DAAR IS DE LENTE!

Nooit gedacht dat Malief in haar stadstuintje nog ,,de dingen des levens'' kon bekijken. Nee, niet het televisie feuilleton, maar de voortplanting van de gevederde bezoekers.
Het begon een week of twee geleden (die mooie dagen hé) toen twee duiven op de tuinmuur allerlei ongewone dingen deden en zich zelfs niet lieten afleiden door mijn aanwezigheid. Nu ja,  achter glas.
Er werden veren gestreken, hapjes in mekaars bekjes gestopt en weer veren gestreken. Ze huppelden een stukje weg, kwamen weer terug en toen kreeg ik mijn les biologie. Dat was dus het vrouwtje die zich een soort spreidstand permiteerde terwijl de gelukkige er pardaf op vloog. Echt kort, dat wel, en meteen gooide mevrouw de noeste vrijer er met een heupslag weer af. Hij viel net niet van de tuinmuur...
Later nog een paar keer de ,,wilde boerendochter'' aan het werk gezien maar geen belangstellenden op de tuinmuur die meer dan een paar huppelpasjes aandurfden.
En waarom Malief er nu vandaag over begint? Ha, voor het eerst in maanden weer een koppel meesjes op de tuinmuur. Echte acrobaten die (hoera) beestjes uit de muur peuteren en daarna een soort paringsdans presenteren. Heb niet meer gekeken. Die beestjes willen ook wat privacy...

FIJNE ZONDAG!

Ze moesten het verbieden...Dan ben je lekker uitgeslapen, goedkeurend het zonneke op de tuintafel genoteerd, de lekkere mais-boterham verorberd...en dan, in een vlaag van onschuld, dS Weekblad gaan lezen. 
Niet dat Malief jullie zondag wil verpesten maar ik kan het niet verzwijgen. Over die Chinezen die in Luik een gigantische webwinkel hebben gebouwd met de belofte er banen te creëren. En dat er momenteel al 500 vrachtwagens vanuit Luik vertrekken en met Alibaba worden dat er 2.000...per dag hé.
Voilà. En het is geen troost als mijn lijfkrant besluit dat die Chinezen goed weten hoe ze die onnozele Vlamingen en Walen  kunnen foppen.
Heb het hart niet om het mijn ,,Brosbrossers'' te vertellen; helaas, ze zullen het zelf ook wel gelezen hebben.

BAS DE PLOGGER

Af en toe kan mijn lijfblad mij nog verrassen (met twee r-en hé): zoals vandaag toen ik onze Bas in de krant zag staan. Bas, dat is een tweekleurige lobbes die ook al een jaar of tien op mijn blog staat afgebeeld, en wel op de knie van Kadoke twee.
Vandaag zit hij keurig aan de lijn tussen zo'n vijftien andere ploggers die gisteren aan de Leuvense vaart zwerfvuil hebben opgeruimd. 
(Noot voor al die azijnpissers die mij dagelijks laten weten dat die bosbrossers eigenlijk luieriken zijn die op school horen. 't Is vakantie hé mierenneukers.)
Lap, grove woorden in mijn  keurig blogske.  En de stille hoop dat Basje al eten had gekregen voor hij met de rotzooi aan de vaart werd geconfronteerd. 't Is maar een hondje hé...

DE WRAAK VAN MO

Ruim twee weken peis en vree in deze overigens nette buurt. Tot een buurman (en nee, niet Mo maar de zoon van de zogeheten Brigitte) Malief uit haar dromen haalde. Of ze de voorbije nacht goed had geslapen? Heu ja, de slaap der rechtvaardigen zeker? En nee, ze slaapt niet aan de straatkant...
Toen kwam het verhaal, compleet met het bezichtigen van de  ramp. De twee buren van de overkant kwamen het verhaal bevestigen: Mo was uit zijn krammen geschoten (heu, zo zeggen ze dat toch?) en had voor nachtelijk spektakel gezorgd waarbij de voordeuren van twee woningen (toevallig van Brigitte ) met een ,,samoerai-zwaard'' werden behandeld. Tja, een paneel ingestampt, alle glas gebroken en ook nog flink wat verf van de deuren gehakt. 
De uitleg kreeg Malief nog wat later. Dat Mo een walm van drugslucht  verspreidt. Tja, dan had ze eens een vriendje gemaakt. Toch dankbaar dat haar fietsloze voordeur geen pandoering had gekregen...

NOG WAT KARELTJE

Gisteravond naar France Deux gekeken waar ze een lichtjes overjarige reportage over Lagerfeld uitzonden. Maar het was knap gedaan hoor, dat had Malief pas na een uur in de gaten. Jawel, de opgetrommelde journalistes, ,,amies'' en oud-medewerkers namen geen blad voor de mond maar spraken toch in de tegenwoordige tijd, dus Karl est en niet était''...
Wat hebben we toch nog geleerd?
Ha de ruzie tussen Yves Saint Laurent en Karl was een liefdesaffaire. Saint Laurent was wat rapper van aanpakken en had Jacques, het vriendje van Karl ingepikt. Later kwam hij toch terug maar als Jacques op 37-jarige leeftijd aan Sida (aids) naar de eeuwige jachtvelden vertrekt is Karl nog altijd boos. Op YSL hé.
Tsj tsj, toch iets geleerd... 

KARL DE KLEINE

Der Kaiser is er niet meer, hoorde ik net (tussen de muziek uit de jaren zeventig) op mijn radio. Eind jaren zeventig maakte Malief kennis met ,,der Karl'', een ronduit  zwaarlijvige Duitser in een lange zwarte tuniek, grijze paardenstaart en eeuwig donkere zonnebril. Wat later, begin jaren tachtig, had der Karl zijn roeping gevonden.
Hij kwam naar  Parijs voor het défilé van de Chanel-collectie dat hij toen ging leiden/moderniseren.
De volgende jaren zagen we het vet wegsmelten, droeg hij een hoge witte kraag (allicht om de overdadige huid te verstoppen) maar zijn mode konden we best smaken. Eerlijk gezegd was het hallucinant om  de vette Karl tot een spichtig kereltje te zien smelten.
Na een tijd bleek dat hij met zijn geboortedatum wel wat gesmokkeld had: tien jaar ouder dan hij wou toegeven.
Of Malief hem ook persoonlijk heeft...heu aangeraakt? Denk dat het in Monte Carlo was?? Ze zat  ooit wel aan zijn tafel tijdens een diner ter ere van een Belgische ontwerpster die een modeprijs had verdiend maar veel conversatie kwam er niet uit. Want zoals algemeen bekend stelt Malief zelf geen (gratuite) vragen wat haar ongetwijfeld tot een slechte journalist  maakt. Maar geloof het gerust: der Karl deed alleen maar zijn zuinig mondje open om een grotere koffiekop te eisen. En vermits Malief toen ook niet meer kon doorgaan voor een frisse jongeman was de kans klein dat hij zijn strak getrokken mond voor iets anders zou open trekken. Heel lang geleden, ja.
Hij is dus 86 geworden. Op de laatste foto's torst hij een dikke baard en rode lippen. Wat moest hij toen nog verbergen?
Wat Malief  nu probeert te verbergen is dat ze de naam van de Brusselse ontwerpster helaas vergeten is...
...Trucje: als je er niet meer aan denkt floept de naam er zo uit. Zou het Nina Meert kunnen zijn???

GIJ ZIJT BRIGITTE

Het was helaas geen compliment (Bardot, hé..) maar een boze verwijzing naar de niet zo sympathieke buurvrouw. 
En de onverlaat, die Malief dit zéér rake verwijt naar het hoofd slingerde, was haar nieuwste buurman. Die brave man, Mohamed voor de vrienden, was een week geleden een beetje haar vriendje geworden. Wit bestoft vertelde hij toen uitgebreid over zijn slechte relatie met de eigenares die hem een kot had verhuurd dat nog niet bewoonbaar was. Malief was vriendelijk (zoals altijd) en luisterde naar zijn ellende maar bedankte wel om zijn krocht te gaan bekijken. Mohammed dacht dat ze vrienden voor het leven waren  geworden, wou zelfs in de zomer haar tuin opknappen (nee nee) en dat was het. De klop-kraak- en boorgeluiden werden zoals gepast daaropvolgend met gepaste tolerantie geïncasseerd.
Tot er een grote fiets op haar stoep verscheen, vastgemaakt aan de toch wel authentieke ijzerdecoratie uit de jaren dertig. De ruitenwasser stapte er overheen maar Malief had het gezien. Aan de Kado's vertelde ze dat ze wel enkele dagen  geduld zou oefenen, je wist immers nooit...
Vier dagen later werd hier, zoals de klimaatbrossers ook doen, een stuk(je) karton beschilderd. Heu, geen dubieuze slogan hoor al was dat verleidelijk, maar nee, gewoon ''GEEN PARKING''.
Geen halfuurke later een kwaaie bel (je hoort dat...) Mohammed. En dat hij dacht dat Malief een lieve vrouw was maar nee, en dat hij het had kunnen weten want dat hij mij een Brigitte vond. 
En ha, ze wist niet dat die dure fiets van hem was? Malief murmelde nog iets van ,,sans rancune'' maar dat het nu eenmaal slecht voorbeeld is voor alle fietsen in de straat want dat ijzerwerk...
Al ooit een koleirige Mohammed gezien die met een zwaai op zijn fiets sprong? Zou Malief politiebescherming...…..

Twee dagen later: een ervaringsdeskundige die in Antwerpen  enkele jaren politierechter was stelde deze auteur gerust: typisch. Als de Mohammed op de rechtbank zijn verhaal deed was hij poeslief, beleefd, beminnelijk, maar als de rechter zijn verhaal niet volgde werd ze verbaal (in het Arabisch) keihard uitgescholden. Juist, deze getuige is ook een vrouw.
Doet mij denken aan een rechtbankverhaal dat de Meester mij destijds lachend vertelde. Een Mohammed had het tot tolk gebracht. En tijdens zijn eerste ,,werkdag'' verzekerde hij de advocaat dat hij de beschuldigde niet moest geloven hoor. Want dat alle Marokkanen leugenaars zijn...

Maar nu serieus: met al de ,,hangjongeren in de zogeheten marginale straat ben ik beste maatjes. Niks racisme hier. Heu, heb hen wel nog nooit ,,tegen gesproken''...
Blij dat Malief op een deftige blog zit, je zou het hier frustraties zien regenen en daar doen we niet aan mee.