Een mens zou er filosoof van worden. Sta ik daar vanmorgen, 25 graden in de schaduw, onze bergplaats uit te spuiten en wat hangt er aan mijn voeten? Donkerblauwe rubberen slippers met het opschrift Monte-Carlo Les Thermes Marins. Gewoon om de veranda en de bergplaats af te spuiten. Mét een haspel die dank zij de tussenkomst van de wederhelft van ons Tanjel nog werkt ook.
Laten we eerlijk zijn: voor ik mij dat handigheidje _ de haspel, niet de sloefjes _ aanschafte had ik er nog nooit van gehoord. Wel gezien bij de buurman, en dat moest ik ook hebben. De Meester kende het woord wel. Van de kruiswoordraadsels (zei hij).
En dus stond ik daar vandaag met het haar in mijn ogen en een bij elkaar geknoopte rok de slachtoffers van de privé-oorlog van de Meester bij elkaar te spuiten. Pakweg een half pond pissebedden. Mijn voorzichtige smeekbeden om de beestjes te laten leven _ ik had op internet gelezen dat het kreeftachtigen zijn, geen insecten, dat ze lang geleden uit de zee zijn gekomen en absoluut geen kwaad kunnen. Ja tarara, als de meester iets kruipend ,,biejst'' noemt dan moet het kapot. Ik kon maandagavond nog nauwelijks drie levende exemplaren vinden voor de Kadokes hun ,,vies project'' . De andere onderdelen van het project, waarin de creaties van Delvoye een rol speelden laat ik maar onvermeld.
Enfin, tijd om terzake te komen, met die blauwe sloefjes. Zeker tien jaar geleden dat ik ze nog had gedragen. Afkomstig van een persreis, of wat dacht je. Een van de pakweg tien uitstapjes naar Monte-Carlo. Niet die keer toen ik de lancering van de Polavision meemaakte. Polaroïd als film en ze hadden iemand gevraagd die er niks van kende om te bewijzen dat filmen kinderspel was. Ik dus. Terzijde, 't was kinderspel maar totaal waardeloos als uitvinding. Ik logeerde in een gigantisch hotel waar net tevoren onze autojournalist had gelogeerd en ik las in zijn commentaar ,,meiske, meiske, meiske'' dikke jaloezie. Heu, de naam van het hotel schiet me even niet te binnen...
Bij de volgende bezoeken _ op uitnodiging van de linnenfederatie die blijkbaar dik in de subsidies zat_ logeerden we in het Hotel de Paris of in de Hermitage, maar ook toen stonden de blauwe rubberen juweeltjes niet onder mijn bed.
Het moet tijdens een van de vele ,,cosmetica''tripjes geweest zijn en de locatie plus de welness-verwennerij is mij altijd bij gebleven maar wie of wat de rekening heeft betaald? Ik zou het niet weten.
Tot slot: vandaag heb ik er heerlijk mee geschrobd en geplodderd. En gedacht aan de tijd van toen. Inclusief met het mondje latijn dat ik van onze Poiche heb geleerd.
donderdag 24 juni 2010
dinsdag 15 juni 2010
De rust van de krijgers*
Zondagavond, daar zijn ze dan, de winnaars en de verliezers. Hier is niet gegild en gejuicht, maar rustige tevredenheid, dat mag u van ons aannemen. En één ietwat sentimentele gedachte: dat hadden onze vaders nog moeten meemaken...
Ik heb er eerder in de krant over geschreven. ,,Mijn vader was een zwarte'' en daar heb ik heelwat reacties op gekregen. Wat ik daar zelf zo straf aan vond, dat ik het pas te weten ben gekomen toen ik bijna naar de unif ging. Met dank aan AnitaH. wiens pa een grote (gestrafte) baas van de Kredietbank was en mij inwijdde in de geheimen van de ,,goeie Vlamingen''. Wist ik veel, ik was een Vlaamse Brusselaar en mijn zeer bescheiden vader zei al gewoonlijk niet veel, laat staan dat hij zijn kroost over AVVVVK zou onderrichten.
En dan loop ik op de speelplaats in Leuven tegen de Meester, met het gekende gevolg, en die had wel een leeuwke aan zijn fiets hangen, want zijn pa, en zijn nonkel, die hadden in het pensionnaat(**) gezeten. Ik leerde wat het VNV was en dat een lidkaart slechte punten opleverde, dat de vader van het meesterke zijn werk verloor bij de IJzeren Weg en dat LDL nog over hem had geschreven. Een vader van acht kinderen die alleen maar een konsekwente Vlaming was gebleven en zijn lidkaart niet had willen terugsturen, naïviteit werd in die tijd zwaar gestraft.
Ondertussen zijn we zestig jaar verder en moet ik een beetje lachen met al dan vendelzwaaien. Af en toe kan ik er de Meester nog wat mee pesten _ was het niet Maingain die als confrater tegen hem Nederlands wou spreken? _ en moest hij hem vragen om alsjeblief Frans te spreken want hij verstond hem niet. Dat Vlaams bewustzijn, dat hébben we toch gekregen, door te studeren, door veeltalig te zijn, door onze complexen te begraven?
Toch blij hoor, omdat de dommekloten van de familie Dewinter plaats maken voor een mondig, intelligent, belezen man die niet teveel babbelt en wel iets zegt.
De Vlaamse krijgers mogen rusten. Ze zijn overigens bijna uitgestorven. Hoewel ik een beetje moest lachen (ja sorry) toen de broer van de Meester gisteren op het graf van zijn vader een geel boeket met een zwart streepje is gaan leggen...
Ondertussen heb ik gisteren aan Kadoke2 uitgelegd waarom ik (nog) niet op Groen heb gestemd. Omdat ze ,,realist'' en ,,trage evolutie'' niet zo goed begreep zal ik het later nog eens proberen...
(*)Oude film met BB
(**)Vroeger zei de Meester: ons pa heeft in den bak gezeten maar dat heb ik hem kunnen afleren als hij met vage kennissen sprak.
Ik heb er eerder in de krant over geschreven. ,,Mijn vader was een zwarte'' en daar heb ik heelwat reacties op gekregen. Wat ik daar zelf zo straf aan vond, dat ik het pas te weten ben gekomen toen ik bijna naar de unif ging. Met dank aan AnitaH. wiens pa een grote (gestrafte) baas van de Kredietbank was en mij inwijdde in de geheimen van de ,,goeie Vlamingen''. Wist ik veel, ik was een Vlaamse Brusselaar en mijn zeer bescheiden vader zei al gewoonlijk niet veel, laat staan dat hij zijn kroost over AVVVVK zou onderrichten.
En dan loop ik op de speelplaats in Leuven tegen de Meester, met het gekende gevolg, en die had wel een leeuwke aan zijn fiets hangen, want zijn pa, en zijn nonkel, die hadden in het pensionnaat(**) gezeten. Ik leerde wat het VNV was en dat een lidkaart slechte punten opleverde, dat de vader van het meesterke zijn werk verloor bij de IJzeren Weg en dat LDL nog over hem had geschreven. Een vader van acht kinderen die alleen maar een konsekwente Vlaming was gebleven en zijn lidkaart niet had willen terugsturen, naïviteit werd in die tijd zwaar gestraft.
Ondertussen zijn we zestig jaar verder en moet ik een beetje lachen met al dan vendelzwaaien. Af en toe kan ik er de Meester nog wat mee pesten _ was het niet Maingain die als confrater tegen hem Nederlands wou spreken? _ en moest hij hem vragen om alsjeblief Frans te spreken want hij verstond hem niet. Dat Vlaams bewustzijn, dat hébben we toch gekregen, door te studeren, door veeltalig te zijn, door onze complexen te begraven?
Toch blij hoor, omdat de dommekloten van de familie Dewinter plaats maken voor een mondig, intelligent, belezen man die niet teveel babbelt en wel iets zegt.
De Vlaamse krijgers mogen rusten. Ze zijn overigens bijna uitgestorven. Hoewel ik een beetje moest lachen (ja sorry) toen de broer van de Meester gisteren op het graf van zijn vader een geel boeket met een zwart streepje is gaan leggen...
Ondertussen heb ik gisteren aan Kadoke2 uitgelegd waarom ik (nog) niet op Groen heb gestemd. Omdat ze ,,realist'' en ,,trage evolutie'' niet zo goed begreep zal ik het later nog eens proberen...
(*)Oude film met BB
(**)Vroeger zei de Meester: ons pa heeft in den bak gezeten maar dat heb ik hem kunnen afleren als hij met vage kennissen sprak.
donderdag 10 juni 2010
Ieri, oggi e domani...*
,,Ha, is het keus zondag?'' In huize Avondrood wordt over zo'n futiliteit niet gesproken. Het doktersbriefje dat haar van stemplicht moet ontheffen is met de pakweg 30 andere bewoners ,,d'office'' afgeleverd. In de krant heet dat ,,bejaarden betuttelen''. Bomama ligt er niet van wakker. Wel van de dorst.
En daarmee zijn we weer vertrokken voor een potje discussie: in de dag moet ge drinken, ik zie aan het leeggoed dat ge niet drinkt...Voor haar het signaal om over iets anders te beginnen.
Ha, ge zijt naar de zee geweest? Hebt ge de vrouw van onze Jules niet gezien? Die was uit Oostende hé? De tijdsbalk is weer wat in de war: tante Florida stierf eind jaren veertig, en de tweede vrouw, tante Fernande, dat is ook al twintig jaar geleden hé. ,,Goh, gaat dat zo rap!''
''Onze Pezze heeft zondag veel van vroeger verteld. En ook over zijne zoon die op een muur ging klimmen en hij ook maar hij geraakte niet boven (goed zoo, jonge pensionné) en zijn dochter is op reis maar ik weet niet meer naar waar. En de moeder van zijn vrouw wil niet naar een home.''
We gaan dan maar naar beneden om een Schweppske te drinken. Als ze uit de lift schuifelt staat de baas van Avondrood met twee potentiële klanten heel beminnelijk te doen. ,,Dag mevrouw Aerts'' zegt hij opgewekt, kwestie van te tonen dat hij zijn gasten kent. Tegen mij zegt hij niets. Toen hij de liftdeur opentrok was ik net hardop aan het foeteren **(en dan nog wel in het Brussels) dat ze ons moeder niet eens een hemdje hadden aangedaan...¨
*Gisteren, vandaag en morgen
**Mô enfin, hemme za gin um oangedoan, allien e voile blozeke?
En daarmee zijn we weer vertrokken voor een potje discussie: in de dag moet ge drinken, ik zie aan het leeggoed dat ge niet drinkt...Voor haar het signaal om over iets anders te beginnen.
Ha, ge zijt naar de zee geweest? Hebt ge de vrouw van onze Jules niet gezien? Die was uit Oostende hé? De tijdsbalk is weer wat in de war: tante Florida stierf eind jaren veertig, en de tweede vrouw, tante Fernande, dat is ook al twintig jaar geleden hé. ,,Goh, gaat dat zo rap!''
''Onze Pezze heeft zondag veel van vroeger verteld. En ook over zijne zoon die op een muur ging klimmen en hij ook maar hij geraakte niet boven (goed zoo, jonge pensionné) en zijn dochter is op reis maar ik weet niet meer naar waar. En de moeder van zijn vrouw wil niet naar een home.''
We gaan dan maar naar beneden om een Schweppske te drinken. Als ze uit de lift schuifelt staat de baas van Avondrood met twee potentiële klanten heel beminnelijk te doen. ,,Dag mevrouw Aerts'' zegt hij opgewekt, kwestie van te tonen dat hij zijn gasten kent. Tegen mij zegt hij niets. Toen hij de liftdeur opentrok was ik net hardop aan het foeteren **(en dan nog wel in het Brussels) dat ze ons moeder niet eens een hemdje hadden aangedaan...¨
*Gisteren, vandaag en morgen
**Mô enfin, hemme za gin um oangedoan, allien e voile blozeke?
woensdag 9 juni 2010
Het goede voorbeeld
Ze betuttelt haar tweelingbroer_ die in uiterste nood uitroept dat hij wel vijf minuten ouder is hé_, ze speelt uitgekookt vals met de kaarten, met Jenga en zelfs met schelpjes tellen, en ze vertelt onwaarschijnlijk rare mopjes waar ik niets van snap. Tot ik de originele versie in de Humo tegenkom...Vooral als er biechtstoelen en ondeugende nonnetjes bij te pas komen heeft ze er duidelijk niks van begrepen. Maar soit, ik mag haar kapittelen, berispen, uitlachen, op haar plaats zetten, streng fronsen, héhé, ik lig in de bovenste schuif. Hoe ik dat weet?
Vorig weekend aan zee wou ze mij uitleggen waarom ze graag naar De Kampioenen kijkt (als u zich nog afvraagt waarom ze nog eens worden uitgezonden, de achtjarigen moeten ook nog aan bod komen...). Ik was niet overtuigd en vroeg dan wat er zo grappig aan was. ,,Wel daar speelt een vieze oma mee en die zegt altijd moestasj tegen Boma. Moestasj zegt ze. Een heel vieze oma hé, niet zo'n lieve oma zoals gij....'' Héhé. Overigens, die avond waren er geen Kampioenen, wel een uitgebreid bad. Toen ze mij vroeg om toch maar niet haar (lang) haar te wassen heb ik toegegeven...
Nu ik er aan denk: Ik zie hààr moeder 35 jaar geleden nog met rode wangskes ,,stoven'' onder de haardroger en ons bomama die ,,ons Kikske'' verloste en met de handdoek de klus klaarde. Ze was er, haar artritis-handen ten spijt, dan ook héél lang mee bezig.
Vorig weekend aan zee wou ze mij uitleggen waarom ze graag naar De Kampioenen kijkt (als u zich nog afvraagt waarom ze nog eens worden uitgezonden, de achtjarigen moeten ook nog aan bod komen...). Ik was niet overtuigd en vroeg dan wat er zo grappig aan was. ,,Wel daar speelt een vieze oma mee en die zegt altijd moestasj tegen Boma. Moestasj zegt ze. Een heel vieze oma hé, niet zo'n lieve oma zoals gij....'' Héhé. Overigens, die avond waren er geen Kampioenen, wel een uitgebreid bad. Toen ze mij vroeg om toch maar niet haar (lang) haar te wassen heb ik toegegeven...
Nu ik er aan denk: Ik zie hààr moeder 35 jaar geleden nog met rode wangskes ,,stoven'' onder de haardroger en ons bomama die ,,ons Kikske'' verloste en met de handdoek de klus klaarde. Ze was er, haar artritis-handen ten spijt, dan ook héél lang mee bezig.
maandag 24 mei 2010
Kom eens op mijn schoot zitten
't Was zondagmiddag en ze hadden in huize Avondrood een geweldig idee: of ons moeder misschien na de lunch liever nog wat buiten wou zitten of direct naar boven? Ja, ze wou nog was buiten zitten. Twee uur later doet ze mij het relaas:,, ze hadden mij in de blakke zon gezet, en ik dacht dat mijn broek ging in brand vliegen. En mijn kop gloeide. Na tien minuten heb ik gebeld dat ik naar mijn kamer wou. Maar ik kon niet meer op mijn benen staan, ze hebben mij in een rolstoel naar boven gebracht...''
Ze zit nog wat versuft te kijken, nog altijd in haar wollen trui en lange broek. De gendarm in mij komt naar boven: broek en trui uit, rok aan, kousen uit, sandalen aan, bloes aan. Licht protest, dat ze nu niet meer te warm heeft. Als ik haar broek uittrek heeft ze rode vlekken op haar dijen: eerstegraad brandwonden. Ze vertelt het een paar maal: ik dacht dat ik in brand vloog.
Tot mijn grote vreugde zie ik wel dat ze meteen een flesje Spa heeft leeggedronken. ,,Ja, dat was toch goed van mij hé...'' De blauwe doos Nivea komt tevoorschijn en de winterbeentjes krijgen een massage. En de gloeiende wangskes en de handen.
En terwijl ze nog wat nasuddert komt het grote woord er uit: ,,Komt ge nie op mijne schoot zitten?'' Moeder, dan zijt ge plat! ,,Jamaar ik zou u eens goed willen vastpakken zie...''
Dat heb ik dan ook meteen gedaan: op mijn knieën voor haar zetel en de knuffel van mijn leven gegeven. Ik denk ook dat het de eerste keer is dat zij mij heeft geknuffeld. Knuffels, dat was voor de mennekes, maskes moeten flink zijn...
(ik heb dit met een trillend lipje ingetikt)
Ze zit nog wat versuft te kijken, nog altijd in haar wollen trui en lange broek. De gendarm in mij komt naar boven: broek en trui uit, rok aan, kousen uit, sandalen aan, bloes aan. Licht protest, dat ze nu niet meer te warm heeft. Als ik haar broek uittrek heeft ze rode vlekken op haar dijen: eerstegraad brandwonden. Ze vertelt het een paar maal: ik dacht dat ik in brand vloog.
Tot mijn grote vreugde zie ik wel dat ze meteen een flesje Spa heeft leeggedronken. ,,Ja, dat was toch goed van mij hé...'' De blauwe doos Nivea komt tevoorschijn en de winterbeentjes krijgen een massage. En de gloeiende wangskes en de handen.
En terwijl ze nog wat nasuddert komt het grote woord er uit: ,,Komt ge nie op mijne schoot zitten?'' Moeder, dan zijt ge plat! ,,Jamaar ik zou u eens goed willen vastpakken zie...''
Dat heb ik dan ook meteen gedaan: op mijn knieën voor haar zetel en de knuffel van mijn leven gegeven. Ik denk ook dat het de eerste keer is dat zij mij heeft geknuffeld. Knuffels, dat was voor de mennekes, maskes moeten flink zijn...
(ik heb dit met een trillend lipje ingetikt)
donderdag 6 mei 2010
Saulus en Paulus
Voor de ongelovige lezertjes wil ik het even uitleggen: ik heb een Paulus-ervaring gehad. En Paulus, dat is dus die ongelovige soldaat die pakweg tweeduizend jaar geleden_ op weg naar Damascus om brave kristenen te vermoorden_(*) van zijn paard werd gebliksemd en het licht zag. En dat licht heb ik vanmorgen bij het ontbijt gezien...
Nog een beetje uitleg: ik ben een (bwa ja) godvrezende Vlaamse Brusselaar die tot haar 24ste een gedwee Vlaams schaap was, in een tweetalige school de hegemonie van de ,,walinnekes'' onderging, van de leraressen ,,mon petit chou'' leerde terwijl ze mij na een fikse uitbrander en beginnende tranen tegen haar(hun) habijt trok, op de tram de streken van de ,,Dames de Marie'' aanhoorde en tenslotte de kinderen van onze buurvrouw leerde dat ,,de witte huis'' een slechte omschrijving was voor hun woning. (waarna ik hun opstelleke voor de Ecole Reine Astrid zelf schreef, maar wel een beetje sukkelig, het moest echt lijken.)
Om maar te zeggen: ik ben een Vlaamse Brusselaar en ik heb daar nauwelijks last van gehad. Wil het toeval dat ik de Meester aan de haak sla die mij de volgende jaren gedwee indoctrineert in zijn visie op de Waalse overheersing. Waarna ik altijd lachte:,,Maar waar heb jij nu last van?'' Want ik heb ze zien verdwijnen, de Mechelse bourgeoisie die nog heel even aan de school van Lottepoes blabla verkocht. Ik zou hetzelfde gedaan hebben als ik alleen zo'n mottig dialect sprak.
Ik heb altijd voor mensen gestemd en jawel, dat heeft mij af en toe een Stijn Meuris-gevoel gegeven. De geweldig Groene toffe collega die nu zijn pensioen haalt in het Europees parlement, maar dan wel als VLD-er, de Brusselse Vlaming die nog bij ons bij de scouts was en ondertussen al meer partijen heeft gesticht dan kinderen gemaakt. Et j'en passe...
Vanmorgen kwam dan de bliksemschicht. Lees ik in mijn lijfkrant de briljante visie van Loretje van de waalse sossen: ,,De Franstaligen in de rand steunen gaat niet alleen over het verdedigen van hun democratische rechten maar ook over het verhinderen van de vervlaamsing en verstikking van Brussel!''(**)
En toen ben ik dus van mijn paard gebliksemd. Ook al stem ik in West-Vlaanderen, de plaatselijke notaris-burgemeester heeft de Meester tien jaar geleden ,,maître'' genoemd. Dat vond ik toen compleet onnozel, maar nu niet meer. Geen kans dat ik op hem zal stemmen, de man is recent een LDD-er geworden. Misschien staat die garnaalvisser van de vorige verkiezingen wel weer op de lijst. Dat zou nog eens knallen in Brussel: die man is zelfs voor een aangespoelde die al ,,ulder'' en ,,wulder'' kan vervoegen compleet onverstaanbaar.
(*) Nu zouden ze dat rebellen of opstandelingen noemen
(**)Gisteren vertelde onze huisdokter dat zijn alma mater in Brussel hem Franse of Engelse uitnodigingen stuurt. En voor de Brusselse ziekenhuizen komt er nog één taal bij, maar 't is geen Nederlands. Mijn grootvader werd 55 jaar geleden geopereerd in de op dat ogenblik beste Brusselse kliniek Edith Cavell. De man verstond geen woord Frans maar hij is gelukkig thuis mogen sterven.
Nog een beetje uitleg: ik ben een (bwa ja) godvrezende Vlaamse Brusselaar die tot haar 24ste een gedwee Vlaams schaap was, in een tweetalige school de hegemonie van de ,,walinnekes'' onderging, van de leraressen ,,mon petit chou'' leerde terwijl ze mij na een fikse uitbrander en beginnende tranen tegen haar(hun) habijt trok, op de tram de streken van de ,,Dames de Marie'' aanhoorde en tenslotte de kinderen van onze buurvrouw leerde dat ,,de witte huis'' een slechte omschrijving was voor hun woning. (waarna ik hun opstelleke voor de Ecole Reine Astrid zelf schreef, maar wel een beetje sukkelig, het moest echt lijken.)
Om maar te zeggen: ik ben een Vlaamse Brusselaar en ik heb daar nauwelijks last van gehad. Wil het toeval dat ik de Meester aan de haak sla die mij de volgende jaren gedwee indoctrineert in zijn visie op de Waalse overheersing. Waarna ik altijd lachte:,,Maar waar heb jij nu last van?'' Want ik heb ze zien verdwijnen, de Mechelse bourgeoisie die nog heel even aan de school van Lottepoes blabla verkocht. Ik zou hetzelfde gedaan hebben als ik alleen zo'n mottig dialect sprak.
Ik heb altijd voor mensen gestemd en jawel, dat heeft mij af en toe een Stijn Meuris-gevoel gegeven. De geweldig Groene toffe collega die nu zijn pensioen haalt in het Europees parlement, maar dan wel als VLD-er, de Brusselse Vlaming die nog bij ons bij de scouts was en ondertussen al meer partijen heeft gesticht dan kinderen gemaakt. Et j'en passe...
Vanmorgen kwam dan de bliksemschicht. Lees ik in mijn lijfkrant de briljante visie van Loretje van de waalse sossen: ,,De Franstaligen in de rand steunen gaat niet alleen over het verdedigen van hun democratische rechten maar ook over het verhinderen van de vervlaamsing en verstikking van Brussel!''(**)
En toen ben ik dus van mijn paard gebliksemd. Ook al stem ik in West-Vlaanderen, de plaatselijke notaris-burgemeester heeft de Meester tien jaar geleden ,,maître'' genoemd. Dat vond ik toen compleet onnozel, maar nu niet meer. Geen kans dat ik op hem zal stemmen, de man is recent een LDD-er geworden. Misschien staat die garnaalvisser van de vorige verkiezingen wel weer op de lijst. Dat zou nog eens knallen in Brussel: die man is zelfs voor een aangespoelde die al ,,ulder'' en ,,wulder'' kan vervoegen compleet onverstaanbaar.
(*) Nu zouden ze dat rebellen of opstandelingen noemen
(**)Gisteren vertelde onze huisdokter dat zijn alma mater in Brussel hem Franse of Engelse uitnodigingen stuurt. En voor de Brusselse ziekenhuizen komt er nog één taal bij, maar 't is geen Nederlands. Mijn grootvader werd 55 jaar geleden geopereerd in de op dat ogenblik beste Brusselse kliniek Edith Cavell. De man verstond geen woord Frans maar hij is gelukkig thuis mogen sterven.
vrijdag 30 april 2010
Haar op mijn tanden
Het wil maar niet lukken met mijn assertiviteitstraining. Niet genoeg haar op mijn tanden, zeker. Het is een bekend zeer: de magistrale rattenkop van ons moeder. Bah ja, als ze ,,vers'' uit de kelder komt (daar situeert zich het eerder luizige kapsalon, om in de juiste terminologie te blijven) ziet het er goed uit: ultrakorte krullekes. Helaas, twee dagen later wordt een mooie imitatie van een buchenwald-bewoner neergezet, compleet met haarpiekjes van de schrikdraad.
Vandaag besloot ik de koe (ahum) bij de horens te pakken en de mij onbekende kapster vriendelijk te vragen om alsjeblief niet zoveel permanent te zetten en niet om de haverklap bij te knippen. Een bijkomende bron van verontwaardiging: in april een nota van 125 euro.
Enfin, ik ga het kort houden. Gelukkig heb ik mijn neus nog.
,,Ik doe alleen maar alle weken een brushing en daarbij, anders hangt haar haar plat van in de zetel te zitten. Vantijd wil ze niet meekomen want verleje week wou ze niet. ,,'' Mevrouw, 't is geen kritiek, 't is alleen om te vragen om haar alstublieft niet zo kort te knippen en niet zo'n straffe permanent en ik heb een nieuw verzorgingsproduct bij voor permanent.Dat mag je gebruiken want ik ken niemand anders met permanent. Ik had aan ons moeder al gevraagd om u dat te zeggen...'' ,,Oh, die zegt dat ik mijn goesting moet doen en daarbij die weet van niks want ze vindt hier de weg niet'' (ik zie haar denken héhé, raak) ,,Daarbij, kijk naar de prijslijst, kleurshampoo (uh?) verzorging, brushen, das 25 euro. Maal vijf weken, zodus. Ha ja, vorige week is ze niet geweest!,,
,,Mevrouw, 't is geen kritiek, maar ik vind haar niet mooi met zo'n kort haar...'' ,,Ha maar, ik ben al 27 jaar kapper en ik weet wat ik doe en ouderwetse kwafuren die doe ik niet. Ik ben modern...''
Als ik later de baas van de home kruis vraag ik hem of ik mijn neus nog heb en vertel hem van mijn ,,ouderwetse ideeën''. De man kent mijn achtergrond, twijfelde tussen een openvallende mond en een blik op mijn steile coupe en mompelde ,,ik dacht dat krollekes juist ouderwets waren...'' Voor de baas van een bejaardenhome een straffe uitspraak...
PS En nu besef ik dat de grootste klapei van de home met open mond meeluisterde. Wedden dat ze straks aan ons moeder gaat vertellen dat we niet genoeg geld hebben voor de kapper of dat ik de producten te duur vond of wie weet, dat de kapster mij heeft uitgemaakt. Die oudjes kunnen soms pienter uit de hoek komen. Misschien vertelt ze ook wel dat ik eigenlijk haar dochter niet ben maar een vrijwilliger. Allemaal scenario's die ons moeder braaf slikt over andere mensen en die ik dan mag weerleggen...
Vandaag besloot ik de koe (ahum) bij de horens te pakken en de mij onbekende kapster vriendelijk te vragen om alsjeblief niet zoveel permanent te zetten en niet om de haverklap bij te knippen. Een bijkomende bron van verontwaardiging: in april een nota van 125 euro.
Enfin, ik ga het kort houden. Gelukkig heb ik mijn neus nog.
,,Ik doe alleen maar alle weken een brushing en daarbij, anders hangt haar haar plat van in de zetel te zitten. Vantijd wil ze niet meekomen want verleje week wou ze niet. ,,'' Mevrouw, 't is geen kritiek, 't is alleen om te vragen om haar alstublieft niet zo kort te knippen en niet zo'n straffe permanent en ik heb een nieuw verzorgingsproduct bij voor permanent.Dat mag je gebruiken want ik ken niemand anders met permanent. Ik had aan ons moeder al gevraagd om u dat te zeggen...'' ,,Oh, die zegt dat ik mijn goesting moet doen en daarbij die weet van niks want ze vindt hier de weg niet'' (ik zie haar denken héhé, raak) ,,Daarbij, kijk naar de prijslijst, kleurshampoo (uh?) verzorging, brushen, das 25 euro. Maal vijf weken, zodus. Ha ja, vorige week is ze niet geweest!,,
,,Mevrouw, 't is geen kritiek, maar ik vind haar niet mooi met zo'n kort haar...'' ,,Ha maar, ik ben al 27 jaar kapper en ik weet wat ik doe en ouderwetse kwafuren die doe ik niet. Ik ben modern...''
Als ik later de baas van de home kruis vraag ik hem of ik mijn neus nog heb en vertel hem van mijn ,,ouderwetse ideeën''. De man kent mijn achtergrond, twijfelde tussen een openvallende mond en een blik op mijn steile coupe en mompelde ,,ik dacht dat krollekes juist ouderwets waren...'' Voor de baas van een bejaardenhome een straffe uitspraak...
PS En nu besef ik dat de grootste klapei van de home met open mond meeluisterde. Wedden dat ze straks aan ons moeder gaat vertellen dat we niet genoeg geld hebben voor de kapper of dat ik de producten te duur vond of wie weet, dat de kapster mij heeft uitgemaakt. Die oudjes kunnen soms pienter uit de hoek komen. Misschien vertelt ze ook wel dat ik eigenlijk haar dochter niet ben maar een vrijwilliger. Allemaal scenario's die ons moeder braaf slikt over andere mensen en die ik dan mag weerleggen...
Abonneren op:
Posts (Atom)
