MET MUZIEK DOOR 'T LEVEN...

De titel heb ik van Gaston gestolen. Meer dan een halve eeuw geleden maakte het meesterke (mijn pa hé) mij attent op de rubriek in het ledenblad van De Bond voor grote gezinnen. We waren thuis met drie kinderen (juist genoeg zegden ze) maar Gaston had er meer, en bovenal, hij kon er zo fijn over vertellen. Mogelijk wou het meesterke mij in de goeie richting duwen...hij had ondertussen begrepen dat zijn dochter geen schooljuffrouw wou worden.
Voor mij was het in die kroniek de eerste kennismaking met een auteur die zo hartverwarmend  kon verwoorden wat anderen ,,hun vrouw'' of ,,de moeder van hun kinderen'' noemden.
Nooit vergeten: Gaston noemde haar ,,zij die mijn zorgen deelt'' en al was ik in die tijd nog een onnozel wicht, ben het nooit vergeten.
Ondertussen hebben de oud-strijders van de krant er drie  reünies op zitten, en Gaston heeft ons in Lissewege bedacht met de mooiste herinnering: een gewone speech zou hij zeggen maar het was een hartverwarmend, geestig, spits en raak verhaal...over vroeger en nu.
Gaston was geen man om het hoge woord te voeren maar we begrepen wel dat ,,zijn krant''  niet meer bij hem paste. Zoals ik zelf al vaak heb gedacht dat mijn  ondertussen al 44 jaar overleden vader hetzelfde zou hebben gedacht. Wel ja, omdat een bloot achterste op de eerste bladzijde voor hem ook niet hoefde...
xxxEn voor de enkeling die het nog niet wist: Gaston, ondertussen 91, is in Lier overleden. 
Ik ben niet de enige die daar stil bij wordt.

DUURBARE SUKKELS

Nooit hardop gezegd dat Malief  een fijne kindertijd beleefde onder de zwarte kap van de ,,zusters van de christelijke scholen'', maar vandaag weet ze het zeker: mirakels bestaan.
Dat inzicht kwam er nadat ze tussen haar tonnen oud papier nog een paar ,,Nieuwjaarsbrieven'' voor  haar ,,duurbare'' ouders vond.
Een kind van negen dat schrijft: ,,Uw grote liefde jegens mij dwingt mij U welgemeend Zalig Nieuwjaar toe te wensen'' En dan volgen beloften om door haar gedrag en leerzaamheid hun geluk te vermeerderen. En Aldus verdienen dat de goede God haar wensen vervult en u nog lange jaren schenke en daarna de eeuwige beloning''...
Gelukkig was Malief een slimmeke. Stel je voor dat je ouders door je slechte punten vroeg sterven?
En dan de mirakels? Ondanks die literaire hoogstandjes op de kinderziel is Malief zonder veel problemen een naar verluidt vlotte auteur geworden.
(en hier verliest ze haar laatste greintje bescheidenheid...)

JEUGDPUISTJES

Het moest er eens van komen: gisteren 156 bladzijden puberteit aan de deur gezet. Malief haar eerste schrifturen zullen alleen maar door haar gelezen worden en dat is een hele opluchting.
Het was een ongelooflijk vreemde ervaring. Met de vraag van de 16-jarige die er naar uitkeek hoe ze op haar 18de zou veranderd zijn...ging Malief na een halve eeuw aan de slag. Ja, op haar 18de had ze hier en daar wel spottende opmerkingen geplaatst, maar dat bewees alleen maar dat ze een beetje wijzer was geworden.
En nu wel vergeten verdriet met stomme verbazing herontdekt. Dat het Meesterke (de vader hé) gedreigd had haar buiten te gooien als ze nog met zwarten omging. Dat kwam omdat hij een brief had onderschept van een zekere Charles. Destijds snapte ze er niets van, nu schreef de onnozele zestienjarige wel dat hij gevraagd had of hij haar mocht schilderen. En dat ze hoopte dat het niet naaktschilderen was. Dus dat had het Meesterke ,,ontdekt''...
(Onlangs hoorde Malief dat het wel een bekende naaktschilder was...)
Tja, er was nogal wat werk aan het verscheuren van al die naïeve kletspraat. En nog één keer hardop gelachen toen tijdens een ,,bal'' met klasgenoten van onze Poiche een onverlaat blijkbaar iets probeerde. Daar stond het dan: ,,beikes, precies een natte slak op mijn mond''. 
Malief heeft altijd gedacht dat een sjarel uit De Klinge de eerste was met die overdaad aan speeksel. Die was alvast zo attent om het aan een maat te vertellen...en  die prompt kwam vragen of hij het haar mocht leren...
PS. Kom niet gluren op mijn stoep: vanmorgen is papier en karton opgehaald.

BEBE CADUM

Daar dacht Malief  aan toen ze Bébé Cadum deze week van zogezegd geslaagde burgervader zag opklimmen tot minister voor de samenleving. (of zoiets). Bébé heeft aanhangers hoor: hij maakte de laatste 20 jaar van een vuil, triestig oord een mooie stad.
Ondertussen hebben we er eens goed mee kunnen lachen. Ander en beter.

BETOGEN MET DE PEBBLES

,,Zijn jullie wel naar de unif geweest ?''was de (grappig bedoelde) vraag van Malief aan haar nageslacht. Want de kleinkinderen zijn fervente betogers voor het klimaat (en ter info voor de mierenneukers, ze kunnen schitterende schoolrapporten tonen) maar Malief had te vroeg gelachen: hun mama heeft vorige vrijdag ook haar ,,eerste'' betoging beleefd. Voor zover bekend zonder noemenswaardige schade. En de papa? Die ging al eerder met zijn kroost naar klimaatmarsen. 
En toen moest deze ietwat vergeetachtige auteur toch eens nadenken wanneer zij in de jaren zestig de Leuvense flikken had uitgedaagd. Behalve een slag met een matrak op haar overigens fraaie en nog volumineuze kapsel (wat de Meester, toen nog gewoon haar lief, razend maakte...want hij kreeg geen klop..) en dat was het begin van een studentenrevolte tegen de ,,Franse'' bourgeoisie die aan de Leuvense Alma Mater de plak zwaaide.
Een jaar eerder was Malief nog een ,,hostess'' om de Alma Mater  te vertegenwoordigen. En als Vlaamse Brusselaar was ze de kapsones van de Fransen (zegden ze in Brussel, dus niet Walen) gewoon...
Dezer dagen nog wat kasten opgeruimd en wat had de Meester in zijn bureau bewaard? De richtlijnen voor de Alma Mater hostess en dat was meer Frans dan Nederlands,  en ronduit lachwekkend de instructies hoe we belangrijke mensen mochten aanspreken.
Toen dat destijds duidelijk werd veranderde Malief van inspiratie en koos voor een plek bij de ,,studentenleiders'. 
Zonder veel pijn: een foto uit de oude doos bewijst het: Malief aan de zijde van Kamiel op stap met ongeveer de complete pol&soc uit de jaren zestig (we waren toen met 70...) en die Kamiel werd later Mill en een bekende zanger/bassist bij The Pebbles.  Duidelijk: met pol&soc geraak je overal...

GROTE KUIS

Jaja, Malief weet het wel, grote schoonmaak zou beter klinken. Maar bij zo'n activiteit komt de inspiratie uit mijn Brusselse roots….(weeral, zuchten enkele lezertjes)...
Het begon allemaal tijdens het verblijf in thuis aan zee.  Want zoals bekend vermindert het geheugen op een zekere leeftijd en dus dacht Malief: allez, die ouw gazetten, wat staat daar nu weer in. Het resultaat is eerder min of meer in de blog verschenen.

Maar nu gebeurde dus de aanval op de ,,lijvautkas'' zoals mijn lieve meter de antiquiteit destijds noemde. Ze stond op haar kamer en omdat ik na het overlijden van bompa enkele jaren met haar het bed mocht delen kwam ik alle verhalen en geheimpjes van de familie te weten.

Maar eerst even de puntjes op de i: Malief had zelf een kamertje maar blijkbaar vond ,,men'' dat ik bij meter moest slapen om het verlies van bompa te ...Malief was 14 jaar, en ik vond het leuk behalve als ik tegen haar borrelende buik terecht kwam.  Achteraf mij zelfs afgevraagd of ik dat later bij een man ook zo vreselijk zou vinden. Niet dus...

Goed, de lijvautkas was dus de linnenkast en groot genoeg want daar zat in den beginne  alle linnen en kleren van haar gezin in. En nu dus een hoop memory lane, maar dan uit de Lowizzestraat. 

Volgende week wordt het papier opgehaald. Mogelijk haalt Malief er binnenkort nog wat inspiratie uit...

  

SCHOONMOEDERS

Het was ruim een jaar geleden dat ik haar had gezien, de oudste dochter van een al heel lang overleden schoonzus. Destijds was ze het mooiste kleutertje dat ik ooit had gezien (haar foto verscheen op de vrouwenpagina van het NB toen ik daar mocht ,,inspringen voor de titularis die ziek was'')...en prompt probeerde een stagiair achter mijn rug ook een fotootje van haar nichtje in de krant te droppen. Die stagiair verhuisde overigens snel naar Ons Volk want toen mocht een jonge vrouw vooral ,,klusjes''  aanpakken. Bij Malief duurde het bijna tien jaar.
Maar ter zake: ik zal mijn nichtje Blondie noemen en ooit nam ik haar mee naar een persconferentie over een ,,kinderdrankje'' , omdat Lottepoes toen nog heel klein was. 
Maar wat een weerzien: van die shaker, dat wist ze nog en toen waren we vertrokken. Bleek dat Blondie mij de laatste van de generatie noemde die nog over oma en opa en hun kinderen kan vertellen.
Zal maar inkorten, maar ook voor Malief was het een confrontatie. 
Om eerlijk te zijn: heb nooit enig probleem gehad met mijn schoonouders, maar de uitleg kreeg ik pas veel later en doet er niet toe. 
Mijn schoonmoeder was natuurlijk mijn mama niet. En terwijl we daar zo gezellig zaten te tateren wist Malief  het. Stel dat zij een zoon had en die kwam met een Brusselès uit een bescheiden, deftig gezin vrijen, maar ze woog wel 60 kilo? Zou ik dat grietje een weegschaal cadeau doen? Zij wel...