NIEUWSJAGERS

Terug van weggeweest, en wat heeft Malief geleerd? Dat er binnenkort een  televisieprogramma wordt uitgezonden met als thema ,,Nieuwsjagers'', en godbetert, bij de populaire versie van de krant waar ik 37jaar mijn broek, heu, rok, heb versleten. Het was een tijd, lieve lezertjes, dat ,,straffe verhalen'' nog in de Dag Allemaal stonden en de kranten voor correcte en liefst ook vlot geschreven info zorgden.
Hoe ik het ontdekte? Op mijn vakantieadres koop ik de populaire versie, terwijl een lieve overbuur thuis mijn lijfblad dagelijks in de grotere bus propte. En in de (populaire) weekend krant jawel, staat een dubbele bladzijde met foto's van de getalenteerde mannen (en één vrouw) achter de camera, de montage enzovoort. Die televisiekijkend volk zal tonen hoe die sukkels zich afjakkeren met ,,jagen''. Plus daverend belangrijk, eentje ontdekte dat er door politici en speurders zoveel off the record werd verteld. Slik.
Ongetwijfeld is alles nu keurig ingeblikt en is er weinig kans, lieve lezers, dat u volgende week van uw stoel valt op VIER.
Zal ik even een (klein) geheimpje vertellen? Ooit probeerde een nieuwszender een reportage te maken over het stressvolle bestaan van een journalist. Ze hadden echter een heel serieuze krant  gekozen en toen vroeg een cameraman na een tijdje of ze misschien ,,iets konden doen''?
Oei, nu heb ik ,,iets verder verteld''...

Overigens: niets om je over te schamen hoor. Las eerder in mijn serieuze krant dat de toch ook zogenaamd serieuze BBC heeft toegegeven dat ze een documentaire over een Papoea-stam een beetje in scène had gezet. De boomhutjes waren niet accuraat...

LES PLAISIRS DEMODES

Toen viel er  een cd-ke uit de jaren stillekes uit de platenkast: Aznavour in twintig glansrijke chansons. Met een beetje hulp van een Ikea-spotje (echt waar)  dat ,,Hier encore'' tussen de populaire meubeltjes uit de jaren zestig had gedropt. Was ik helemaal vergeten, en natuurlijk ging de lichtjes geëmotioneerde Malief op zoek naar de cd die ergens onder het (figuurlijke) stof te voorschijn kwam.
Daar werd dus welgeteld drie dagen naar geluisterd en  (met dank aan  een clevere bezoeker) op het eerder onbekende repeat gezet.
Drie dagen dus om met volle teugen van ,,Que c'est triste Venise'' en  ,,Hier encore'' te genieten, met wat heimelijk gelach toen het mij weer te binnen schoot hoe in de ,,Seven Oaks'' in 1964 dat liedje volstond om een alweer afgedankte liefde vergiffenis te schenken, tot lichte consternatie van zijn jaargenoten...die beter wisten.
Drie dagen dus. Gedaan met dat zeemzoet gezwam. Met dank aan de oude film van de Blues Brothers die mij echt waar, gisteren tranen deden lachen; Vraag het aan intimi: Malief weent alleen maar van het lachen..
De honderden wagens die er in frut worden gereden , oké, maar het publiek in die zaal op de boerenbuiten die eerst pinten gooiden naar de Brothers maar begonnen te knuffelen bij ,,Stand by your man''? De platte romantiek heeft afgedaan; voilà.
 Maar de titel boven dit stukje wil wel wat zeggen hé: zo eens dansen op één tegel, dat is uit de mode.. De Meester had er een andere slogan voor, stoer als hij was: ,,gommis plekke?'' De enige keer dat ik het dialect wou verstaan...

GUIDO EN LUK...

Bij leven hadden ze waarschijnlijk nooit gedacht nog een kop te delen. (krantenjargon, een kop is een titel)...
Vandaag denkt Malief dat ze best bij elkaar passen, al was het maar om te bewijzen dat een krantenredactie een zeer aparte biotoop is. En dat ik aan beiden verre maar warme herinneringen koester.
Eerst Luk. Wiske ( een personage uit mijn meer intieme vriendenkring) wist mij nog te vertellen wat er met Luk was gebeurd nadat hij (héél lang geleden) de krant had verlaten. Mijn herinneringen zijn zelf nogal ,,speciaal'': hij was een jonge snaak die vooral bepaalde mannelijke collega's het hoofd op hol bracht. Echt waar, nu herinner ik mij ineens een strakke witte pantalon... En hij kreeg destijds ook twee dochters waarvan één de naam van onze Kalamity kreeg. De Meester heeft hij eens diep ontgoocheld. Want Luk presenteerde een verzoekprogramma op ik weet niet meer welke zender en zijn ,,nom de plume'' was De Nachtridder. Of zoiets. En Malief werd verordend om voor de Meester bij Luk ,, In the ghetto''   aan te vragen. Helaas, dat verzoek werd niet ingewilligd en daarna zou de  Meester niet meer geloven in mijn ,,goede relatie'' met Nachtridders...
Guido dan. Een man waarover ik geen sappige verhaaltjes kan vertellen. Daar was hij veel te correct voor. In onze ,,gezamenlijke'' carrière heb ik alleen herinneringen van zijn periode als chef eindredactie. Ik ga dit maar één keer schrijven: net als Rik van Moll en voor zover ik het mij (heu) herinner: de enigen die het niet nodig vonden om in mijn teksten ,,verbeteringen'' aan te brengen.
Bericht aan hun opvolgers: over jullie zal ik niet meer schrijven...
En toen ging de pientere economist in Guido voor ons Krantenfonds zorgen. Eén keer was ik ook op de algemene vergadering en kreeg ik een kleine ,,job''. Toen bleek dat ik niet kon hoofdrekenen kon hij er genadig om lachen...
Ik had hem bij onze volgende reunie van oud-journalisten nog graag terug gezien.

HELP: FACTEUR MET DYSLEXIE

Nieuwste bezigheidstherapie voor Malief: de post ronddragen. En ze zal niet de enige zijn want na tien dagen nagelbijten zaten ineens de dienstencheques voor mijn trouwe Charlot in de bus.
Gisteravond (nu ja, nacht) staken er ook brieven voor mijn nieuwste buren in de bus. Eén was met embleem van de politie, maar oef, niet voor mij.
En vandaag ging de vrolijke bezigheid verder. Eigenlijk een bron van informatie over je verre en nabije buren: hoe hun kinderen heten, waar ze naar school gaan...Stop, ben echt nog geen eenzame bejaarde die dit interessante weetjes vindt.
Nu vraag ik mij af hoe ik de brieven (die dan wél mijn huisnummer hebben maar in een andere straat wonen) op bestemming geraken. Want Malief is wel goed maar niet gek.

ARME DIRK...

Van je vrienden moet je het hebben. Lees vandaag in mijn lijfblad dat onze hoofdredacteur van pakweg 25 jaar geleden van ,,openvldsignatuur'' is. Huhu, en nu denkt u misschien dat hij dus hoofdredacteur in Kobbegem was? Niks van. Over die carrière van hoofdredacteur in Groot-Bijgaarden wordt  in alle talen gezwegen.
Boeiend verhaal hoor. Dirk, we zullen hem Zevenen noemen, stapte na de krant als kabinetschef bij De Gucht in een blauw jasje. Een diplomaat was hij ook op de krant niet...Gevraagd of hij iets kon doen aan het gewring tussen DS en NB antwoordde hij: daar krijg ik ook maagpijn van...
Olala, en nu lees ik dus dat Dirk mogelijks ambassadeur wordt in Nederland, terwijl hij dus niet eens diplomaat is, laat staat dat hij in de meest afgelegen krochten ter wereld als beginneling-ambassadeur zijn strepen verdiende.
Hela mannekens...denken jullie soms dat een job als hoofdredacteur geen moeilijke plek is om ,,op de hort te gaan''?
En om deze vriendschappelijke sneer aan een voormalig hoofdredacteur te illustreren krijgen we ook een foto van Dirk in galakostuum , tweeënhalve arm en drie voeten plus gegeneerd lachje.
(de fotoredacteur heeft Dirk blijkbaar ook niet gekend, hij had beslist geen drie voeten...)

VERSLAAFD?

Het is niet direct een levensvraag maar toch: hoe raakte Malief (een beetje) verslaafd aan het lulligste feuilleton aller tijden?  Het bizarre is dat het begon in mijn ,,actieve'' periode, toen ik eigenlijk nog geen tijd had om er naar te kijken...
Niet hardop gillen: het gaat om The Bold and the beautiful.. Maar wat mij betreft al meer dan twintig jaar Amour, gloire et beauté. En voor wie het nog niet snapt: Mooi en meedogenloos. Maar in die versie heb ik het eigenlijk nooit gezien.
Het begon allemaal zo'n kwart eeuw geleden op een ietwat miserabele Parijse hotelkamer. Want eerlijk gezegd, als de krant moest betalen was drie sterrekes al grote luxe...Wachten tot je naar het eerste modedéfilé kon vertrekken en vooral niet te goed rondkijken naar verdachte vlekken op een goor vast tapijt...Televisie aan en jawel, de belevenissen van een Amerikaans modehuis, geef toe dat ik nog dacht mij te informeren...
Later deed ik in Milaan hetzelfde, Antenne Deux zat er ook op de zender, en als er één zaak zeker was: de echte modehuizen werkten nooit voor de middag.
De rest is geschiedenis. Want wees gerust, je mag dagenlang ,,ontrouw'' zijn, je kan nog altijd volgen want hoe vaak ze herhalen wat ze de afgelopen aflevering al eens zegden! In het begin had ik helemaal niet in het snuitje dat het tv voor lichtjes dementerenden is...
Maar nu de Grote verandering. Nog altijd in de voormiddag op France 2 (en nog altijd geprogrammeerd op mijn digidinges) maar zég: drie afleveringen in één keer??? Het moet duidelijk vooruit gaan, ik durf dan ook wat doorspoelen. Als ze weer eens reclame maken voor exotische oorden (Amsterdam!) of Dubai, waar Brooke en Co nog maar eens trouwen,
Ondertussen snap ik ook waarom Ridge van gedaante veranderde: de grote verleider kan geen kindjes meer maken, dat zou de échte Ridge zeker niet slikken. En het oude (nu ja, wat is oud) stamhoofd Forrester kan blijkbaar nog wel één en ander want die duikt nu met de heks uit het verhaal tussen de lakens.
Vandaag heb ik het licht gezien. Ik denk dat ze er bij France Deux hun buik van vol hebben: de mooie Brooke heeft nooit botox laten spuiten en is nog wel heel goed in veel tranen produceren maar wie wil dat zien?
Nu snap ik ook waarom ,,Brooke'' een tijd geleden  bij Buren (nog een kleine verslaving) een rolletje kreeg om jurken te verkopen. Ocharme. Zonder werk.
Ik hou u verder op de hoogte!

DAT KLOPT...

Als sluipend gif, dat gekwek op mijn lievelingsradio. Want voor Malief het beseft heeft ze de kwalijke uitdrukkingen overgenomen. En toen gisteren bij mijn kapper ook Mijn radio door de boxen schalde wist ik het zeker: nu moet ik echt op mijn tellen passen...
Overdreven? Enkele maanden geleden had ik, voor ik het goed en wel begrepen had, ,,saluukes'' in mijn mond. De schuld van de namiddagman op de radio die overigens voor de rest een keurige taal hanteert. Maar ja, als je kleine neringdoeners interviewt op de radio, kwestie van hen ,,een steuntje in de rug'' te geven, dan mag je niet kieskeurig zijn en lap, de trein is vertrokken.
,,Ik heb zoiets van'' zegt de ene (en dat komt tijdens de ,,presentatie van de nieuwste nagelstudio'' wel een keer of tien uit hun bek). Of dat erg is? Neuneu, heb een nichtje die het ook gebruikt maar die heb ik hier op bezoek en bovendien zie ik haar graag.
Maar de laatste radio-vondst moet ik nu nog van mij afschrijven. Alsof de radioman hardhorig is herhaalt hij  het antwoord van zijn jongste neringdoener, en die antwoordt dan telkens ,,da klopt''. Grrr.
Eerlijk waar, thuis gebruikten wij ,,dat klopt'' alleen maar als we een pijnlijke, liefst zwerende vinger hadden. En aan de voordeur stond een bel. Een mens leert altijd bij.