Alvorens Malief verdacht wordt van racistisch inzicht: op haar vijftiende was ze, net als haar vriendinnen Jeske en Marjanneke, smoorverliefd op het gros van de binken in het Paviljoen van de Katholieke Missies.... Dat smoor is ondertussen gestabiliseerd, maar er zijn nog exemplaren waar met welgevallen naar wordt gekeken...Mag ze verder gaan?
Tja, soms ontglipt je een woord dat vijftig jaar geleden doodgewoon was en zelfs te maken had met oprechte bezorgdheid voor de kindjes in Afrika.
Om het ,,incident'' te kaderen: een achttienjarige bedankte mij onlangs uitvoerig voor een geldelijke bijdrage. Dat vond Malief niet nodig, graag gedaan, en dan kwam het: ze zei '' Nee echt, jij bent toch geen negertje dat ,,merci'' schudt als er een cent in valt.''
Dat was Malief dus helemaal vergeten en hoe komt zoiets dan terug???
De oudjes onder ons weten het natuurlijk: destijds (lang geleden ) stonden in veel winkels ,,spaarpotten'' voor de missies. Daar zat een klein zwartje op (in steen hé) en telkens je er een cent in stak bolde zijn hoofdje naar voren om te bedanken. De mooiste (duurste) exemplaren gaven zelfs geluid: MERCI!
Krijgt Malief nu absolutie?
En Zwet Jefke, die heeft hier niets mee te maken, maar als kind vonden wij die meneer met snoepjes op de kermis gewéldig.
xxxx en nog een bijzonder lachwekkend détail: de zwartjes noemden we ,,bloemen'', de blanken ,,netels''.
Later zijn we wel allemaal met netels getrouwd...ik denk dat de bloemen ons te oud vonden...
zaterdag 13 juni 2020
donderdag 11 juni 2020
NEUZENEUZE...
Niet dat Malief zoveel nieuws heeft, maar iets zegt mij dat hier dringend een nieuw verhaaltje moet verteld worden. Al was het maar om het misverstand bij tientallen lezertjes recht te zetten: de titel ,,Kom eens op mijn schoot zitten'' is een heel net, moederlijk verzoek ..van bomama.
En toen ging Malief ,,mondmaskertjes'' passen. Verschillende ,,modellen'', waarvan zelfs een exemplaar van 't Stad waarop netjes haar naam staat gespeld. Niet die van Malief, maar van 't Stad.
Heb het al even rond gevraagd...wat doe je met je adem die naar boven glipt en je bril beademt? Lastig hoor, als het zweet je uitbreekt omdat je in de mist zit. In een supermarkt opperde een mevrouw iets van vapeurs...zij had duidelijk géén bril op.
Maar soit: dan maar het ,,hertekensprofiel bestudeerd. Met die neus was er toch niks mis? Dat reukorgaan was zelfs het enige compliment dat ze ooit van de Meester kreeg. ,,Neus'' zei hij met een wijsvinger op het neustopje. Inderdaad, een beginnende vrijer heeft nog niet veel gepaste complimenten...En zelf had hij...een patattenneuske...Malief had er nooit van gehoord.
En toen ging Malief ,,mondmaskertjes'' passen. Verschillende ,,modellen'', waarvan zelfs een exemplaar van 't Stad waarop netjes haar naam staat gespeld. Niet die van Malief, maar van 't Stad.
Heb het al even rond gevraagd...wat doe je met je adem die naar boven glipt en je bril beademt? Lastig hoor, als het zweet je uitbreekt omdat je in de mist zit. In een supermarkt opperde een mevrouw iets van vapeurs...zij had duidelijk géén bril op.
Maar soit: dan maar het ,,hertekensprofiel bestudeerd. Met die neus was er toch niks mis? Dat reukorgaan was zelfs het enige compliment dat ze ooit van de Meester kreeg. ,,Neus'' zei hij met een wijsvinger op het neustopje. Inderdaad, een beginnende vrijer heeft nog niet veel gepaste complimenten...En zelf had hij...een patattenneuske...Malief had er nooit van gehoord.
woensdag 20 mei 2020
KINDEREN NIET TOEGELATEN
Op gevaar af dat mijn ,,onderwerp'' valse verwachtingen schept: dit is een deftig onderwerp.
Malief heeft met veel interesse de verklaringen van zogeheten slimme bewindvoerders gelezen. Stel je voor, kinderen zijn in deze tijden het kwetsbaarst! Daar moet je dus echt niet veel lettertjes voor eten (uitspraak van ons Meter, mijn grootmoeder) als iemand met een waarheid als een koe ,,ophef'' wou maken.
Voor Malief werd het weer een vorm van Memory Lane. Of hoe het er begin jaren vijftig bij nochtans geletterde mensen aan toe ging.
Kinderen produceerden geen eigenwijze opmerkingen, mochten alleen ,,kijken''. Zal nooit vergeten hoe Moeder Meerbeek (mijn andere grootmoeder) mij liet zien hoe je kippen ,,de nek omdraait''. Daar kwam een groot mes bij te pas en koploos waggelde de kip (die ,,leeg gelegd was'') nog een meter verder. Vandaar allicht het gezegde ,,een kip zonder kop''. Maar dat wist Malief toen nog niet.
Toch was ,,Moeder'' een lief mens: als ze haar geit ging melken bleef ze haar lang strelen, zei ,,haa Mieke'' en kwam monter terug in de keuken. Een knuffel hebben Poichke en Malief tijdens hun verplichte lockdown (omdat Mama tbc had) nooit gekregen. Maar olala, alle gebeden en aanroepingen van de rozenkrans, zondagnamiddag op een ,,tabouretje'' kregen we wel.
Was het thuis écht anders? Een vader die maanden niet tegen een wicht van 12 jaar sprak omdat ze ,,frank'' was geweest, die als ,,het meesterke'' met een vingerknip (geluid tussen duim en middenvinger) een hele rij jonge kinderen liet ,,oversteken '' op de ,,rue De Wand''? En last not least: die 's avonds op de eettafel eindeloos met kaarten ,,speelde'' Heu ,,Wiezen'' oefenen hé. Nu heet dat ,,Whist''. Niet vergeten: tussendoor ving hij moeiteloos vliegen , trok die een vleugel af en gooide de sissende rest in een asbak. Niet voor lang: hij was ook een sigarenroker.
Is dit een rancuneus verhaal? Neen, want toen hij, 57 jaar oud, een hartaanval kreeg wist ik nog wat hij mij een halve week eerder had gezegd toen ik op weg naar de krant voor avonddienst dag kwam zeggen. ,,Dat ik moest zien dat er de volgende dag nog iets leesbaars in zijn gazet zou staan...''
Daarna twee jaar lang bijna iedere dag geweend. En al de rest nooit vergeten...
Excuus voor enkele details die eerder verschenen...
Malief heeft met veel interesse de verklaringen van zogeheten slimme bewindvoerders gelezen. Stel je voor, kinderen zijn in deze tijden het kwetsbaarst! Daar moet je dus echt niet veel lettertjes voor eten (uitspraak van ons Meter, mijn grootmoeder) als iemand met een waarheid als een koe ,,ophef'' wou maken.
Voor Malief werd het weer een vorm van Memory Lane. Of hoe het er begin jaren vijftig bij nochtans geletterde mensen aan toe ging.
Kinderen produceerden geen eigenwijze opmerkingen, mochten alleen ,,kijken''. Zal nooit vergeten hoe Moeder Meerbeek (mijn andere grootmoeder) mij liet zien hoe je kippen ,,de nek omdraait''. Daar kwam een groot mes bij te pas en koploos waggelde de kip (die ,,leeg gelegd was'') nog een meter verder. Vandaar allicht het gezegde ,,een kip zonder kop''. Maar dat wist Malief toen nog niet.
Toch was ,,Moeder'' een lief mens: als ze haar geit ging melken bleef ze haar lang strelen, zei ,,haa Mieke'' en kwam monter terug in de keuken. Een knuffel hebben Poichke en Malief tijdens hun verplichte lockdown (omdat Mama tbc had) nooit gekregen. Maar olala, alle gebeden en aanroepingen van de rozenkrans, zondagnamiddag op een ,,tabouretje'' kregen we wel.
Was het thuis écht anders? Een vader die maanden niet tegen een wicht van 12 jaar sprak omdat ze ,,frank'' was geweest, die als ,,het meesterke'' met een vingerknip (geluid tussen duim en middenvinger) een hele rij jonge kinderen liet ,,oversteken '' op de ,,rue De Wand''? En last not least: die 's avonds op de eettafel eindeloos met kaarten ,,speelde'' Heu ,,Wiezen'' oefenen hé. Nu heet dat ,,Whist''. Niet vergeten: tussendoor ving hij moeiteloos vliegen , trok die een vleugel af en gooide de sissende rest in een asbak. Niet voor lang: hij was ook een sigarenroker.
Is dit een rancuneus verhaal? Neen, want toen hij, 57 jaar oud, een hartaanval kreeg wist ik nog wat hij mij een halve week eerder had gezegd toen ik op weg naar de krant voor avonddienst dag kwam zeggen. ,,Dat ik moest zien dat er de volgende dag nog iets leesbaars in zijn gazet zou staan...''
Daarna twee jaar lang bijna iedere dag geweend. En al de rest nooit vergeten...
Excuus voor enkele details die eerder verschenen...
vrijdag 8 mei 2020
ONBEKENDE HELDEN
Ze was het petekind van de Meester, hij bracht haar ,,in onze vrijersperiode'' mee naar Brussel en de buurvrouw dacht dat ik met ,,ne weveneir'' vrijde. Ik zal haar Schatje noemen, zelf ben ik voor haar nog altijd Tantelief.
Niet dat we aan elkaar plakken. Maar Schatje is een trouwe ziel, ze vergeet geen verjaardag en laat af en toe weten ,,hoe het gaat''. Schatje werkt als poetshulp in een Mechels ziekenhuis. En net zoals haar mama, die al bijna een halve eeuw overleden is, is ze ,,een echte'' die wel ziet dat Tantelief niet veel verstand heeft van het poetsgebeuren.
Ter zake. Schatje poetst op de afdeling bejaarden (dat heeft een andere titel maar die ben ik vergeten, ha ja geriatrie) en begin maart vertelde ze dat haar ,,afdeling'' bijna helemaal werd ingenomen door ,,andere zieken''. Maar Schatje poetste voort. Met veel maskers en jassen in en uit. Ook op zon- en feestdag als het moest. In weer en wind met haar fiets naar de job.
Gisteren belde ze om te vragen ,,hoe het was''. Ik zei dat ik aan haar had gedacht, temeer daar op radio Joe deze week iedere dag een andere groep Helden in de kijker komen. En dat ik zelfs even dacht om de radio te laten weten wat een heldinnetje uit mijn familie alle dagen rotzooi opruimt...maar dan dacht dat zij niet naar die radio luistert.
Haar repliek was schokkend ,,Toch niet voor de kuisploeg zeker?'' Wij krijgen in ieder geval geen complimenten. En ze vertelde: Den directeur is ons komen zeggen dat we het niet goed deden. Ze hadden nog bacteriën gevonden na het poetsen en toen was een ploeg van buitenhuis gekomen en toen waren er geen bacteriën meer. Dat we beter ons best moeten doen.
Ach ja, en toen zei deze vranke Tantelief: hebben jullie niet gezegd dat die anderen mogelijk betere producten gebruiken? Nee, wij hebben niets te zeggen...
Niet dat we aan elkaar plakken. Maar Schatje is een trouwe ziel, ze vergeet geen verjaardag en laat af en toe weten ,,hoe het gaat''. Schatje werkt als poetshulp in een Mechels ziekenhuis. En net zoals haar mama, die al bijna een halve eeuw overleden is, is ze ,,een echte'' die wel ziet dat Tantelief niet veel verstand heeft van het poetsgebeuren.
Ter zake. Schatje poetst op de afdeling bejaarden (dat heeft een andere titel maar die ben ik vergeten, ha ja geriatrie) en begin maart vertelde ze dat haar ,,afdeling'' bijna helemaal werd ingenomen door ,,andere zieken''. Maar Schatje poetste voort. Met veel maskers en jassen in en uit. Ook op zon- en feestdag als het moest. In weer en wind met haar fiets naar de job.
Gisteren belde ze om te vragen ,,hoe het was''. Ik zei dat ik aan haar had gedacht, temeer daar op radio Joe deze week iedere dag een andere groep Helden in de kijker komen. En dat ik zelfs even dacht om de radio te laten weten wat een heldinnetje uit mijn familie alle dagen rotzooi opruimt...maar dan dacht dat zij niet naar die radio luistert.
Haar repliek was schokkend ,,Toch niet voor de kuisploeg zeker?'' Wij krijgen in ieder geval geen complimenten. En ze vertelde: Den directeur is ons komen zeggen dat we het niet goed deden. Ze hadden nog bacteriën gevonden na het poetsen en toen was een ploeg van buitenhuis gekomen en toen waren er geen bacteriën meer. Dat we beter ons best moeten doen.
Ach ja, en toen zei deze vranke Tantelief: hebben jullie niet gezegd dat die anderen mogelijk betere producten gebruiken? Nee, wij hebben niets te zeggen...
zaterdag 25 april 2020
BOOT SPELEN
Het zal wel met ,,de leeftijd'' te maken hebben (Malief maakt zich geen illusies) maar vannacht was het toch even schrikken. Want toen beleefde ze weer de nachtelijke avonturen met haar broers. De jongste was nog een baby in een kinderbedje, Poichke en Malief deelden een groot bed.
Het spelletje hebben we avonden na elkaar vol gehouden. Het was wachten tot Pezzeke (de jongste) sliep en dan moest er een ,,toverwoord'' gezegd worden. ,,Bootspelen en...bootspelen en...bootspelen is: BOOT SPELEN!
Vooral Malief stond op dat ritueel en omdat ze ,,het soms uithing'' en broer liet herhalen tot het juist was werd ook de baby wel eens wakker. Waarna de moeder verscheen om ,,de kleine'' weer onder te stoppen.
Maar goed, alles rustig: en dan staken we onze benen omhoog onder de lakens en dat werd een zeilboot waarmee we wilde avonturen beleefden met rovers en vissers. Vergeten hoe vaak we dit speelden maar weet wel nog hoe het eindigde. Poichke ging een prinses redden op een eiland en dat was Celina. En toen moest Malief zo hard lachen want dat was de naam van onze dikste kip. (bij ons hadden alle kippen namen, van Anna tot Josfin, een grapje van onze pa die de namen van ons mama haar vriendinnen gebruikte...)
Poichke werd heel kwaad...en daarna was het gedaan met Boot spelen. Heel even heb ik vannacht gedacht dat hij mij die droom cadeau deed. Hij zit tenslotte al meer dan 25 jaar ergens te dromen van Celina...
Het spelletje hebben we avonden na elkaar vol gehouden. Het was wachten tot Pezzeke (de jongste) sliep en dan moest er een ,,toverwoord'' gezegd worden. ,,Bootspelen en...bootspelen en...bootspelen is: BOOT SPELEN!
Vooral Malief stond op dat ritueel en omdat ze ,,het soms uithing'' en broer liet herhalen tot het juist was werd ook de baby wel eens wakker. Waarna de moeder verscheen om ,,de kleine'' weer onder te stoppen.
Maar goed, alles rustig: en dan staken we onze benen omhoog onder de lakens en dat werd een zeilboot waarmee we wilde avonturen beleefden met rovers en vissers. Vergeten hoe vaak we dit speelden maar weet wel nog hoe het eindigde. Poichke ging een prinses redden op een eiland en dat was Celina. En toen moest Malief zo hard lachen want dat was de naam van onze dikste kip. (bij ons hadden alle kippen namen, van Anna tot Josfin, een grapje van onze pa die de namen van ons mama haar vriendinnen gebruikte...)
Poichke werd heel kwaad...en daarna was het gedaan met Boot spelen. Heel even heb ik vannacht gedacht dat hij mij die droom cadeau deed. Hij zit tenslotte al meer dan 25 jaar ergens te dromen van Celina...
woensdag 15 april 2020
15 APRIL 1968
Mogelijk was Malief de voorbije 15 aprillekes met andere meer belangrijke dingen bezig, feit is dat die datum nooit speciaal werd gevierd. Had ongetwijfeld te maken met de gezamenlijke no nonsens attitude van het Feremans-Herten koppel. Juist, de datum waarop de Meester in Brussel zijn levensgezellin ging halen. Het was een trouw-in-de kerk en gelukkig heeft de Meester nooit geweten dat de pastoor die het koppel uitbundig zegende achteraf een geniepige pedofiel bleek te zijn.
Tja, de kerkelijke rituelen zijn hier ondertussen tot een minimum herleid, behalve toen de Meester,binnenkort zeven jaar geleden, met een mooie kerkdienst afscheid nam. Het was 12 juni 2013, maar dat is ook geen datum om te vieren...
Tja, de kerkelijke rituelen zijn hier ondertussen tot een minimum herleid, behalve toen de Meester,binnenkort zeven jaar geleden, met een mooie kerkdienst afscheid nam. Het was 12 juni 2013, maar dat is ook geen datum om te vieren...
maandag 13 april 2020
GUUST FLATER ...IN MILAAN
Het is alweer enkele decennia geleden, de jaren tachtig, maar voor Malief een onvergetelijke tijd. Alleen snapt ze nu, ,,avec le recul du temps'' dat ze toen nog een echt uilskuiken was...
En hoe dat vandaag op de blog komt? De huisradio brengt een overzicht van de jaren tachtig muziek en daar is Bryan Adams en die kweelt zoo mooi ,,Did you realy love a woman'' zodat hij gemakkelijk het lawaai van buiten kan overstemmen.
Maar dan was daar Milaan in de jaren tachtig, en Malief ging ontbijten met een paar mannelijke collega's en Bryan deed terribel zijn best. Toen de brave man uitgezongen was (en Malief mogelijk een beetje zuchtte ) vroeg ze de collega's of zij dat ook zo mooi vonden en kwam er weinig respons. Ja, ,,ieder zijn goesting'' zal ze dan gedacht hebben.
En voilà, nu weet ze het weer: het was toen nog niet algemeen bekend dat die heren op mekaar verliefd waren...
Guust Flater? Destijds kreeg Malief van haar schoonmoeder een gestyleerde G als ,,borstspeld''. De voornaam was toen al gesplitst en dus noemden de redactie-maatjes mij Guust. Tot de speld in een doos belandde. Want een Lief met een G, die was er al lang niet meer...
En hoe dat vandaag op de blog komt? De huisradio brengt een overzicht van de jaren tachtig muziek en daar is Bryan Adams en die kweelt zoo mooi ,,Did you realy love a woman'' zodat hij gemakkelijk het lawaai van buiten kan overstemmen.
Maar dan was daar Milaan in de jaren tachtig, en Malief ging ontbijten met een paar mannelijke collega's en Bryan deed terribel zijn best. Toen de brave man uitgezongen was (en Malief mogelijk een beetje zuchtte ) vroeg ze de collega's of zij dat ook zo mooi vonden en kwam er weinig respons. Ja, ,,ieder zijn goesting'' zal ze dan gedacht hebben.
En voilà, nu weet ze het weer: het was toen nog niet algemeen bekend dat die heren op mekaar verliefd waren...
Guust Flater? Destijds kreeg Malief van haar schoonmoeder een gestyleerde G als ,,borstspeld''. De voornaam was toen al gesplitst en dus noemden de redactie-maatjes mij Guust. Tot de speld in een doos belandde. Want een Lief met een G, die was er al lang niet meer...
Abonneren op:
Posts (Atom)
