Tijd dat ik mijn critici eens recht van antwoord geeft. Blijkbaar knarst mijn geheugen af en toe meer dan ik wil toegeven. En zoals Kadoke1 in navolging van Piet-met-de-pan pleegt af te tellen:
Ten eerste: Noch Kalamity, noch Lottepoes hebben ooit overwogen om in het klooster te treden, zelfs niet om te lachen met tante non. Als tante non zei dat ze eerst hun humaniora moesten afmaken_ de naieve ziel, dat wist ik nog heel zeker _ dan was dat nadat zij geopperd had dat ze zo'n meisjes wel konden gebruiken en mijn slap verweer was ,, ze zijn niet zo geschikt voor het klooster want ze luisteren naar luide muziek''. Uch, daar weet ik dus niets meer van. Wel dat het Nieuwjaarsdag was en we in die tijd nog zeer zwaar en alcoholisch vierden met onze vrienden uit H.
Ten tweede: Meester is sinds kort Ere-Meester maar dat ga ik dus niet veranderen, zie.
Ten derde: Baard trekken heeft te maken met bedachtzaam over je baard strijken en zo tijd winnen, maar zeker ben ik niet, oppert Pezzeke, een personage dat ik nog niet heb opgevoerd maar dat komt nog.
Ten vierde: Minneke had zo'n compassie met haar meppende lieveling dat ze hem, ondanks een straatverbod, weer aan haar magere boezem heeft gedrukt.
Ten vijfde: de garagepoort is hersteld dank zij een paffende, nog altijd stinkende klusjesman maar daar mag ik van de Meester geen kwaad woord meer van zeggen.
Ten zesde: de Meester leest deze Blog niet ,,want ik lees toch ook zijn besluiten niet...''
donderdag 28 februari 2008
zondag 17 februari 2008
Ach, vrouwen...
Hoe komt het toch dat vrouwen mekaar zo moeilijk een oprecht complimentje kunnen geven? Behalve ik, natuurlijk, maar ik ben dan ook kwasi-volmaakt ;-). Ik zal er ook nooit naar vissen, dat heb ik dank zij een lang huwelijk met de Meester wel geleerd. Hoewel. Soms wil ik ook gewoon informatie. En dan moet ik wel vissen.
Of ik mijn haar nu niet beter zou laten knippen? Meester is een beetje ouderwets, hij ziet graag meisjes met lang haar, maar een meisje ben ik al lang niet meer, en het lang haar is er op mijn 36ste af gegaan. Ik had niet zoveel aanmoediging nodig toen een seksegenote fijntjes opmerkte dat lang haar toch verwarrend was. ,,Kijk, achteraan lyceum en vooraan museum'' of iets van die strekking en wat later had ik een kopje à la Lady Di. Dat was toen in de mode.
Nu mijn kapsel een ietsje langer is _ onder mijn oren dus_ dacht ik een zekere tevredenheid te zien bij mijn overigens zeer gekortwiekte echtgenoot. Maar zelf vind ik het MOTTIG als het over mijn oren waait. En dus vroeg ik hem eerlijk advies. Nu: wat doet u met de uitleg:,,Mmmm, uw haar hangt schoon rond uw kop''?(ik heb het toen meteen opgeschreven om in dit verhaal te gebruiken)
Kan ik het aan vrouwen vragen? Kalamity zegt direct: ,,Ik heb daar geen verstand van'' en Lottepoes weet dat ik eigenlijk liever kort haar zie en zal mij willen sparen. Mijn bloedeigen moeder is zo mogelijk nog voorzichtiger. ,,Er is veel wind zeker? '' vraagt ze als ik mijn haar snel glad strijk terwijl ik binnenstap. Toen ik zo'n jaar geleden van kapper veranderde zei ze over het resultaat:,,Onthoud dat adres nu''. Waarna ik begreep dat het voordien nergens op leek.
Zo moe?
Nog zo'n fijne truuk van soortgenoten om je een rotgevoel te geven. ,,Goh, wat zie je er moe uit!'' terwijl je zelf redelijk tevreden bent over een grootscheepse opkalefatering. Moet je zeker eens proberen als je aan iemand de pest hebt. Wat meelevend kijken, informeren of alles OK is en dan lap:,,Goh, wat zie je er moe uit!''
En hoe herken je ,,eerlijke commentaar''? Wat te denken van giechelende meisjes van Maghrebijnse origine die uit een open raam hangen en ik versta alleen ,,cowboy'' als ik er voorbijwandel? Maar ze zwaaiden en zegden heel netjes ,,mevrouw, mooie botjes''. Een autochtoon had zeker ,, madam'' en ,,schoen bottekes'' gezegd. Ik weiger te geloven dat ze er mee lachten, want het zijn héle mooie laarsjes. Heu, maar misschien niet voor mij?...
Het sterkste staaltje van vrouwelijke empathie kreeg ik vorige zomer aan de kust. Drie hoog zonnen op het terras garandeert je een zekere privacy al is dat natuurlijk relatief. Ik weet dat ze op straat mijn haar kunnen zien, mijn zonnebril, mijn voeten en tien roodgelakte teentjes die door de reling steken. En misschien nog een arm en een stukje decolleté, maar ik ben beslist geen exhibitionist. Die namiddag waren nogal wat wandelaars op stap in de bizarre opstelling die je vaker ziet bij koppels van middelbare leeftijd: de mannen voorop, de vrouwen achteraan. ,,Helaba, ziedadaa is séh'' zei een meneer met hangbuik, lange short en sokken-in-sandalen iets te hard en veelbetekenend naar boven wijzend. Waarop één van de vrouwen gnuivend naar voor schoot en even hard terugriep,,Allez joeng, da's een ouwe, da's een ouwe''. Alleen mijn goede opvoeding heeft er mij toen van weerhouden om terug te roepen: ,,Oud maar niet doof hé...''
Of ik mijn haar nu niet beter zou laten knippen? Meester is een beetje ouderwets, hij ziet graag meisjes met lang haar, maar een meisje ben ik al lang niet meer, en het lang haar is er op mijn 36ste af gegaan. Ik had niet zoveel aanmoediging nodig toen een seksegenote fijntjes opmerkte dat lang haar toch verwarrend was. ,,Kijk, achteraan lyceum en vooraan museum'' of iets van die strekking en wat later had ik een kopje à la Lady Di. Dat was toen in de mode.
Nu mijn kapsel een ietsje langer is _ onder mijn oren dus_ dacht ik een zekere tevredenheid te zien bij mijn overigens zeer gekortwiekte echtgenoot. Maar zelf vind ik het MOTTIG als het over mijn oren waait. En dus vroeg ik hem eerlijk advies. Nu: wat doet u met de uitleg:,,Mmmm, uw haar hangt schoon rond uw kop''?(ik heb het toen meteen opgeschreven om in dit verhaal te gebruiken)
Kan ik het aan vrouwen vragen? Kalamity zegt direct: ,,Ik heb daar geen verstand van'' en Lottepoes weet dat ik eigenlijk liever kort haar zie en zal mij willen sparen. Mijn bloedeigen moeder is zo mogelijk nog voorzichtiger. ,,Er is veel wind zeker? '' vraagt ze als ik mijn haar snel glad strijk terwijl ik binnenstap. Toen ik zo'n jaar geleden van kapper veranderde zei ze over het resultaat:,,Onthoud dat adres nu''. Waarna ik begreep dat het voordien nergens op leek.
Zo moe?
Nog zo'n fijne truuk van soortgenoten om je een rotgevoel te geven. ,,Goh, wat zie je er moe uit!'' terwijl je zelf redelijk tevreden bent over een grootscheepse opkalefatering. Moet je zeker eens proberen als je aan iemand de pest hebt. Wat meelevend kijken, informeren of alles OK is en dan lap:,,Goh, wat zie je er moe uit!''
En hoe herken je ,,eerlijke commentaar''? Wat te denken van giechelende meisjes van Maghrebijnse origine die uit een open raam hangen en ik versta alleen ,,cowboy'' als ik er voorbijwandel? Maar ze zwaaiden en zegden heel netjes ,,mevrouw, mooie botjes''. Een autochtoon had zeker ,, madam'' en ,,schoen bottekes'' gezegd. Ik weiger te geloven dat ze er mee lachten, want het zijn héle mooie laarsjes. Heu, maar misschien niet voor mij?...
Het sterkste staaltje van vrouwelijke empathie kreeg ik vorige zomer aan de kust. Drie hoog zonnen op het terras garandeert je een zekere privacy al is dat natuurlijk relatief. Ik weet dat ze op straat mijn haar kunnen zien, mijn zonnebril, mijn voeten en tien roodgelakte teentjes die door de reling steken. En misschien nog een arm en een stukje decolleté, maar ik ben beslist geen exhibitionist. Die namiddag waren nogal wat wandelaars op stap in de bizarre opstelling die je vaker ziet bij koppels van middelbare leeftijd: de mannen voorop, de vrouwen achteraan. ,,Helaba, ziedadaa is séh'' zei een meneer met hangbuik, lange short en sokken-in-sandalen iets te hard en veelbetekenend naar boven wijzend. Waarop één van de vrouwen gnuivend naar voor schoot en even hard terugriep,,Allez joeng, da's een ouwe, da's een ouwe''. Alleen mijn goede opvoeding heeft er mij toen van weerhouden om terug te roepen: ,,Oud maar niet doof hé...''
woensdag 6 februari 2008
Verliefd en zo
In enkele duistere hoekjes van ons huis ligt nogal wat bezwarend materiaal voor zowat alle bewoners en ex-bewoners. Voor mezelf zijn dat dagboeken en brieven van ex-lieven uit een zeer ver, onnozel en absoluut niet publiceerbaar verleden. Om maar een tipje van de sluier op te lichten: toen ik veertien was werd ik verliefd op zwarte medemensen. Vandaag de dag is veertien naar het schijnt zo goed als volwassen, ik kan u verzekeren dat ik toen nog een zeer onnozel wicht was. Nog een voorbeeld: een hufter uit de eerste kan. kwam mij voorstellen om te leren kussen. Daar had ik bij mijn toemalige (heel kortstondige) vriendje blijkbaar niets van terecht gebracht...en die had het als groot nieuws voortverteld. Achteraf snapte ik dat zijn gesmodder ook niet volgens de boekjes was....
Maar terzake: van de andere bewoners heb ik vooral brieven bewaard. Daar dacht ik aan toen Kadoke 1 mij gisteren een zware confidentie deed. Zoiets van het genre dat hij binnen twintig jaar met klem zal ontkennen.
Confidenties gebeuren bij ons in de late namiddag: beetje doezelig en terwijl Kadoke2 als een gehypnotiseerde gaper naar Ketnet staart. Kadoke2 is een authentiek tv-maniakske. Als het programma na een halve dag zeuren dan eindelijk wordt aangeklikt mag naast haar de grond openscheuren, ze hoort of ziet letterlijk niet anders meer. Dat heeft ze van haar tante Lottepoes. Van haar heb ik nog enkele bezwarende schrifturen, genre ,,sorry mama, dat ik zo'n tv-maniakske ben''. Voor alle duidelijkheid en ze zijn het misschien vergeten, maar van mij mochten ze destijds ook nauwelijks televisie kijken. Bij Kalamity heeft het geholpen, die is een boekenmaniak geworden, terwijl Lottepoes haar boterham verdient met tv-kijken. Raar maar waar.
De Kadokes hebben ook hun richtlijnen. Ze moeten het verdienen (dus heel braaf zijn, wat geen probleem is), en alleen maar ,,de juiste programma's''. En hooguit een uurke. Ja zeg, da's lastig, ik ken die ook niet. Dus leer ik wekelijks bij. Mega Mindy is leuk maar niet geschikt voor Kadoke2: ze denkt dat het echt is... BG is pure cliché maar 't kan geen kwaad, Smos is grappig maar daar verstaan ze allicht niks van en Samson is van een verregaande onnozelheid maar kan geen kwaad. Hoewel: Kadoke2 komt mij in de keuken meteen met een hoog stemmetje vertellen dat meneer Alberto de taart heeft opgegeten die Gert voor Marlèneke had gebakken (gekocht?) en dat zoiets toch wel erg was. Ik zal dus maar gaan meekijken, als het haar zo aangrijpt... En jawel, ze zit weer met open mond te gapen, gerustgesteld dat Malief kan zien wat een ramp er gaat gebeuren. Ik zit eerlijk gezegd met mijn ogen toe: de liefdesperikelen van Gert zijn zooo onnozel. Dan komt Kadoke1 op mijn schoot gekropen. Hij heeft doorgaans meer belangstelling voor de avonturen van Jommeke _ we hebben er gisteren 72 geteld_ maar verliefd interesseert hem wel. ,,Weet ge op wie ik verliefd ben malief? '' Neen schat. ,,Op kaaa ie kaa ie''. Ha ja, lievelingske, die is ook heel lief hé?'' Jaa, zucht hij. Straks mag hij er weer naartoe.
Maar terzake: van de andere bewoners heb ik vooral brieven bewaard. Daar dacht ik aan toen Kadoke 1 mij gisteren een zware confidentie deed. Zoiets van het genre dat hij binnen twintig jaar met klem zal ontkennen.
Confidenties gebeuren bij ons in de late namiddag: beetje doezelig en terwijl Kadoke2 als een gehypnotiseerde gaper naar Ketnet staart. Kadoke2 is een authentiek tv-maniakske. Als het programma na een halve dag zeuren dan eindelijk wordt aangeklikt mag naast haar de grond openscheuren, ze hoort of ziet letterlijk niet anders meer. Dat heeft ze van haar tante Lottepoes. Van haar heb ik nog enkele bezwarende schrifturen, genre ,,sorry mama, dat ik zo'n tv-maniakske ben''. Voor alle duidelijkheid en ze zijn het misschien vergeten, maar van mij mochten ze destijds ook nauwelijks televisie kijken. Bij Kalamity heeft het geholpen, die is een boekenmaniak geworden, terwijl Lottepoes haar boterham verdient met tv-kijken. Raar maar waar.
De Kadokes hebben ook hun richtlijnen. Ze moeten het verdienen (dus heel braaf zijn, wat geen probleem is), en alleen maar ,,de juiste programma's''. En hooguit een uurke. Ja zeg, da's lastig, ik ken die ook niet. Dus leer ik wekelijks bij. Mega Mindy is leuk maar niet geschikt voor Kadoke2: ze denkt dat het echt is... BG is pure cliché maar 't kan geen kwaad, Smos is grappig maar daar verstaan ze allicht niks van en Samson is van een verregaande onnozelheid maar kan geen kwaad. Hoewel: Kadoke2 komt mij in de keuken meteen met een hoog stemmetje vertellen dat meneer Alberto de taart heeft opgegeten die Gert voor Marlèneke had gebakken (gekocht?) en dat zoiets toch wel erg was. Ik zal dus maar gaan meekijken, als het haar zo aangrijpt... En jawel, ze zit weer met open mond te gapen, gerustgesteld dat Malief kan zien wat een ramp er gaat gebeuren. Ik zit eerlijk gezegd met mijn ogen toe: de liefdesperikelen van Gert zijn zooo onnozel. Dan komt Kadoke1 op mijn schoot gekropen. Hij heeft doorgaans meer belangstelling voor de avonturen van Jommeke _ we hebben er gisteren 72 geteld_ maar verliefd interesseert hem wel. ,,Weet ge op wie ik verliefd ben malief? '' Neen schat. ,,Op kaaa ie kaa ie''. Ha ja, lievelingske, die is ook heel lief hé?'' Jaa, zucht hij. Straks mag hij er weer naartoe.
maandag 4 februari 2008
Afscheid van Miele
Na ruim twintig jaar trouwe dienst is zondag de Miele uit ons leven verdwenen. Uit protest tegen de zoveelste lading natte zakdoekken, oogst van drie uitbundige snotneuzen. Vooral Kadoke 1 kan er wat van: een lange snottebel, en hupsakee, vies en afgekeurd. Terwijl de Meester zo zuinig omspringt met het wasgoed, maar hij is dan ook een gedrild product van een klagende moeder, nu al vele jaren zaliger. Ondertussen heeft hij nochtans al -tig keren gehoord dat ik het niet ben die was, maar de Miele.
,,Die machine heeft geen lawaai gemaakt schat, ik denk dat er iets mis mee is?'' Zover reikt zijn waskennis wel en de laatste maanden droogzwierde Mieleke precies tegen zijn zin. Al wat er bovenop lag verdween naar de keukenvloer, en nu dus niet.
Laten we de passage over koude, kletsnatte was uithalen maar overslaan, en maandag hop, naar de grote blinkende winkel met al die aantrekkelijke spullen. Van Kalamity heb ik geleerd _ en zij leerde het bij het improvisiatietoneel_ dat je het makkelijkst je zin krijgt als je onder je toehoorder gaat. Het omgekeerde van ,,uit de hoogte'', snap je? In dit geval deed ik alsof ik nog nooit een wasautomaat van dichtbij had gezien, dat we thuis maar met twee personen waren maar dat het toch een goeie moest zijn. (De prijzen kon ik zelf wel lezen...)
Ik kreeg de allervriendelijkste verkoopster en ik ga u niet vervelen met details, maar een metalen deur is wel beter dan een plastieken en twintig jaar gaat er geen een meer mee en een Miele, dat had zo'n klein huishouden echt niet nodig...Een jaar eerder kocht ik bij dezelde keukentoestellenboer een vaatwasmachine en ik deed of ik er iets van afwist (ik had rotslechte ervaringen) en héwel, behalve de machine hebben ze mij er toen ook een flesje om de inox te poetsen, een geurlepel, een machine reiniger en nog vanalles bij aangesmeerd. Tof.
Terug thuis is de Meester in de wolken: hij had in gedachten al zo'n tweeduizend euro zien verdwijnen. Nogmaals die moeder van hem hé. Maar ik ben een werkende vrouw. Allez, toch nog een beetje. Helaas komt het nieuwe kleinood pas volgende week.
Als ik de (ondertussen droog gewrongen maar echt niet frisse) zakdoeken en dergelijke in een GB-tas prop op weg naar het wassalon is de Meester in alle staten. Waar hij tijdens langere vakanties niet liever doet dan de wassalons aan de kust bezoeken mag dat niet in zijn vaderstad. ,,Allez, wie zit daar nu?''
Ik dus. En ik werd geholpen door een Congolese klant die mij enkele truukjes leerde. In mooi Nederlands, nog wel. Wel even schrikken toen ze op het laatste spoelprogramma ineens opsprong en op Mijn machine het hoogste wasprogramma indrukte. Om dan in rad Frans uit te leggen dat mijn was er anders zeiknat was uitgekomen. Of iets van die strekking.
Toen ik haar na afloop bedankte voor het advies en op de vele zakdoeken wees zuchtte ze veelbetekenend: ,,Ha ja, dat is van iets vuil dat in Brussel in de lucht is gaan vliegen, ik weet het, ik heb het ook.''
,,Die machine heeft geen lawaai gemaakt schat, ik denk dat er iets mis mee is?'' Zover reikt zijn waskennis wel en de laatste maanden droogzwierde Mieleke precies tegen zijn zin. Al wat er bovenop lag verdween naar de keukenvloer, en nu dus niet.
Laten we de passage over koude, kletsnatte was uithalen maar overslaan, en maandag hop, naar de grote blinkende winkel met al die aantrekkelijke spullen. Van Kalamity heb ik geleerd _ en zij leerde het bij het improvisiatietoneel_ dat je het makkelijkst je zin krijgt als je onder je toehoorder gaat. Het omgekeerde van ,,uit de hoogte'', snap je? In dit geval deed ik alsof ik nog nooit een wasautomaat van dichtbij had gezien, dat we thuis maar met twee personen waren maar dat het toch een goeie moest zijn. (De prijzen kon ik zelf wel lezen...)
Ik kreeg de allervriendelijkste verkoopster en ik ga u niet vervelen met details, maar een metalen deur is wel beter dan een plastieken en twintig jaar gaat er geen een meer mee en een Miele, dat had zo'n klein huishouden echt niet nodig...Een jaar eerder kocht ik bij dezelde keukentoestellenboer een vaatwasmachine en ik deed of ik er iets van afwist (ik had rotslechte ervaringen) en héwel, behalve de machine hebben ze mij er toen ook een flesje om de inox te poetsen, een geurlepel, een machine reiniger en nog vanalles bij aangesmeerd. Tof.
Terug thuis is de Meester in de wolken: hij had in gedachten al zo'n tweeduizend euro zien verdwijnen. Nogmaals die moeder van hem hé. Maar ik ben een werkende vrouw. Allez, toch nog een beetje. Helaas komt het nieuwe kleinood pas volgende week.
Als ik de (ondertussen droog gewrongen maar echt niet frisse) zakdoeken en dergelijke in een GB-tas prop op weg naar het wassalon is de Meester in alle staten. Waar hij tijdens langere vakanties niet liever doet dan de wassalons aan de kust bezoeken mag dat niet in zijn vaderstad. ,,Allez, wie zit daar nu?''
Ik dus. En ik werd geholpen door een Congolese klant die mij enkele truukjes leerde. In mooi Nederlands, nog wel. Wel even schrikken toen ze op het laatste spoelprogramma ineens opsprong en op Mijn machine het hoogste wasprogramma indrukte. Om dan in rad Frans uit te leggen dat mijn was er anders zeiknat was uitgekomen. Of iets van die strekking.
Toen ik haar na afloop bedankte voor het advies en op de vele zakdoeken wees zuchtte ze veelbetekenend: ,,Ha ja, dat is van iets vuil dat in Brussel in de lucht is gaan vliegen, ik weet het, ik heb het ook.''
donderdag 31 januari 2008
Hallo? 't is Min
Mijn eigen cynische zelf had haar met Nieuwjaar nog een goede gezondheid en veel liefde gewenst. Niet dat ik Minneke _ de troetelnaam is afkomstig van bomama voor haar oudste kleindochter _ zo vaak zie. Vijf jaar geleden, schat ik zo. Van juli tot Nieuwjaar zelfs niets van haar gehoord, maar nu zijn we weer ,,on speaking terms''. Telefonisch dan. Na haar ,,Hallo, 't is Min'' weet ik dat er weer een emmer kommer en kwel op komst is.
't Gaat slecht. De Grote Liefde heeft haar proberen te wurgen, een bloedneus geklopt, naar Spoed gevlucht, tong genaaid enzovoorts enzoverder. Haar laatste Nieuwe Liefde zit nu bij de politie voor ondervraging. Taratatataa, paraboemboemboem! (Ik probeer de pathos weer te geven en noteer een zekere tevredenheid aan de andere kant. Zo van, nu zijde verschoote éh?)
Toch had ik gehoopt zo'n mizerieverhaal niet meer te moeten aanhoren. Want dit is een déjà vu van lang geleden. Ze was pakweg 18, 19 jaar, was al van haar vijftiende smoor op David Bowie (niet de echte, wel een lookalike) maar dat ventje was wel zo slim om te wachten tot ze wat ouder was voor de ultieme knechting. Op een dag was ze ribbedebie. Hoe vaak ben ik 's avonds in het Noordstation naar de slapende clochards gaan kijken? Ze was weg zonder geld, kleren maar als ,,verre verwant'' was het mijn zaak niet.
Lottepoes en Kalamity snapten er niets van. Min is zo knap, zo slim, ze kan echt alles, primus op school, muziek, tekenen, sport, in alles is ze de beste. Min was zo'n beetje hun grote zus tijdens de vakanties.
Vandaag heb ik Min laten uitrazen. En dan gevraagd of ze niet vond dat dit weer ,,David Bowie'' was , de grote liefde, waar ze maanden voor van huis was? Er werd geslikt aan de andere kant van de lijn _ moeizaam met een genaaide tong_ ho maar, die verplichtte haar om te stelen hé, dat was pas een smeerlapke. En ja, in de metro had ze ook geslapen, en in het park van Woluwe en daar moest ze de mannen van haar lijf houden...
Wat ze nu gaat doen? ,,Tja, ik zie hem zo graag, maar als hij niet drinkt is hij agressief.''
Ik heb 26 minuten geluisterd, en zeg dan,, goed dat je dat allemaal niet aan bomamaa in de home hebt verteld''. ,,Och die kan daar tegen hoor'' zegt Min. Dat is een sterke vrouw, en dat is voor haar ook eens een ,,distraktie'' als ik haar eens bel.
Ik eindig een beetje dreigend. Mij mag ze altijd bellen, maar in godsnaam, toch niet naar de home? Weet ze wel wat dat is, je liefste kleindochter?
Als ik Kadoke2 later ooit zo'n verhaal zou horen vertellen nam ik in de home al mijn pillekes in.
Maar goed, tot nader order heeft Kadoke2 mij gisteren een miljoen zoentjes gegeven omdat ik zoveel voorlees uit Jommeke. Of toch vijftig of zo, want toen waren ze op.
't Gaat slecht. De Grote Liefde heeft haar proberen te wurgen, een bloedneus geklopt, naar Spoed gevlucht, tong genaaid enzovoorts enzoverder. Haar laatste Nieuwe Liefde zit nu bij de politie voor ondervraging. Taratatataa, paraboemboemboem! (Ik probeer de pathos weer te geven en noteer een zekere tevredenheid aan de andere kant. Zo van, nu zijde verschoote éh?)
Toch had ik gehoopt zo'n mizerieverhaal niet meer te moeten aanhoren. Want dit is een déjà vu van lang geleden. Ze was pakweg 18, 19 jaar, was al van haar vijftiende smoor op David Bowie (niet de echte, wel een lookalike) maar dat ventje was wel zo slim om te wachten tot ze wat ouder was voor de ultieme knechting. Op een dag was ze ribbedebie. Hoe vaak ben ik 's avonds in het Noordstation naar de slapende clochards gaan kijken? Ze was weg zonder geld, kleren maar als ,,verre verwant'' was het mijn zaak niet.
Lottepoes en Kalamity snapten er niets van. Min is zo knap, zo slim, ze kan echt alles, primus op school, muziek, tekenen, sport, in alles is ze de beste. Min was zo'n beetje hun grote zus tijdens de vakanties.
Vandaag heb ik Min laten uitrazen. En dan gevraagd of ze niet vond dat dit weer ,,David Bowie'' was , de grote liefde, waar ze maanden voor van huis was? Er werd geslikt aan de andere kant van de lijn _ moeizaam met een genaaide tong_ ho maar, die verplichtte haar om te stelen hé, dat was pas een smeerlapke. En ja, in de metro had ze ook geslapen, en in het park van Woluwe en daar moest ze de mannen van haar lijf houden...
Wat ze nu gaat doen? ,,Tja, ik zie hem zo graag, maar als hij niet drinkt is hij agressief.''
Ik heb 26 minuten geluisterd, en zeg dan,, goed dat je dat allemaal niet aan bomamaa in de home hebt verteld''. ,,Och die kan daar tegen hoor'' zegt Min. Dat is een sterke vrouw, en dat is voor haar ook eens een ,,distraktie'' als ik haar eens bel.
Ik eindig een beetje dreigend. Mij mag ze altijd bellen, maar in godsnaam, toch niet naar de home? Weet ze wel wat dat is, je liefste kleindochter?
Als ik Kadoke2 later ooit zo'n verhaal zou horen vertellen nam ik in de home al mijn pillekes in.
Maar goed, tot nader order heeft Kadoke2 mij gisteren een miljoen zoentjes gegeven omdat ik zoveel voorlees uit Jommeke. Of toch vijftig of zo, want toen waren ze op.
dinsdag 22 januari 2008
Noem het maar censuur...
Meesterke had er destijds een uitdrukking voor die ik later nooit meer heb gehoord:,,Zijt ge aan't baard trekken?'' terwijl ik toch alleen maar een beetje flauwtjes aan de tiranie van Zuster Polydora probeerde te ontsnappen. Zo eventjes, en niet echt ziek maar...Ik moest er weer aan denken toen Kadoke2 hier maandag arriveerde. Ze was ,,niet lekker'' en ma en pa moesten werken. Zondag beetje teveel gefeest en daarna op weg naar een ander feest uitgebreid op haar rode laarsjes gekotst.
Als ik haar ga ophalen ,,ziet ze wat bleek op hare kam'' (nog zo'n uitdrukking van lang geleden) maar onderweg krijg ik al uitgebreid relaas van waar en wanneer en hoeveel en wie nog meer (wel veertig keer malief) en de emmer naast haar bed die gelukkig leeg bleef.
's Middags gaat er een portie erwtjes en worteltjes in, een beker soep-van-den-opa en enkele glaasjes water. Waarna de verwendag kan beginnen.
,,Spelen we aai poesje-rotkat?'' (ik ga het hier niet uitleggen maar 't is een deftig spel). Er komen K'nex-blokjes bij te pas en 't is omtermooist monster maken. Halfweg zijn we allebei zo hard aan 't lachen dat we moeten stoppen om op adem te komen. En daarna omdat mijn rechterhand een blauwe vlek krijgt van Kadoke haar forse meppen..
En dan moet ik woordjes in potlood schrijven en volgt zij in fijne schrijfstift. Ik krijg er warempel weer tranen van in mijn ogen en toegegeven, ik heb haar uitgebreid bestoeft (hu?) maar dat mag voor een keer.
Als Kadoke1 met de Meester arriveert heeft hij een kroon gemaakt voor zijn zus, compleet met opdracht. Ze zet hem meteen op en vertelt over de lekkere erwtjes en worteltjes. ,,Hebt ge niet meer moeten kotsen?'' fronst hij teleurgesteld.
De volgende morgen komt Kadoke1 met veel show naar beneden. ,,Ik voel mij niet lekker, malief'' Maar op de vraag waar hij zich niet lekker voelt weet hij het niet meer. Na een bord ontbijtgranen met melk weet hij het weer: 't was aan mijn voet, er heeft een beest in gebeten''. Maar als hij zijn oranje trui mag aantrekken (voor het kleurenproject wordt elke dag een nieuwe kleur gekozen en Kadoke2 in een oranje ,,feestjurk'' wordt verpakt heeft hij nog alleen belangstelling voor de boterhammendoos. En voor de glazenwasser die op zo'n hoge ladder staat, en of de juf wel weet dat ze hen vanavond mee naar huis neemt
U had het al begrepen, Kadoke1 heeft dinsdag geen ,,baard getrokken''.
(*)Weet iemand van mijn wijze lezers soms waar dit vandaan komt of is het weer iets van mijn Brusselse opvoeding?
Als ik haar ga ophalen ,,ziet ze wat bleek op hare kam'' (nog zo'n uitdrukking van lang geleden) maar onderweg krijg ik al uitgebreid relaas van waar en wanneer en hoeveel en wie nog meer (wel veertig keer malief) en de emmer naast haar bed die gelukkig leeg bleef.
's Middags gaat er een portie erwtjes en worteltjes in, een beker soep-van-den-opa en enkele glaasjes water. Waarna de verwendag kan beginnen.
,,Spelen we aai poesje-rotkat?'' (ik ga het hier niet uitleggen maar 't is een deftig spel). Er komen K'nex-blokjes bij te pas en 't is omtermooist monster maken. Halfweg zijn we allebei zo hard aan 't lachen dat we moeten stoppen om op adem te komen. En daarna omdat mijn rechterhand een blauwe vlek krijgt van Kadoke haar forse meppen..
En dan moet ik woordjes in potlood schrijven en volgt zij in fijne schrijfstift. Ik krijg er warempel weer tranen van in mijn ogen en toegegeven, ik heb haar uitgebreid bestoeft (hu?) maar dat mag voor een keer.
Als Kadoke1 met de Meester arriveert heeft hij een kroon gemaakt voor zijn zus, compleet met opdracht. Ze zet hem meteen op en vertelt over de lekkere erwtjes en worteltjes. ,,Hebt ge niet meer moeten kotsen?'' fronst hij teleurgesteld.
De volgende morgen komt Kadoke1 met veel show naar beneden. ,,Ik voel mij niet lekker, malief'' Maar op de vraag waar hij zich niet lekker voelt weet hij het niet meer. Na een bord ontbijtgranen met melk weet hij het weer: 't was aan mijn voet, er heeft een beest in gebeten''. Maar als hij zijn oranje trui mag aantrekken (voor het kleurenproject wordt elke dag een nieuwe kleur gekozen en Kadoke2 in een oranje ,,feestjurk'' wordt verpakt heeft hij nog alleen belangstelling voor de boterhammendoos. En voor de glazenwasser die op zo'n hoge ladder staat, en of de juf wel weet dat ze hen vanavond mee naar huis neemt
U had het al begrepen, Kadoke1 heeft dinsdag geen ,,baard getrokken''.
(*)Weet iemand van mijn wijze lezers soms waar dit vandaan komt of is het weer iets van mijn Brusselse opvoeding?
zaterdag 19 januari 2008
Lang leve ons Oksana
Van integratie gesproken. Wekelijks krijgen we hier een fraai wezen over de vloer dat _mits het corrigeren van een paar details(*)_ niet had misstaan in een aflevering van de matroesjka's. Ze heet 0ksana. Ik zou zeggen_ ze luistert naar de naam _ en ze komt als een ster uit het oosten. Oksana komt poetsen en leert 's morgens Nederlands. Enfin, dat denk ik toch, al is het zeer de vraag welke autochtoon van dit sympatieke stadje het haar zou kunnen leren.
Hoe we dan communiceren en de noodzakelijke voorwerpen als stoefzoiger, hemmer, en kuichen hebben aangeduid? Ze had een vriendin bij die hier eerder als een vrouwelijke versie van mister proper gedurende zes maanden door het huis vloog en echt waar zo proper was dat wij er ongemakkelijk van werden. Maar soit. Mevrouw proper _ een gediplomeerde arts uit Oezbekistan_ werd in een helder moment door de bureaucratie opgepikt en naar een zorginstelling gestuurd. Waar ze nu als arts-anaestesist (moeilijk woord, ik kan het zelfs niet spellen) ongetwijfeld nuttig bezig is met pampers en zo. Bij haar afscheid bracht ze dus Oksana mee en gaf haar een rondleiding in ongeloofijk rap Russisch _traag had ik het ook niet begrepen_ maar ik zag wel dat ieder hoekje, kastje, lampje en randje haar aandacht vroeg. Nee Oksana kon geen Engels en ook geen Duits en zeker geen Frans, maar Nederlands zou ze leren.
We zijn nu twee maanden verder en ik ben een ongelooflijke mime-speler geworden. Om te beginnen leer ik haar met een grote smile dat ze vooral heel hard op de deurbel moet drukken (stoemp, stoemp) anders hooor (vinger achter mijn oor) ik (vinger op mijn borst) het niet (schuddebollen)... Hier drinken (gloegloe met duim voor mond) en blikje cola, fanta (tonen, vragend kijken?) en dan een paar gebaren die ik associëer met ,,rustig aan'' (gespreide handen voor mij op en neer) opdat ze zich vooral niet de pleuris zou werken. Ik zet in alle kamers de radio op 4FM, dat schijnt ze te apprecieëren en ik vlucht naar een hogere etage want alleen maar da, da, da, dat is geen conversatie. Terwijl ze de trappen stofzuigt hoor ik haar warempel zingen.
Niet dat ik er iets van versta, maar soit.
En toch, en toch. Toen ik haar na de eerste poetsbeurt bij het buitengaan bedankte zei ze ,,graag gedaan'' en lachte als een kerstboom. Ook de volzin ,,mag ik water in de garage'' kwam er vlot uit, alleen Is er geen water in de garage. Ze bedoelde de bergplaats. Ander memorabel moment: ik gaf haar een cadeautje en ze zei ,,Gelukkig nieuwjaar''. Maar nu zijn we wel uitgepraat. Of toch niet?
Toen ik vorige week op haar poetsdag de Kadoke's van school ging halen brak ik mij het hoofd hoe ik dat ging uitleggen. En ik besef dat ik een beetje riep als ik ,,Kinderen halen. School. Ik kom terug'' stond te waaien met grote gebaren.
In de garage werden de kids voorgelicht. Direct schoenen uitdoen, dag mevrouw zeggen en naar de living. Oksana kwam kijken, en jawel, ze zei ,,Brave kinderen''. Héhé, misschien is ze alleen maar geen babbelaar?
(*) Groot, slank, lang blond haar, stralende smile...en tikkeltje loensend.
Hoe we dan communiceren en de noodzakelijke voorwerpen als stoefzoiger, hemmer, en kuichen hebben aangeduid? Ze had een vriendin bij die hier eerder als een vrouwelijke versie van mister proper gedurende zes maanden door het huis vloog en echt waar zo proper was dat wij er ongemakkelijk van werden. Maar soit. Mevrouw proper _ een gediplomeerde arts uit Oezbekistan_ werd in een helder moment door de bureaucratie opgepikt en naar een zorginstelling gestuurd. Waar ze nu als arts-anaestesist (moeilijk woord, ik kan het zelfs niet spellen) ongetwijfeld nuttig bezig is met pampers en zo. Bij haar afscheid bracht ze dus Oksana mee en gaf haar een rondleiding in ongeloofijk rap Russisch _traag had ik het ook niet begrepen_ maar ik zag wel dat ieder hoekje, kastje, lampje en randje haar aandacht vroeg. Nee Oksana kon geen Engels en ook geen Duits en zeker geen Frans, maar Nederlands zou ze leren.
We zijn nu twee maanden verder en ik ben een ongelooflijke mime-speler geworden. Om te beginnen leer ik haar met een grote smile dat ze vooral heel hard op de deurbel moet drukken (stoemp, stoemp) anders hooor (vinger achter mijn oor) ik (vinger op mijn borst) het niet (schuddebollen)... Hier drinken (gloegloe met duim voor mond) en blikje cola, fanta (tonen, vragend kijken?) en dan een paar gebaren die ik associëer met ,,rustig aan'' (gespreide handen voor mij op en neer) opdat ze zich vooral niet de pleuris zou werken. Ik zet in alle kamers de radio op 4FM, dat schijnt ze te apprecieëren en ik vlucht naar een hogere etage want alleen maar da, da, da, dat is geen conversatie. Terwijl ze de trappen stofzuigt hoor ik haar warempel zingen.
Niet dat ik er iets van versta, maar soit.
En toch, en toch. Toen ik haar na de eerste poetsbeurt bij het buitengaan bedankte zei ze ,,graag gedaan'' en lachte als een kerstboom. Ook de volzin ,,mag ik water in de garage'' kwam er vlot uit, alleen Is er geen water in de garage. Ze bedoelde de bergplaats. Ander memorabel moment: ik gaf haar een cadeautje en ze zei ,,Gelukkig nieuwjaar''. Maar nu zijn we wel uitgepraat. Of toch niet?
Toen ik vorige week op haar poetsdag de Kadoke's van school ging halen brak ik mij het hoofd hoe ik dat ging uitleggen. En ik besef dat ik een beetje riep als ik ,,Kinderen halen. School. Ik kom terug'' stond te waaien met grote gebaren.
In de garage werden de kids voorgelicht. Direct schoenen uitdoen, dag mevrouw zeggen en naar de living. Oksana kwam kijken, en jawel, ze zei ,,Brave kinderen''. Héhé, misschien is ze alleen maar geen babbelaar?
(*) Groot, slank, lang blond haar, stralende smile...en tikkeltje loensend.
Abonneren op:
Posts (Atom)
