ARME DIRK...

Van je vrienden moet je het hebben. Lees vandaag in mijn lijfblad dat onze hoofdredacteur van pakweg 25 jaar geleden van ,,openvldsignatuur'' is. Huhu, en nu denkt u misschien dat hij dus hoofdredacteur in Kobbegem was? Niks van. Over die carrière van hoofdredacteur in Groot-Bijgaarden wordt  in alle talen gezwegen.
Boeiend verhaal hoor. Dirk, we zullen hem Zevenen noemen, stapte na de krant als kabinetschef bij De Gucht in een blauw jasje. Een diplomaat was hij ook op de krant niet...Gevraagd of hij iets kon doen aan het gewring tussen DS en NB antwoordde hij: daar krijg ik ook maagpijn van...
Olala, en nu lees ik dus dat Dirk mogelijks ambassadeur wordt in Nederland, terwijl hij dus niet eens diplomaat is, laat staat dat hij in de meest afgelegen krochten ter wereld als beginneling-ambassadeur zijn strepen verdiende.
Hela mannekens...denken jullie soms dat een job als hoofdredacteur geen moeilijke plek is om ,,op de hort te gaan''?
En om deze vriendschappelijke sneer aan een voormalig hoofdredacteur te illustreren krijgen we ook een foto van Dirk in galakostuum , tweeënhalve arm en drie voeten plus gegeneerd lachje.
(de fotoredacteur heeft Dirk blijkbaar ook niet gekend, hij had beslist geen drie voeten...)

VERSLAAFD?

Het is niet direct een levensvraag maar toch: hoe raakte Malief (een beetje) verslaafd aan het lulligste feuilleton aller tijden?  Het bizarre is dat het begon in mijn ,,actieve'' periode, toen ik eigenlijk nog geen tijd had om er naar te kijken...
Niet hardop gillen: het gaat om The Bold and the beautiful.. Maar wat mij betreft al meer dan twintig jaar Amour, gloire et beauté. En voor wie het nog niet snapt: Mooi en meedogenloos. Maar in die versie heb ik het eigenlijk nooit gezien.
Het begon allemaal zo'n kwart eeuw geleden op een ietwat miserabele Parijse hotelkamer. Want eerlijk gezegd, als de krant moest betalen was drie sterrekes al grote luxe...Wachten tot je naar het eerste modedéfilé kon vertrekken en vooral niet te goed rondkijken naar verdachte vlekken op een goor vast tapijt...Televisie aan en jawel, de belevenissen van een Amerikaans modehuis, geef toe dat ik nog dacht mij te informeren...
Later deed ik in Milaan hetzelfde, Antenne Deux zat er ook op de zender, en als er één zaak zeker was: de echte modehuizen werkten nooit voor de middag.
De rest is geschiedenis. Want wees gerust, je mag dagenlang ,,ontrouw'' zijn, je kan nog altijd volgen want hoe vaak ze herhalen wat ze de afgelopen aflevering al eens zegden! In het begin had ik helemaal niet in het snuitje dat het tv voor lichtjes dementerenden is...
Maar nu de Grote verandering. Nog altijd in de voormiddag op France 2 (en nog altijd geprogrammeerd op mijn digidinges) maar zég: drie afleveringen in één keer??? Het moet duidelijk vooruit gaan, ik durf dan ook wat doorspoelen. Als ze weer eens reclame maken voor exotische oorden (Amsterdam!) of Dubai, waar Brooke en Co nog maar eens trouwen,
Ondertussen snap ik ook waarom Ridge van gedaante veranderde: de grote verleider kan geen kindjes meer maken, dat zou de échte Ridge zeker niet slikken. En het oude (nu ja, wat is oud) stamhoofd Forrester kan blijkbaar nog wel één en ander want die duikt nu met de heks uit het verhaal tussen de lakens.
Vandaag heb ik het licht gezien. Ik denk dat ze er bij France Deux hun buik van vol hebben: de mooie Brooke heeft nooit botox laten spuiten en is nog wel heel goed in veel tranen produceren maar wie wil dat zien?
Nu snap ik ook waarom ,,Brooke'' een tijd geleden  bij Buren (nog een kleine verslaving) een rolletje kreeg om jurken te verkopen. Ocharme. Zonder werk.
Ik hou u verder op de hoogte!

DAT KLOPT...

Als sluipend gif, dat gekwek op mijn lievelingsradio. Want voor Malief het beseft heeft ze de kwalijke uitdrukkingen overgenomen. En toen gisteren bij mijn kapper ook Mijn radio door de boxen schalde wist ik het zeker: nu moet ik echt op mijn tellen passen...
Overdreven? Enkele maanden geleden had ik, voor ik het goed en wel begrepen had, ,,saluukes'' in mijn mond. De schuld van de namiddagman op de radio die overigens voor de rest een keurige taal hanteert. Maar ja, als je kleine neringdoeners interviewt op de radio, kwestie van hen ,,een steuntje in de rug'' te geven, dan mag je niet kieskeurig zijn en lap, de trein is vertrokken.
,,Ik heb zoiets van'' zegt de ene (en dat komt tijdens de ,,presentatie van de nieuwste nagelstudio'' wel een keer of tien uit hun bek). Of dat erg is? Neuneu, heb een nichtje die het ook gebruikt maar die heb ik hier op bezoek en bovendien zie ik haar graag.
Maar de laatste radio-vondst moet ik nu nog van mij afschrijven. Alsof de radioman hardhorig is herhaalt hij  het antwoord van zijn jongste neringdoener, en die antwoordt dan telkens ,,da klopt''. Grrr.
Eerlijk waar, thuis gebruikten wij ,,dat klopt'' alleen maar als we een pijnlijke, liefst zwerende vinger hadden. En aan de voordeur stond een bel. Een mens leert altijd bij.

CONTENT?

CM heeft mij deze week een verhoogde hartslag bezorgd. En dat zal toch niet de bedoeling zijn zeker?  Kreeg u ook ,,Leef'', het gezondheidsmagazine van de mutualiteit? Niet dat ik erom gevraagd heb hé, maar sinds we hier een postbode hebben met dyslexie (post uit een andere straat, dus wel zelfde nummer) of van de buren (ook andere namen, maar één cijfertje verschil) moet ik nergens van opkijken. Behalve van de taaladviseur van de CM...
Het magazine heet Leef (mijn oudste broer noemde mij zo ook als hij kwaad was) en onderaan staat    #CONTENT. Nieuwsgierige Malief ging dat eens bestuderen. Simpele ziel dacht dat ze voor ,,de jeugd van tegenwoordig'' het Engelse woord gebruikten. Daarbij denk ik dan aan  Kadoke2 die er in de dagelijkse conversatie nogal wat ,,awesome'' en ,,awkward'' tussen gooit.
Ha ja, arme oudjes dacht ik, die gaan dat natuurlijk verkeerd interpreteren.
Inderdaad, Malief had het verkeerd geïnterpreteerd. Want Content is bij de CM  TEVREDEN. Maar die oudjes verstaan dat natuurlijk niet, die zijn liever content.
Van betutteling gesproken. Maar nu is Malief zeker alleen maar een knorrige bejaarde die niet gewoon content kan zijn.
...en nu heb ik het hele Leef eens bekeken: het is hun eerste nummer en ze zijn er nog fier op ook.
Dan nog maar wat reclame maken voor de ,,makers''. Het concept is van Bold&Pepper. Familie van The Bold and the beautiful?

NAAR ONS MARJA...

,,Klaar voor een taalbad ?'' hoor ik de Meester nog zeggen. Het was in de (goeien oude) tijd toen Marja, na het overlijden van ,,hare Pol'' nog met ons naar de kust reed. Want met Pol had ze haar chauffeur verloren. Terwijl de Meester achter het stuur gniffelde om mijn moeizame pogingen om haar (volgens kenners) zeer authentiek dialect te ontcijferen groeide er toch echte vriendschap. Want Marja was no nonsens net zoals haar echtgenoot (een notabele) die volgens getuigen niet naast hem op de voetbaltribune durfden zitten omdat hij wel zéér gepeperde en luid gebrulde commentaar had...
Helaas, lang geleden, en na het verdwijnen van de Meester werd Malief de logische chauffeur richting kust. Hoewel...Marja vond mijn verblijf wel wat kort, ze kwam vroeger met de trein, maar als ze dan mocht mee terugrijden...
Ondertussen bleek deze nu 80-jarige moeiteloos duinwandelingen van vijf kilometer af te werken terwijl ze thuis een groententuin schoffelde waarvan ze de opbrengst boontjes, noten, appelen en peren ( de kloankindere hé) in grote zakken naar hier sleurde. Ze leerde mij warmoes kennen en alle mogelijke bloeiende heesters waarvan ze telkens een boeketje bij de groenten stopte.
Marja toch... Gisteren bracht haar enige zoon het nieuws:,, zes gevalle en uire nek gebrouke.'' Maar daar lach ik nu niet mee.
Vandaag ,,met openbaar vervoer'' naar Duffel waar ze de strijd van haar leven levert. En maar een kwartierke bij haar gebleven...terwijl ze vrolijk in de telefoon riep naar haar zoon da  Feiremans  er ook was.
Kortom, ben blij dat ik haar gezien heb, en toestemming heb gegeven om mijn brief door haar zoon te laten voorlezen. Waarna  weer de tocht naar huis ging. Maar dat is een ander verhaal...

HALLO? HIER FIGARO!

Dit is geen kappersverhaal en nog minder een aria: Figaro leeft nog! Voor wie in juli 2015 het Poespoespoesverhaal niet las: toen verdween de gelijknamige gestroomlijnde zwarte kater van de overburen uit hun en mijn leven.  En deze week hebben zijn adoptieouders zich aangemeld.
Een verhaal zoals je ze misschien in sprookjes kan verwachten maar dit is dus écht.
In juli 2015 verdween Figaro. Er verschenen posters  en zelf belde Malief op een zondag alle huizen in de straat af met de vraag of ze misschien een jonge zwarte kat met wit neusstreepje hadden gezien. Nee dus. Behalve de vroeger beschreven  sessies boven op de daken van de garages  achter mijn tuin en de lokhapjes in lege garages werd na de zomer de zoekactie gestaakt.
Een jaar later maakte Malief bij de overbuur kennis met zijn opvolger, een redelijk schichtige maar prachtige kater die de kleine Minoes domineerde als het om haar etensbakje ging. Mannen hé.
''Onze Figaro,, zei zijn vrouwtje nog weleens en hoopte dat hij geen akelig einde had gekend.
En toen kwam deze week, donderdagavond om 23u30 nieuws van Figaro. Zijn ex-bazinnetje heeft het mij vrijdag verteld. Aan de voordeur een jong koppel, recht van de dierenarts, in de auto een nog half slapende Figaro. De kater was op ontdekkingstocht in een poeder (heu waspoeder ?, heb niet goed opgelet)  gesukkeld en dat werd door de dierenarts verwijderd. Een dierenarts die de chip controleerde en zei dat het Figaro was, van de mensen in de  Lowizzestraat!
Op dat ogenblik was Figaro al twee jaar ingetrokken bij een gezin waar al drie katten rondliepen en ook al vaker bij andere dierenartsen geweest. Die de chip nooit hadden bekeken.
Zeggen dat Figaro nu al die tijd al in de straat van de Kadokes woont! Heb volgende week weer iets te vertellen!

BRUSSELSE MATEN

Malief is nog eens ,,op stap'' geweest en dan heeft ze wat te vertellen. Of haar hartje te luchten, de lezertjes mogen kiezen...
Zaterdagavond ,, konseir'' in de Mechelse stadsschouwburg. Met Iedereen, (met hoofdletter, dus niet iedereen) en voor die avond arm-in-arm want het was killig en vooral aardedonker en verlaten in de binnenstad. Tot zover alles prima.
Op het programma twee bekende Brusselse ketten (die u allicht kent als Patrick Riguelle en Jan Hautekiet) met de wervende slogan ,,Paris l'amour''. Dat wil een mens toch niet missen?
Zoals het een averrechtse Malief past zal ik beginnen met wat mij effenaf tegenstak.
-,,Tgoaut auver Paraus'' zei Riguelle in een bui om het fraaie dialect van zijn publiek te evenaren. (Nee hé, zo niet beginnen hé'' siste Malief). Wat bezielt die zangers van ,,boaten 't stad'' om dit ,,achterlijke volkje'' in hun moers taal aan te spreken??? Enkele weken geleden deden  de gasten van Soulsister dat ook met daar bovenop nog wat gezever over de lokale voetbalploegen. Maar soit.
Het repertoire was verrassend, met Franse chansons waar de helft van het publiek waarschijnlijk nooit van had gehoord.
Ha ja, behalve ,,La Mer'' van Charles Trenet en dan kregen we aanwijzingen om met de armen te zwaaien...
Of zoals de clevere dame op de eerste rij, toen ze hoorde dat er een lied kwam van de 94-jarige Aznavour, luidop vroeg ,,leift daane nog?'' als repliek kreeg: jaja die leift nog''. Jammer dat Riguelle daarna absoluut  wou tonen dat hij nog meer adem heeft dan de ouwe Charles. Voor Jacques Brel had hij drie jaar geleden meer respect.
Maar nu kunnen we aan de wierook beginnen. Mij stoorde het absoluut niet dat Arletty, Regine en enkele andere nu illustere onbekenden uitgebreid aan bod kwamen. Of Barbara met de bloedmooie ,,Quand reviendras tu?'' De meneer aan de linkerkant hield zelfs op met hoesten...
Ha, en een pluim voor Jan Hautekiet die een schitterende versie bracht van ,, Le corbeau et le renard'' zoals alleen een volbloed Brusselaar dat kan brengen. Had niets te maken met Paris l'Amour maar die gasten vergeten hun roots niet en zelf verdwaalden wij prompt in 't Lieg Plafon van omroep Brabant...
Iedereen _de vriendin dus_ vroeg zich af of het pakweg tienjarig meisje naast haar wel alles zou verstaan hebben. Hoop van niet. Want wat Jacques Dutronc precies bedoelde met de tekst :j'ai un joujou extra qui fait crac au cu, les filles en tombent à genoux???
En nu denk ik aan soeur Mon petit Chou die mijn fautes d'orthographe met GROEN gaat onderlijnen. Zeer oud trauma hoor..
Nog een toemaatje over Hautekiet. Het was zeker dertig jaar geleden dat ik iets  schreef over hem in de krant, naar aanleiding van de nieuwe Radio Donna. Daar was hij toen boos over, ik kreeg zelfs een brief van hem ,,omdat ik alleen over het stof op zijn schoenen had geschreven''. Iemand die de stijl van Malief, voorbestemd voor onbenullige gebeurtenissen, dus niet kende. Later werd ik ,,op de radio'' ook nog eens tot Ridder van Radio Donna geslagen, een straf voor vervelende mensen. Toen heb ik tranen gelachen...