,,Zijn jullie wel naar de unif geweest ?''was de (grappig bedoelde) vraag van Malief aan haar nageslacht. Want de kleinkinderen zijn fervente betogers voor het klimaat (en ter info voor de mierenneukers, ze kunnen schitterende schoolrapporten tonen) maar Malief had te vroeg gelachen: hun mama heeft vorige vrijdag ook haar ,,eerste'' betoging beleefd. Voor zover bekend zonder noemenswaardige schade. En de papa? Die ging al eerder met zijn kroost naar klimaatmarsen.
En toen moest deze ietwat vergeetachtige auteur toch eens nadenken wanneer zij in de jaren zestig de Leuvense flikken had uitgedaagd. Behalve een slag met een matrak op haar overigens fraaie en nog volumineuze kapsel (wat de Meester, toen nog gewoon haar lief, razend maakte...want hij kreeg geen klop..) en dat was het begin van een studentenrevolte tegen de ,,Franse'' bourgeoisie die aan de Leuvense Alma Mater de plak zwaaide.
Een jaar eerder was Malief nog een ,,hostess'' om de Alma Mater te vertegenwoordigen. En als Vlaamse Brusselaar was ze de kapsones van de Fransen (zegden ze in Brussel, dus niet Walen) gewoon...
Dezer dagen nog wat kasten opgeruimd en wat had de Meester in zijn bureau bewaard? De richtlijnen voor de Alma Mater hostess en dat was meer Frans dan Nederlands, en ronduit lachwekkend de instructies hoe we belangrijke mensen mochten aanspreken.
Toen dat destijds duidelijk werd veranderde Malief van inspiratie en koos voor een plek bij de ,,studentenleiders'.
Zonder veel pijn: een foto uit de oude doos bewijst het: Malief aan de zijde van Kamiel op stap met ongeveer de complete pol&soc uit de jaren zestig (we waren toen met 70...) en die Kamiel werd later Mill en een bekende zanger/bassist bij The Pebbles. Duidelijk: met pol&soc geraak je overal...
zaterdag 28 september 2019
dinsdag 24 september 2019
GROTE KUIS
Jaja, Malief weet het wel, grote schoonmaak zou beter klinken. Maar bij zo'n activiteit komt de inspiratie uit mijn Brusselse roots….(weeral, zuchten enkele lezertjes)...
Het begon allemaal tijdens het verblijf in thuis aan zee. Want zoals bekend vermindert het geheugen op een zekere leeftijd en dus dacht Malief: allez, die ouw gazetten, wat staat daar nu weer in. Het resultaat is eerder min of meer in de blog verschenen.
Het begon allemaal tijdens het verblijf in thuis aan zee. Want zoals bekend vermindert het geheugen op een zekere leeftijd en dus dacht Malief: allez, die ouw gazetten, wat staat daar nu weer in. Het resultaat is eerder min of meer in de blog verschenen.
Maar nu gebeurde dus de aanval op de ,,lijvautkas'' zoals mijn lieve meter de antiquiteit destijds noemde. Ze stond op haar kamer en omdat ik na het overlijden van bompa enkele jaren met haar het bed mocht delen kwam ik alle verhalen en geheimpjes van de familie te weten.
Maar eerst even de puntjes op de i: Malief had zelf een kamertje maar blijkbaar vond ,,men'' dat ik bij meter moest slapen om het verlies van bompa te ...Malief was 14 jaar, en ik vond het leuk behalve als ik tegen haar borrelende buik terecht kwam. Achteraf mij zelfs afgevraagd of ik dat later bij een man ook zo vreselijk zou vinden. Niet dus...
Goed, de lijvautkas was dus de linnenkast en groot genoeg want daar zat in den beginne alle linnen en kleren van haar gezin in. En nu dus een hoop memory lane, maar dan uit de Lowizzestraat.
Volgende week wordt het papier opgehaald. Mogelijk haalt Malief er binnenkort nog wat inspiratie uit...
zaterdag 7 september 2019
SCHOONMOEDERS
Het was ruim een jaar geleden dat ik haar had gezien, de oudste dochter van een al heel lang overleden schoonzus. Destijds was ze het mooiste kleutertje dat ik ooit had gezien (haar foto verscheen op de vrouwenpagina van het NB toen ik daar mocht ,,inspringen voor de titularis die ziek was'')...en prompt probeerde een stagiair achter mijn rug ook een fotootje van haar nichtje in de krant te droppen. Die stagiair verhuisde overigens snel naar Ons Volk want toen mocht een jonge vrouw vooral ,,klusjes'' aanpakken. Bij Malief duurde het bijna tien jaar.
Maar ter zake: ik zal mijn nichtje Blondie noemen en ooit nam ik haar mee naar een persconferentie over een ,,kinderdrankje'' , omdat Lottepoes toen nog heel klein was.
Maar wat een weerzien: van die shaker, dat wist ze nog en toen waren we vertrokken. Bleek dat Blondie mij de laatste van de generatie noemde die nog over oma en opa en hun kinderen kan vertellen.
Zal maar inkorten, maar ook voor Malief was het een confrontatie.
Om eerlijk te zijn: heb nooit enig probleem gehad met mijn schoonouders, maar de uitleg kreeg ik pas veel later en doet er niet toe.
Mijn schoonmoeder was natuurlijk mijn mama niet. En terwijl we daar zo gezellig zaten te tateren wist Malief het. Stel dat zij een zoon had en die kwam met een Brusselès uit een bescheiden, deftig gezin vrijen, maar ze woog wel 60 kilo? Zou ik dat grietje een weegschaal cadeau doen? Zij wel...
Maar ter zake: ik zal mijn nichtje Blondie noemen en ooit nam ik haar mee naar een persconferentie over een ,,kinderdrankje'' , omdat Lottepoes toen nog heel klein was.
Maar wat een weerzien: van die shaker, dat wist ze nog en toen waren we vertrokken. Bleek dat Blondie mij de laatste van de generatie noemde die nog over oma en opa en hun kinderen kan vertellen.
Zal maar inkorten, maar ook voor Malief was het een confrontatie.
Om eerlijk te zijn: heb nooit enig probleem gehad met mijn schoonouders, maar de uitleg kreeg ik pas veel later en doet er niet toe.
Mijn schoonmoeder was natuurlijk mijn mama niet. En terwijl we daar zo gezellig zaten te tateren wist Malief het. Stel dat zij een zoon had en die kwam met een Brusselès uit een bescheiden, deftig gezin vrijen, maar ze woog wel 60 kilo? Zou ik dat grietje een weegschaal cadeau doen? Zij wel...
zondag 1 september 2019
VELE KUSSEN UIT PARIJS...
Nog een verhaaltje uit de oude doos...in casu een oude krant die Malief ,,Thuis aan zee '' terugvond.
Het kan immers geen kwaad om de nieuwe generatie te tonen dat ,,modejournaliste'' niet altijd pure glamour is...
...Je moet maar sjans hebben, zo'n job waar de glamour afdruipt. Want zeg nu zelf, moderedactrice, dat is toch champagne, vergulde stoeltjes en kushandjes van modekoningen? Altijd mooie shows, zoveel prachtige kleren bekijken. En al je kleren gratis natuurlijk, je hebt maar te kiezen...
Voorlopig is er weer een punt gezet achter de modedefilés van Londen, Milaan en Parijs en wie het allemaal aan den lijve heeft ondervonden loopt er misschien een beetje grijzig bij, maar dat is van voorbijgaande aard.
Want het was weer de max: lokale sneeuwstormen konden ons niet deren, we werden af en aangebracht met schitterende limo's (dacht u) en zoveel haltes als er metrostations zijn, de uitnodigingen van de meest prestigieuze defilés lagen in dikke stapels in onze riante suite (vijfde verdiep, lift kapot) en we raakten zelfs niet van slag toen een enveloppe alleen maar een pak puzzelstukjes bleek te bevatten. Maar kalm en beheerst als we waren begonnen we rustig te puzzelen en jawel, het was een invitatie voor het defilé van Gautier. Dat we het eerst van ergernis in de papiermand hadden gegooid hebben we maar gedroomd.
Drie kruisjes op een invitatie, dat zijn natuurlijk kusjes van de ontwerper. Je moet een oen zijn om te denken dat zoiets wil zeggen dat je maar binnen mag als er na een uur wachten nog staanplaats is.
En dan de sightseeing in de mooiste stad ter wereld, je bent intens dankbaar dat Vuitton in het vijftiende defileert, Martin Margiela in het achtste, Veronique Branquinho in het dertiende, Dries Van Noten in het zeventiende arrondissement, nee toch? Want zo zie je nog iets (als je boven de grond komt), een serre, een brug van Alexander II, een afgedankt postsorteercentrum en bij Vandervorst zelfs een ondergrondse garage die we zigzag mochten doorkruisen.
Maar nu verschijnt er deze maand in de Feeling een foto van de fine fleur van de Belgische modepers. Ik beken: we lachen allemaal. Het was het defilé van Hugo Boss in Milaan, we hadden net het gevecht met kaartloze sukkels gewonnen en ook nog een glaasje bubbels genuttigd omdat het de eerste show was van Boss. Maar 't is verdomd slecht voor mijn imago. Zeker als je je familie en vrienden bezweert om vooral niet te zeggen ,,Amuseer je'' als ze jaloers afscheid nemen. Kwestie van de koffer voor die ene keer eens niet kwijt te geraken op Linate.
Maar de gratis kleren, zegt U? Dat grandioze onderlijfje maat 14 jaar van Petit Bateau dat ik dit jaar cadeau kreeg? Ik ben zeer populair bij de organisatoren van schooltombola's...
NOOT: dit verhaal verscheen in de krant van 24 maart 2001. In 2002 werd de modefreak met een big smile Malief.
En jawel, ze draagt al 19 jaar een herenhorloge van Armani. Zijn persattaché zag mij graag...
Het kan immers geen kwaad om de nieuwe generatie te tonen dat ,,modejournaliste'' niet altijd pure glamour is...
...Je moet maar sjans hebben, zo'n job waar de glamour afdruipt. Want zeg nu zelf, moderedactrice, dat is toch champagne, vergulde stoeltjes en kushandjes van modekoningen? Altijd mooie shows, zoveel prachtige kleren bekijken. En al je kleren gratis natuurlijk, je hebt maar te kiezen...
Voorlopig is er weer een punt gezet achter de modedefilés van Londen, Milaan en Parijs en wie het allemaal aan den lijve heeft ondervonden loopt er misschien een beetje grijzig bij, maar dat is van voorbijgaande aard.
Want het was weer de max: lokale sneeuwstormen konden ons niet deren, we werden af en aangebracht met schitterende limo's (dacht u) en zoveel haltes als er metrostations zijn, de uitnodigingen van de meest prestigieuze defilés lagen in dikke stapels in onze riante suite (vijfde verdiep, lift kapot) en we raakten zelfs niet van slag toen een enveloppe alleen maar een pak puzzelstukjes bleek te bevatten. Maar kalm en beheerst als we waren begonnen we rustig te puzzelen en jawel, het was een invitatie voor het defilé van Gautier. Dat we het eerst van ergernis in de papiermand hadden gegooid hebben we maar gedroomd.
Drie kruisjes op een invitatie, dat zijn natuurlijk kusjes van de ontwerper. Je moet een oen zijn om te denken dat zoiets wil zeggen dat je maar binnen mag als er na een uur wachten nog staanplaats is.
En dan de sightseeing in de mooiste stad ter wereld, je bent intens dankbaar dat Vuitton in het vijftiende defileert, Martin Margiela in het achtste, Veronique Branquinho in het dertiende, Dries Van Noten in het zeventiende arrondissement, nee toch? Want zo zie je nog iets (als je boven de grond komt), een serre, een brug van Alexander II, een afgedankt postsorteercentrum en bij Vandervorst zelfs een ondergrondse garage die we zigzag mochten doorkruisen.
Maar nu verschijnt er deze maand in de Feeling een foto van de fine fleur van de Belgische modepers. Ik beken: we lachen allemaal. Het was het defilé van Hugo Boss in Milaan, we hadden net het gevecht met kaartloze sukkels gewonnen en ook nog een glaasje bubbels genuttigd omdat het de eerste show was van Boss. Maar 't is verdomd slecht voor mijn imago. Zeker als je je familie en vrienden bezweert om vooral niet te zeggen ,,Amuseer je'' als ze jaloers afscheid nemen. Kwestie van de koffer voor die ene keer eens niet kwijt te geraken op Linate.
Maar de gratis kleren, zegt U? Dat grandioze onderlijfje maat 14 jaar van Petit Bateau dat ik dit jaar cadeau kreeg? Ik ben zeer populair bij de organisatoren van schooltombola's...
NOOT: dit verhaal verscheen in de krant van 24 maart 2001. In 2002 werd de modefreak met een big smile Malief.
En jawel, ze draagt al 19 jaar een herenhorloge van Armani. Zijn persattaché zag mij graag...
zondag 25 augustus 2019
KONSEIR!
Gisteren op zwier met Iedereen. En dat is niet ,,iedereen'' maar de collega-vriendin die mijn nazaten destijds zo noemden. Op haar IK staat immers een vette è en die werd pakweg een half mensenleven geleden vervangen door een duidelijke ee...
Terzake: we zijn op stap geweest. En dat nog wel op een zaterdag dat onze adoptiestad overloopt van zogeheten muziekliefhebbers die vooral veel ,,battaclan'' maken en de plaatselijke horeca ruim drie dagen lang de rolluiken doet neerhalen. Hu, is Malief weer negatief? Nee, want nu wordt het plezant.
Want dit is geen verslag over ,,Maanrock'', god beware me, zo lang als deze eeuwige Brusselès hier woont nooit gaan kijken, laat staan luisteren. Néé, één keer met de Meester op zo'n ,,feestdag'' gaan wandelen, op de Grote Markt mekaar eens bekeken en naar het andere eind van de stad gewandeld...
Maar gisteren was daar Iedereen (de vriendin hé) die plechtig beloofde dat we in de schaduw gingen lopen, dat het geen uren ging duren...ha ja, en verdorie, we moesten nog eens bijpraten.
Verwacht van Malief geen recensie maar wat heb ik mij ,,geamuseerd''. Daar was een Brassband die mij deed denken aan de ,,konseirs'' uit mijn kindertijd, al was het koperen feest op de Mutsaard ongetwijfeld vooral een feest van de plaatselijke brouwer. Maar Malief dacht toen weer aan ,,Zwet Jefke'' die met snoepjes leurde en de buren die met een stoel op de stoep aan de Rue Dewand niet eens met elkaar konden praten. Juist ,,vuil battaclan''. Maar wat een sfeer, net zoals gisteren op het ,,cultuurplein''. Zal maar iets bekennen: de Brassband was geweldig en wij vonden dat ze meer dan wat handgeklap verdienden. En toen stonden we (mits enige moeite, we plakten aan de stoel) recht en klapten vanop de derde rij met volle overgave. Heu ja, al de rijen voor en achter ons bleven lompweg zitten maar voor menselijk opzicht zijn we echt te oud geworden...
Terzake: we zijn op stap geweest. En dat nog wel op een zaterdag dat onze adoptiestad overloopt van zogeheten muziekliefhebbers die vooral veel ,,battaclan'' maken en de plaatselijke horeca ruim drie dagen lang de rolluiken doet neerhalen. Hu, is Malief weer negatief? Nee, want nu wordt het plezant.
Want dit is geen verslag over ,,Maanrock'', god beware me, zo lang als deze eeuwige Brusselès hier woont nooit gaan kijken, laat staan luisteren. Néé, één keer met de Meester op zo'n ,,feestdag'' gaan wandelen, op de Grote Markt mekaar eens bekeken en naar het andere eind van de stad gewandeld...
Maar gisteren was daar Iedereen (de vriendin hé) die plechtig beloofde dat we in de schaduw gingen lopen, dat het geen uren ging duren...ha ja, en verdorie, we moesten nog eens bijpraten.
Verwacht van Malief geen recensie maar wat heb ik mij ,,geamuseerd''. Daar was een Brassband die mij deed denken aan de ,,konseirs'' uit mijn kindertijd, al was het koperen feest op de Mutsaard ongetwijfeld vooral een feest van de plaatselijke brouwer. Maar Malief dacht toen weer aan ,,Zwet Jefke'' die met snoepjes leurde en de buren die met een stoel op de stoep aan de Rue Dewand niet eens met elkaar konden praten. Juist ,,vuil battaclan''. Maar wat een sfeer, net zoals gisteren op het ,,cultuurplein''. Zal maar iets bekennen: de Brassband was geweldig en wij vonden dat ze meer dan wat handgeklap verdienden. En toen stonden we (mits enige moeite, we plakten aan de stoel) recht en klapten vanop de derde rij met volle overgave. Heu ja, al de rijen voor en achter ons bleven lompweg zitten maar voor menselijk opzicht zijn we echt te oud geworden...
zaterdag 17 augustus 2019
TOEN WAS ER LUDO
Terug van weggeweest, einde van de blogger-stilte. Nog even geduld, en dan is Malief weer haar eigen averrechtse zelve.
Ondertussen heeft ze hier een dikke map ,,knipsels'' uit de voltooid verleden tijd teruggevonden, en daar mogen jullie binnenkort eens mee lachen.
Juist, was zelf vergeten wat Malief, toen nog LHE allemaal gepubliceerd kreeg. Eén voorbeeldje om jullie beetje nieuwsgierig te maken?
In 1999 ging Ludo met pensioen en daaraan werd ongelooflijk veel commentaar gewijd...in DS nog wel. Met een grote karikatuur op de frontpagina. Ludo was een ,,specialleke'' : een (voor de liefde) uitgetreden priester die Malief tot het einde der tijden zal herkennen aan zijn eeuwige pijp. Juist, toen mocht je op de redactie nog kuch kuch roken.
Bij het afscheid was er dus ook een rubriek ''Wat ik van Ludo heb geleerd''. Droge, grappige, stekelig-rake opmerkingen, genre ,,Wat ik momenteel van Ludo heb geleerd is dat woorden als ,,momenteel'' taboe zijn.
En weet je wat Malief schreef? ,,Vermits ik langer in dienst ben dan Ludo heb ik hem ook iets geleerd toen hij eind 1968 naast mij kwam zitten als nieuweling. En dat is dat je zwangere vrouwen niet zalvend moet toespreken als zij zitten te zeuren. Ik moest toen bij een tandenloos oudje een passend onderschrift verzinnen als sfeerfoto, en Ludo bood aan om iets te dicteren. Ik heb hem toen een stukje van zijn neus afgebeten, maar mijn oudste dochter heeft er geen nadelige gevolgen van ondervonden.''
En dat is nog maar een fractie van de commentaar waarmee op 28 mei 1999 méér dan een volledige krantenpagina werd gevuld. (tip voor de jonge generatie...)
Zou Ludo er nog zijn? 85 plus moet kunnen.
Ondertussen heeft ze hier een dikke map ,,knipsels'' uit de voltooid verleden tijd teruggevonden, en daar mogen jullie binnenkort eens mee lachen.
Juist, was zelf vergeten wat Malief, toen nog LHE allemaal gepubliceerd kreeg. Eén voorbeeldje om jullie beetje nieuwsgierig te maken?
In 1999 ging Ludo met pensioen en daaraan werd ongelooflijk veel commentaar gewijd...in DS nog wel. Met een grote karikatuur op de frontpagina. Ludo was een ,,specialleke'' : een (voor de liefde) uitgetreden priester die Malief tot het einde der tijden zal herkennen aan zijn eeuwige pijp. Juist, toen mocht je op de redactie nog kuch kuch roken.
Bij het afscheid was er dus ook een rubriek ''Wat ik van Ludo heb geleerd''. Droge, grappige, stekelig-rake opmerkingen, genre ,,Wat ik momenteel van Ludo heb geleerd is dat woorden als ,,momenteel'' taboe zijn.
En weet je wat Malief schreef? ,,Vermits ik langer in dienst ben dan Ludo heb ik hem ook iets geleerd toen hij eind 1968 naast mij kwam zitten als nieuweling. En dat is dat je zwangere vrouwen niet zalvend moet toespreken als zij zitten te zeuren. Ik moest toen bij een tandenloos oudje een passend onderschrift verzinnen als sfeerfoto, en Ludo bood aan om iets te dicteren. Ik heb hem toen een stukje van zijn neus afgebeten, maar mijn oudste dochter heeft er geen nadelige gevolgen van ondervonden.''
En dat is nog maar een fractie van de commentaar waarmee op 28 mei 1999 méér dan een volledige krantenpagina werd gevuld. (tip voor de jonge generatie...)
Zou Ludo er nog zijn? 85 plus moet kunnen.
maandag 5 augustus 2019
SUKKELS...
De laatste tijd nogal wat ,,vissertjes'' in mijn mails. En dan vraag ik mij af of er echt zoveel mensen zijn die daar in trappen?
Twee voorbeelden (van zaterdag en zondag jl): dringend een nieuwe bankkaart gaan halen want op 9 augustus ,,vervalt'' ze. KBC heeft mij bedankt om het hen te signaleren. En het was niet eens hun eigen bank.
Maar het toppunt kwam gisteren: in slecht vertaald Nederlands probeert een meneer met een Franse naam die zogenaamd bijna dood is mij te overhalen om zijn 900.000 euro aan te nemen. Anders kan hij niet gerust sterven...
Jaja, het zou mij niet verbazen als er toch nog sukkels zijn die dat wel geloven en, mogelijk mits een kleine storting (…) nu op hun klein miljoen zitten te wachten...
Twee voorbeelden (van zaterdag en zondag jl): dringend een nieuwe bankkaart gaan halen want op 9 augustus ,,vervalt'' ze. KBC heeft mij bedankt om het hen te signaleren. En het was niet eens hun eigen bank.
Maar het toppunt kwam gisteren: in slecht vertaald Nederlands probeert een meneer met een Franse naam die zogenaamd bijna dood is mij te overhalen om zijn 900.000 euro aan te nemen. Anders kan hij niet gerust sterven...
Jaja, het zou mij niet verbazen als er toch nog sukkels zijn die dat wel geloven en, mogelijk mits een kleine storting (…) nu op hun klein miljoen zitten te wachten...
Abonneren op:
Posts (Atom)
