PIKKENDIEF

Hebben jullie Malief een beetje gemist? Zij anders wel. Want iemand, nu ja, een onnozelaar hoor, had mijn blogske ,,gehackt'' want zo heet dat toch als je vast zit en niet meer in je eigen keuken kan koken. Amai, hoe beeldrijk.
Gelukkig ligt hier een boekske waarin mijn geheime codes (haha, iedereen kent ze...) opgelijst zijn. Alleen mag Malief niet bekennen dat ze die Ma van Malief niet aan elkaar mag schrijven. (gelach op alle banken (ziedewel dat ze een beetje begint te....).
Hoe dan ook, Microsoft heeft een vriendelijke heer/madam die (als je belt) heel snel een reeks cijfers debiteert. Gelukkig had ik een boekje en een pen bij de hand. Journalist tot in de kist...
En nu stilletjes genieten van het feit dat ,,als ik een onweerstaanbare drang voel'' meteen in mijn blogske kan kruipen...

GEDOOPT!

Help, Malief heeft zich laten dopen. Twee keer zelfs, maar de eerste keer had ze nog niets te zeggen. Vandaag wel, en nu moet hier wat recht gezet worden...
Het verhaal van de Antwerpse student is verschrikkelijk pijnlijk en je mag er als ouder niet aan denken dat zoiets een faits divers zou worden. Maar tegelijkertijd toch even de puntjes op de i. Want studentendopen, lieve vriendjes, die zijn niet persé ,,dégoutant''.
Jaja, Malief kreeg te horen dat haar studentendoop zich in de middeleeuwen afspeelde. Enfin, jaren zestig dus. Er zaten toen nogal wat ,,porren'' bij Politica en de ouderejaars zagen die wel zitten . Niet dat hier iets moet verzonnen worden, later hoorde ik dat een derdejaars boos was omdat een blitze tweedejaars snel voor ,,peter'' had gespeeld. Malief kan het zonder schroom vertellen: de onverlaat heeft al jaren een kruisje achter zijn naam.
Welja: we kregen een soort ,,assekruisje'' ( de P van Politica) op ons voorhoofd en toen moesten we ook een (levende) muis uit een doosje halen. Ik weet pertinent zeker dat ik daarvoor bedankt heb en niemand heeft mij scheef bekeken. Er waren tenslotte straffe grieten die het wél durfden...
Later was er een cantus en vertelde een gast (die later in de politiek ging) lichtjes aangebrande mopjes over het aards paradijs.  Ik weet wel zeker dat ik er(toen) het fijne niet van snapte.
Is dit nu een pleidooi voor studentendopen? Zeker niet. Want destijds werd ook verteld dat de studenten geneeskunde wel  zwaarder werden aangepakt. Maar nu blijkt dat de Reuzenclub werd opgericht om de oud-leerlingen  van het Xaveriuscollege te begeleiden naar de unif. Best jammer dat wij destijds niet zo'n club hebben opgericht om mekaar nog eens terug te zijn. Hum, van het Boodschapinstituut in Schaarbeek naar een Leuvens kot. 
En wat ik nog leerde? Dat ,,den Boule'' waar ik met enkele aspirant vrijers een schweppske ging drinken  nu genoemd wordt als het clublokaal van de Reuzen. Ja, dat was dus echt met je leven spelen...
Maar nu schiet me wel te binnen dat de jongens vervelender dingen moesten doen. Zoals met hun mond ,,iets'' uit een bord met bloem halen. Ha en dan hadden ze een witte snuit. Maar dat zal ik toch eens checken bij een...oud-collega!

DE COLLEGA'S

Nu we het toch  over het krantenleven hebben: iets over de collega's. Al ga je mij niet op onvriendelijke verhalen betrappen: solidair was destijds geen leeg woord. Maar toch een incidentje op het koninklijk vliegtuig naar Denemarken.
Het was ten tijde van koning Albert en koningin Paola. Enkele jaren eerder had ik nog een staatsbezoek van koning Boudewijn en zijn echtgenote aan Spanje meegemaakt en blijkbaar hadden de bazen mijn no nonsens stijl gesmaakt. Bovendien: nooit vergeten dat een eerdere ,,koningsreisspecialist'' zo vriendelijk was om mij thuis (in zijn Mercedes...) af te halen en naar de ,,geheime plaats'' aan het koninklijk paleis bracht waar ik mijn koffer moest achterlaten. Waarmee ik illustreer dat we op de redactie maatjes waren. En tussen haakjes: zijn echtgenoot heb ik op de jongste reunie nog hartelijk gezoend.
De vliegtuigreis naar Denemarken verliep volgens het vaste scenario: onderweg kwam de koning (snipverkouden) dag zeggen en in zijn kielzog de koningin die goed in het oog hield waar Albert stopte en een praatje maakte. Ook bij Malief en een journaliste van de Gazet. Die juffrouw was helaas niet mijn vaste maatje van de Gazet waarmee ik al zoveel mode-reizen had gemaakt. Ik had mijn reisgenote verteld dat ik hoopte dat de koningin recent  onze krant niet had gelezen. Ha ja, een freelance juffrouw (en dan nog wel eentje die ik zelf had binnen gebracht) had onlangs in een interview met Giorgio Armani geschreven dat Armani de koningin een beetje te dik vond. 
Ja zég, dat schrijf je niet. In DS was het niet verschenen, (oef), in NB wél. Dus zei ik mijn reisgenote dat ik zeker niet de naam van die krant zou noemen. Wél: Paola was opgetogen te horen dat ik  in DS schreef. ,,Ik lees die ook, allé ik probeer ''. En mijn reisgenote kraaide: maar ze schrijft ook in NB hoor! Een halve seconde later was de koningin verdwenen. De naam van die trien ben ik al lang vergeten.

RESPECT...

Jaja, Malief weet het wel, ,,respect'' dat is iets uit den ouden tijd, iets voor figuren (foute nonnen, foefelende pastoors) die het niet verdienen. Voor die van ,,rechts'' dus.
Voor wie het nog niet door had: nu zijn we dus links en wél veel beter.
Gisteren ,,dankte'' mijn ,,oude krant'' zijn lezers met een stevig magazine waarin de 100 jaar van de krant uitgebreid werd gevierd. Nu ja, ,,een ode aan de kranten waar wij de erfgenaam van zijn''. 
Welbedankt! Malief heeft zelf 37 jaar voltijds voor de krant gewerkt, van de bescheiden ,,rewriter'' tot twintig jaar reporter in de lifestyle-branche zonder enige afhankelijkheid. Ik mocht met iedereen lachen, tot ergernis van de adverteerders. Nu zijn er de ,,Influencers'' natuurlijk.
Vandaag lees ik ook dat onze erfgenamen het veel beter doen. Goed zo, wij hebben een faling overleefd om hen een mooie krant na te laten.
Maar dat enkele bijzondere journalisten, zoals de wetstraat-verslaggever die een échte éminence grise was, wordt geschoffeerd met een half lijntje? Of een mopje van LDL? En onze reporter die destijds zijn leven waagde in oorlogsgebied? Geen letter.Wie zoveel jaren met de collega's van andere kranten heeft opgetrokken weet dat zij ons die ,,namen'' hebben benijd. Om nog van onze hoofdredacteurs te zwijgen.
Och ja, hoe was het weer? Respect?

FEEST!

Nooit te oud om te leren. Dat is een wijsheid van ons meter, mijn oma (toen 88) die op mijn huwelijksdag resoluut de arm van mijn grootvader pakte en zo in ons fotoalbum terecht kwam. Alleen was die grootvader niet haar echtgenoot maar de weduwnaar van mijn andere oma. Waarmee ik wil illustreren dat je altijd klaar moet staan om je te ,,smijten''. 
En zo gebeurde het dat deze simpele ziel naar een feest van de ,,oude krant'' ging om zo de nieuwe medewerkster haar  collega's te leren kennen.. En daar te ontdekken dat ze het gros van de lawaaierige bende niet kende. Of liever, niet herkende. Jaja, en dan achterom kijken om te zien naar wie die meneer zwaaide???
Het was alvast een confronterende gebeurtenis: oud-collega's (maar minstens vijftien jaar jonger dan Malief) die precies allemaal op elkaar leken, en als ik er wel één herkende dacht ik eerst dat het iemand van op tv was. Dat bleek af en toe te kloppen ook. Zoals de zanger die enkele liedjes bracht om de afscheidnemende collega te plezieren, of de hoofdredactrice van een zusterkrant. Op tv gezien... Dan was er ook een klasgenoot van de Meester die ik in mijn eerste jaren op de Jacqmainlaan ontmoette en mij toen zei dat hij daar zo snel mogelijk weg wou...'t Kan verkeren.
Maar ook hartverwarmende ontmoetingen hoor. Al was het maar dat de meesten mijn naam nog wisten terwijl ik zelf alleen kon mompelen ...ja, hoe heet jij nu weer.
Met deze wil ik de feestvierders verzekeren dat het bij mij niets anders dan een ouderdomskwaal is...
Sans rancune?

SCHOEN SCHOONE...

De titel ontcijferen vraagt enige kennis van het plaatselijk dialect, maar voor de rest zal Malief zich gedragen...
Mijn verhaal begint in de jaren tachtig toen in de ,,stal VDH'' een vlotte gast werd geïntroduceerd. Nu ja, hij heette Wouter, kwam uit Lier en de Meester vertelde mij dat zijn collega's (de ene een fervente basketbaladept en de andere een wandelende reclame voor voetbalclub Lierse) die pas afgestudeerde rechtenstudent wilden inlijven in het advocatenkantoor (in de wandeling de stal genoemd). 
Op een of andere festiviteit maakte ik kennis met de kandidaat maar de bink (nu ja, hij maakte ook indruk op mij) koos voor een job in het familiebedrijf. Jammer maar helaas.
Ondertussen is de stal letterlijk leeg. De dochter uit de stal trouwde met een andere kandidaat-ondernemer en wat die mij vroeg zal ik nooit vergeten. Geëmancipeerd was die knaap alvast niet want dat ik zomaar journalist kon spelen terwijl de Meester toch een zware carrière...
Terug naar Wouter. Zijn levensloop staat in alle boekskes maar vanmorgen hoorde ik hem op de radio in een ,,vertelprogramma''.
Zal het maar bekennen: hij is nog altijd de Wouter van vroeger. Omdat die bekende ceo geen moeite had om te vertellen dat hij wel eens weende. 
Had Malief het niet gedacht: in die macho-stal had hij zich nooit thuis gevoeld.

GOEDE VOORNEMENS

Tja, misschien komt Malief met dit goede voornemen een halve eeuw te laat, maar soit. Voortaan word er hier niet meer gesjikaneerd (hu), geklaagd en hooguit nog een beetje gezeverd...

Trouwe lezertjes herkennen hier een opstoot van Brusselse roots, we zullen het niet ontkennen;

Natuurlijk heeft het allemaal met de tijd van het jaar te maken en de bijna dagelijkse confrontatie met onze eindigheid.

Van de vijf Brusselse ,,hertejongskes'' schieten er nog twee over en één daarvan mag zich binnenkort ,,paike'' noemen. Enfin, zo noemde onze Brusselse grootmoeder haar echtgenoot. Soms ook ,,pait'' maar dat was als hij niet luisterde en dan zei hij ,,mait''.

Waarom Malief  die ,,taalstrijd'' weer oprakelt? Omdat ze vandaag ontdekt heeft dat Kadoke1 toch een paar finnessen   moest leren over zijn opa. 

Vanmorgen kwam het onderwerp ,,opa'', alias de Meester ter sprake, en wou Malief even bewijzen dat die man echt geen greintje pretentie had maar wel een goed gevoel voor humor. En vertelde ze dat, lang geleden, bij een reunie met zijn confraters, iemand opa had gevraagd hoe hij het had klaargespeeld om Malief  te ,,strikken''.  Toen hij daar verslag  van uitbracht bij Malief vroeg zij natuurlijk wat hij had geantwoord??

,,Oh, ik heb gezegd dat gij mij gekregen hebt bij een bol sajet...''

,,Sajet Malief, wat is dat?'' 

Waarna ondergetekende weer kon uitleggen dat er een tijd was dat 

Malief bedolven werd onder allerlei rotzooi uit de ,,lifestyle-koffer''  en die o zo ordelijke opa het met lede ogen noteerde...

Ja maar, sajet? Een Mechels bolletje wol, schat.