Lotgenoten

Bomama was gevallen en ,,eventjes'' naar de afdeling ,,gehandicapten'' verhuisd. Enfin, zo noemt ze toch zelf de afdeling in Avondrood waar bejaarden luidkeels ,,met hun vrouw in de hemel'' communiceren, één enkele kranige tang de rest van het peleton commandeert waar ze mogen aan tafel zitten, enkele graatmagere wezens met lappen stof ,,gefixeerd'' in hun rolstoel wegdommelen en enkele nog alerte vogels mij steevast met ,,madam appelsien'' begroeten als ik de wekelijkse portie vitamineC naar de verpleegsterspost breng.
U had het al begrepen, 't is daar de hemel op aarde. En toen Bomama gevallen was belden de ,,zorgverstrekkers'' mij de volgende dag of madammeke Aerts enkele dagen bij de ,,gehandicapten'' mocht komen eten. Om haar te helpen. Tja, wat kon ik zeggen? ,,Ze is accoord'' was hun uitleg. Ik heb ons Bomama daar nog nooit horen protesteren. Behalve tegen mij, wel te verstaan.
En zo komt het dat ik in deze ietwat bizarre biotoop een nieuwe bezoeker leerde kennen. Zijn moeder zat sinds kort bij de ,,gehandicapten'', stil en discreet, en hij viel op omdat hij ook stil en discreet was, en niet tegen zijn moeder riep. Maar dat kon zijn omdat ze nog goed hoorde.
Toen kwam de ,,kerstviering'', die vrijdagnamiddag in Avondrood. Ik stapte met pakweg zes ,,gehandicapten'' in de lift en zocht een plaatsje in de cafetaria met geïmproviseerd altaar. Een delicate operatie om iedereen tevreden te stellen. De rollator van de 96-jarige Ida had ik volgens de dienstdoende Oma totaal verkeerd geparkeerd. Met een knal zwierde ze hem in een hoek. En zelf verplaatste ik mij een paar keer (Bomama:,,zit nu eens stil'' ) tot er achter mij geen commentaar meer kwam ,,dak indeweg zat''.
Toeval? Ik belandde achter de hoger beschreven nieuwelingen. De voorbeeldige zoon kwam een beetje te laat, excuseerde zich en was voor de rest een modelbezoeker. Tot, aan het eind van het ,,feest'', de ,,vrolijke bende '' achter mij hem sommeerde om met hen ,,naar boven te gaan''. Dat is in Avondrood geen verdoken invitatie, de gehandicaptenafdeling is ,,boven''.
,,Neenee, sorry'' zei hij, de instructies indachtig dat bezoekers geen andere dan eigen familieleden mogen ,,meenemen''. Iemand riep:,, ja, wel als ge hier directeur van den home zijt!'' De keurige meneer keek gegeneerd, zei ,,of als ik hier zelf zit'' en puur uit compassie deed ik mijn duit in het zakje: ,,ja, of als ik hier ook zit, we zijn toch ongeveer van dezelfde generatie...'' en ik dacht, 'k zal maar doen alsof dat nog klopt ook...
Monkellachske, de ware charmeur. Het kost niks en 't is nog plezant ook: ,,Maar nee, gij zijt wel veel jonger dan ik''. Oei, nee meneer, zeker niet. En nicht Tanjel met veel serieux: ,,Neenee, zij is ouder''.
Anyway, ik kreeg gelijk en da's altijd plezant...hoewel? Maar hij had een excuus voor zijn verkeerde inschatting: ,, zo'n modieuze bril, die van u, dat verwacht ge niet...'' Ochgottekes. Toch één welgemeend compliment?En in ieder geval beter dan dat van Bomama die mij iets eerder gezegd had dat ik zeker geen tijd had om naar mijn kapper te gaan?...
Later kreeg Bomama het laatste woord: ,,Weet ge wat ze zegden tegen die man zijn vrouw (zijn moeder dus): Ség, hij laat u staan en is met de jonge meisjes aan 't klappen. Da's lelijk hé?..'' Gehandicapten zegt u?

Wat doe ik later?

,,Néé joh, ik wil geen timmerman worden!'' Discussie op hoog niveau (het hoogste stapelbed) tussen de Kadokes 1 en 2. Zus heeft uit de jeugdbib van Kalamity en Lottepoes een boek gevonden met de aantrekkelijke titel ,,Wat doe ik later?'' (*). En ongevraagd is ze Kadoke 1 aan het overtuigen om, zoals het boek advizeert, een passende job te kiezen. Dringende besogne, ze zijn al negen...

Geen succes bij Kadoke1? Zus is niet makkelijk van de wijs te brengen en goede raad kosteloos uitdelen is haar hobby, dus is Malief aan de beurt. ,,Wat was dat weer, uw vroeger beroep? Oei, journalist staat er niet bij. Is verslaggever ook goed?'' En daar krijg ik de informatie die ik 40 jaar geleden zeker kon gebruiken: een verslaggever is bijdehand, vindingrijk, dynamisch, moedig, enthousiast, heeft een goede ontwikkeling, goede spelling, grote kennis. Er staat niets bij over ,,goed kunnen schrijven'' maar dat vindt Kadoke2 geen probleem. ,,Ge kunt toch goed spellen?...''

Ik ben dan maar eens gaan controleren wat men van een goede timmerman allemaal verwacht. Ha, die job vraagt kracht en weerstandsvermogen, wiskundige kennis, grote intelligentie, en hij (natuurlijk Hij) is vindingrijk , handig en creatief.
Hoe dan ook, ik moet dat boek ergens verstoppen. Nooit zoveel gedrukte onzin bij elkaar gezien.

Overigens, over haar eigen toekomstplannen bleef Kadoke2 vaag. Kok, misschien. Maar eerst een lief zoeken en die moet het begin van de plakband vinden! Betekenisvolle stilte.
Heu? Waarom? Maar natuurlijk: zo test je geduld en handigheid. Slimme meid.

(*)1974, datum van uitgave.

Patattebroek (*)

Vanmorgen gewekt met Sinterklaasgeluiden op de speelplaats van de naburige school. Een stadsschool nog wel, waar ,,Kom toooch eens kij-hij-ken nahaar de goede Sint'' volgens mij niet helemaal strookt met hun gezindte, maar soit.
Meteen klaarwakker. Beikes, de Sint, ik heb er geen goede herinneringen aan. Van de Sint die bij ons thuis kwam met een gevolg ,,notabelen'' van de plaatselijke KWB en in zijn Grote Boek een briefje had gevonden waarop Malief als acht- of negenjarige gekribbeld had ,,weg met het Frans'' en ook nog iets over zuster Polydora. Het meesterke had het gevonden (haaa, da moet ik aan de Sint geven) en ostentatief in zijn broekzak gestoken, mijn tranen ten spijt. Ik heb het 's nachts nog proberen uit zijn broekzak te vissen maar 't was zo donker. En het toppunt (als ik er nu aan denk) was dat de Sint meneer Crommen was en de zwarte Piet de beste acteur van de plaatselijke toneelvereniging, meneer Vermote begot. Ik herkende de sadisten en stond toch te bibberen. Vandaag zou je dat kindermishandeling noemen.Maar de Sint vergaf het mij grootmoedig terwijl hij voor Poichke een kleine zweep bracht. ,,Tof'' zei die, ,,een vislijn!''. Of heb ik het mis dat de Sint het mij vergaf? Ik vond 's morgens op mijn stoel behalve speculoos een ,,patattebroek''. Neem van mij aan dat het iets affreus was: vormeloos bruin en ,,op de groei''. Nu werd ik als dochtertje van het meesterke op school al wel eens gepest ,,kijk, uwe pa zoekt u!'' (niet dus), maar met die patattebroek was het raak. Al was het maar omdat het kristelijk geloof gebood dat we er een rokje moesten overheen trekken. Tsjtsjtsj. En dat is toch nog mode-journaliste geworden...

(*) Ik weet het ,,Patattenbroek'', maar toen bestond die ,,n'' nog niet...
(**) En dat verhaal van de valse sinten heb ik al eens ergens geschreven, sorrie...
Terwijl ik dit nalees stort twee meter achter mij de kraan van anderhalve meter van Kadoke1 in elkaar. Moet ik dat aan de kerkelijke overheid melden als ''een signaal?''De kraan is twee jaar oud hoor, vandaag gaan de kids als Sint-kado naar de tandarts. Wedden dat Kadoke2 er binnenkort een verhaal over schrijft?

Koopkracht...

Vrijdagmorgen: een overrompeling in de supermarkt van de komiek. Nauwelijks plek om te parkeren, lange rijen aan de kassa en vooral: behalve de gewone stommelende Benidorm Bastards zoals wij ook veel ,,gewone werkende mensen''.
Waarmee bedoeld: middelbare leeftijd, heu, of toch niet met pensioen hé??Tja. Terwijl we lijdzaam aanschuiven toch even in de volgestouwde winkelkarretjes geloerd. Wat de Meester de opmerking ontlokt dat je wel kon zien dat het crisis was.
Op het nieuws van 13uur kregen we de verklaring voor dat vroege begin van het weekend: staking natuurlijk. Tegen de verminderde koopkracht. Goe mopske zou Kadoke2 zeggen.

't Is de glazenwasser...

Dinsdagmorgen, Kadokestijd. Aan het ontbijt is al een fles melk ,,omgevallen'' en heeft Malief de fruitthee in een zeefje gegoten en de helft op tafel gemorst. Relax, nog een kwartier voor de Meester op zijn vingers fluit _bij manier van spreken, hij kan het niet meer _ en ze via de Kruidtuin naar school stappen. Daar liggen geen beukennootjes meer, dus ze kunnen doorstappen...
De broek van Kadoke1 is nog wat nat, de tafel een chaos en daar gaat de deurbel. Kadoke2, in de fase ,,mijn haar is al genoeg gekamd'' springt recht en wil weten wie dat is, zo 's morgens vroeg. Ha, de glazenwasser schat. (dat weet ik omdat het de derde dinsdag van de maand is, ik ben geen helderziende...).
Interessant genoeg opdat Kadoke2 mij met vragen bestookt: hoeveel keer komt die, iedere maand, iedere week, iedere dag?
Daar komt de bink met zijn emmertje binnen. 't Is de baas van de firma en ik heb hem al een tijdje niet meer gezien (hij heeft allochtone helpers, een beetje zoals Sinterklaas) en dus doe ik een klapke...terwijl Kadoke2 hem met grote ogen monstert. Dus zegt Malief: ,,Ja, ze vroeg zich af hoe dikwijls gij de ruiten komt kuisen'' en de bink met een knipoog:,,als gij later alleen woont kom ik alle dagen...''
Hm, Kadoke2 schudt haar lange haren bij zoveel onzin...en gaat verder haar thee uitslurpen. En of ze nog een sneetje peperkoek van den opa mag hebben, hij zal nog wel een paar pakken gehamsterd hebben zeker?
Kadoke2 heeft er nog geen flauw benul van dat ze benijdenswaardige genen heeft. Nee, niet van Malief : nooit gedacht dat het prutske van twee kilo zo'n lange benen zou krijgen. Idem voor haar broer, maar daar kijken glazenwassers (gelukkig) niet naar.
PS Ik heb het verhaal eerst aan Kalamity verteld. Ze moest zo eens denken dat ik pedofielen binnenlaat.

Merci Blogspot

Heel lang geleden (toen de dieren nog konden praten) schreef de geërgerde burger (lees geërgerd, niet geëerd) een lange brief naar de krant. Thanks God dat ik vandaag die omweg niet meer moet maken. U mag meteen wegzappen, zo'n verhaal wordt het.
Vorige week ongeveer pats boem patat aan de Lamotsite op onze dierbare burgervader gelopen. Kon net op tijd een stap opzij zetten maar jawel, ik zag aan zijn voorzichtig wrijven aan zijn neus dat hij de Meester had herkend. Die da zoen ambetante vraage ha gesteld oep de volksvergaaadering.
(En nu gaan we maar verder in cursief, 't is ook mooier). Blijf bij de les, Malief, we hadden het over ergernis. Dus, sinds vorige week daveren de bussen weer door onze woonstraat. Allemaal in het kader van de ,,autoluwe binnenstad''.
Nee, ik haal even adem...In de tuin, waar het roet nog niet helemaal is doorgedrongen.
De tweede ergernis gaat weer over mijn (ex)beroep. Lees in de bladen en boekskes dat er een nieuw ,,journalistiek'' talent is opgestaan: een modeblog van een,, maddemoisel'' van twaalf jaar en ze verzamelt vodjes en fotookes en kleurekes en ze ziet er zelf uit als een fooraap met een gigantische bril als accessoire, maar ,,ze weet wat ze wil''. Ha ja, ze wil modejournaliste worden. Veel namen van winkels op haar blog zetten en fotookes van ,,spullekes'' die ,,tof'' zijn.
OK, ik heb het begrepen. Als je vandaag ,,in de boekskes'' de commerciële met lucht gevulde Trien Degol en Triana Kriekentop als ultieme modespecialisten krijgt voorgeschoteld, dan heb je geen nood aan een onafhankelijk, kritisch, met vaart geschreven, foutloos gespeld en met knipoogjes gelardeerd modeverhaal. Mensenlief, wat ben ik een ouderwetse trien.

Bedtijd

De instructies van Kalamity waren ,,loud and clear'': de Kadokes moesten op tijd in bed want ze waren doodmoe. En voor één keer was de Meester er niet bij om het tandenpoetsen (discreet) te superviseren: vergadering bij de buren en binnenkort weer zwarte vlaggen in de Lowizzestraat, maar da's een ander verhaal.
We keken dus eerst naar ,,Gek of geniaal'' _ dat vinden ze geweldig _ (terwijl hun verontruste grootmoeder het vooral over gevaarlijke zotten had en zeker nooit proberen na te doen, maar ook dat is een ander verhaal.)
Klokslag acht verdween het lichtjes uitgelaten duo naar de eerste verdieping voor de opgelegde taken: uitkleden en pyama aan, handen en gezicht wassen, tandenpoetsen, plassen (niet noodzakelijk in deze volgorde) en dan nog tot kwart voor negen lezen. ,,OKééé''.
Tien minuten later: ik kan door het kabaal boven mijn hoofd niet horen wat de weerman zegt, maar kom, ik ben een geduldig mens. En Thuis begint.
Vijf minuten later: ik kan niet horen wat Simonneke zegt en ik sjoefel naar de trap: ,,ZEG kan da nie wa stiller???'' Hebben ze het gehoord? Het is nu stil.
Vijf minuten later: springt daar nu iemand van het hoogste bed, wat valt er om, was dat een gil???
Malief pakt een moeizaam sprintje naar boven, en daar liggen twee half aan- of is het uit-geklede apen te rollebollen in een discussie om een pyamabroek (ze hebben allebei dezelfde pyamabroek maar dat is een ander verhaal..)
Deze Malief was op kookpunt en dus ging de anders zo lieflijke stem een pak decibels omhoog. Het resultaat was verbazend. Toen ik het later aan de Meester vertelde liepen de tranen(van het lachen) mij over de wangen: twee slungels met een halve pyama naast hun bed, effenaf in het gelid, met gebogen hoofd. (Amai, hebben ze dat bij de scouts geleerd?) Na nog een korte preek hinkte ik naar buiten. En na Thuis ging ik terug naar boven: twee modellekes in hun bed met een Suske en Wiske, hun kleren NETJES opgevouwen in drie stapeltjes, vuile was apart. Gewoonlijk moet ik die van de grond rapen, maar dat is een ander verhaal.
En jawel, toen heb ik ze dus uitvoerig gecomplimenteerd met de keurige stapeltjes en hen allebei een knuffel gegeven. Terwijl ik buiten stapte vroeg Kadoke twee: ,,Hebt ge nog pijn van uw voet Malief?'' en toen ik dat beaamde hoorde ik haar nog net tegen haar broer zeggen: ,,Ik had het u nog gezegd hé Jasper, daarom was ze kwaad...''