De fotograaf in de labo-jas

Alweer zo lang geleden dat ik kennis maakte met Paul Van den Abeele. En gisteren stond het een eerste keer in de krant: Overleden. In de jaren zestig was Paul de top-fotograaf van De Standaard. Net voor het jonge geweld zijn intrede deed en zich ging meten met de kleine, bebaarde, bedachtzame man uit het Aalsterse. En lang voor iedereen ging denken dat fotookes maken toch niet moeilijk was. Over Paul werd veel gebabbeld. Dat hij een zenuwachtige was (hij was een zorgertje, dat is waar), dat hij met zijn autoke altijd in eerste reed (ik denk toch dat het tweede was en hij vroeg heel bescheiden of ik niet liever zelf reed..) en top-reporter De Lentdecker vertelde destijds heel fier dat hij tijdens een reportage met Paul zelfs nooit uit de auto kwam. Ik herinner mij zijn gezegde: ,, Ik ga graag op reportage met Polleke.Ik zeg dan ,,Polleke, ga ginder es kijken en pakt ma wa fotookes. We moesten toch niet met twee door dat patattenveld ons schoenen vuil maken?;..'' Gisteren dacht ik ook aan mijn eerste ,,opdracht'' met Paul. Voor een verhaal op de vakantiepagina moest Paul een foto maken van een ,,geluidsjager''. En nee, het verhaal was al geschreven door Vic, ik moest doen of ik een geluidsjager was en Paul zou dat ,,illustreren''. Nog altijd geen idee hoe dat marcheerde, maar ik kreeg een voorhistorische bandopnemer rond mijn nek en moest ,,elegant'' poseren voor een waterspuwer in Brussel. Ik was 25, had een hele ochtend gekotst (zwanger van Lottepoes) en had met Paul op café gezeten. Om een colaatje te drinken en te bekomen. Paul was een vader en dus een ervaringsdeskundige. Wat het resultaat was van die reportage ziet de lezer hier onderaan de teksten. Of hoe een klassebak een misselijke toekomstige moeder een glans gaf die er waarschijnlijk in het echt niet was. Nee, de auteur van het stuk was niet tevreden. ,,Maa Lieveke(*) toch, ge moest die micro aan de waterstraal houden waar ze in de plas terecht komt, en de bandopnemer stond niet aan, snapte?''. Ondank is 's werelds loon. Maar Paul heb ik voor het resultaat uitvoerig bedankt. En zijn repliek was typisch Paul ,,Neenee, ge zijt ook geen lelijke hé...'' (*)In die tijd mochten ze nog neerbuigend doen tegen vrouwen...En ja, Paul was de enige die een labo-jas droeg, je wist meteen wie je mocht aanspreken op de foto-redactie. En terwijl ik toch complimenten uitdeel: achteraf viel Vic nog best mee. Zeker toen ik hem betrapte terwijl hij aan de telefoon tegen de Meester zei: ,,nee meneer, hier werkt geen juffrouw Herpol''. En ik nadat hij de telefoon had afgelegd, beetje pesterig zei: zou dat niet voor mij geweest zijn? Ik heb hem er enkele maanden geleden tijdens onze reunie in Ter Doest en meer dan veertig jaar na datum, nog eens lekker mee gepest...

Kadokestijd

Laat je niet foppen door de titel, dit gaat over dé Kadokes. Al moet ik stilaan een nieuwe naam bedenken voor mijn stevig uit de kluiten gewassen kleinkinderen, nog altijd twaalf jaar en al een flink stuk boven hun maliefje uitgeschoten. Dezer dagen kwam het eerste verslag van de ,,grote school'' - een topsportschool en een klassieke humaniora of hoe heet dat tegenwoordig?- en mij heeft het een paar traantjes gekost. Niet omdat het zo slecht was (wat dàcht je) maar omdat ik het de Meester zo had gegund: een schitterend rapport dat hij meteen aan heel Mechelen (enfin, toch half Mechelen) kon vertellen. Nee, de Meester was geen ,,stoefer'' en zijn dochters kunnen zich zelfs niet herinneren dat ze van hem een compliment hebben gekregen (Malief ook niet), maar via een soms lange omweg kregen ze toch te horen dat zijn gezin zijn geliefkoosd gespreksonderwerp was. En al gaf hij de Kadokes liever een ruige knuffel dan een flauw streeltje, de foto's liegen er niet om: in het opa-statuut had hij zijn ware roeping gevonden. Vandaag is zijn ,,breuke'' jarig: hij nam een jaar eerder en tien jaar jonger, afscheid van hem. Soms vraag ik mij af of de Meester toen het geduld niet meer kon opbrengen om als laatste achter te blijven.

Kerstwensenshow

Wat doet een mens terwijl ze strijkt? Naar de radio luisteren. Nu ben ik een matig verknochte fan van JoeFM , meer omdat ik niets beter ken dank zij de Meester, en omdat ik een radar heb om de ,,commerciële boodschappen'' niet te horen. Maar gotochgottekes, die ,,Kerstwensenshow'' waarmee ze mij vandaag aan het teisteren zijn? Of ben ik gewoon een elitair mens die niet snapt dat jos en janinneke modaal niet beter kunnen praten, laat staan hun wensen duidelijk kenbaar maken. Hun namen versta ik niet (zou ik doof worden?) en het zou mij verbazen als onze Gust en ons Marjan weten dat zij de gelukkigen zijn die zomaar op de radio vernoemd worden... Maar een paar keer heb ik ook goed gelachen. Zo was er een kerel die zijn kerstwens formuleerde door te vertellen dat hij een huis zocht tussen Deinze en Brugge, dat het tussen de 495 en 750 euro huur mocht kosten en nog enkele belangrijke details qua eventuele wensen. Was de dj van dienst naar het toilet, een wandelingske gaan maken of gewoon aan het afkicken van al die baarlijke onzin??? Dan nog liever de niet onaanzienlijke hoeveelheden luisteraars die hun huisdier een fijn Kerstfeest wensen. Hoe eenzaam kun je zijn? Ha ja, ,,laat je maar eens goed gaan'' zegt de dj van dienst. Dit is dus mijn bescheiden bijdrage. Allemaal ne zalige en ne gelukkege en een goei gezondheid...voor iedereen die luistert. (pardon, dit leest).

Is het waar dat jij op mij bent?

Wat een geluk dat er mobieltjes zijn waarop de jeugd van tegenwoordig het kan aan- en afmaken. Ik zie die bink _ die vandaag zo stoer was om Kadoke2 via sms te vragen of het waar was dat zij ,,op hem was'', die vraag al in levende lijve aan haar stellen. Hier aanbellen of een idyllische omgeving opzoeken zoals de speelplaats of de strozak op scoutskamp want waar ontmoeten de twaalfjarige geliefden in spe zich anders? Enfin, dat ik dus iedere dag bijleer. Vooral vandaag. Het mobieltje van Kadoke2 staat roodgloeiend, vriendin krullenbol geeft advies en Malief zit er met open mond bij. Geeft advies dat prompt wordt weggewuifd. Kadoke2 wil alleen maar weten wie ,,dat'' gezegd heeft, en Malief zegt dat ze die kwiet moet schrijven dat het een onnozele vraag is. Maar dat is het dus blijkbaar niet...Tussen de mandarijntjes, de druifjes en de Brusselse wafel wordt druk gediscussiëerd want de onverlaat heeft eigenlijk al een lief. Maar daar heeft hij wel altijd ruzie mee. Op dat ogenblik sleept Malief de schooltas van krullenbol uit de keuken naar de eigenares. Want in die tas is een mobieltje heel nerveus aan het bellen. Er wordt blijkbaar hulp gevraagd aan vriendin krullenbol. Waarna Malief naar de keuken is teruggekeerd om zich te bezinnen over de dingen des levens. Niet zonder eerst te vragen: wat is dat eigenlijk als je ,,op iemand bent''? Wat is het verschil met vriend of kameraad? Na een korte stilte heeft Malief het dan maar zelf gezegd: ,,kussen en handje vasthouden?'' ,,Ja, dat is het ''. Hèhè.

Oma is wat traag van begrip

Sinds Kadoke1 op de topsportschool zit heeft Malief nog één Kadoke om wekelijks mee te kletsen, te lachen, en, in deze tijden van nakende toetsen, te steunen. Nu ja: we lachen wat af. Gisteren heb ik zelfs zo hard gelachen dat ze het op haar mobieltje heeft opgenomen. ,,Geweldig Malief, hoe jij kan lachen en huilen tegelijk''. Dat zit zo: het rooster voor de komende toetsen werd besproken en Kadoke2 zou geen kleindochter van mij zijn als ze geen afkeer had van iedere vorm van rekenen. En omdat ook de humaniora van het Freinet-type is worden de kids op een originele manier aangesproken. Ha zo? De juf _ bij Freinet zeggen ze Nelleke_ had opdracht gegeven om op een simpele, verstaanbare manier uit te leggen wat twee evenwijdige rechten waren.(ik zeg nu zomaar wat, ik weet wel zeker dat het geen driehoek of kubus of zo was...) Tja, en Nelleke had dus gezegd dat ze moesten doen alsof ze het aan hun oma uitlegden. NOTEER DAT! Welwel, een oma is dus traag van begrip, hoort waarschijnlijk niet goed en wat dacht de juf verder nog??? Maar toen liet mijn hartediefje haar ,,tekst voor oma'' lezen en ben ik zo hard beginnen te lachen, enfin ja, het is mijn eigen stomme schuld als ik binnenkort op YouTube de vedette wordt, temeer daar vriendinnetje krullenbol smeekte om het voor haar ook nog eens voor te lezen. En zij had een ,,betere'' gsm. Nog later vertelde mijn kleindochter dat de juf Nederlands gezegd had dat ze een sarcastische stijl had, wat wel leuk was in combinatie met romantische verhalen. Wiens kleindochter? Vanmorgen bij het ontbijt heeft ze mij gevraagd of ze het filmpje aan de juf mocht tonen, of ik het niet erg vond? Nee hoor, want als Nelleke goed luistert zal ze horen dat ik zei: Ik ga da mens een brief schrijven...

Wij waren er niet bij...

,,Amai, gij weet weer wat schrijven op uwen blog!,, grinnikte mijn lievelingsnicht Tanjel toen we gisteravond om 22u35 weer voet op vaderlandse (nu ja) stedelijke bodem zetten. We hadden een reis van 6uur en 20 minuten achter de rug om op onze bestemming te geraken en daarna nog eens 3uur en 40 minuten naar huis. Op dezelfde dag hé! Dat zat zo. Er was dinsdag 28 oktober geen sprake van enige treinstaking (echt niet), het zou 16 graden worden en Tanjel verklaarde zich akkoord om met Malief naar Oostduinkerke te reizen, gewapend met de reisattributen van de gepensioneerden, met name de juiste pasjes. De eerste kink in de kabel bleek de tram in Oostende: hij reed maar tot Westende. Als echte onervaren tramreiziger had Malief niet door dat je op de kusttram op een lichtje moet duwen om in te stappen. We zaten de chauffeur al te verwensen voor zijn onwil: de deuren waren toe maar hij vertrok niet, waarom deed hij ze dan niet terug open? Enfin, we vonden dus het knopje en stapten op. En begonnen meteen al de informatie op de aanplakbiljetten te lezen. Grote feestelijkheden in Nieuwpoort, tram mocht niet door. We bleven lachen, stapten gedwee uit in Westende, keken vol medelijden naar de vele rugzaktoeristen die in de bled belandden en gingen op zoek naar een bus. Niks te vinden. Stapten binnen in een leuke Ierse pub annex resto, keken de leuke eigenaar diep in de ogen en die zou voor ons een taxi bellen. Uit de conversatie met de taxicentrale bleek dat al hun taxi's vast zaten op de auto-weg waar de ,,groten der aarde'' met veel tamtam werden vervoerd naar de westvlaamse oorlogsmonumenten. Ha nee, ons hadden ze niet verwittigd, zelfs niet uitgenodigd. Hahaha. Maar geen probleem: de Ierse pub (het was ondertussen halfdrie) zag er prima uit voor een fijne lunch, en we lieten het niet aan ons hart komen. Want de eerste tram naar onze bestemming zou...om 17u weer mogen rijden. Nu zijn zowel Malief als Tanjel geoefende kwebbel- en tetteraars en hadden we onlangs toch gezegd dat we nog eens moesten bijpraten. Hetgeen geschiede. Maar tegen vier uur moest er toch ook nog wat gewandeld worden. Het werd stappen in een straffe bries en zo legden we al een flink stuk van het tramtraject af, wat vooral leuk was omdat er geen levende ziel (en vooral geen stinkend voertuig) onze zeelucht verpestte. Enfin, ik zal inkorten: we geraakten in O. waar de klok van thuis-aan-zee nog op zomeruur stond en we even wreed schrokken ,,oei , al bijna zeven uur???''. De centrale verwarming werd op wintermodus gezet en begon feilloos te ronken (het doel van onze uitstap!) en na een paar glazen water (die zeelucht hé) stapten we weer naar de tram. En ik zal weer inkorten: een knusse lange L-trein bracht ons ruim over halfelf thuis. Tanjels onverstoorbare echtgenoot die haar kwam ophalen kon ik geruststellen: we hebben ons wreed goed geamuseerd. Echt waar. Maar dat kan natuurlijk alleen met twee zotte dozen zoals Tanjel en Malief, die zich hadden voorgenomen om van hun ,,uitje'' te genieten...

Pa, 39 jaar later

Bijna 1 november, dus een bezoekje gebracht aan Pa. Waarom praat ik de laatste tijd zoveel over het meesterke? Omdat we een ,,moeizame'' relatie hadden? Omdat hij nog uit de tijd stamde dat een dochter haar manieren moest houden, het zeker niet ,,in haren bol'' moest krijgen en dat ,,goed'' maar net ,,goed genoeg'' was? Dus geen Latijn (de broers wél natuurlijk), maar wel een schrikbarende nonnenschool in Schaarbeek die net met een Nederlandstalige humaniora waren begonnen en waar alle ,,overschotjes'' van de Brusselse buitenwijken tot een stuk in Brabant gedropt werden. Achteraf bezien heb ik het mij niet beklaagd: een mondje Latijn leerde ik wel van onze Poiche en de andere talen leerde ik met des te meer plezier. Met Duits heb ik nog een paar vriendjes opgescharreld (maar dat zal zijn bedoeling niet geweest zijn) en de Franse omgeving was dan weer interessant voor de Congolese connecties en Michèle, een Parijse pennenvriendin, terwijl dat Engels heel deugdzaam beoefend werd met Shigeko Goto en dat was een jonge vrouw die ik lange epistels stuurde (over de Congolezen en Duitse vriendjes) of over mijn pijnlijke likdoorn op mijn voetzool (!), maar die was zo beleefd (een Japanse hé) dat ze daar prompt op antwoordde. En ik kon naar Leuven en werd pol-en-sokker... Hm, ik ben weer mijn draad kwijt. Lottepoes en Malief stonden dus vandaag op het kerkhof van Meerbeek, toen Lottepoes opmerkte dat het volgend jaar veertig jaar zal zijn dat Pa hier ligt. En daarna gingen we naar zijn 94-jarige broer die een paar jaar eerder kloeg dat hij ,,over onze Fons zijnen buik nie meer kon reussen''(°). Maar wat een bejaarde! Och ja, sommige namen kan hij niet meer onthouden! Maar ,,ons Gabikke'' soigneert hem nog beter dan sommige jonge vrouwen. Waarmee hij haar kookkunsten bejubelde. Of wat dacht je? Alleen moest hij de patatten schellen... Zijn lieve vrouw zat er wat stilletjes bij met omzwachtelde benen en vond dat het zolang duurde voor ze weer beter werd... Dat heb ik mijn moeder ook al horen zeggen. Dat het zolang duurde eer het beterde... Gisteren zat ze (voor haar doen) heel stil in haar zetel. Wat er was? Ha, dat ze aan het bidden was? Mama, hoezo? Ja, van verveling hé... (°) ,,reussen'' is Meerbeeks voor wrijven...en dat gebeurde als nonkeltje jarenlang zijn broers grafsteen schrobde...