Zalf op de ziel

De heer en mevrouw Gerard (1) hebben in de klimop van onze stadstuin een nest gebouwd. En geloven of niet, er komt gepiep uit de muur.Wat een dekselse optimisten, die merels. Ze pikken sneeuw én verkruimelde koekjes voor ijswafels. Sinds de Meester geen liters ijs meer consumeert zijn de koekjes oudbakken geworden, maar het stoort het jonge paar blijkbaar niet.
Zondagse bezigheid eind maart 2013: sneeuw ruimen en een bezoek aan Memory Lane. Want de geplande reis naar een vriendin is alweer uitgesteld omdat de gewestwegen glommen van het ijs (en de 4x4 al enkele jaren afgedankt).
Tijd om eens wat oude brieven te lezen. En als ik zeg oud: zeker vijftig jaar oud.
En zo werd Malief weer ondergedompeld in de tijd dat ze monitrice was aan zee en hartsvriendinnen van de Chiro mekaar geen week konden missen. Wat een intriges en geheimen heeft Jeske (2) mij toen toevertrouwd. Helemaal vergeten.
Ook helemaal vergeten dat onze Poiche liet weten dat hij in eerste kan scheikunde meteen geslaagd was. Dat wist ik nog, maar niet dat er maar 16 van de 60 gelukkigen waren.
Brieven ook van Pezzeke (die schrikt nu wakker, hulp?) over zijn spannende leven bij de jezuïten in 1961 en waarin hij mij vertrouwd maakte met jezuïtenstreken zoals het verlenen van een ,,admittatur'' door de ,,pif'' en de ,,sief''. Dat laatste is geen ziekte maar de surveillant denk ik. Niet dat Pezzeke het zo duidelijk uitlegde hoor. Ik denk dat hij van ons moeder opdracht had gekregen om mij een brief te schrijven. Toen zat ik al in Leuven.
En dan het werkstuk van de ouders in combinatie met de broers en het slot van ons moeder: ik heb nu toch mijn best gedaan hé... Hoe zou ik zoiets kunnen weggooien?
Pas op Tanjel, Dottie, Milou : ik heb ze nog allemaal. Zelfs de ongelooflijke zever van een Duitse vriend-correspondent die zijn naam en adres op de trap van het atomium had gekribbeld en ik er uit had gehaald! Alleen voor die verdwenen namen zou ik nog eens overwegen om Facebook...No way, Malief.
's Avonds nog eens naar Glen Hansard geluisterd. En drie keer naar Maybe Not Tonight. Zalf voor de Ziel. Merci voor de tip Lottepoes.
XXXX
(1)Gerard dankt zijn naam aan de pastoor die _als't God belieft_ nog in Veurne woont en ook zo'n mooi zwart pakje draagt.
(2)Jeske was mijn hele jeugd lang mijn beste vriendin.Zou ik haar eens durven bellen?

Elfjes

Elf jaar geleden: onze eerste kleinkinderen! Twee pakketjes met alles er op en er aan, maar dan wel in een miniatuurversie. Vandaag twee lange tieners die mijn 1m63 ruim evenaren. Thank God voor de schoentjes met hakken.
Twee versies van mijn mooiste cadeau ooit: een bink met een fraaie haarkuif en staalblauwe ogen, een sportman met de bijpassende cool en een ontroerende voorkeur voor een fijne knuffel,  en een schitterende griet met de maten van een foto-model...en de brains, de taalvaardigheid en de ernst van een grote. Waarom dacht je dat ik hen ,,onze Kadokes'' noem?

Franse les

Kadoke2 ratelt een Franse conversatie af alsof ze in een taalbad in Spa heeft gezeten. ,,Ah, mais ça c'est très bien chérie'' zegt de trotse Malief. ,,Och 't is maar iets dat we op school moesten vanbuiten leren hoor!'' Kadoke 1 kijkt een beetje sip, zijn uitspraak evenaart de kunsten van onze premier.
,,Mag ik dan gaan Ketnetten, Malief'' fleemt nummer twee. En mijn repliek: ,,Tu veux regarder la télé?''  ,,Heu, wiewie'' klinkt het.
Waarna mijn volzin: ,,Eh bien, je suis très fière que tu parles dejà si bien le Français tu sais?'' En dan haar repliek: ,,Ik heb er niets van verstaan maar ik veronderstel dat ik je nu een zoen moet geven!'' Waarna ze de daad bij het woord voegt.

Romantiek

Vier dagen weggeslopen uit Avondrood en omgeving. De rek was uit mijn elastiek. En dan geweldig genoten in Thuis-aan-zee, het moet niet altijd een witte-schorten-verhaal zijn.
Een paar dingen ontdekt. Dat Malief een slechte kwisser zou zijn. Zo herkende ze tijdens het zappen met grote stelligheid Els van ,,het perfecte koppel'' die zo kranig was om een paar (kinder)hand grote spinnen te verplaatsen. En ik kénde haar, jaja, maar haar naam? Daar kwam ik pas de volgende dag op...
Maar daar lig ik niet wakker van.Van het volgende wel. Enfin, toch een beetje.Een kwis.Als vrouwen moeten kiezen tussen drie slechte eigenschappen voor hun partner (luiheid, slordigheid of gebrek aan romantiek) dan zou ik voor de Meester dat laatste kiezen.Volgens een onderzoek spant luiheid de kroon??? Maar is afwassen, bed opmaken, tafel dekken, koude handen opwarmen (en niet gillen of toch maar stillekes) als ik ze in zijn nek leg ook niet een vorm van romantiek?
Allemaal bedacht tijdens onze trip. En hij stribbelde maar een heel klein beetje tegen toen ik hem mooie stevige stappers liet passen, en al helemaal niet toen ik de volgende dag ook een paar kocht. Hij zei niets (hm ja, keek wel bedenkelijk) toen ik meteen de nieuwe schoenen aantrok  voor een wandeling van tien kilometer, ook niet toen ik voorzichtig opmerkte dat ik mijn teennagels had moeten knippen. En al helemaal niet toen ik op de Hoge Blekker mijn rechterschoen uittrok en de kous van mijn bloedende teen trok. Nee, hij haalde zijn Zwitsers zakmes boven en zette het schaartje op actie. De nagelpuntjes mocht ik er zelf afknippen.
Ik zag mijn zestigplusser denken:,,een goede scout staat altijd paraat.'' Waarna we (bijna) huppelend de Blekker af liepen.

En nu iets anders...

,,Chhhht, stillekes'' fluistert bomama als ik de living in Avondrood binnenstap. Ha ja, ze zijn allemaal naar de koers aan het kijken. Hmm ja, behalve zij: ze sliep maar werd wakker door het geroezemoes toen ik binnenstapte. Peis en vree op het eerste verdiep, het is ooit anders geweest.
We gaan naar de kamer waar de toestand wordt besproken. Enfin, besproken: ha zennek weg geweest? Ik onthou da nie meer. Moet ook niet, make.
De preek van de verzamelde verpleegsters heeft geholpen: een flesje cola wordt braaf leeggedronken, de nieuwsjaarskaartjes nog eens bekeken, beetje verveeld naar een tekenfilmpje... ,,Da zennekik precies, zonder tanden'' lacht ze. Die tanden zitten overigens terug in haar mond.
Naar het toilet (waar een steun is afgebroken, ik vraag maar niet door wie) en dan terug in de kamer ,,maa hier is nie veel te doen hé?)
Een goede verstaander heeft maar één woord nodig: terug naar de living waar ze minzaam naar haar tafelgenoten lacht. En of ik al weet wie haar straks gaan slapen leggen? Ha ja, maar straks ook nog een palmke drinken.
Als ik naar buiten stap met verende tred (huhu, ja ik kan dat!) zie ik aan de receptie een overlijdensbericht. Mevrouw van Liefland is overleden. Net geen 102 geworden. Vier weken geleden stond ze te krijsen in haar kamer. Ik verwittigde de oma en kreeg een laconieke repliek : Jaaa, zé diaree ma de maskes zen bove...
Snel nog een ode aan deze krasse professeur en langue Française: ze heeft mij vorige zomer  nog de beste mop aller tijden verteld. Over de Brusselse soldaat in de Londense metro tijdens de oorlog. Ze vertelde ze alsof het echt gebeurd was. Nu weet ik dat minstens één lezer (Pezzeke) zal spijt hebben...

Neem mij niet kwalijk, maar...

Het moet zijn dat ik niet in staat ben om te communiceren. Feit is dat de dames en heren van een ziekenhuis mij niet verstaan. Akkoord, ik spreek het lokale dialect niet, maar het zijn echt simpele dingen die ik vraag.
Neem nu mijn vraag ,,Kan mama eigenlijk al eten?'' Een normale vraag lijkt mij als een mens van 93 al tien dagen een baxter krijgt en volgens de logopediste (jaja) niet kan slikken. Antwoord (snauw): E bekke geduld hé, ieder op zijnen toer, ze moeite allemaa heete.'',,Pardon, ik bedoelde eigenlijk, kan ze al slikken?''
Andere vraag: We zitten in de cafetaria, mama in nachtkleedje, zuurstof, baxter, sonde en stampend met haar voeten telkens er een resem borden wordt neergesmeten :,,Zou mama niet naar haar kamer kunnen, ze is onrustig en wil naar haar bed?'' Antwoord:,,Uw mama wil niet naar bed, gij wilt dat ze kalm is , dat is het. Ze moet wachten!''
Pas op: er zijn ook engelen. Zondag spreekt een verpleegster van oosteuropese origine (Lottepoes denkt Poolse) mij aan. We hadden haar de dag voordien met respect en klasse ons mama een proteïnegerechtje zien oplepelen. ,,Mevrouw, ik heb uw mama in de kamer bij haar buurvrouw gezet. Het is teveel lawaai voor haar in cafetaria.''
Deze verpleegster spreekt feilloos Nederlands. Maar dat zal hier ook wel een handicap zijn. Ze wijst mij een patiënte van bijna 108 jaar, de oudste van de stad. ,,Ik heb uw medecijntjes'' zegt ze in het dove oor. Moest ik haar zeggen dat ze beter PILLEKES zou verstaan?
En om nu ook eens een serieuze mens aan het woord te laten. Vanmorgen een mailtje van de huisarts gekregen (na tien dagen stilte). Hij had zopas met de geriater gebeld. ,,Uw mama is een beetje beter''.

Liever in de brousse

Vergeet de opluchting van vorige week. Het pakketje (Bomama) is weer naar Sint-Maarten gevoerd, en sindsdien is er zoveel mis gegaan. Wat je met een vrouwtje van 93 allemaal kan uitspoken? Haar calvarieweg ga ik niet beschrijven, maar de vrolijke bomama van nieuwjaar is verdwenen. In de plaats kregen we een verwilderd menske dat niet meer kan slikken, compleet verward de bus, de trein, het vliegtuig, de taxi naar Brussel zoekt, vastgezet in een versleten vieze rolstoel. Zet er een baxter, zuurstof en een sonde bij, plus een kapsel dat in geen weken is gewassen en verkleurd is van de scanner, een tandeloze mond en graaiende armen naar een fles water dat ze niet mag drinken. En die ze 's nachts in een gang aan de lift zetten ,,omdat ze zoveel kabaal maakt''. Het wordt mij met een lachske meegedeeld. Kalmeermiddel? Neen he madam, zeker nie in den dag.
Commentaar van Pezzeke, ooit werkzaam in Afrika: ,,Ik zou mij nog liever laten verzorgen door een missionaris in de brousse.''