,geplebisciteerd'': hij was niet eens kandidaat. En wij (de hele redactie, om de bende maar een naam te geven), zag hem graag. Welja, er waren ook grommelaars, en die noemden hem dus een vrouwenhater. Omdat hij vrijgezel was, altijd recht voor zijn raap en hardop zei dat hij niet tegen tranen en andere flauwiteiten kon. Of tegen intriges, als ze bij hem geen gelijk kregen. Lang geleden, helemaal waar. Gisteren zijn we de man gaan opzoeken in een rusthuis. Ik was er eerlijk gezegd een beetje ,,ondersteboven'' van. Hij zat op de televisie naar een soort rechtbankserie te kijken en toen had ik nog verwacht dat hij zou zeggen: ,,zeg, ik ben wel aan het kijken hé''. Dat was de eerste verrassing. Mijn naam kende hij nog wel, ,,maar ik herken u niet zenne'' zei hij lachend. ,,Ha ja, een ouwe madam geworden hé'' grapte ik (niet helemaal van harte...).Ik mocht hem een zoen geven, en een knuffel. Toen kwam de verpleging zeggen dat we naar zijn kamer moesten gaan, want dat er een vergadering was. En schoot onze baas even in zijn oude rol: ,,Jullie moeten het weten hé, eerst moest ik naar hier komen, dan weer weg!'' Met een lachje, maar met de stem van vroeger. Wie hem niet kende moest gedacht hebben ,,wat een ijzervreter''. (Zijn vroegere bijnaam, verdiend dank zij zijn belangstelling voor het leger.) Maar in de gang verloor hij zijn masker en nam hij mij stevig bij de hand. De rest van het verhaal is een lange memory lane. Hoe hij de avond dat de Herald of Free Enterprise zonk en ik avonddienst had hij op zijn knieën naast mijn bureau kwam zitten, de warboel aan verslaggevers op het strand van Zeebrugge ventileerde en mij dicteerde wat ik moest schrijven. Het was net een avond dat de krant om technische redenen vroeg moest sluiten. Daarna bracht hij mij met de wagen naar huis ,,maar niet in de stad hé want daar ben ik al eens verloren gereden'' gromde hij die avond. Een baas met een bescheiden wagen (ik heb er later andere gezien). En in Vilvoorde smeekte ik hem om zijn bocht naar de E19 wat voorzichtiger te pakken, want wat zou er geroddeld worden als we verongelukten. Ik heb het gisteren terug opgehaald, en we lachten en ik verzekerde hem nog eens dat hij de beste baas ooit was omdat hij streng maar rechtvaardig was. Ja, dat wist hij nog, dat er velen waren die hem streng vonden. Ik bekende dan maar dat ik altijd over hem sprak met zijn familienaam, maar dat was omdat de anderen dat ook deden. En dat hij mij het gevoel had gegeven dat ik meetelde, ook al waren mijn schrifturen niet direct zijn geliefd onderwerp. Hij had mij zelfs eens willen overhalen om naar ,,onze jongens in Duitsland'' te gaan, om te kijken hoe ze het daar stelden. Ik zag het niet zitten, en hij had begrip voor mijn argumenten. Het was de tijd dat ik nog lang haar, rokjes en hoge hakken droeg. Ik zag mij daar al rondlopen als ,,onderzoeksjournalist''. Of hij het allemaal nog haarfijn begrepen heeft? Ik denk het niet, maar het afscheid was hartelijk en hij heeft ook nog gezegd dat ik waarschijnlijk ,,een goede inborst had''.

Handige Harjet

,,Hoe gaat het nog met u?'', da's zowat het eerste wat Malief te horen krijgt als ze een stapje in de wereld zet. En dat stapje moet je zeer breed zien: naar de bank, naar de Inno, naar het station, naar de glasbak, naar de krantenboer. Of gewoon op straat, als ik mijn postbus leeg maak. ,,Goed'' zeg ik dan. Wat zou ik anders moeten zeggen? Ha ja, er zijn er die mij als een sukkelig hondje willen uit laten. Naar het park of naar een terrasje. Er zijn er die een lunchke wel zien zitten. Of misschien eens samen naar Lourdes gaan? (ik vind niks uit). Daar zat ik dus gisterennamiddag _een zéér stille dag_ aan te denken terwijl ik in het gerenoveerde ex-kantoor van de Meester naar nietjes zocht. En daarna een idee had om mijn hartje te luchten. Want eerlijk waar, kan ik zomaar aan ,, iedereen die belangstellend informeert'' vertellen dat ik niet weet hoe ik een radiator moet luchten (en iedere morgen om halfacht wakker word van het gerommel), en, wat erger is, een nieuwe partij nietjes in de Bostitch steken (ben op het spul gaan kijken want hoe heet zo'n machien) en met vier nietjes in mijn duim foeterend naar het kraantje ben gelopen om het bloed te wissen? OK, nu weet ik het wel hoor. En koffie kan ik ook al zetten, al heb ik al een paar slachtoffers vooral veel gruis geserveerd. En dan heb ik niet te klagen want ik heb een weg op de wijde wereld dank zij de mail, ik kan (bijna met de ogen toe) in mijn garage rijden en Kadoke2 heeft mij vorige vrijdag _ik stond klaar om ,,uit te gaan''_ nog snel de ,,moves van de cupsong'' aangeleerd. Handjes klap, roffelen op de tafel, handje klap, handje klap, (en ze zong er iets bij van I miss you so) en na een kwartier (Malief had het zweet in de handen want het was examen om te bewijzen dat ze nog mee kom) was het goed zo Malief en mocht ik weg. Op de trein vroeg de kaartjesknipper naar mijn identiteitskaart. Blijkbaar moest ik bewijzen dat ik mijn seniorenkaart ook verdiend had.