,,Oei, is het zo triestig wat ik vertel?'' Schalkse opmerking van Pierreke, bijna negentig, die heel sappig vertelt over de oorlog, de krijgsgevangenschap, het plassen tegen de wagonmuren, het vervoer bovenop een hoop steenkool et j' en passe. We zitten in het salon van de bejaardenhome waar ons bomama zojuist een wedstrijd ,,vieropeenrij'' heeft gespeeld en helaas niet gewonnen. Maar er is ambiance en er wordt getaterd over vroeger. En ik veeg tranen weg van het lachen. Nooit gedacht dat ik dat hier nog eens zou doen..
Die Pierre toch. Als hij ook aanstalten maakt om te bewijzen dat hij de enige man is in het kippenhok zeggen gebaren meer dan woorden. Zeker met de zes aan tafel waarvan er pakweg vijf tussen zeer hardhorend en potdoof zijn, maar als er één lacht lachen ze mee. En hoe zit dat nu met die tranen?
Ik probeer Pierreke uit te leggen dat ik alleen maar ween als ik lach, dat Lottepoes dat vroeger zei toen ik eens echt weende. Hemeltjelief, dat moet ik uitleggen want Pierreke is maar een beetje doof en wil er alles van weten.
De volgende vijf minuten vertel (brul) ik het verhaal van die Italiaanse schoenwinkel in mijn straat waar ik schoenen had besteld die bij het afhalen ineens pakweg 2000frank (ja een OUD verhaal) duurder waren geworden, en die ik weigerde. En hoe de madam van de winkel venijnig tegen een andere klant zei:,,Ja, veel sjaar (plaatselijk dialect voor streken) mo gin senten...''
Toen kwam de Meester thuis en die was aangesproken door de Italiaan (ik was er in al mijn ergernis ook nog mijn regenjas vergeten) en dat er een probleemke was met madam (ik dus) haar schoenen, maar dat ik die schoenen wel mocht gaan halen hoor. En toen ontplofte ik en schoot in een flinke bleit. Waarop Lottepoes zei: Maar allez mama, jij weent toch alleen van het lachen...'' Helaas, dat verhaal heb ik dus minstens drie keer moeten vertellen (want ze vonden het goed) en de laatste keer was op verzoek van een tafel achter ons, waar de dochter van een bewoonster er toch ook het fijne wou van weten. Tot slot heb ik ook nog eens gevraagd of er toch geen familie van de Italiaan in de zaal zat?
Wil je geloven dat ik mij als Geert Hoste in een zaal voor doven en slechthorenden voelde? Maar de aanwezige familieleden , die hadden alles verstaan. Hen moest ik zelfs vertellen waar die Italiaanse schoenwinkel precies ligt. (héhé, al lang dicht, wat dacht je...)
Dat verhaal van de Italiaan had ik eigenlijk opgespaard voor Simply Red, een aangetrouwd familielid die een blad voor winkeliers volschrijft met tips om klanten gelukkig te maken. Maar als ze het nu van iemand anders hoort: ik was eerst.
PS: de pointe van het verhaal was eigenlijk dat ik die dag ook nog jarig was en dat iedereen het was vergeten. Maar daar ben ik niet meer aan begonnen...
dinsdag 25 november 2008
maandag 10 november 2008
What's in a name?
Een beetje gepruts (met dank aan de getalenteerde 47, een echte computernerd) en daar staat het bewijs dat een naam niet altijd de lading dekt. De ware Malief gefotografeerd voor een kalender van Models Office, met rechtsboven Iris voor ze Wendy werd. Om te illustreren dat de foto echt zo oud is als het kapsel en het jaren tachtig jasje. Mijn toenmalige baas wou bij een reportage een foto die ,, mijn venijnige stijl'' passend zou illustreren. En voilà, Bolske plantte mij voor de kalender, zei ,,kwaad kijken'' en knipte. Er kwamen foto's uit waarop ik scheel keek, maar deze werd goedgekeurd. Om maar te zeggen dat Malief haar naam niet verdient...
woensdag 22 oktober 2008
Klussen en zingen
De schuifelende schilder is weer een tijdje verdwenen, tijd voor een variatie op stoffer en veger. Helaba, geen kwaad woord van mijn schuifelende schilder (schuifelend in de betekenis van fluitend), daarmee kondigt de vlees geworden discretie zijn aanwezigheid aan op ons uitgebreid grondgebied. De Kadokes konden hun ogen niet geloven. Dat was nu eens geen schele bierbuik waarvan je nooit wist of hij je bekeek dan wel op zoek was naar een asbak. De as deponeerde hij dan in zijn hemdzakje...
,,Geen kwaad woord over meneer D. commandeert de Meester, hij heeft mij vroeger heel veel uit de nood geholpen. '' Vergeten zijn de weken van zorgeloos jolijt voor onze Sammie die in onze omgeploegde keuken ineens een gigantische kattenbak ontdekte. (een leiding per abuus doorgezaagd, gevloerd in de vrieskou en mogen herbeginnen et j'en passe). Plus de eindeloze klappekes in het deurgat _ ik keek heel vies als hij rokend binnenkwam_, de jolige nogal insinuerende praat van een versierder-op-jaren, ik had er echt mijn bekomst van. Gelukkig (hihi) is hij bij zijn laatste klus door een trapleerke gevallen.
De nieuwe schilder dus. Niet met de noorderzon vertrokken maar even een grote klus gaan klaren in het Antwerpse en dan komt hij terug. Net tijd genoeg voor ons om eens uit te slapen, ongeneerd lang op het toilet je krant te lezen of keihard je Leonard Cohen door de boxen te jagen. Want er kon altijd een buur-lastigaard binnenvallen via de garage om de schildersauto een paar centimeters te verplaatsen.
Toen ik Kadoke2 zo intensief, handjes op de rug, naar de schilder zag staren had ik ineens een déjà vu. Ik ben het aan Bomama gaan vragen en jawel: ik was ook zo'n liefhebber van een schilder. Hij heette René en ik ging altijd bij hem zitten als hij aan het werk was. God ja, nu weet ik het weer. Hij vertelde het bewonderende mini-maliefje over zijn bezoek aan de Paus waar hij een medaille had gekregen omdat hij een kindje uit een brandend huis had gered. Ik geloofde het allemaal en ik zal ook een jaar of zes geweest zijn.
Wat mij naadloos bij het volgende brengt: die Kadokes zullen het, tenminste als ze mijn geheugen hebben, later ook nog allemaal weten. Zo ben ik met de Meester en de Kadokes naar het graf van hun voorouders gegaan. En ik heb er met mijn zakdoek de dennenaalden van het graf geveegd en verteld over die opa. En dat ik zeker zo geen graf wil maar een kaske in de muur, proper en wel.
Terug thuis heb ik Leonard nog eens laten schallen. Een nieuwe dimensie sinds ik hem vorige zondag -in-het-echt zag. Vooral zijn magere knietjes en benige handen deden mij aan mijn schoonvader-zaliger denken. Al was hij meer voor schallende koren en bronzen harten.
En toen kwam de schilder weer en zei ,,schoen hé, maar als ge nen hiele cédé hoert zoude wel in sloap valle''. En dat hij meer voor Jerry Lee Lewis was ,,en das oek van onzen tijd''.
Maar een kind heeft hij nooit uit een brandend huis gered.
,,Geen kwaad woord over meneer D. commandeert de Meester, hij heeft mij vroeger heel veel uit de nood geholpen. '' Vergeten zijn de weken van zorgeloos jolijt voor onze Sammie die in onze omgeploegde keuken ineens een gigantische kattenbak ontdekte. (een leiding per abuus doorgezaagd, gevloerd in de vrieskou en mogen herbeginnen et j'en passe). Plus de eindeloze klappekes in het deurgat _ ik keek heel vies als hij rokend binnenkwam_, de jolige nogal insinuerende praat van een versierder-op-jaren, ik had er echt mijn bekomst van. Gelukkig (hihi) is hij bij zijn laatste klus door een trapleerke gevallen.
De nieuwe schilder dus. Niet met de noorderzon vertrokken maar even een grote klus gaan klaren in het Antwerpse en dan komt hij terug. Net tijd genoeg voor ons om eens uit te slapen, ongeneerd lang op het toilet je krant te lezen of keihard je Leonard Cohen door de boxen te jagen. Want er kon altijd een buur-lastigaard binnenvallen via de garage om de schildersauto een paar centimeters te verplaatsen.
Toen ik Kadoke2 zo intensief, handjes op de rug, naar de schilder zag staren had ik ineens een déjà vu. Ik ben het aan Bomama gaan vragen en jawel: ik was ook zo'n liefhebber van een schilder. Hij heette René en ik ging altijd bij hem zitten als hij aan het werk was. God ja, nu weet ik het weer. Hij vertelde het bewonderende mini-maliefje over zijn bezoek aan de Paus waar hij een medaille had gekregen omdat hij een kindje uit een brandend huis had gered. Ik geloofde het allemaal en ik zal ook een jaar of zes geweest zijn.
Wat mij naadloos bij het volgende brengt: die Kadokes zullen het, tenminste als ze mijn geheugen hebben, later ook nog allemaal weten. Zo ben ik met de Meester en de Kadokes naar het graf van hun voorouders gegaan. En ik heb er met mijn zakdoek de dennenaalden van het graf geveegd en verteld over die opa. En dat ik zeker zo geen graf wil maar een kaske in de muur, proper en wel.
Terug thuis heb ik Leonard nog eens laten schallen. Een nieuwe dimensie sinds ik hem vorige zondag -in-het-echt zag. Vooral zijn magere knietjes en benige handen deden mij aan mijn schoonvader-zaliger denken. Al was hij meer voor schallende koren en bronzen harten.
En toen kwam de schilder weer en zei ,,schoen hé, maar als ge nen hiele cédé hoert zoude wel in sloap valle''. En dat hij meer voor Jerry Lee Lewis was ,,en das oek van onzen tijd''.
Maar een kind heeft hij nooit uit een brandend huis gered.
maandag 6 oktober 2008
Moeder waarom staken wij?
Toegegeven, hier is een gepensioneerde aan het woord die elke maand een riante zakcent opstrijkt in ruil voor 42 jaar carrière waarvan vijf verplicht werkloos because te duur. Om maar te zeggen dat ik dus niet kan meespreken over verminderde koopkracht, hebzuchtige bazen en grootkapitaal. Maar toch.
Vorige zaterdag, twee dagen voor de grote stakingsdag, voelde ik mij na tien dagen ,,flauwkes en niet in mijn talluur'' zoals ze dat in Brussel zeggen, weer alive and kicking. En dus ging ik winkelen.
Een beetje zon, en het leek al betoging in de straten van mijn adoptiestad. Volle winkels, toch goed van die sukkelende economie en die verminderde koopkracht. Waren ze allemaal hun spaarcentjes gaan ophalen? Ik ging ook winkelen, dat spreekt. En dat viel wat tegen. Twee files aan de kassa, respectievelijk vijftien en twintig minuten lang, maar ik heb ze zeer Zen doorstaan. Vooral omdat ik eens iets gepast had dat ik nog leuk vond ook. Bij de derde file _ met een nummertjestrekken systeem_ in een parfumerie godbetert, ben ik na vijf minuten weer weggegaan. Parfum , warmte en een nog ietsjes te slappe Malief, het was teveel voor een dag.
Vandaag, stakingsdag, eerst de talloze jolige slenteraars in rode jassen op straat genegeerd, dan naar de kapper waar ik een vol uur een stoel heb warm gehouden voor ik een schort kreeg. De dienstdoende grieten hadden wel een heel intensieve bezigheid boven de zaak _ ik gok maar: roken, drinken, babbelen, niksen _ en ik zat weer Zen te wezen. Waren zij misschien ook aan het staken?
Maar wat zit ik te zeuren, ik ben toch met pensioen en heb alle tijd van de wereld. Morgen ga ik een vriendin van lang geleden bezoeken. Met de trein. Ik weet het, het is het lot uitdagen...
Vorige zaterdag, twee dagen voor de grote stakingsdag, voelde ik mij na tien dagen ,,flauwkes en niet in mijn talluur'' zoals ze dat in Brussel zeggen, weer alive and kicking. En dus ging ik winkelen.
Een beetje zon, en het leek al betoging in de straten van mijn adoptiestad. Volle winkels, toch goed van die sukkelende economie en die verminderde koopkracht. Waren ze allemaal hun spaarcentjes gaan ophalen? Ik ging ook winkelen, dat spreekt. En dat viel wat tegen. Twee files aan de kassa, respectievelijk vijftien en twintig minuten lang, maar ik heb ze zeer Zen doorstaan. Vooral omdat ik eens iets gepast had dat ik nog leuk vond ook. Bij de derde file _ met een nummertjestrekken systeem_ in een parfumerie godbetert, ben ik na vijf minuten weer weggegaan. Parfum , warmte en een nog ietsjes te slappe Malief, het was teveel voor een dag.
Vandaag, stakingsdag, eerst de talloze jolige slenteraars in rode jassen op straat genegeerd, dan naar de kapper waar ik een vol uur een stoel heb warm gehouden voor ik een schort kreeg. De dienstdoende grieten hadden wel een heel intensieve bezigheid boven de zaak _ ik gok maar: roken, drinken, babbelen, niksen _ en ik zat weer Zen te wezen. Waren zij misschien ook aan het staken?
Maar wat zit ik te zeuren, ik ben toch met pensioen en heb alle tijd van de wereld. Morgen ga ik een vriendin van lang geleden bezoeken. Met de trein. Ik weet het, het is het lot uitdagen...
zondag 21 september 2008
Opvoeding en zo
Meegedaan met de opvoedkundige test van De Standaard en 78 procent gescoord. Dat ik geen 100 procent had kwam zeker omdat ik van ADSL niks wist en dacht dat dyslexie min of meer te verhelpen was?
Ho maar, wat lees ik in de antwoorden van Wendy Bosmans? Dat ik tegen kinderen wel mag brullen, dat ik ze moet domineren, met hun neus in een doorweekte pyamabroek drukken, dat kinderen mogen gaan slapen als ze het zelf willen _ maar ze moeten wel structuur hebben in hun leven, ha ja_ en dat ik, als ze een conflict hebben met de school, altijd hun partij moet kiezen???Dat vond ik dus niet en da's natuurlijk meesterke (mijn pa, weet je nog) die mij hier vanuit het hiernamaals iets ingefluisterd heeft. Ik had destijds ook zo graag gehad dat hij mij geloofde als zuster Maria-Rosa mij stond uit te schelden aan het bord om mij daarna tegen haar weelderige boezem te trekken. Wel merkwaardig dat je een kind niet mag tonen dat je ze graag ziet, want daar profiteren ze van. Die Wendy is zot zeker?
Voorts: bord leeg eten. Ik heb uren met een bord koudgeworden witloof met melksaus staan bleiten en ik vond dat mishandeling, maar van Wendy moet het. God ja, en overbezorgde Malief maakt van een kind een kasplantje zegt Wendy. Hoewel, ze wil ,,structuur'': en dat is toch handen wassen voor het eten, toch drie keer per dag gaan plassen, tanden poetsen? Niet nodig als ze nog melktandjes hebben Jawadde. En wat met de goeie gewoontes? Of nog een straffe: als je kind je slaat mag je terugslaan. Is dat voor de 16-plussers bedoeld?
Uit nieuwsgierigheid heb ik de test nog eens gedaan met de juiste gegevens over ADSL en dyslexie en wat blijkt: nu heb ik slechts 72 procent.
Terwijl een van de vaststaande feiten toch is dat je een kind (ahum) als het zijn best doet moet belonen...
Ho maar, wat lees ik in de antwoorden van Wendy Bosmans? Dat ik tegen kinderen wel mag brullen, dat ik ze moet domineren, met hun neus in een doorweekte pyamabroek drukken, dat kinderen mogen gaan slapen als ze het zelf willen _ maar ze moeten wel structuur hebben in hun leven, ha ja_ en dat ik, als ze een conflict hebben met de school, altijd hun partij moet kiezen???Dat vond ik dus niet en da's natuurlijk meesterke (mijn pa, weet je nog) die mij hier vanuit het hiernamaals iets ingefluisterd heeft. Ik had destijds ook zo graag gehad dat hij mij geloofde als zuster Maria-Rosa mij stond uit te schelden aan het bord om mij daarna tegen haar weelderige boezem te trekken. Wel merkwaardig dat je een kind niet mag tonen dat je ze graag ziet, want daar profiteren ze van. Die Wendy is zot zeker?
Voorts: bord leeg eten. Ik heb uren met een bord koudgeworden witloof met melksaus staan bleiten en ik vond dat mishandeling, maar van Wendy moet het. God ja, en overbezorgde Malief maakt van een kind een kasplantje zegt Wendy. Hoewel, ze wil ,,structuur'': en dat is toch handen wassen voor het eten, toch drie keer per dag gaan plassen, tanden poetsen? Niet nodig als ze nog melktandjes hebben Jawadde. En wat met de goeie gewoontes? Of nog een straffe: als je kind je slaat mag je terugslaan. Is dat voor de 16-plussers bedoeld?
Uit nieuwsgierigheid heb ik de test nog eens gedaan met de juiste gegevens over ADSL en dyslexie en wat blijkt: nu heb ik slechts 72 procent.
Terwijl een van de vaststaande feiten toch is dat je een kind (ahum) als het zijn best doet moet belonen...
zaterdag 20 september 2008
Uitlachen en zo
Woensdagnamiddag. De kleine living is omgebouwd tot een ,,wreed accident''. Met dank aan Herman DW voor de woordkeuze. Kadoke1 is tegenwoordig dol op straffe situaties waarin auto's, bussen, tractors, boerderijen en alle playmobilmannekes een hoofdrol spelen. Plus het namaakgeld van de namaak-winkelkassa, en al de dieren uit de exotische serie die vanop kasten en schoorsteenmantel de situatie in het oog houden. De giraffe speelt een sleutelrol. Hoe zou dat komen...
,,Is er nu al Ketnet Malief'' zeurt nummer twee die niet voldoende autoriteit heeft bij dit spel om te beslissen dat het geldtransport in feite een melkkar is. Zal ik eens een Jommeke voorlezen? Jàààà. Nieuwe discussie: welk boek. Ze mogen er allebei een kiezen en Kadoke 1 komt met de fles Vittel, een glas en een potlood, kwestie van stembanden te smeren en de wijsvinger te sparen.
Twee stripboeken verder _ de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de Meester het laatste kwart heeft overgenomen _ is de TV weer een verzoeknummer. Afleidingsmaneuver.Of ze eens foto's van vroeger willen zien? Jep zegt Kadoke2 terwijl Kadoke1 weer onder tafel enkele gevangenen bevrijdt.
Persoonlijk vind ik dat het leukst: foto's van vroeger en hen doen raden wie mama is en wie tante Lottepoes. Ook een beetje sip kijken als ze mij niet herkennen op mijn glamour-foto's (met dank aan Bolske, Cels en Firmin) maar gokken dat het hun tante is.
En daar is de mama in wit rokje en blauw fluwelen jasje (de enige keer dat ik voor mijn kinderen een dure boetiek plunderde, echt waar):op de trappen van de kerk. Wat doet mama daar?vraagt Kadoke2 met een dikke frons. Ze herkent haar moeder omdat die precies een kopie is van haarzelf, compleet met dikke dubbele paardenstaart. ,,Ha, mama is hier een communikantje hé'' Ik verwacht nu overstelpt te worden met vragen wat voor een beest dat nu is maar niks hoor. ,,Malief, nee zeg, mama die in God gelooft, dat meent ge niet, hoe stom, heeft die echt in God geloofd? Jij gelooft toch niet in God hé Malief, allez, hoe stom....''
Toen is die lieve Malief wel eventjes uit haar sloef geschoten. ,,Lachen met mensen, zeggen dat ze stom zijn, dat wil ik niet meer horen. Iedereen gelooft wat hij wil, oké?'' Mijn hartediefje was op slag héél stil en mompelde nog iets van ,,sorrie''.
Wat later vroeg Kadoke1 zich hardop af hoe de Sint eigenlijk door die schouw geraakte. Ik heb geantwoord dat ik dat niet wist.
En nog wat later vertelt Lottepoes mij dat haar poetsvrouw in de ramadan is en dat die brave ziel het boekje met de blote geëpileerde bink op de cover* had omgedraaid. Ik heb toen een beetje gelachen maar zal het nooit meer doen.
*Voor het geval u Lottepoes verdenkt van bizar gedrag: de blote bink stond op de cover van het Nieuwsblad Magazine. (geef toe Vero, da's pas sluikreclame)
*En dus zal ik ook Groen Mieke niet uitlachen die zonder blikken of blozen in Volt verkondigde dat kennis als ,,1302'', de Holocaust, de eerste wereldoorlog of het Verdriet van België alleen maar nuttig is om mee te doen aan een kwis. (In onze huiskamer hebben we gebruld van ellende...)
,,Is er nu al Ketnet Malief'' zeurt nummer twee die niet voldoende autoriteit heeft bij dit spel om te beslissen dat het geldtransport in feite een melkkar is. Zal ik eens een Jommeke voorlezen? Jàààà. Nieuwe discussie: welk boek. Ze mogen er allebei een kiezen en Kadoke 1 komt met de fles Vittel, een glas en een potlood, kwestie van stembanden te smeren en de wijsvinger te sparen.
Twee stripboeken verder _ de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de Meester het laatste kwart heeft overgenomen _ is de TV weer een verzoeknummer. Afleidingsmaneuver.Of ze eens foto's van vroeger willen zien? Jep zegt Kadoke2 terwijl Kadoke1 weer onder tafel enkele gevangenen bevrijdt.
Persoonlijk vind ik dat het leukst: foto's van vroeger en hen doen raden wie mama is en wie tante Lottepoes. Ook een beetje sip kijken als ze mij niet herkennen op mijn glamour-foto's (met dank aan Bolske, Cels en Firmin) maar gokken dat het hun tante is.
En daar is de mama in wit rokje en blauw fluwelen jasje (de enige keer dat ik voor mijn kinderen een dure boetiek plunderde, echt waar):op de trappen van de kerk. Wat doet mama daar?vraagt Kadoke2 met een dikke frons. Ze herkent haar moeder omdat die precies een kopie is van haarzelf, compleet met dikke dubbele paardenstaart. ,,Ha, mama is hier een communikantje hé'' Ik verwacht nu overstelpt te worden met vragen wat voor een beest dat nu is maar niks hoor. ,,Malief, nee zeg, mama die in God gelooft, dat meent ge niet, hoe stom, heeft die echt in God geloofd? Jij gelooft toch niet in God hé Malief, allez, hoe stom....''
Toen is die lieve Malief wel eventjes uit haar sloef geschoten. ,,Lachen met mensen, zeggen dat ze stom zijn, dat wil ik niet meer horen. Iedereen gelooft wat hij wil, oké?'' Mijn hartediefje was op slag héél stil en mompelde nog iets van ,,sorrie''.
Wat later vroeg Kadoke1 zich hardop af hoe de Sint eigenlijk door die schouw geraakte. Ik heb geantwoord dat ik dat niet wist.
En nog wat later vertelt Lottepoes mij dat haar poetsvrouw in de ramadan is en dat die brave ziel het boekje met de blote geëpileerde bink op de cover* had omgedraaid. Ik heb toen een beetje gelachen maar zal het nooit meer doen.
*Voor het geval u Lottepoes verdenkt van bizar gedrag: de blote bink stond op de cover van het Nieuwsblad Magazine. (geef toe Vero, da's pas sluikreclame)
*En dus zal ik ook Groen Mieke niet uitlachen die zonder blikken of blozen in Volt verkondigde dat kennis als ,,1302'', de Holocaust, de eerste wereldoorlog of het Verdriet van België alleen maar nuttig is om mee te doen aan een kwis. (In onze huiskamer hebben we gebruld van ellende...)
woensdag 3 september 2008
Toerist in eigen land
Wij zijn met de Kadokes naar de zoo geweest. Met de trein. Met een zak vol regenkledij, twee bananen en met het vaste voornemen om te genieten. Laatste dinsdag van de zomervakantie, we waren duidelijk niet alleen met dat lumineuze idee. En toch.
Ik ga het niet hebben over de overvolle trein, het meer dan stampvolle zelfbedieningsrestaurant waar ik na een kwartier en met één ongerust Kadoke in mijn kielzog ben gaan lopen, en al evenmin over het geweldige terras van de Paon Royal waar ze na anderhalf uur wachten ontdekten dat ze onze bestelling vergeten waren.
We hebben wel met stijgende verbazing naar de Kadokes gekeken, de Meester en ik, hoe die gastjes geen zuchtje hebben geslaakt _ Kadoke2 zei na een uur wachten een beetje lachend ,,wij hebben dat ook met mama en papa voorgehad Malief, toen het briefje van de kelner was weggevlogen''_ met smaak als troostprijs een broodje gezond hebben binnengespeeld terwijl aan de tafel naast ons de frieten, de vleeskroketten en de mayonaise van de tafel dropen terwijl de oma-van-dienst met armenvol speelgoeddieren uit de souvenirshop de sfeer probeerde te redden. Onze Kadokes zaten een fruitsapje te tutteren en doodden de tijd met een klein puzzeltje-van-de-minute-maid dat ze op de duur ondersteboven en achterstevoren probeerden op te lossen. Eén keer ,,ik heb nu wel een beetje honger'' en toen was het al twee uur... en als enige troostprijs mochten ze twee keer heen en weer naar de fontein lopen om te tonen hoe rap ze dat konden.
Ondertussen zag ik kinderen krijsen bij de hippo's waar ze nochtans beleefd vragen om stil te zijn in de galmende ruimte, werden junglegeluiden gebruld bij de tijgers, panters, leeuwen en keihard gerammeld tegen een glazen wand waar je gevraagd wordt om dat niet te doen. De ma's en pa's en oma's en opa's stonden er bij en keken er naar. Jawel, wij moesten wel voorlezen wat op de plaatjes stond en ze lachten ons een beetje uit omdat we een paar keer de weg naar de beren kwijt waren.
En toen we om vier uur vroegen of ze nog eens rond wilden lopen of gewoon naar de trein werd het de trein. En thuis gingen ze meteen een overval op een geldtransport naspelen met al de dieren uit hun Playmobil als toeschouwers...
Vandaag hebben ze al drie dagen eerste leerjaar achter de rug. Kadoke2 vertelt wat meewarig over ,,de kleuters'' en dat ze vanaf november niet meer in de zandbak mogen spelen. Want dan zal ze wel kunnen lezen.
Of het wel allemaal zo interessant zal zijn, vraag ik mij stillekes af. Zeker dat ze mij dan niet langer zal komen alarmeren na een toiletbezoek in een restaurant. Stel je voor, daar hing een papier en ze kon het niet lezen en dus durfde ze niet doortrekken. Misschien mocht dat niet. ..
Vanaf november zal ze weten dat ze haar maandverband niet in het toilet mag gooien.
***En geloof vooral niet dat het dutskes zijn, daarstraks was het hier bijna haarkepluk omdat Kadoke2 als een volleerde cheftut wou tonen wat er allemaal in de schooltas van haar broer stak.
**Voor één keer heb ik de imprimatur van de Meester (die deze blog anders nooit leest). Ik moest er nog bij zeggen dat het een van de mooiste dagen van deze vakantie was...
Ik ga het niet hebben over de overvolle trein, het meer dan stampvolle zelfbedieningsrestaurant waar ik na een kwartier en met één ongerust Kadoke in mijn kielzog ben gaan lopen, en al evenmin over het geweldige terras van de Paon Royal waar ze na anderhalf uur wachten ontdekten dat ze onze bestelling vergeten waren.
We hebben wel met stijgende verbazing naar de Kadokes gekeken, de Meester en ik, hoe die gastjes geen zuchtje hebben geslaakt _ Kadoke2 zei na een uur wachten een beetje lachend ,,wij hebben dat ook met mama en papa voorgehad Malief, toen het briefje van de kelner was weggevlogen''_ met smaak als troostprijs een broodje gezond hebben binnengespeeld terwijl aan de tafel naast ons de frieten, de vleeskroketten en de mayonaise van de tafel dropen terwijl de oma-van-dienst met armenvol speelgoeddieren uit de souvenirshop de sfeer probeerde te redden. Onze Kadokes zaten een fruitsapje te tutteren en doodden de tijd met een klein puzzeltje-van-de-minute-maid dat ze op de duur ondersteboven en achterstevoren probeerden op te lossen. Eén keer ,,ik heb nu wel een beetje honger'' en toen was het al twee uur... en als enige troostprijs mochten ze twee keer heen en weer naar de fontein lopen om te tonen hoe rap ze dat konden.
Ondertussen zag ik kinderen krijsen bij de hippo's waar ze nochtans beleefd vragen om stil te zijn in de galmende ruimte, werden junglegeluiden gebruld bij de tijgers, panters, leeuwen en keihard gerammeld tegen een glazen wand waar je gevraagd wordt om dat niet te doen. De ma's en pa's en oma's en opa's stonden er bij en keken er naar. Jawel, wij moesten wel voorlezen wat op de plaatjes stond en ze lachten ons een beetje uit omdat we een paar keer de weg naar de beren kwijt waren.
En toen we om vier uur vroegen of ze nog eens rond wilden lopen of gewoon naar de trein werd het de trein. En thuis gingen ze meteen een overval op een geldtransport naspelen met al de dieren uit hun Playmobil als toeschouwers...
Vandaag hebben ze al drie dagen eerste leerjaar achter de rug. Kadoke2 vertelt wat meewarig over ,,de kleuters'' en dat ze vanaf november niet meer in de zandbak mogen spelen. Want dan zal ze wel kunnen lezen.
Of het wel allemaal zo interessant zal zijn, vraag ik mij stillekes af. Zeker dat ze mij dan niet langer zal komen alarmeren na een toiletbezoek in een restaurant. Stel je voor, daar hing een papier en ze kon het niet lezen en dus durfde ze niet doortrekken. Misschien mocht dat niet. ..
Vanaf november zal ze weten dat ze haar maandverband niet in het toilet mag gooien.
***En geloof vooral niet dat het dutskes zijn, daarstraks was het hier bijna haarkepluk omdat Kadoke2 als een volleerde cheftut wou tonen wat er allemaal in de schooltas van haar broer stak.
**Voor één keer heb ik de imprimatur van de Meester (die deze blog anders nooit leest). Ik moest er nog bij zeggen dat het een van de mooiste dagen van deze vakantie was...
Abonneren op:
Posts (Atom)
