Escort met diploma gevraagd...

Een verhaal niet ontsproten uit de grote verbeelding van ondergetekende...

Nieuwsberichten op mijn onnozele maar plezante flut-radio beluisteren kan schadelijk zijn voor mijn geestelijke gezondheid.  Zo ook deze week. De juiste dag heb ik verdrongen, maar zojuist, bij de vaat, dacht ik er weer aan. Vertellen dus.
Groot nieuws: een juffrouw van een regionale hogeschool heeft een thesis geschreven waarin ze zich heeft voorgesteld aan liefhebbers van escortmeisjes en daarbij héél interessante feiten  heeft ontdekt,. Wauw. En daar heeft ze een Masterdiploma  mee behaald.
Escorts, begot, daar wou mijn toenmalige chef mij ook een ,,diepgaand'' onderzoek  naar laten doen. Het was in de tijd dat de dieren nog konden praten (of kort daarna), de reportageafdeling in de Brusselse Jacqmainlaan  bestond hoofdzakelijk uit twee serieuze dames, een paar mannen en Malief die toen nog een échte blonde trien was met een lange paardenstaart en een Brussels accent. Ha ja, en een ezelsvel van de KUL.
Enfin, God hebbe zijn doorrookte ziel, dit chefke kan het niet meer ontkennen, maar Malief moest over dat (nieuwe) fenomeen van ,,Escorts'' een ,,undercover'' reportage maken. Dat woord kende hij al. En zo gebeurde dat de toenmalige drieëntwintigjarige met een klein stemmetje naar de advertentie in onze serieuze krant  moest bellen...om te vragen hoe dat zat.
Ik ga hier verder geen details geven, behalve dat ik de telefoon heb neergegooid en het chefke gezegd heb dat ik nog liever de groentenprijzen van Sint-Kathelijne-Waver noteerde dan  met zo'n pipo's ge weet wel.
Dju toch, en zeggen dat ik daar nu nog een extra Master mee kon halen...

Belangrijk detail: in de Jacqmainlaan  was ook Het Laatste Nieuws  gehuisvest, maar daar zat ik Niet!

De truukjes van de foor

Malief  heeft een leuke krantenboer, genre Koen De Bauw in zijn jonge jaren, gecombineerd met Rafe uit ,,De Dingen des Levens''. Zo ken je meteen mijn intellectueel peil.

Niet dat ik die krantenboer veel zie: hooguit op zaterdag om mijn krantje te halen waarin ik af en toe nog een verhaaltje schrijf.  Vandaag dus ook. Sinds enkele weken lig ik zelfs in zijn ,,bovenste schuif'' om eens een oude uitdrukking te gebruiken. Ik had namelijk, op verzoek van een collega uit Avondrood, een exemplaar van Charlie Hebdo gekocht  en per abuis twéé exemplaren meegenomen. Het leek nog een dun krantje. De volgende dag ben ik het gestolen exemplaar gaan betalen met een paar sorry's er bij. Hij kon het duidelijk niet geloven, dat ik dat kwam betalen...Zoals de aandachtige lezer al uit zijn persoonsbeschrijving kan afleiden: de bink is een Noord-Afrikaan. Heb ik al gezegd dat hij ook een prachtige glimlach heeft...en een héél knappe vrouw?
Sindsdien heb ik recht op een babbeltje, over het weer, over ,,waarom'' ik die krant koop  en andere interessante onderwerpen die meestal (gelukkig) worden afgebroken door nieuwe klanten.
Vandaag wou hij absoluut weten hoe het met mij was. En kon ik nu mijn gemoedstoestand niet genoeg verbergen, feit is dat ik iets mompelde van tja, ik doe mijn best. Voor de buitenstaanders: gisteren was het twee jaar geleden dat de Meester  afscheid nam.
Waar ik absoluut niet op bedacht was: er kwam een serieus kruisverhoor. Of ik problemen had, of ik iemand had (nee), kinderen (ja) en kleinkinderen ook. Of ik nog werkte, of ik al lang met pensioen was en hoe lang dan. Oh, heel lang. En toen kwam gelukkig een klant binnen.
Achteraf dacht ik: ha de truken van de foor. Zoals in de tijd dat ik mij nog ophield tussen frivole vrouwelijke collega's  uit de modebranche die keer op keer vroegen hoe oud mijn kinderen waren. En als ik naar waarheid zei ,,in de dertig'' (tijdje geleden hoor!) waren er exemplaren die achter mijn oren kwamen voelen naar mijn facelift...

Is dit de demon?

Nee dit is een mopske zoals mijn beminnelijke Kadoke2 het destijds formuleerde. De demonen zijn vorige donderdag niet uit mijn witte, ronde, overigens zeer schone (in de betekenis van proper hé) tafel gekomen. Nochtans hadden de bezoekende Grietjes gevraagd of ze de ,,hype op het internet'', met name ,,Charlie'' mochten oproepen. Om te spelen,(of te bibberen, om te gillen, om hooomai goood te roepen) en mij voorts te verzekeren dat ze ook een formule hadden om Charlie weg te toveren. Hm ja, dan moesten ze ,,goodbye Charlie'' zeggen. Niet gillen, beleefd, komaan. Ik zal het kort houden, ik heb ze een beetje uitgelachen, de rollende potloodjes ,,wat juister'' gelegd, niet meer gelachen (omdat het niet mocht) en tenslotte hun uitleg aanvaard: in Malief haar huis zitten geen demonen... Uitleg voor de geïnteresseerde lezers: Kadoke2 dacht dat er toch iets niet pluis is want 's nachts hoorde ze op haar deur kloppen en iemand op de trappen lopen - toen ze hier alleen was- (ik verstop hier geen minnaars) en dan heb ik nog maar eens getoond dat mijn buren lawaaimakers zijn, dat de Meester destijds ook de conversatie van buren rechts hoorde en het gegil van buurvrouw vanachter, de luidruchtige redenaties van de (bejaarde)buren links enzovoorts. Hij had er mij zelfs in het ziekenhuis nog aan herinnerd. Voor als ik alleen zou zijn. Maar enfin, vandaag moest ik toch aan Charlie denken, maar dan wel omdat hij mijn pc-ke had betoverd. Ineens moest ik mij inloggen voor de Ma-lief en toen had ik een probleem. Beginnende dementie zeker? Maar helaba, daar stond nog een persoontje op mijn Google-account...en dat was Lilalena, beter bekend als Kadoke2. Zie je wel dat er voor alles een uitleg is? Voetnoot. Toen ik het aan Lottepoes vertelde keek die ernstig en bestraffend. Kortom, dat ik daar niet moet mee lachen... Nu zoek ik een goed Nederlands woord voor de geest in de betekenis van ,,your mind''. Want natuurlijk spelen die gasten met your mind. Als ik ,,geest'' zeg beginnen ze weer te gillen...

Jefke de bink

Alweer een figuur uit mijn af en toe verrassende carrière verdwenen. Jefke dus. Of de macho met de gouden pen, zoals ze vandaag in de serieuze krant blokletteren... Het was begin jaren zeventig. Dat weet ik nog omdat de krant nog niet failliet was en de zoon van de toenmalige eigenaar 's avonds in Gent voor mij de deur openmaakte als ik bij De Gentenaar mijn assisenverslag moest doorsturen. In 1976 is die man samen met de rest van de familie De Smaele-Sap uit de krantenwereld verdwenen. Maar over Jefke. Malief was door haar toenmalige chef naar Gent gestuurd om er een nogal lugubere kerel te gaan bekijken die zijn vrouw had vermoord...en daar een ,,vrouwelijk'' verslag over te schrijven. Baas LDL dacht zeker dat ik daar verstand van had omdat ik thuis een Meester had die mij wel zou uitleggen wat het verschil was tussen een openbaar ministerie en een burgerlijke partij. Voor de trouwe lezertjes: meester Van Eeckhaut heb ik daar ook op de tenen getrapt, maar dat verhaal heb ik eerder verteld en die mens is er ook niet meer om het tegen te spreken. Terzake: Jefke zat ook in de Assisenzaal, zoals hij tijdens de middagpauze aan ,,de pers'' vertelde omdat hij het een boeiende zaak vond. Een vent die door zijn wijf zo was getiranizeerd dat hij haar had kapot gemaakt. (Hij had, pour la petite histoire, ook haar tepels afgebeten.) En Jefke vroeg mij wat ik daar van vond, of ik hem zou veroordelen? Te ,bleu'' om de grote schrijver af te bekken (hihi, mijn latere opponenten weten beter) mompelde ik iets genre ,,ja natuurlijk moet die veroordeeld worden'' waarna kleine Jef mij in de ogen keek en luid declameerde: ,, gij zijt een zeer wrede vrouw''. In een latere periode gebruikte hij je en jij, maar ook een beginnende auteur moet nog bijleren... Foto van de wrede Malief in de Gentse assisenzaal? Helemaal onderaan de bladzijde.

Home sweet home

 

Even had ik ,,De zingende dokter'' als titel gekozen maar ik ga mijn lezertjes niet op het verkeerde been zetten...het gaat hier immers over de home van Bomama. En dat we het hier de jongste weken af en toe best leuk vinden. We, dat zijn de ,,weduwes'' van de laatste tafel, en dan heb ik het niet over de residenten. Voor de ,,verrassing'' (opgepast Malief, twéé rr-en)van Irene, en niet te verwarren met ,,Iedereen''...van de Vum-zaliger, daar zorgde dus deze flukse, 86-jarige residente voor. Ze kloeg al een tijdje over intestinale problemen en omdat tafelgenote Bomama niet snapte waar het over ging en residente Else al evenmin, wreef ik dan al eens over haar rug, zei dat zoiets ,,ambetant'' was en feliciteerde haar die woensdag toen ze zei dat het sinds die morgen ,,gelukt'' en dus voorbij was. Kwestie van het decor even te beschrijven... De dames aan tafel (de residenten) werden geholpen door gemiddeld drie bezoeksters (waarvan Malief eerder een toeziende, af en toe berispende taak kreeg toebedeeld) en Irene verorberde terug met smaak haar stapel boterhammen terwijl Else nauwkeurig toekeek of ze niet een boterham ,,liet liggen''. En toen gebeurde het. In de deuropening verscheen een bink die recht naar Irene keek en jawel, een mooie serenade ten beste gaf: ,,Heb je even voor mij, maak je tijd voor mij vrij'' terwijl hij met een dokterstasje zwierde. Of de residenten er zelf veel plezier aan beleefden weet ik niet, maar ,,de weduwes'' lagen in een deuk. Iets wat je in Avondrood niet zo vaak meemaakt. Irene had haar rollator vast gegrabbeld en stapte (bijna) fluks naar de bink, terwijl Madam Milou, Malief en Mimi (ik vond niet direct een goeie bijnaam, sorry) gierden als schoolmeisjes en onzin uitkraamden als ,,die mag ook eens voor mij komen'', ,,oei, krijg ik nu geen flauwte'' enzovoort. Enfin, gisteren konden we die avonturen aan de zonen van Irene vertellen. 't Waren eigenlijk ook binken en eentje zei zelfs dat hij ook dokter was maar...en bescheiden aarzelde. Ha ja, zei Malief vrank, niet voor oude madammen...Maar helaba, in het buitengaan hoorde ik dat Madam Milou het adres van de zingende dokter aan de zoon vroeg. Voor haar moeder, wel te verstaan.

Huppelende paardjes

Het was meer dan een halve eeuw geleden dat de broer van het Meesterke - een lieve plaaggeest - ons die bijnaam gaf: twee grietjes van pakweg negen en twaalf, huppelend  in de toenmalige Vossenstraat waar onze grootouders woonden. Vandaag is hij 95 en heeft hij mij met blinkende oogjes en een nog altijd plagerige stem die naam weer gegeven. Om te lachen, ha ja.
We waren dus twee nichtjes in een uitgebreide tros neefjes  en we hadden dezelfde enigszins godvruchtige voornaam. Die kwam van het Meesterke die het voor Vlaamse en christelijke namen had. En blijkbaar niet dacht aan al die moeite die het mij destijds  koste om die negen letters in het eerste leerjaar zonder inktvegen neer te schrijven. Waarom denk je dat mijn dochters slechts drie en vier letters kregen? Enfin, 'k zal maar niet klagen, ons mama heet Philomène...En dat is dus mijn tweede naam.
Ter zake: op Paasmaandag heb ik het andere huppelend paardje weer ontmoet.  Zij was de oudste, domineerde mij destijds zoals het een toekomstige lerares past en was al die jaren een beetje uit mijn gezichtsveld verdwenen. En mekaar weerzien   had altijd te maken met begrafenissen, het is een akelig  gegeven.
Een tijd geleden had ik ( van de lieve plaaggeest) gehoord dat mijn huppelend zusje gezondheidsproblemen had, dat ze moeilijk praatte en zo. Maar hoe begin je aan zo'n weerzien?
Op Paasmaandag was het zo ver, heb ik haar  weergezien, geknuffeld  en gezoend, een bezigheid waarmee men zich in haar geboortedorp niet vaak bezig houdt. Van culturele verschillen gesproken  met die Brusseleers...
We hebben verteld over ,,vroeger'', zij wist nog dat ik zoveel las (tja), zij speelde graag poppenkast. En ons duo doopte zij ,,Het Poppenpaleis''.  En zoals het prépubers past  deden we nuffig over  de door plaagnonkeltje bedachte Huppelende Paardjes. Tja, we hadden niet eens een paardenstaart, die zou later groeien...
En nu ik weet waar ze woont zullen de Huppelende paardjes  in de voormalige Vossenstraat binnenkort weer uitrijden...

Vandaag 15 mei hoorde ik dat mijn lieve nicht en collega huppelend paardje overleden is. Goede voornemens moet je METEEN uitvoeren.

Tweemaal dertien

Vandaag hebben de Kadokes hun dertiende verjaardag gevierd. In het zonnetje en met een verrukkelijk schoteltje van Kalamity dat ik aan alle twijfelaars zou willen laten proeven om te bewijzen dat veggies ook haute cuisine beoefenen.
 Moet ik een beetje triestig zijn omdat de tijd zo snel gaat en de kids met kop en schouders boven hun krimpende Malief uitsteken? Zeker niet. Wel een beetje stil omdat ik de enige oma was  en er geen opa meer is.
Wat later naar Avondrood, waar ik de Bomama kon overtuigen om eens een stapje in de wereld te zetten. Want ,,ze was toch al de hele namiddag gaan wandelen''. Maar toen ze zag dat er al andere kandidaten klaar stonden om haar rolstoel-en-begeleidster in te pikken , ha ja, dan ging ze mee!
Het was meer dan een jaar geleden dat we nog in de-straat-met-het-patattenveld waren geweest maar ze wist het nog. Maar waarom kwam ik niet op haar schoot zitten? (In die straat is geen zitgelegenheid voor mensen zonder rolstoel...) En tis hier zo donker! (Haar glazen kleuren donker in de zon...)
Malief heeft niet veel gezegd. Omdat ze alleen maar nieuws had die met  ,,eeuwig afscheid'' te maken hebben. Van Aliske en van Greta-van-Nico, en van Lode, maar die kende ze niet (meer). Rare conversatie hoor, zo op de eerste echte lentedag.,,Zedde ni te meug om mij te stoempen, es de straat ni te boebelig, zedde ni te meug, wilde ni op mijne schoot zitte? Echt waar, een fijne eerste lentedag. Ik heb er van genoten.