HANDSCHOENEN

Er was een tijd dat Malief een ,,handschoenenmaniak'' was. Had niets te maken met een of andere afwijking, wel met jaren ,,werk'' als mode-journaliste. Oké, de titel klinkt belachelijk, zelf heeft ze ook jaren haar best gedaan om haar ,,werk'' een tikkeltje sarcastisch te omschrijven, tot groot jolijt van (bijna) alle lezertjes. Ze zagen het als een troost dat je al die chichi (hm, dat woord gebruikte ze nooit, weet zelfs de correcte spelling niet) niet al te serieus moest nemen.

Eerlijk? alleen aan de prachtige lederen handschoentjes van die duivelse Italianen kon ze niet weerstaan: rode, groene, grijze, paarse , bruine en zwarte, ze bevolkten  de onderste lade van een schrijftafeltje (°)(de schoonouders hadden er een Mechels/opgeblazen (Franse?) naam voor) en dezer dagen zijn de handschoentjes weer te voorschijn gekomen. Bijna vergeten. Slik... enkele zijn, zoals dat gebeurt met sokken, hun partner kwijt.

Nog eens eerlijk zijn? Een maatje dat mij jaren geleden in betere (zonnig warme) tijden zag vroeg of Malief misschien aan smetvrees leed? Dat het raar was. Dus verdwenen de lederen kleinoden in de lade. Maar dat is gedaan! Zo zalig om die met sproeten en voortdurend met handgel ingesmeerde sukkels terug een Italiaans lederen onderdak te geven. Beetje versleten, maar who cares?

Hard nagedacht...denk dat het een ,,Secretaire' was...(°)

Speedy Gonzales

De naam komt van lang geleden, toen Malief nog  kinderhelden  verslond (meestal op het toilet zodat onze Poiche haar stripverhaal niet kon opeisen..) En daar was dus sprake van Speedy Gonzales...

Meer dan  lang niet meer aan gedacht...tot dit najaar een muizenfamilie ,,op bezoek'' kwam. Ongevraagd hé. De eerste viel in de garage eerst op mijn hoofd (een heel dun exemplaar, dacht dat het een zwarte mot was) , deze dappere sloeg ze weg en zag toen een prutske met een bloedneusje liggen. Het beestje is geëindigd in de goot als zeer gewaardeerd diner voor zoemende insecten. De dingen des levens.

Helaas was nummer één blijkbaar de jongste van het nest, tot een verontwaardigd exemplaar langs mijn blote voeten onder een kast verdween. Gelukkig (voor mij) stond er nog een doos muizensnoepjes. Heb haar  (hem) niet meer gezien. Mogelijk later als mummie?...

En gisteren kwam Speedy Gonzales. Malief was braaf in de berging plastiek en glas aan het sorteren, helaas met open deur, en de snelheid waarmee dat baasje de hele berging door spurte...Driewerf helaas, de keukendeur stond toen ook open. Gelukkig is Malief niet bang van muizen...

Een nichtje uit Ukkel

 Als ,,Brusselès'' heeft Malief na haar apenjaren (volwassen klinkt zo ernstig) nog zelden iets met Brusselaars te maken gehad. Er waren er blijkbaar weinig die naar ,,den buiten'' emigreerden voor de liefde. Tot Chris uit Ukkel kwam en met Hedwig, mijn jongste neefje, een eeuwig verbond sloot. Hedwig was het petekind van het meesterke, Malief was een tienjarige wijsneus die luidop zei dat het een meisjesnaam was. Maar vermits zijn broers en zus zijn naam hadden mogen kiezen (op een kalender) werd de wijsneus genegeerd.

Het huwelijk van Chris en Hedwig is hier onlangs nog in het lang en het breed (in papier) uit een lade gevallen: niet alleen de bruid was in het lang, de tantes en ooms ook. Verdorie, pure klasse. Maar later zagen we mekaar nog zelden. Met nieuwjaar, en mogelijk heeft de jonge bruid zich dan afgevraagd waar dat ritueel vandaan kwam om luidkeels tegen de grootouders te roepen ,,Ne GELUKKEGE NEUVEJOAR!!!!'' Dat deden we niet in Brussel hoor!

De tijd vliegt snel. Er kwam een weerzien aan de kust, Chris revalideerde in de buurt van ons tweede verblijf , ze vertelde dat ze snel naar huis wou gaan, zodat Hedwig na zijn werk niet in een leeg huis kwam. 

Nog later, toen de Meester er niet meer was en Malief in haar tweede verblijf veel tijd had om te piekeren, kwamen er bezoekjes aan Chris en Hedwig en naar goede gewoonte ratelde Malief er flink op los. Gespreksonderwerpen genoeg: de kleinkinderen. En al reed ze, na afloop wel eens verkeerd (met al die straten die op mekaar lijken, slap excuus), het zijn ontmoetingen die ze al jaren koestert. 

Toen in de krant het rouwbericht verscheen...men zegt van Malief dat ze alleen maar weent van het lachen, wel Chris, voor jou werd een uitzondering gemaakt. 

IN MIJN KOT

Helemaal mee eens: Malief in haar kot,  dat kan je moeilijk nieuws noemen. Maar er zijn toch onverwachte extra's om de ,,memory lane'' weer boven te halen. Merci Joe. Voor de onwetenden, dat is de favoriete radio ten huize Malief.

Het helpt dat de jongens (en meisjes) van Joe dezer dagen de TOP 2000 laten schallen. Pardon, dat extra lawaai maakt  Malief af en toe zelf, want ,,den ouden tijd'', wat wil je...

En zo kwam er een nieuw onderwerp. Hoewel de memorie niet meer zo ,,betrouwbaar'' is toch iets ,,nieuws''. Zeg niet dat ik eerder schreef dat Malief ooit in Leuven tot '' Koningin van de Twist'' werd gedoopt. En dat had echt niets met ruzie te maken.

Tja, uit de Joe-muziek kwam ,,Come on let's twist again, like we did last summer'', en verdorie, ruim een halve eeuw geleden was dat een hit op het bal van Politica, kwam een mij onbekende sjarel mij halen en dat was toevallig ook een halve atleet en we maakten  er een heu straf danske van. Toen we ,,uitgedanst '' waren kwam een van de belangrijke commilitones (jaja) handen klappend vertellen dat Malief uitgeroepen werd tot Koningin van de Twist. Niet moeilijk hoor, we waren de enigen op de dansvloer...

Daar was nog een getuige bij: hij zong af en toe en waggelde een beetje.. Enkele jaren later verongelukte hij op kerstdag. 

MERCI MARJA

Malief heeft het niet opgeschreven en dus weet ze niet meer precies hoe lang het geleden is dat Marja van haar ladder donderde en ze haar liefste Mechelse vriendin kwijt geraakte.

Vandaag was het zover: onweerstaanbare drang om ,,het dak'' van de ruim twee meter hoge kleerkast eens  een natte beurt te geven. Gewapend met ,,fledder'' en uitgewrongen dweil aan het werk. Helaas, zelfs met die lange steel kwamen er alleen van de rand een dik pak pluizen naar beneden. Hm, een beetje hoger staan? Een kinderstoeltje uit lang vervlogen tijd (de gebruikers zitten vandaag in Leuven...) was wel stabiel maar hielp niet echt.

Dan maar met fledder en al de dweil op het ,,dak'' gegooid, en oei, kan er niet meer aan. Met een lange kapstok het gevaarte naar beneden gehaald, plus rondvliegende pluizen. Mooi wit hoor, maar toch liever opgezogen. Met de stofzuiger hé.

En toen werd er nagedacht. Toch maar de trapladder gaan halen. Nee. Want Malief is dan wel de dochter van Philomène met de slogan ,,maskes moeten sterk zijn'' maar ze is vooral een voorzichtige sukkel...En denkt aan Marja, de vrouw die mij in het ziekenhuis na haar val van de trapladder begroette  met ,,en dei van Feiremans es é oek.'' Maar vooral aan het feit dat Marja haar nek had gebroken en enkele dagen later naar den honnekeshemel was gevlogen. Marja zag graag hondjes. Die beestjes zullen haar ook missen. Maar Malief was weer  haar flegmatieke zelf en dacht ,,ik ben nie zot hé'' waarna de fledder weer naar de badkamer verhuisde.

Overigens, fledder is Brussels, en toch deftiger dan ,,aftrekker''?

GOED NIEUWS?

 We zullen er maar niet teveel aandacht aan besteden maar als Malief een tikkeltje geïrriteerd klinkt, dan kom je dat nu te weten...

Na een zonnig verblijf bij Pallieter (en dat is niet mijn lief maar onze ,,thuis aan zee'') was terug thuis als ,,gewoonlijk''. Om te beginnen een nogal dikke omslag afkomstig met als afzender ,,Universitair Ziekenhuis Brussel'' wat Lottepoes beetje lachend interpreteerde als ,,een mals pakje voor een onderzoek zeker?''

Vergeet het: dat is tegenwoordig een manier waarop de blonde krullenbol, officieel Gedelegeerd Bestuurder van UZ Brussel oudjes aanspreekt om eens voor de arme kindjes te zorgen. Geen hongerige kindjes hé maar patiëntjes  die zo graag ook eens een speelgoedje krijgen. Voor wie wil weten waar die kindjes naar trachten? 

Hun Collegaatjes uit Afrika en andere trieste oorden mogen even de oogjes sluiten. Malief wordt gevraagd het lijstje eens te overlopen en ze mag kiezen voor een ruime Sint-zak: tien stuks vanaf een Xylofoon van 14,99 euro  tot een Playstation van 55,95. En nee, de patiëntjes mogen het speelgoed niet mee naar huis nemen. Dat is voor de volgenden.

Tenslotte werd Malief ook nog gerust gesteld: mijn privacy wordt niet geschonden. Heb op een of andere manier laten weten dat er wel eens voor goede werken wordt ,,gestort''. Misschien wel in deze blog? Om te zeggen dat al die bedank- kaarten en kleefbriefjes met mijn naam en adres mij ...de rittantik bezorgen.

De Rittantik...

Heb er absoluut géén idee van waar dit fraaie ,,Rittantik'' , een Brusselse verbastering, oorspronkelijk vandaan komt. 
Soms komt de oplossing kwansuis en dan is het wat groen lachen over een ,,bomama woord'' dat ineens duidelijk wordt. Remember de ,,Bataclan'' wat zij regelmatig gebruikte als in het plaatselijke café (niet verbonden met haar kerkelijke tegenhanger waarvan de naam mij natuurlijk ontsnapt) maar kijk, daar krijg ik nu ook ,,de rittantik'' van.  Ja natuurlijk, de ,,Patronage''. 
Tip van iemand die het beter weet: niet ongedurig worden, komt vanzelf.  Juist.
Maar die Rittantik? Ik kan alvast bekennen dat de huidige situatie (blijf in uw kot Malief) een zeer goede remedie is om af en toe de rittantik te krijgen. Ergernis, onmacht, desoriëntatie, genre ,,alle dagen zijn precies hetzelfde,  en aan wie kun je dat nog vertellen?''
Tot gisteren een lief familielid mij vertelde dat zij er de dag voordien ,,het smoor'' aan had. Poetsen, binnen zitten, geen goede vrienden zien, thuis werken, noem maar op. En dat ze  toen met de ook thuis werkende echtgenoot naar een terrasje aan de Dijle ging ..en dat het geholpen had.
Helaba, mogelijk hadden zij ook ,,de rittantik''?