Malief had straffe voormoeders. Ja zeg, dat woord vind ik niet uit, het stond in de krant En het verwijst naar de stamboom in vrouwelijke lijn.
Nu kan dat voor de bloglezertjes geen verrassing zijn, de slogan van ons mama is welbekend: maskes moeten sterk zijn.
Maar dan word je geconfronteerd met de modernen tijd (huhu, ook iets van ma en meter) en Malief zou het verdraaid lastig krijgen als ze zou beweren dat ze op de info rond haar ,,vertelselkes'' (blog dus) kan zien wie dat allemaal gelezen heeft. Reclam, zou meter zeggen (haar vaste reactie op de eerste maanlanding) of ,,zievert ni'' voor ons mama.
Dus, voor de andere goedgelovigen: vandaag een streepje ontdekt op het uiterste puntje van Zuid-Amerika waar dus ook een lezer zit. Zou kunnen, 't is een trouwe lezer als hij in de buurt is. Voor de rest spaar ik mijn euforie onder een laagje ,,voormoederstwijfel''. Want ja, zelf heeft Malief zijn avonturen in Patagonië trouw gevolgd en hem zelfs een complimentje gegeven voor zijn journalistieke stijl. Dat kan natuurlijk ook voor een dun groen streepje op het onderste lapje van Zuid-Amerika zorgen. Denkt ze...
Maar toch: toen ze meer dan tien jaar geleden een foto van Kadoke twee in badpakje op haar blog zette...regende het interesse uit alle hoeken van de aardbol. Malief was toen gelukkig al voorgelicht en heeft haar peutertje meteen verwijderd. Iets wat ik mijn lieve voormoeders over de modernen tijd beter niet kon vertellen...
zondag 8 maart 2020
woensdag 4 maart 2020
NEGEN JAAR LATER!
Het was 2011 en de opperbaas van mijn adoptiestad had geprobeerd om die brave (stille, deftige) bewoners van de Lowizzestraat zo'n 80 autobussen te sturen die dagelijks de ramen deden rinkelen en de hoest- en kuchproductie de hoogte in joeg. We hebben geprotesteerd, op de duur zelfs met zwarte vlaggen die in de pers kwamen, en jawel, de baas zwichtte. Dat hij de eerst ook vuile, verloederde stad kon opfrissen mag hij wel op zijn conto schrijven. Maar ondertussen de stadskas de bodem toont , tja...
Vanmorgen heeft Malief zich in haar ochtendkoffie verslikt. Er was al sprake geweest van een nieuw ,,circulatieplan'' maar zég. Nog geen half jaar staat aan het begin van de straat een bord met ,,fietsstraat'' maar vermits de baas (nu gevlucht naar de regering) destijds vond dat we geen camera's verdienden zie je 's morgens tientallen fietsers (600 leerlingen in die basisschool in onze straat) en tussendoor vrachtwagens met bouwafval ontwijken.
Maar dat gaat verbeteren hoor: binnenkort nog één rijrichting...en om de klandizie van een winkelstraat plezier te doen: allemaal mogen ze via de Lowizzestraat naar huis rijden. Tof hé?
Heb nog een poster uit 2011 teruggevonden met een slogan om onze straat te redden. Mits wat details nog héél bruikbaar.
Vanmorgen heeft Malief zich in haar ochtendkoffie verslikt. Er was al sprake geweest van een nieuw ,,circulatieplan'' maar zég. Nog geen half jaar staat aan het begin van de straat een bord met ,,fietsstraat'' maar vermits de baas (nu gevlucht naar de regering) destijds vond dat we geen camera's verdienden zie je 's morgens tientallen fietsers (600 leerlingen in die basisschool in onze straat) en tussendoor vrachtwagens met bouwafval ontwijken.
Maar dat gaat verbeteren hoor: binnenkort nog één rijrichting...en om de klandizie van een winkelstraat plezier te doen: allemaal mogen ze via de Lowizzestraat naar huis rijden. Tof hé?
Heb nog een poster uit 2011 teruggevonden met een slogan om onze straat te redden. Mits wat details nog héél bruikbaar.
zaterdag 8 februari 2020
DAT HEET VOORUITGANG!
Dezer dagen al vaak aan de Meester gedacht. Kwansuis hoor, terwijl Malief vanmorgen voor het eerst in misschien wel tien jaar, door de plaatselijke ,,zaterdagmarkt'' liep. Daarmee verbloemt ze dat ze de juiste benaming (is die er wel?) van dit groteske gebeuren moet omschrijven. Wat een bende, wat een rotzooi, en jawel...zoveel bejaarden...
En toen dacht Malief aan de Meester. Pertinent zeker dat hij daar nooit of jamais naartoe ging. Jaja, in Oostduinkerke wél...
Maar we gingen het over vooruitgang hebben, en hoe de Meester in 2020 waarschijnlijk compleet zou verloren lopen.
Malief tikt haar kleine en grote ergernissen op de blog, googelt als ze een figuur uit het verleden geen naam kan geven (juist, de dichter, de Snor, of ,,de Jan'' die in Leuven zijn lief bij mij liet slapen...)
Niet vergeten dat Malief in de jaren tachtig op de meest achterhaalde computers boodschappen vanuit Parijs, Milaan of Londen stuurde. Vooral die laatste locatie (ter gelegenheid van de begrafenis van Lady Diana) zal mij bij blijven: op straat je verhaal doorsturen omdat de hotelkamer midden tussen ,,dinges'' stond die geen mail doorlieten...
Vandaag kan Malief dank zij haar gezegende leeftijd een beetje doen alsof: bij de bank leggen ze nog net niet de rode loper uit als ik mijn overschrijvingskes aflever. Beter nog, ze krijgt een telefoontje als ze ,,per abuus'' op een Alumni-overschrijving niet de IBAN maar de BIC invulde. Whoeha, voor het eerst in zeven jaar...
En als de gedienstige van de dienstenchecks weer eens een paar stekkers per abuus heeft los getrokken? Ik zie het de Meester al doen...Nu ja, vroeger had hij ,,personeel'' en als ,,de juffrouw'' een brief schreef op het adres Paljas van Justitie, ha ja, tikfouten telden niet mee...
Malief dacht nog iets te schrijven over analoge radios en Wi-Fi dinges maar bedenk dat er nu de Kadoos zijn die mij voorlichten. En dat hadden ze voor hun Opa allicht ook gedaan. Alleen moeten ze hem niet suggereren dat hij misschien eens naar een neuroloog kan gaan...
En toen dacht Malief aan de Meester. Pertinent zeker dat hij daar nooit of jamais naartoe ging. Jaja, in Oostduinkerke wél...
Maar we gingen het over vooruitgang hebben, en hoe de Meester in 2020 waarschijnlijk compleet zou verloren lopen.
Malief tikt haar kleine en grote ergernissen op de blog, googelt als ze een figuur uit het verleden geen naam kan geven (juist, de dichter, de Snor, of ,,de Jan'' die in Leuven zijn lief bij mij liet slapen...)
Niet vergeten dat Malief in de jaren tachtig op de meest achterhaalde computers boodschappen vanuit Parijs, Milaan of Londen stuurde. Vooral die laatste locatie (ter gelegenheid van de begrafenis van Lady Diana) zal mij bij blijven: op straat je verhaal doorsturen omdat de hotelkamer midden tussen ,,dinges'' stond die geen mail doorlieten...
Vandaag kan Malief dank zij haar gezegende leeftijd een beetje doen alsof: bij de bank leggen ze nog net niet de rode loper uit als ik mijn overschrijvingskes aflever. Beter nog, ze krijgt een telefoontje als ze ,,per abuus'' op een Alumni-overschrijving niet de IBAN maar de BIC invulde. Whoeha, voor het eerst in zeven jaar...
En als de gedienstige van de dienstenchecks weer eens een paar stekkers per abuus heeft los getrokken? Ik zie het de Meester al doen...Nu ja, vroeger had hij ,,personeel'' en als ,,de juffrouw'' een brief schreef op het adres Paljas van Justitie, ha ja, tikfouten telden niet mee...
Malief dacht nog iets te schrijven over analoge radios en Wi-Fi dinges maar bedenk dat er nu de Kadoos zijn die mij voorlichten. En dat hadden ze voor hun Opa allicht ook gedaan. Alleen moeten ze hem niet suggereren dat hij misschien eens naar een neuroloog kan gaan...
vrijdag 31 januari 2020
DE SCHULD VAN JOE FM...
Gewoonlijk heeft Malief geen excuus om aan de radio, en meer speciaal JOE FM te blijven hangen. Dat kwam zo kwansuis, tussen de kleine living en de keuken, was dat nu verdorie ,,Bridge over troubled waters???'' En lap, besef dat het ,,ons liedje'' was. Bekentenis, liedje van de Meester. En omdat daarna ,,You are allways on my mind'' van Elvis kwam zocht Malief een excuus om ,,foert'' te zeggen tegen huishoudelijke besognes en te blijven luisteren. Dat kan ook al schrijvend hé...
Even vertellen hoe die brug over troebel water een liefdesliedje werd? Begin jaren zeventig was Kalamity op komst en vanaf begin augustus werd ze ongedurig, want ,,waar bleef ze''? Het was toen nog niet bekend of het ,,een vrouwtje hum'' dan wel een Frank zou worden. En toen sprak de Meester de woorden, ,,sail on silver girl, your time will come'' en voor zover Malief het zich kan herinneren, de enige romantische uitspraak die ooit uit zijn juridisch brein kwam. Met dank aan de zangers natuurlijk.
Een normale luisteraar had nu naar de radio gebeld om dat te vertellen (echt waar, er zijn onnozeler verhalen te horen in de tophits van de jaren zeventig), maar Malief heeft haar hartje gelucht.
Even vertellen hoe die brug over troebel water een liefdesliedje werd? Begin jaren zeventig was Kalamity op komst en vanaf begin augustus werd ze ongedurig, want ,,waar bleef ze''? Het was toen nog niet bekend of het ,,een vrouwtje hum'' dan wel een Frank zou worden. En toen sprak de Meester de woorden, ,,sail on silver girl, your time will come'' en voor zover Malief het zich kan herinneren, de enige romantische uitspraak die ooit uit zijn juridisch brein kwam. Met dank aan de zangers natuurlijk.
Een normale luisteraar had nu naar de radio gebeld om dat te vertellen (echt waar, er zijn onnozeler verhalen te horen in de tophits van de jaren zeventig), maar Malief heeft haar hartje gelucht.
zaterdag 25 januari 2020
SORRY MARJAN...
Berouw komt na de zonde. Een beetje te laat dacht Malief er aan dat een vroegere collega/maatje destijds op de krant heel erg moest lachen met het ,,brussels'' van Malief. Zelf was zij de dochter van een politieagent in Schaarbeek (het kan ook Saint Josse of Muilebeik geweest zijn) en ze wist dus dat Malief uit Brussel II een beetje fake was. Want daar spraken de Vlamingen (als ze buiten kwamen) A.N.
En hoe dat schamel Malief-Brussels dan aan het licht kwam? Onze baas RHS was akkoord dat Malief eens een ,,Beknopt Verslag'' in het Brussels zou schrijven. En zij dacht dat ze dat kon, al woonden er in onze ,,rue Gustave Demanet en de rue Dewand '' geen échte, heu,''marolliens''. Een tante (uit een klein dorp richting Aalst) was ,,serveuze'' aan het Noordstation. Pas op, in het café van een maillot Jaune, zekere Romain Maes, die nu zo'n honderd jaar geleden de tour had gewonnen. En zij vertelde ons het ,,neus''. Zoals ,,waar troeft ge de échte mortels''. Tja, ze had in het leste neuske iets gelezen over motels hé. Waarop ons mama beetje gegeneerd tegen het meesterke zei: ,,Ja a force das ui vloms en ui frans melangeit.
Maar ,,soit'' toen kwam dus Marjan die mijn tekst las en eens hard kon lachen. Gebuisd. Later hebben de Meester en Malief wel met plezier naar ,,Het Lieg Plafon'' geluisterd op de radio. Heimwee zeker?
En hoe dat schamel Malief-Brussels dan aan het licht kwam? Onze baas RHS was akkoord dat Malief eens een ,,Beknopt Verslag'' in het Brussels zou schrijven. En zij dacht dat ze dat kon, al woonden er in onze ,,rue Gustave Demanet en de rue Dewand '' geen échte, heu,''marolliens''. Een tante (uit een klein dorp richting Aalst) was ,,serveuze'' aan het Noordstation. Pas op, in het café van een maillot Jaune, zekere Romain Maes, die nu zo'n honderd jaar geleden de tour had gewonnen. En zij vertelde ons het ,,neus''. Zoals ,,waar troeft ge de échte mortels''. Tja, ze had in het leste neuske iets gelezen over motels hé. Waarop ons mama beetje gegeneerd tegen het meesterke zei: ,,Ja a force das ui vloms en ui frans melangeit.
Maar ,,soit'' toen kwam dus Marjan die mijn tekst las en eens hard kon lachen. Gebuisd. Later hebben de Meester en Malief wel met plezier naar ,,Het Lieg Plafon'' geluisterd op de radio. Heimwee zeker?
woensdag 22 januari 2020
IMBéCILE, DOEIT DA LIGT OEIJT!
Er was een uitstapje gepland naar de Stadsfeestzaal van mijn adoptiestad: Gabriel Rios kwam er met zijn Colorist Orchestra een nieuw programma ,,uitproberen''. Malief was op alles voorbereid: oordopjes van bij de apotheker, een vriendenpas voor de ,,vestiaire'' en een lange warme sjaal, een kunstwerk van Wiske, om eventuele killige airco de baas te zijn.
De mens wikt, maar de idioot aan de lichtinstallatie beschikte.
Want jawel, Rios zong voorbeeldig en de oordopjes mochten meteen weer uit maar wie had de man achter de schermen wijs gemaakt dat Meghan Markle op de vierde rij van het balkon zat? Of misschien wel die van Clouseau met een nieuwe aanwinst?
Feit is dat Malief ineens een ,,rijzende zon'' pal in haar ogen kreeg...en dat heeft op en af makkelijk een half uur geduurd. Afwisselend wit en bloedrood, die gast achter de schermen had inspiratie...Gelukkig was er toen de sjaal van Wiske: die kwam dubbel gevouwen voor de delicate oogjes zeer goed van pas, want ja, een zonnebril zat niet in de handtas.
Gelukkig voor Rios zat Malief in deftig gezelschap en heeft ze, toen Rios zijn publiek vroeg of alles in orde was...niet de titel van dit verhaaltje geroepen. Zo was ze vermomd als Brusselès hé...
De mens wikt, maar de idioot aan de lichtinstallatie beschikte.
Want jawel, Rios zong voorbeeldig en de oordopjes mochten meteen weer uit maar wie had de man achter de schermen wijs gemaakt dat Meghan Markle op de vierde rij van het balkon zat? Of misschien wel die van Clouseau met een nieuwe aanwinst?
Feit is dat Malief ineens een ,,rijzende zon'' pal in haar ogen kreeg...en dat heeft op en af makkelijk een half uur geduurd. Afwisselend wit en bloedrood, die gast achter de schermen had inspiratie...Gelukkig was er toen de sjaal van Wiske: die kwam dubbel gevouwen voor de delicate oogjes zeer goed van pas, want ja, een zonnebril zat niet in de handtas.
Gelukkig voor Rios zat Malief in deftig gezelschap en heeft ze, toen Rios zijn publiek vroeg of alles in orde was...niet de titel van dit verhaaltje geroepen. Zo was ze vermomd als Brusselès hé...
zondag 12 januari 2020
SEG METER...
Malief had de allerliefste meter. Op simpel verzoek vertelde ze mij spannende verhalen ,,van vroeger''. Let wel, het was jaren vijftig, de televisie was al wel uitgevonden maar zou pas in 1959 bij ons thuis belanden. En toen de eerste man op de maan stapte zei ze beslist: ,,allemaa reklam!''
Meter was mijn ,,smartphone'' : ze was no nonsens. Een wasmachien, dat was een goeie uitvinding...En boeken. In ruil voor mijn gezelschap en een stukje voorlezen uit ,,de arme edelman'' van Hendrik Conciënce leerde Malief dat het vroeger ,,niet om te lachen was''. Over opa die in de eerste wereldoorlog soldaat was en Meter die met haar ouders , twee kleuters en een derde in haar buik, op de vlucht ging. En in de tweede wereldoorlog het vertikte om weer ,,op de vlucht'' te gaan.
Waarom Malief vandaag aan Meter dacht?
Tja, omdat ze vreest dat uit de kluiten gewassen Kadokes later zullen zeggen dat die Malief altijd maar vertelde, maar als het spannend werd niet op de naam van het personage kwam.
Malief kon vertellen dat de grote baas van hun ouders ooit bij Malief in de lering ging. Het was een zondagavond (Malief moest vaak avonddienst doen bij de krant) en die meneer kwam samen met zijn toenmalig lief leren hoe hij de rollen van de telexen moest vervangen. (juist, net na de middeleeuwen...)
Op simpel verzoek zal ik het hun ouders vertellen. Maar ja, als ik op dat moment op de naam kan komen...Of dat ze zeggen dat ik het al vroeger eens heb verteld...
Nee, Malief lijkt niet op Meter: die werd bijna 100jaar en heeft nooit naar een naam moeten zoeken. Maar, nu ik er aan denk: schrijven was niet haar sterkste kant. Toen ik naar Leuven ging schreef ze op het boodschappenlijstje voor de kruidenier: sikkelat. Daar heb ik vier jaar op geleefd...
Meter was mijn ,,smartphone'' : ze was no nonsens. Een wasmachien, dat was een goeie uitvinding...En boeken. In ruil voor mijn gezelschap en een stukje voorlezen uit ,,de arme edelman'' van Hendrik Conciënce leerde Malief dat het vroeger ,,niet om te lachen was''. Over opa die in de eerste wereldoorlog soldaat was en Meter die met haar ouders , twee kleuters en een derde in haar buik, op de vlucht ging. En in de tweede wereldoorlog het vertikte om weer ,,op de vlucht'' te gaan.
Waarom Malief vandaag aan Meter dacht?
Tja, omdat ze vreest dat uit de kluiten gewassen Kadokes later zullen zeggen dat die Malief altijd maar vertelde, maar als het spannend werd niet op de naam van het personage kwam.
Malief kon vertellen dat de grote baas van hun ouders ooit bij Malief in de lering ging. Het was een zondagavond (Malief moest vaak avonddienst doen bij de krant) en die meneer kwam samen met zijn toenmalig lief leren hoe hij de rollen van de telexen moest vervangen. (juist, net na de middeleeuwen...)
Op simpel verzoek zal ik het hun ouders vertellen. Maar ja, als ik op dat moment op de naam kan komen...Of dat ze zeggen dat ik het al vroeger eens heb verteld...
Nee, Malief lijkt niet op Meter: die werd bijna 100jaar en heeft nooit naar een naam moeten zoeken. Maar, nu ik er aan denk: schrijven was niet haar sterkste kant. Toen ik naar Leuven ging schreef ze op het boodschappenlijstje voor de kruidenier: sikkelat. Daar heb ik vier jaar op geleefd...
Abonneren op:
Posts (Atom)
