Het moet zo'n vijf jaar geleden zijn...dat Malief haar stoep heeft geborsteld. Voor de Meester was zoiets zeker voor mij ,,not done'' (behalve als er sneeuw op lag en dan schoot hij in actie) en de madammekes die hier achtereenvolgens dertig jaar lang ons stof weg namen deden het ook niet. Dus was het mijn stiekeme plicht om de platgetrapte peuken en graszoden te verwijderen. Vandaag heb ik het weer gedaan. Vroeger leverde dat bij soortgenoten ietwat bizarre commentaar op, gaande van ,,zijde in verwachting'' tot ,,is tante Marie op komst''.
Het heeft alvast enig sociologisch inzicht opgeleverd. Zo liep een mij onbekende dame ineens naar de overkant (mij onbekend telt voor iedereen die geen intieme familie is) en ik dacht dat het attent was want stel dat ik mijn activiteit moest stoppen? Maar toen ik wat later opkeek zag ik haar binnen stappen aan de overkant. Tja. Daar was een meneer die achter mijn rug opdook en net geen schuurborstel in zijn nek kreeg. En zo kan ik nog even doorgaan. Niemand die mij een goeiendag of een ,,smerige straat hé'' toeriep. Waar is de tijd dat hier een mevrouwtje passeerde, de voordeur zag openstaan en mij vertelde dat zij hier tijdens de oorlog was ondergedoken bij een schoolvriendin?
Zelfs geen inspecteur die mij kwam controleren zoals mijn Russische glazenwasser vorige maand.
Was er nu echt niemand waar ik goeiendag tegen kon zeggen? Toen verscheen beneden in de straat een soort Russisch poppetje, bolvormig, terwijl ze een kar voort duwde. Heb nog wat getreuzeld en toen ze mij zag en ik lachte, lachte zij ook en zei iets...dat ik helaas niet kon verstaan.
maandag 8 mei 2017
zaterdag 6 mei 2017
SOFTIE...
Zaterdagmorgen op de radio. Het was al een paar dagen aangekondigd en vermits in Malief haar huis in iedere kamer op het gelijkvloers de radio staat te jengelen was het geen verrassing toen de langharige schrijver in een praatprogramma binnenviel.. En ben ik toch een paar keer blijven luisteren.
De démasqué van de zogeheten vettigste schrijver van de jongste decennia? Mogelijk heeft hij vandaag toch nog wat achterwaartse bewegingen besproken _ die heb ik niet gehoord_ wel zijn uitleg over de muziek die hem in zijn al redelijk lange leven (60 jaar...) aansprak.
Hou je even vast aan de takken van de bomen. John Lennon, Celine Dion, Byan Adams (neenee , niet die zonder B), en enkele liedjes waarvan ik de uitvoerder niet ken maar alla: ,,When the lady smile'' en de Dolly Dots met ,,Hello love you are the greatest lover''.
Als ik nog eens zo'n vettige column van de heer B onder ogen krijg zag ik eens glimlachen en ,,softie'' of zelfs ,,pussy'' fluisteren... Overigens, ik wil Bryan Adams verbeteren...maar mijn geweldige Windows10 heeft ineens mijn scherm gehalveerd.
(Keep cool, Herten)
De démasqué van de zogeheten vettigste schrijver van de jongste decennia? Mogelijk heeft hij vandaag toch nog wat achterwaartse bewegingen besproken _ die heb ik niet gehoord_ wel zijn uitleg over de muziek die hem in zijn al redelijk lange leven (60 jaar...) aansprak.
Hou je even vast aan de takken van de bomen. John Lennon, Celine Dion, Byan Adams (neenee , niet die zonder B), en enkele liedjes waarvan ik de uitvoerder niet ken maar alla: ,,When the lady smile'' en de Dolly Dots met ,,Hello love you are the greatest lover''.
Als ik nog eens zo'n vettige column van de heer B onder ogen krijg zag ik eens glimlachen en ,,softie'' of zelfs ,,pussy'' fluisteren... Overigens, ik wil Bryan Adams verbeteren...maar mijn geweldige Windows10 heeft ineens mijn scherm gehalveerd.
(Keep cool, Herten)
woensdag 3 mei 2017
GAAT EEN VROUW NAAR DE WINKEL
Het begon allemaal toen sweet Wis, een bijnaam die de insiders wel zullen ontmaskeren, mij twee recepten voor snelle, lekkere veggie-hapjes mailde. Veggie voor de Kadokes dus, maar volgens haar ook iets dat iedereen gelukkig maakt.
Ha, goed idee, Wiske. De ingrediënten waren snel aangekocht, vandaag zou de klus in een handomdraai geklaard zijn.
Helaas: het was natuurlijk al een tijdje geleden dat Malief nog eens een geweldige groententaart had gebakken. De Meester had er destijds een beetje argwanend naar gekeken _ hij was de kok in ons huishouden_ en de inbreng van Malief beperkte zich tot gerechten zoals rode kool waarvan hij ruiterlijk toegaf dat het recept van tant Nini beter was dan de ,,kinnekeskak'' van zijn moeder. Ja sorry , ik moet zo eerlijk mogelijk zijn hé.
Maar dat zeer occasionele koken van Malief, met aparte recipiënten had natuurlijk gevolgen voor de organisatie in Zijn keuken. Nee, ze werden niet weggegooid (de Meester gooide niks weg, helaas) maar ze kwamen wel in de hoogste regionen terecht. Dacht ik.
Vandaag bleek dus dat ik nergens een taartvorm vond. Met duizelingwekkende toeren op laddertjes naar de hoogste keukenkasten , noppes. Maar léérrijk, want wat heb ik allemaal gevonden? Massa's sponsjes van Mister Proper, een zak vol shower kapjes uit zoveel hotels (van mij, van Poiche, van Bo???), Zoveel nagelnieuwe keukenhanddoeken, rollen bakpapier, belachelijk schraaptoestel om aardappeltjes te kuisen, mijn wafelijzer, dozen met bier- en wijnglazen (goednieuw) enzovoorts. Maar niks taartvorm.
En toen ging Malief dus een taartvorm shoppen. Maar eerst een brood van bij de bakker van vorige week, want dat was lekker. Ik slaagde er zelfs in de bakker in hoogsteigen persoon te complimenteren met zijn brood...en ontdekte tien huizen verder dat het niet de bakker van vorige week was. Tja.
Misschien in de Match? Kon ik meteen ook wat fruit kopen. Met een doos aardbeien en een paar kalkoensneetjes weer naar buiten. Maar nimmer versagen. Domus, dat was toch dé winkel waar ze kookgerei verkochten. De winkelmevrouw lachte mij net niet uit. Alessi heeft geen taartvormen denk ik.
Morgen komt Kadoke2 eten. Hopelijk ben ik op tijd terug van een nieuwe strooptocht om haar eens te verrassen met ,,eten dat je gelukkig maakt''. Hé Wiske?
Ha, goed idee, Wiske. De ingrediënten waren snel aangekocht, vandaag zou de klus in een handomdraai geklaard zijn.
Helaas: het was natuurlijk al een tijdje geleden dat Malief nog eens een geweldige groententaart had gebakken. De Meester had er destijds een beetje argwanend naar gekeken _ hij was de kok in ons huishouden_ en de inbreng van Malief beperkte zich tot gerechten zoals rode kool waarvan hij ruiterlijk toegaf dat het recept van tant Nini beter was dan de ,,kinnekeskak'' van zijn moeder. Ja sorry , ik moet zo eerlijk mogelijk zijn hé.
Maar dat zeer occasionele koken van Malief, met aparte recipiënten had natuurlijk gevolgen voor de organisatie in Zijn keuken. Nee, ze werden niet weggegooid (de Meester gooide niks weg, helaas) maar ze kwamen wel in de hoogste regionen terecht. Dacht ik.
Vandaag bleek dus dat ik nergens een taartvorm vond. Met duizelingwekkende toeren op laddertjes naar de hoogste keukenkasten , noppes. Maar léérrijk, want wat heb ik allemaal gevonden? Massa's sponsjes van Mister Proper, een zak vol shower kapjes uit zoveel hotels (van mij, van Poiche, van Bo???), Zoveel nagelnieuwe keukenhanddoeken, rollen bakpapier, belachelijk schraaptoestel om aardappeltjes te kuisen, mijn wafelijzer, dozen met bier- en wijnglazen (goednieuw) enzovoorts. Maar niks taartvorm.
En toen ging Malief dus een taartvorm shoppen. Maar eerst een brood van bij de bakker van vorige week, want dat was lekker. Ik slaagde er zelfs in de bakker in hoogsteigen persoon te complimenteren met zijn brood...en ontdekte tien huizen verder dat het niet de bakker van vorige week was. Tja.
Misschien in de Match? Kon ik meteen ook wat fruit kopen. Met een doos aardbeien en een paar kalkoensneetjes weer naar buiten. Maar nimmer versagen. Domus, dat was toch dé winkel waar ze kookgerei verkochten. De winkelmevrouw lachte mij net niet uit. Alessi heeft geen taartvormen denk ik.
Morgen komt Kadoke2 eten. Hopelijk ben ik op tijd terug van een nieuwe strooptocht om haar eens te verrassen met ,,eten dat je gelukkig maakt''. Hé Wiske?
dinsdag 18 april 2017
THUIS AAN ZEE
Niet dat stiekeme inbrekers deze blog lezen maar je weet het nooit. Dus heb ik mijn trouwe lezertjes niet verteld dat ik nog eens een week ging logeren in Thuis aan zee. Een gebeurtenis want het was geleden van september 2016. Met excuses voor enkele tientallen die tevergeefs kwamen piepen op de blog.
Het was zonnig, het was rustig. Niet op het strand, en ook niet op straat, maar wat een verademing . Want géén klusseniers... Na de drilboren, ijzerslijpers, de matinale brulpartijen van de mannetjes met graafmachine, en de ladingen steen, kalk en lappen linoleum die overvlogen in mijn tuintje van het thuisfront , ik heb het niet gemist.
Maar na een week wou ik ineens naar huis. De reden was redelijk onnozel maar ja. Soortgelijke ervaring kreeg ik eerder al van zatte stakers op straat of als een mevrouw bij de kapper haar ,,gedacht zegt'' over allochtone buren. Dan wil ik weg. Of ik zou gaan gillen.
Afschuw voor domme neringdoeners dus ook. In dit geval ene Katrien (héél lang blond haar, maar dat kan toeval zijn) en ze werkte in een brillenzaak waar ik een opzetbrilletje met donkere glazen wou kopen. Er stonden nog heel wat klanten voor mij.
Zoals een mevrouw die een zonnebril wou en haar man en drie kinderen mochten toekijken. Katrien stond voor een bord met pakweg veertig zonnebrillen, gaf ze één voor één aan de klant, zei er telkens bij dat die ook heel mooi was bij haar fijn gezicht, of sportiever bij haar paste, of een moderne tint was, of het laatste nieuw, of heel goeie kwaliteit...Tot ze plots met een eureka in haar stem vertelde: ''En deze is helemaal gepolariseerd.'' Hu. Waar is de tijd dat we dat gewoon polaroïd noemden...
Morgen ga ik bij mijn no-nonsens opticien een opzetbrilletje kopen.
En ondertussen deemoedig bedenken dat het best kan dat de opticiens Eerst waren met dit modieuze woord...Tenslotte heeft ze toch niet gezegd dat de glazen geradicaliseerd waren hé?
Het was zonnig, het was rustig. Niet op het strand, en ook niet op straat, maar wat een verademing . Want géén klusseniers... Na de drilboren, ijzerslijpers, de matinale brulpartijen van de mannetjes met graafmachine, en de ladingen steen, kalk en lappen linoleum die overvlogen in mijn tuintje van het thuisfront , ik heb het niet gemist.
Maar na een week wou ik ineens naar huis. De reden was redelijk onnozel maar ja. Soortgelijke ervaring kreeg ik eerder al van zatte stakers op straat of als een mevrouw bij de kapper haar ,,gedacht zegt'' over allochtone buren. Dan wil ik weg. Of ik zou gaan gillen.
Afschuw voor domme neringdoeners dus ook. In dit geval ene Katrien (héél lang blond haar, maar dat kan toeval zijn) en ze werkte in een brillenzaak waar ik een opzetbrilletje met donkere glazen wou kopen. Er stonden nog heel wat klanten voor mij.
Zoals een mevrouw die een zonnebril wou en haar man en drie kinderen mochten toekijken. Katrien stond voor een bord met pakweg veertig zonnebrillen, gaf ze één voor één aan de klant, zei er telkens bij dat die ook heel mooi was bij haar fijn gezicht, of sportiever bij haar paste, of een moderne tint was, of het laatste nieuw, of heel goeie kwaliteit...Tot ze plots met een eureka in haar stem vertelde: ''En deze is helemaal gepolariseerd.'' Hu. Waar is de tijd dat we dat gewoon polaroïd noemden...
Morgen ga ik bij mijn no-nonsens opticien een opzetbrilletje kopen.
En ondertussen deemoedig bedenken dat het best kan dat de opticiens Eerst waren met dit modieuze woord...Tenslotte heeft ze toch niet gezegd dat de glazen geradicaliseerd waren hé?
zaterdag 1 april 2017
ZUUR!
Een verhaaltje uit de oude doos. Met dank aan de inspiratie uit Zevekote . De naam alleen al...
Het begon in de jaren vijftig. Het Meesterke wou onze Poiche belangstelling voor scheikunde bijbrengen en had hem kwansuis een boek bezorgd ,zoiets als ,,Ik en de Scheikunde''. Of wacht, ,,Ik en de Chemie???''Het was meteen raak, er werd een ,,laboratorium'' in de kelder geknutseld met één trap, recht naar buiten...in de tuin. Want Poiche was geen onnozele ,,geleerde in den dop'', hij was ongelooflijk voorzichtig. De rest van ons huishouden werd ernstig toegesproken om vooral géén pottekes en flesjes open te maken om te zien...
Bomama dacht er het hare van. De kelder was ook haar waskelder, maar ja, soms was het Meesterke ook thuis de baas.
Poiche deed veel experimenten en dan kwam hij met allerlei buisjes naar boven om achter in de tuin ,,te zien of het echt zou ontploffen., branden, van kleur veranderen enzovoorts... Wij mochten vanop veilige afstand toekijken. En soms lukte iets en soms niet. Maar van één fles moesten we zeker AFBLIJVEN want dat was salpeterzuur. Waarom denk je dat ik het al die jaren onthouden heb? Heu, of toch zoiets...
Toen ging Poiche naar de universiteit _ hij was net 17_ en hij werd een doctor in de scheikunde. En hij bleef écht bang van al die rotzooi, zeker toen hij tijdens zijn legerdienst in Vilvoorde oud oorlogsmaterieel moest opruimen. Ik hoor hem nog zeggen ,,die zijn zot, blauwzuur en gifgas en...en ze hebben zelfs geen maskers''. De legerdienst heeft hij overleefd.
Maar hij kreeg nog een keer de schrik van zijn leven toen hij ontdekte dat Bomama in hare waskelder zijn pottekes had ''afgekuist''.
Bomama bleef haar eigen rustige zelve. ,,Het kon geen kwaad zenne, van dat dangereus potteke is er een druppel op mijn voet gevallen, alleen een gat in mijn kous.'' En Poiche sprak in hoofdletters: MA, het had dwars door uw voet kunnen vallen...'' Juist salpeterzuur,(of zo) alleen was het toen al meer dan twintig jaar oud en mogelijk een beetje ,,vervlogen''. Zei Bomama met een klein stemmeke...
Namen noemen...
Een uurtje later maar wel nu, in 2017!..,,Zijt ge wel zeker dat het blauwzuur of gifgas was Sis'' hoor ik mijn ander breuke een beetje lacherig zeggen. Nee. Maar ik kreeg van onze pa geen scheikundeboek. En toen ik eens een boek zat te lezen op de bus naar Meerbeek (ik plooide het kaft zedig om) zei hij wel met het nodige sarcasme: ,,Ik ken dat boek wel eh''. En nee, het was niet '' Ik Jan Cremer,, maar ,,Vrowenpaviljoen'' van Pearl Buck en daar kwam een heel klein beetje seks in. Toen nog sex.
Jaren later kreeg hij Ik Jan Cremer te lezen van de Meester. Bomama vertelde dat hij het boven op de rand van het echtelijk bed zat te lezen. Zeker om de kleinkinderen, toen pakweg niet ouder dan vijf jaar, niet het slechte voorbeeld te geven.
En nog wat later: verdorie, was het bij onze Poiche geen zwavelzuur???
Het begon in de jaren vijftig. Het Meesterke wou onze Poiche belangstelling voor scheikunde bijbrengen en had hem kwansuis een boek bezorgd ,zoiets als ,,Ik en de Scheikunde''. Of wacht, ,,Ik en de Chemie???''Het was meteen raak, er werd een ,,laboratorium'' in de kelder geknutseld met één trap, recht naar buiten...in de tuin. Want Poiche was geen onnozele ,,geleerde in den dop'', hij was ongelooflijk voorzichtig. De rest van ons huishouden werd ernstig toegesproken om vooral géén pottekes en flesjes open te maken om te zien...
Bomama dacht er het hare van. De kelder was ook haar waskelder, maar ja, soms was het Meesterke ook thuis de baas.
Poiche deed veel experimenten en dan kwam hij met allerlei buisjes naar boven om achter in de tuin ,,te zien of het echt zou ontploffen., branden, van kleur veranderen enzovoorts... Wij mochten vanop veilige afstand toekijken. En soms lukte iets en soms niet. Maar van één fles moesten we zeker AFBLIJVEN want dat was salpeterzuur. Waarom denk je dat ik het al die jaren onthouden heb? Heu, of toch zoiets...
Toen ging Poiche naar de universiteit _ hij was net 17_ en hij werd een doctor in de scheikunde. En hij bleef écht bang van al die rotzooi, zeker toen hij tijdens zijn legerdienst in Vilvoorde oud oorlogsmaterieel moest opruimen. Ik hoor hem nog zeggen ,,die zijn zot, blauwzuur en gifgas en...en ze hebben zelfs geen maskers''. De legerdienst heeft hij overleefd.
Maar hij kreeg nog een keer de schrik van zijn leven toen hij ontdekte dat Bomama in hare waskelder zijn pottekes had ''afgekuist''.
Bomama bleef haar eigen rustige zelve. ,,Het kon geen kwaad zenne, van dat dangereus potteke is er een druppel op mijn voet gevallen, alleen een gat in mijn kous.'' En Poiche sprak in hoofdletters: MA, het had dwars door uw voet kunnen vallen...'' Juist salpeterzuur,(of zo) alleen was het toen al meer dan twintig jaar oud en mogelijk een beetje ,,vervlogen''. Zei Bomama met een klein stemmeke...
Namen noemen...
Een uurtje later maar wel nu, in 2017!..,,Zijt ge wel zeker dat het blauwzuur of gifgas was Sis'' hoor ik mijn ander breuke een beetje lacherig zeggen. Nee. Maar ik kreeg van onze pa geen scheikundeboek. En toen ik eens een boek zat te lezen op de bus naar Meerbeek (ik plooide het kaft zedig om) zei hij wel met het nodige sarcasme: ,,Ik ken dat boek wel eh''. En nee, het was niet '' Ik Jan Cremer,, maar ,,Vrowenpaviljoen'' van Pearl Buck en daar kwam een heel klein beetje seks in. Toen nog sex.
Jaren later kreeg hij Ik Jan Cremer te lezen van de Meester. Bomama vertelde dat hij het boven op de rand van het echtelijk bed zat te lezen. Zeker om de kleinkinderen, toen pakweg niet ouder dan vijf jaar, niet het slechte voorbeeld te geven.
En nog wat later: verdorie, was het bij onze Poiche geen zwavelzuur???
vrijdag 24 maart 2017
DE TRUUKJES VAN DE FOOR
Juist. Is Malief nu gek geworden? Twéé verhaaltjes op één dag?
Het ligt op mijn lever, dus...Sinds een week of zo word ik op de mail met voornaam aangesproken om mij te laten weten dat er goeie schilders, en handige klusjesmannen, gereed staan om mij te helpen mijn kot op te kalefateren.
Dacht meteen aan een buurman/huissier de justice geweest die ik eerder had aangesproken omdat er op twee plaatsen water in mijn gang én berghok sijpelt. Blabla, 't was allemaal zijn schuld niet, en ik had echt geen zin om er over in discussie te gaan.
Maar nu de mails???
Vandaag kwam er een ogenschijnlijk ,,echte'' mail van een ,,reporter'' (met naam en toenaam maar mij niet bekend) die liet weten dat een vriend van mij mijn naam had doorgegeven. En dat zij zelf...de gewoonte niet heeft maar mij nu wél moest vertellen dat zij in drie weken tijd veertien kilo was afgevallen. Jukkie, en wat moet ik met het overtollige vel? Gordijnen maken?
Alvorens jullie protesteren over de naiëve Malief. Natuurlijk bestaat die bezorgde vriendin niet, maar ik heb haar toch maar ,,verwijderd''...
Het ligt op mijn lever, dus...Sinds een week of zo word ik op de mail met voornaam aangesproken om mij te laten weten dat er goeie schilders, en handige klusjesmannen, gereed staan om mij te helpen mijn kot op te kalefateren.
Dacht meteen aan een buurman/huissier de justice geweest die ik eerder had aangesproken omdat er op twee plaatsen water in mijn gang én berghok sijpelt. Blabla, 't was allemaal zijn schuld niet, en ik had echt geen zin om er over in discussie te gaan.
Maar nu de mails???
Vandaag kwam er een ogenschijnlijk ,,echte'' mail van een ,,reporter'' (met naam en toenaam maar mij niet bekend) die liet weten dat een vriend van mij mijn naam had doorgegeven. En dat zij zelf...de gewoonte niet heeft maar mij nu wél moest vertellen dat zij in drie weken tijd veertien kilo was afgevallen. Jukkie, en wat moet ik met het overtollige vel? Gordijnen maken?
Alvorens jullie protesteren over de naiëve Malief. Natuurlijk bestaat die bezorgde vriendin niet, maar ik heb haar toch maar ,,verwijderd''...
DOOF!
Nu was Malief vanmorgen toch wel danig in paniek! Of ze nu ineens doof was geworden? Want al die snerpende boren en krassende ijzeren stellingen bij de klussende toekomstige buren, da's natuurlijk om tuitende oren vragen...
Hoezo doof?. Hier staan meestal minstens twee radio's constant te kwekken, kwestie van vooral niets te missen als Malief haar dagelijkse huishoudelijke klussen volbrengt. (mooi gezegd hé). Vraag het aan sommige bezoekers: hun eerste werk is hier de radio wat zachter te zetten.
Vanmorgen was het niet anders: onderweg van de living naar de keuken hoorde ik Sven nog zeggen dat hij met Elke Clijsters (de zus van Kim) ging praten over haar nieuw boek, dat ze geschreven had na haar ,,relatiebreuk''. Tussendoor nog wat fruitafval in de groentencontainer buiten, terug binnen en mensenlief, ik verstond er niets van...Weer naar de living, hm, Sven was toch te verstaan, maar dan fwiet, krieeep...
Lichtjes depressief naar de brievenbus om krant uit te halen, terug en dan de verlossende woorden van Sven: sorry Elke dat je zo vroeg moest opstaan om het ons allemaal te vertellen, de radiolijn is héél slecht. Maar onze luisteraars kunnen het boek kopen...
Later las ik in de krant dat onderzoek heeft uitgewezen dat zeventigers zich het gelukkigst voelen. Zal wel, als ze ontdekken dat ze toch niet doof zijn...
Hoezo doof?. Hier staan meestal minstens twee radio's constant te kwekken, kwestie van vooral niets te missen als Malief haar dagelijkse huishoudelijke klussen volbrengt. (mooi gezegd hé). Vraag het aan sommige bezoekers: hun eerste werk is hier de radio wat zachter te zetten.
Vanmorgen was het niet anders: onderweg van de living naar de keuken hoorde ik Sven nog zeggen dat hij met Elke Clijsters (de zus van Kim) ging praten over haar nieuw boek, dat ze geschreven had na haar ,,relatiebreuk''. Tussendoor nog wat fruitafval in de groentencontainer buiten, terug binnen en mensenlief, ik verstond er niets van...Weer naar de living, hm, Sven was toch te verstaan, maar dan fwiet, krieeep...
Lichtjes depressief naar de brievenbus om krant uit te halen, terug en dan de verlossende woorden van Sven: sorry Elke dat je zo vroeg moest opstaan om het ons allemaal te vertellen, de radiolijn is héél slecht. Maar onze luisteraars kunnen het boek kopen...
Later las ik in de krant dat onderzoek heeft uitgewezen dat zeventigers zich het gelukkigst voelen. Zal wel, als ze ontdekken dat ze toch niet doof zijn...
Abonneren op:
Posts (Atom)
