Vanmorgen had Kadoke2 in hun logeerkamer de doos Monopoly ontdekt. Een erfstuk met nog oude Belgische franken en prijzen uit juzekestijd. Dat heb je met die gastjes die sinds Pasen letterlijk àlles lezen, ik kon haar echt niet wijsmaken dat het nog niets voor hen was. Het nieuwe spel moest mee naar beneden.
Zaterdagmorgen 9 uur, de Meester had het geld eerlijk verdeeld onder de spelers en met een pot voor de bank. Toen hij met zijn rechtbankstem de spelregels begon voor te lezen werd hij onderbroken. ,,Lees het nu maar stillekes opa en vertel ons daarna met uw eigen woorden wat we moeten doen''. Ik lag bijna onder tafel, beter had ik het zelf niet kunnen zeggen.
Wat volgde had een hoog thriller-gehalte. De bijna-faillisementen ,,verkoop de Grote Markt en de Nieuwstraat maar aan de bank, dan kan ik mijn huur betalen'' of ,,Wablief 40 frank voor dronkenschap'' en ,,Waarom zou ik schoolgeld moeten betalen, ik heb geen kinderen?'' maar ruzie is er niet van gekomen. Wel integendeel. Anderhalf uur later verzekerden ze mij dat ik naar bad mocht, dat ze mekaar niet gingen vermoorden.
En weer beneden was Kadoke 1 een grootgrondbezitter geworden en Kadoke2 een hotelmagnaat. Of ik nog even het verschil tussen hypoteek en verkopen aan de bank kon uitleggen? Ik heb zonder blikken of blozen gezegd dat het hetzelfde was. En ik heb hen niet geleerd dat je in het echte leven ook nog interest moet betalen. Teveel realisme is niet goed voor kindjes van het eerste leerjaar. Hoewel.
Later vertelden ze dat geen van beiden gewonnen was omdat ze nog niet failliet waren.
Na het middageten heb ik met Kadoke2 nog kaart gespeeld. En heeft ze ongelooflijk veel gesjoemeld om te kunnen winnen. De invloed van het Werkelijkheidsonderricht?. De tranen die ik daarbij gestort heb waren uiteraard ,,van het lachen..''
zaterdag 16 mei 2009
zaterdag 25 april 2009
Mijn (hmhm) restaurant
Deze week voor het eerst echt vegetarisch gekookt. Enfin, dat was toch de bedoeling. Gewoonlijk voeren we de Kadokes massa's verse groeten en soep, falafel of hun favoriete cordon bleu, veggie of course. En dan krijgt Malief ineens een idee: verse courgette, gevuld met gehakt, yummie. En voor de kids de tofu-versie, dat kon toch niet zo moeilijk zijn. Plus tomaten voor de smaak?...
Ik bespaar u mijn ontgoocheling. Ik vond mijn vleesversie ronduit flauw. De Meester troostte en deed een paar kruidensuggesties. Lief van hem, want hij lust zelfs geen basilicum. Dat beloofde weinig goeds voor de veggie-versie die we 's avonds gingen serveren. Toch nog snel een lap straffe abdijkaas op laten smelten...
En jawel hoor, de kids die werkelijk alles ,,overheerlijk'' en ,,jummie'' vinden begonnen zonder grimassen aan hun ,,feestmaal''. Tot ik Kadoke1 écht interpelleerde en vroeg of het wel lekker was? ,,Dat hier is een beetje hard Malief'' zei het schatje terwijl hij lijdzaam nog een stukje courgette in zijn mond stak. De veggie-versie bleek nog rauw...
Met enig gezag heb ik hem geboden om die groente te laten liggen. (En hem op verzoek nog drie boterhammen geserveerd. Kadoke2 had alles al op en vond het best lekker hoor...)
Als ik dit soort verhalen (een beetje gegeneerd) aan Pezzeke vertel lacht die mij vierkant uit. ,,Ge denkt toch niet dat dat blijft duren?''
Nee zeker? Vorige donderdag kwam Lottepoes de verjaardagscadeaus voor de Kadokes brengen. Ze wisten het en waren er zeer op uit. Eerst kwam de huisgemaakte royale fruitsla, dan de verjaardagstaart, en toen zaten ze weer een Jommeke te lezen. Tot Malief een handje toestak en vroeg :,,Kwam Meter geen cadeautjes brengen?'' ,,Heu, ja'' straalden ze, een ietsepietsje verlegen.
Maar vragen, dat mag niet. Ten behoeve van hun ouders dit slot, gehoord thuis aan zee: ,,Weet je Malief, wij waren in zo'n sportwinkel met mama en papa en toen zegden J en ik tegen mekaar: zouden we vandaag die rolschaatsen krijgen? Maar het was niet. Nee, wij mogen dat niet vragen.''
,,Misschien zijn mama en papa een beetje bang dat je er mee zou vallen, zoals Bomama vroeger voor ons, '' probeer ik. ,,Maar nee Malief, 't zou niet met wieltjes op een rij zijn hoor. Er staat een blokje op om te remmen.En Jan en Ariane gaan het ons leren...''
Een stiekeme Malief zou nu rolschaatsen kopen. Maar nee, ik ben veel te bang dat ze op hun hoofd zouden vallen. Ik ben erfelijk belast.
PS En toen speelden we Valkuil en in het heetst van de strijd knikkerde Kadoke2 haar laatste knikker in een kuiltje en mompelde ze ,,fok''. ,,Hela'' zei haar tante. En er kwamen twee schattige blosjes.
Ik bespaar u mijn ontgoocheling. Ik vond mijn vleesversie ronduit flauw. De Meester troostte en deed een paar kruidensuggesties. Lief van hem, want hij lust zelfs geen basilicum. Dat beloofde weinig goeds voor de veggie-versie die we 's avonds gingen serveren. Toch nog snel een lap straffe abdijkaas op laten smelten...
En jawel hoor, de kids die werkelijk alles ,,overheerlijk'' en ,,jummie'' vinden begonnen zonder grimassen aan hun ,,feestmaal''. Tot ik Kadoke1 écht interpelleerde en vroeg of het wel lekker was? ,,Dat hier is een beetje hard Malief'' zei het schatje terwijl hij lijdzaam nog een stukje courgette in zijn mond stak. De veggie-versie bleek nog rauw...
Met enig gezag heb ik hem geboden om die groente te laten liggen. (En hem op verzoek nog drie boterhammen geserveerd. Kadoke2 had alles al op en vond het best lekker hoor...)
Als ik dit soort verhalen (een beetje gegeneerd) aan Pezzeke vertel lacht die mij vierkant uit. ,,Ge denkt toch niet dat dat blijft duren?''
Nee zeker? Vorige donderdag kwam Lottepoes de verjaardagscadeaus voor de Kadokes brengen. Ze wisten het en waren er zeer op uit. Eerst kwam de huisgemaakte royale fruitsla, dan de verjaardagstaart, en toen zaten ze weer een Jommeke te lezen. Tot Malief een handje toestak en vroeg :,,Kwam Meter geen cadeautjes brengen?'' ,,Heu, ja'' straalden ze, een ietsepietsje verlegen.
Maar vragen, dat mag niet. Ten behoeve van hun ouders dit slot, gehoord thuis aan zee: ,,Weet je Malief, wij waren in zo'n sportwinkel met mama en papa en toen zegden J en ik tegen mekaar: zouden we vandaag die rolschaatsen krijgen? Maar het was niet. Nee, wij mogen dat niet vragen.''
,,Misschien zijn mama en papa een beetje bang dat je er mee zou vallen, zoals Bomama vroeger voor ons, '' probeer ik. ,,Maar nee Malief, 't zou niet met wieltjes op een rij zijn hoor. Er staat een blokje op om te remmen.En Jan en Ariane gaan het ons leren...''
Een stiekeme Malief zou nu rolschaatsen kopen. Maar nee, ik ben veel te bang dat ze op hun hoofd zouden vallen. Ik ben erfelijk belast.
PS En toen speelden we Valkuil en in het heetst van de strijd knikkerde Kadoke2 haar laatste knikker in een kuiltje en mompelde ze ,,fok''. ,,Hela'' zei haar tante. En er kwamen twee schattige blosjes.
dinsdag 14 april 2009
Reünie
Met zes _ in de leeftijdscategorie vijftig plus _ hadden we verzamelen geblazen in een Antwerps restaurant. Het was ruim een jaar geleden dat ik de meesten had gezien en strikt genomen was ik de enige pensionnée. Dat heb je met die freelancers: werken tot in de kist.
Zal ik eens een beetje stoefen? Dit was nu tien jaar geleden het kruim van de Vlaamse modejournalistiek. Geen boekskes maar kranten, allemaal concurrenten van mekaar maar nooit zo'n warme vriendschap meegemaakt. Veel lief en ook een beetje leed gedeeld. Lief toen bij het Belangske het eerste kleinkind werd geboren, leed toen we met de Gazet stonden te vernikkelen op een industrieterrein in Milaan: rond middernacht, gutsende regen en alleen maar limo's die de internationale boekskesmadammen af en aan reden. Maar we hebben wat afgelachen. Zeker op de niet heel serieuze persreizen van Thailand, Hongarije en New York tot Egypte waar we toch met echte reportages thuis kwamen. Want we werden gerespecteerd om wie we waren en de adverteerders, die kenden we niet.
Of Portugal, waar we de fabrieken achter de luxe-labels bezochten. 's Avonds in de bar zelfverzonnen dansjes (La danse des Patates) uitgevoerd, allemaal in eer en deugd.
Of nog, in Parijs en Milaan voor de defilés, en de nieuwelingskes wijs gemaakt dat ze als ontgroening een nacht in de kamer van de Franse fotograaf moesten doorbrengen. Ja, dat deden de onderbetaalde freelancers wel vaker, maar daarbij werd alleen de onkostennota (ahum) geconsumeerd.
Leed (voor mij) als bleek dat al mijn invitaties waren gepikt in het chique Hotel du Louvre _ na het lezen van Hotel Babylon heb ik begrepen waarom _ en Frie van Het Laatste mij via veel ingewikkelde maneuvers overal binnenloodste... Onze patrons _de grote concurrenten _konden er een puntje aan zuigen.
Gedeeld leed ook toen onze Poiche net verdwenen was en mijn vriendinnen _ ik kan ze geen collega's noemen_ in Londen met mij door de metrostations liepen toen ik dacht dat daar op de bank mijn verdwenen broer lag.
En nu zag ik het verdriet in de ogen van Frieke _ Leentje verongelukt_ en dat ze nog zoveel warmte en mededogen voor de anderen over heeft: het was hartverwarmend.
Later heb ik even de rekening gemaakt: drie van de vriendinnen hebben kanker overwonnen, twee hebben er een levenspartner aan verloren. En zelf kon ik alleen maar zeggen dat mijn mama nog leeft, het vrij goed stelt maar dat het behalve een bron van vreugde toch ook grote stress geeft. En ja, dat ik zo begin te broebelen als ik niet op namen kom. Herkenbaar akkefietje, daar op ons Antwerps terras.
En toch. Onlangs heeft Kadoke2 mij gezegd( toen ik weer heel omslachtig iets zat te omschrijven) dat Malief wat meer woordjes moet leren. En ik: ,,ik ken ze wel schat, maar ik kan er niet opkomen...''. Toch maar nieuwe pillekes gekocht. Count your blessings, Malief...
Zal ik eens een beetje stoefen? Dit was nu tien jaar geleden het kruim van de Vlaamse modejournalistiek. Geen boekskes maar kranten, allemaal concurrenten van mekaar maar nooit zo'n warme vriendschap meegemaakt. Veel lief en ook een beetje leed gedeeld. Lief toen bij het Belangske het eerste kleinkind werd geboren, leed toen we met de Gazet stonden te vernikkelen op een industrieterrein in Milaan: rond middernacht, gutsende regen en alleen maar limo's die de internationale boekskesmadammen af en aan reden. Maar we hebben wat afgelachen. Zeker op de niet heel serieuze persreizen van Thailand, Hongarije en New York tot Egypte waar we toch met echte reportages thuis kwamen. Want we werden gerespecteerd om wie we waren en de adverteerders, die kenden we niet.
Of Portugal, waar we de fabrieken achter de luxe-labels bezochten. 's Avonds in de bar zelfverzonnen dansjes (La danse des Patates) uitgevoerd, allemaal in eer en deugd.
Of nog, in Parijs en Milaan voor de defilés, en de nieuwelingskes wijs gemaakt dat ze als ontgroening een nacht in de kamer van de Franse fotograaf moesten doorbrengen. Ja, dat deden de onderbetaalde freelancers wel vaker, maar daarbij werd alleen de onkostennota (ahum) geconsumeerd.
Leed (voor mij) als bleek dat al mijn invitaties waren gepikt in het chique Hotel du Louvre _ na het lezen van Hotel Babylon heb ik begrepen waarom _ en Frie van Het Laatste mij via veel ingewikkelde maneuvers overal binnenloodste... Onze patrons _de grote concurrenten _konden er een puntje aan zuigen.
Gedeeld leed ook toen onze Poiche net verdwenen was en mijn vriendinnen _ ik kan ze geen collega's noemen_ in Londen met mij door de metrostations liepen toen ik dacht dat daar op de bank mijn verdwenen broer lag.
En nu zag ik het verdriet in de ogen van Frieke _ Leentje verongelukt_ en dat ze nog zoveel warmte en mededogen voor de anderen over heeft: het was hartverwarmend.
Later heb ik even de rekening gemaakt: drie van de vriendinnen hebben kanker overwonnen, twee hebben er een levenspartner aan verloren. En zelf kon ik alleen maar zeggen dat mijn mama nog leeft, het vrij goed stelt maar dat het behalve een bron van vreugde toch ook grote stress geeft. En ja, dat ik zo begin te broebelen als ik niet op namen kom. Herkenbaar akkefietje, daar op ons Antwerps terras.
En toch. Onlangs heeft Kadoke2 mij gezegd( toen ik weer heel omslachtig iets zat te omschrijven) dat Malief wat meer woordjes moet leren. En ik: ,,ik ken ze wel schat, maar ik kan er niet opkomen...''. Toch maar nieuwe pillekes gekocht. Count your blessings, Malief...
zaterdag 7 maart 2009
Even geduld
,,Ha, is de 47 er niet meer om uw blog aan te passen'' plaagt Pezzeke mij. Zijn manier om eens goed te lachen met die foto,, Malief-van-vroeger'' die mijn lezers moet doen geloven dat deze weliswaar antiek geklede maar toch nog jonge poes ook de auteur is van de blog.
Ja dus, de 47 is er niet meer bij. Waar haal ik het in mijn hoofd om de ex-lieven van mijn dochter(s) achteraf toch te missen? Dat zal ik van ons moeder hebben: die doet ook altijd met de ,,mennekes'' mee.
En toch staat er een (recentere) foto klaar. Als ik ze nu ook nog op de juiste plaats kan plakken...
Ja dus, de 47 is er niet meer bij. Waar haal ik het in mijn hoofd om de ex-lieven van mijn dochter(s) achteraf toch te missen? Dat zal ik van ons moeder hebben: die doet ook altijd met de ,,mennekes'' mee.
En toch staat er een (recentere) foto klaar. Als ik ze nu ook nog op de juiste plaats kan plakken...
donderdag 19 februari 2009
Gebruiksaanwijzing
Met wijd opengesperde ogen kijkt ze mij aan. ,,Zijde gij het?'' ,,Ja make''(spreek uit zoals Simonneke dat doet!)
Volgt een conversatie van enkele minuten dat zij niet kan weten wie er komt, maar ja, dat ik het feitelijk toch altijd ben en of den doktoor al gebeld heeft. ,,Want seg, hij ee mij zier gedaan''. (wratje afgebrand op haar wang).
,,Ja make, dat was vorige week ook al'' En of het daarom is dat zij haar bril niet aan doet? Nee, ze moet geen bril hebben, ze ziet alles troebel en daarvoor gaat den doktoor bellen. We moeten naar de oogarts. Hmm.Tof.
En dan haal ik de ,,Bomama gebruiksaanwijzing'' boven. Waar haar bril is, en of die misschien vuil is? ,,Ha dazie''. Op de tafel ligt haar leesbril. Vuil, dat wel. ''En waar is de andere bril? De gewone, de grijsblauwe, die ge altijd aan hebt voor de tevee. Is het daarom dat uw ogen zo wijd open staan, om de tevee te zien?'' (ik denk dat haar buurvrouw Yvonne deze conversatie haarfijn kan volgen ...) Nee, in die brilledoos zit mijn leesbril. ,,Nee make, da's die kleine zwarte, die ligt hier''
Detectieve Malief trekt de brillendoos open, daarin zit de gewone bril, weliswaar in twee gebroken. De ondervraging wordt verder gezet: of ze die kleine zwarte bril misschien aan had toen ze ,,troebel'' zag, of dat gisteren was of vandaag? ,,Den doktoor heeft mijn sloefen aan gedaan want de maskes komen niet meer om elf uur als ik bel want dan zijn ze met het eten bezig''. Fijntjes wordt de aandacht van de verkeerde bril, de kapotte bril, de vuile bril afgewenteld.
Ik pak de gebroken bril op, poets hem op, plak het neusstuk bij elkaar en zet hem op haar neus. ,,Ha ja, zo zie ik wel beter. Gade ne nieuwe kopen? Maar ge moet u nie spoeien zenne, ik zie goed genoeg.''''
Als ik 's avonds bij de opticien mijn wedervaren vertel blijkt die man een ervaringsdeskundige. ,,Maar ge hebt geluk, ik ken er die altijd zeggen dat ze nooit iets beter zien...In ieder geval, gij moet altijd stoom afblazen, anders ontploft de ketel.'' Daarom heb ik dus deze gebruiksaanwijzing geschreven...
En mits gebruiksaanwijzing is ons Bomama de liefste van de hele wereld.
PS U had wel begrepen dat onze opticien niet van het type Gans Anders is, deze kent heel mijn familiegeschiedenis...
Volgt een conversatie van enkele minuten dat zij niet kan weten wie er komt, maar ja, dat ik het feitelijk toch altijd ben en of den doktoor al gebeld heeft. ,,Want seg, hij ee mij zier gedaan''. (wratje afgebrand op haar wang).
,,Ja make, dat was vorige week ook al'' En of het daarom is dat zij haar bril niet aan doet? Nee, ze moet geen bril hebben, ze ziet alles troebel en daarvoor gaat den doktoor bellen. We moeten naar de oogarts. Hmm.Tof.
En dan haal ik de ,,Bomama gebruiksaanwijzing'' boven. Waar haar bril is, en of die misschien vuil is? ,,Ha dazie''. Op de tafel ligt haar leesbril. Vuil, dat wel. ''En waar is de andere bril? De gewone, de grijsblauwe, die ge altijd aan hebt voor de tevee. Is het daarom dat uw ogen zo wijd open staan, om de tevee te zien?'' (ik denk dat haar buurvrouw Yvonne deze conversatie haarfijn kan volgen ...) Nee, in die brilledoos zit mijn leesbril. ,,Nee make, da's die kleine zwarte, die ligt hier''
Detectieve Malief trekt de brillendoos open, daarin zit de gewone bril, weliswaar in twee gebroken. De ondervraging wordt verder gezet: of ze die kleine zwarte bril misschien aan had toen ze ,,troebel'' zag, of dat gisteren was of vandaag? ,,Den doktoor heeft mijn sloefen aan gedaan want de maskes komen niet meer om elf uur als ik bel want dan zijn ze met het eten bezig''. Fijntjes wordt de aandacht van de verkeerde bril, de kapotte bril, de vuile bril afgewenteld.
Ik pak de gebroken bril op, poets hem op, plak het neusstuk bij elkaar en zet hem op haar neus. ,,Ha ja, zo zie ik wel beter. Gade ne nieuwe kopen? Maar ge moet u nie spoeien zenne, ik zie goed genoeg.''''
Als ik 's avonds bij de opticien mijn wedervaren vertel blijkt die man een ervaringsdeskundige. ,,Maar ge hebt geluk, ik ken er die altijd zeggen dat ze nooit iets beter zien...In ieder geval, gij moet altijd stoom afblazen, anders ontploft de ketel.'' Daarom heb ik dus deze gebruiksaanwijzing geschreven...
En mits gebruiksaanwijzing is ons Bomama de liefste van de hele wereld.
PS U had wel begrepen dat onze opticien niet van het type Gans Anders is, deze kent heel mijn familiegeschiedenis...
zaterdag 14 februari 2009
Valentijn
,,Het is nog een geheim, maar ik heb een lief'' De bekentenis kwam _uiteraard_ van Kadoke 2 die nu al bijna een jaar moet toezien hoe voor haar broer Jefke Populair de grietjes in de rij staan. Ik heb mij ondertussen het jargon van het eerste leerjaar eigen gemaakt en vraag dus met uitgestreken gezicht:,,Ha, tof. En heb je al gekust?'' ,,Nee Malief, hij weet het zelf nog niet.''
Dus was het thema hier vandaag Valentijn.
Terwijl ze met serieuze frons een Kellogg-huisje in de juiste tinten kleurt _mama zal dat niet graag zien want ze is tegen Kellogg_ en Malief zelf bijtjes en basketringen en ventjes uitknipt komen de confidenties. ,,Ik ben al heel lang op hem maar ik zeg zijn naam niet''.
,,Dat hoeft niet schat, als het een geheim is. Is het een jongen van de klas?'' ,,Jaaa''
Ik kan mij voorstellen dat het een probleem is, want die gastjes zijn stuk voor stuk een halve kop kleiner dan zij. Zoals S. die gisteren bij Kadoke1 kwam logeren, een blond putti-ke. Ik was blij dat ik wist dat het een jongen was want ,,dag poes'' lag op het puntje van mijn tong.
,,Op S. ben ik ook al eens verliefd geweest, zucht Kadoke2, maar daar zijn er wel zes op...'' Heu, zo'n klein ventje? ,,Maar ja, Malief, mijn lief is ook een kop kleiner...'' Van intimidatie gesproken.
En samen luisteren we naar de top kweetniehoeveel van liefdesliedjes op 4FM terwijl er nog snel een cadeau voor een vriendinnetje wordt geschilderd die volgende week jarig is. De zever op de radio ontgaat haar, ze is met ernstiger zaken bezig.
En dus niet met Valentijn. Doet er mij aan denken dat ik _heel lang geleden, vaneigens_ twee lieven(1) heb gehad die met een boeket kwamen aandraven. 't Was in Leuven, en 'k zat nog op een meisjespeda.(2) En iedereen kwam naar het boeket kijken. Die knaap was daarna zéér gegeerd. Als u soms nog twijfelt waar Valentijn voor dient...
(1)Pas op, nà elkaar hé.
(2)De Meester heeft daar nooit aan meegedaan. Ten eerste zat ik op kot en ten tweede was hij nogal zeker van zijn zaak...
Dus was het thema hier vandaag Valentijn.
Terwijl ze met serieuze frons een Kellogg-huisje in de juiste tinten kleurt _mama zal dat niet graag zien want ze is tegen Kellogg_ en Malief zelf bijtjes en basketringen en ventjes uitknipt komen de confidenties. ,,Ik ben al heel lang op hem maar ik zeg zijn naam niet''.
,,Dat hoeft niet schat, als het een geheim is. Is het een jongen van de klas?'' ,,Jaaa''
Ik kan mij voorstellen dat het een probleem is, want die gastjes zijn stuk voor stuk een halve kop kleiner dan zij. Zoals S. die gisteren bij Kadoke1 kwam logeren, een blond putti-ke. Ik was blij dat ik wist dat het een jongen was want ,,dag poes'' lag op het puntje van mijn tong.
,,Op S. ben ik ook al eens verliefd geweest, zucht Kadoke2, maar daar zijn er wel zes op...'' Heu, zo'n klein ventje? ,,Maar ja, Malief, mijn lief is ook een kop kleiner...'' Van intimidatie gesproken.
En samen luisteren we naar de top kweetniehoeveel van liefdesliedjes op 4FM terwijl er nog snel een cadeau voor een vriendinnetje wordt geschilderd die volgende week jarig is. De zever op de radio ontgaat haar, ze is met ernstiger zaken bezig.
En dus niet met Valentijn. Doet er mij aan denken dat ik _heel lang geleden, vaneigens_ twee lieven(1) heb gehad die met een boeket kwamen aandraven. 't Was in Leuven, en 'k zat nog op een meisjespeda.(2) En iedereen kwam naar het boeket kijken. Die knaap was daarna zéér gegeerd. Als u soms nog twijfelt waar Valentijn voor dient...
(1)Pas op, nà elkaar hé.
(2)De Meester heeft daar nooit aan meegedaan. Ten eerste zat ik op kot en ten tweede was hij nogal zeker van zijn zaak...
zondag 8 februari 2009
Legioensoldaat
Beginnen met een bekentenis: ik neem pilletjes voor mijn grijze cellekes. Wie een van mijn vorige verhalen over het onthouden van namen en de truukjes met het alfabet las zal wel denken dat ze toch niet veel helpen. Oh nee? Vorige week ineens een tekst gedeclameerd waar ik in geen veertig jaar aan dacht. En omdat u ook eens mag lachen: die tekst moest ik in het derde leerjaar van zuster Polydora dagelijks opzeggen.
Pas op, geen makkelijk versje hé. Een aartsmoeilijke tekst waar ik als achtjarige zeker niet veel van kon snappen. Ik zei hem toen heel vaak op omdat we in de familie een tante hadden die niet naar de mis ging en die ik toch heel graag zag, en die ik dus in de hemel wou bidden.
Op het einde van de humaniora heb ik hem nog vaak opgezegd. Eerst proberen of ik hem nog kende, een beetje gepuzzeld, en jawel, een geschikte mantra terwijl ik in Brussel na schooltijd op de tram naar Laken stond te wachten. En dat kon weleens lang duren en mijn voeten werden koud en ik had niets beter te doen en ik dacht dat het misschien kon helpen. Of nee, dat dacht ik toen al lang niet meer, maar hoe gaat dat als er iets in je hoofd zit? ,,Nog een keer zeggen en dan zal hij wel komen.'' De tram, wel te verstaan. Hm ja, op de duur kwam hij wel.
Vorige week dus. Met de Meester enkele dagen aan de kust, héérlijk wandelweer met volop zon en berekoud. Maar toen wilden we toch maar de tram terug naar huis nemen. Dat duurde wel even. En toen pakte ik de Meester vast en zei :,,Heilige Jozef, liefdevolle voedstervader van het goddelijk kind en kuise bruidegom van de heilige maagd, bescherm het kinderlegioen dat u werd toegewijd en toevertrouwd als een erewacht onverpoosd biddend voor uw troon. Spreek gij voor ons ten beste bij de heilige harten van Jezus en Maria opdat we naar uw voorbeeld als leliën onder de doornen in kinderonschuld en reine jeugd ongerept mogen opbloeien in het aanschijn van de Heer. Spreek gij voor ons ten beste (bij de heilige harten van Jezus en Maria)opdat uit onze legioenrangen velen mogen aantreden door God geroepen en bevoorrecht om hem als voorbeeldige priesters in dit leven of als offerzielen in een heilig kloosterleven te dienen, spreek gij voor ons ten beste (bij de heilige harten enzovoorts) opdat uit onze christelijke gezinnen geloofsleven, godsbetrouwen en zedigheid weer heerlijk moge opbloeien, tot geestelijk heil van ons vaderland en tot zegen van heel de strijdende kristi-kerk. Amen''.
Ik ben niet tot het eind gekomen want de Meester vroeg of ik niet liever wat wou huppelen. Dat deed ik _ voor ik Malief werd _ als ik het wat koud had...
PS De tram heeft nog wat op zich laten wachten, maar deze geloofsacte van een jonge legioensoldaat van Sint Jozef heb ik in één ruk en zonder spieken gedebiteerd. Geen goei pillekes zegt u?
Pas op, geen makkelijk versje hé. Een aartsmoeilijke tekst waar ik als achtjarige zeker niet veel van kon snappen. Ik zei hem toen heel vaak op omdat we in de familie een tante hadden die niet naar de mis ging en die ik toch heel graag zag, en die ik dus in de hemel wou bidden.
Op het einde van de humaniora heb ik hem nog vaak opgezegd. Eerst proberen of ik hem nog kende, een beetje gepuzzeld, en jawel, een geschikte mantra terwijl ik in Brussel na schooltijd op de tram naar Laken stond te wachten. En dat kon weleens lang duren en mijn voeten werden koud en ik had niets beter te doen en ik dacht dat het misschien kon helpen. Of nee, dat dacht ik toen al lang niet meer, maar hoe gaat dat als er iets in je hoofd zit? ,,Nog een keer zeggen en dan zal hij wel komen.'' De tram, wel te verstaan. Hm ja, op de duur kwam hij wel.
Vorige week dus. Met de Meester enkele dagen aan de kust, héérlijk wandelweer met volop zon en berekoud. Maar toen wilden we toch maar de tram terug naar huis nemen. Dat duurde wel even. En toen pakte ik de Meester vast en zei :,,Heilige Jozef, liefdevolle voedstervader van het goddelijk kind en kuise bruidegom van de heilige maagd, bescherm het kinderlegioen dat u werd toegewijd en toevertrouwd als een erewacht onverpoosd biddend voor uw troon. Spreek gij voor ons ten beste bij de heilige harten van Jezus en Maria opdat we naar uw voorbeeld als leliën onder de doornen in kinderonschuld en reine jeugd ongerept mogen opbloeien in het aanschijn van de Heer. Spreek gij voor ons ten beste (bij de heilige harten van Jezus en Maria)opdat uit onze legioenrangen velen mogen aantreden door God geroepen en bevoorrecht om hem als voorbeeldige priesters in dit leven of als offerzielen in een heilig kloosterleven te dienen, spreek gij voor ons ten beste (bij de heilige harten enzovoorts) opdat uit onze christelijke gezinnen geloofsleven, godsbetrouwen en zedigheid weer heerlijk moge opbloeien, tot geestelijk heil van ons vaderland en tot zegen van heel de strijdende kristi-kerk. Amen''.
Ik ben niet tot het eind gekomen want de Meester vroeg of ik niet liever wat wou huppelen. Dat deed ik _ voor ik Malief werd _ als ik het wat koud had...
PS De tram heeft nog wat op zich laten wachten, maar deze geloofsacte van een jonge legioensoldaat van Sint Jozef heb ik in één ruk en zonder spieken gedebiteerd. Geen goei pillekes zegt u?
Abonneren op:
Posts (Atom)
