Vanmorgen zat Kadoke 2 zorgelijk aan het ontbijt. Vandaag werden op school lijstjes gemaakt. Van de beste vriendin, van de beste goedmaker, van de leukste vriendin. En ze dacht dat ze er niet zou opstaan. Misschien wel op die van goedmaakster, dat kon ze goed, maar die andere...
Ik zit met slaap in mijn ogen te luisteren. Lijstjes van de beste, en dan nog wel in een Freinetschool waar talent en initiatief boven competitie staan? En wie zegt dat dan, dat jij geen goede vriendin bent? Zucht van boven het bordje yoghurt. ,,Ik ben wel een goede vriendin, maar niet de beste...''
,,Toch de schattigste'' zeg ik met een eenarmige knuffel terwijl ik een niet echt volmaakte coiffuur in elkaar knutsel.
Een schooldag later en daar komt ze niet echt huppelend naar mij. Wel hoe waren de lijstjes? ,,Ik stond nergens op, allemaal nullen, ik had het toch gezegd?'' Meester had mij al gebriefd: niet de juffen maar de nuffige vriendinnetjes maakten zo'n lijstje. ,,Nee, niet Vlooike, (het lief van Kadoke1,) die doet daar niet aan mee, maar dat is dan ook mijn beste vriendin'' zucht ze.
Tijd voor Kadoke1 om de sfeer uit te klaren. Hij heeft met een playmobilmannetje een kleine malief gemaakt, compleet met bollekenshoedje, handtas, cape en...een kruk. ,,Vandaag mag je naar de Zoo Malief, maar je bent wel verstrooid want je rijdt nogal wild met deze auto.'' En ik hoor hem mompelen,,ze zal nog eens naar de rijschool moeten''. Waarna het figuurtje in de zoo belandt met twéé krukken. ,,En ze vergeet de kooi van de beer te sluiten, manmanman''. Kadoke2 is ondertussen haar lijstjes vergeten en giert het uit bij al die onfortuinlijke avonturen van popje malief. ,,Och ja, die meisjes'' mompelt haar broer laconiek. De vriendinnentragedie is compleet aan hem voorbij gegaan.
dinsdag 22 september 2009
vrijdag 18 september 2009
tis juzeke die u straft
vandaag kan ik geen hoofdletters gebruiken; geen punten ook niet dus; ik tik met één hand, de andere zit in een ,,sling'' ; een modieus blauwe, dat wel, maar te nadrukkelijk verpakt om confortabel te zijn; ik ben op mijn elleboog gevallen en die heeft krak gedaan; gelukkig was het mijn hoofd niet; héhé, heb je hem?
spectaculaire bons overigens: het verkeer in de olv-straat stond er compleet stil van! ha ja, omdat een vriendelijke meneer uit zijn auto stapte (en de weg versperde) om mij op te rapen!héél goed voor mijn ego, dat wel! oude vrouw weet u nog?
twee weken de invalide uithangen, ik zal het wel overleven.(ha, met mijn pink kan ik ook supershift doen!)
spectaculaire bons overigens: het verkeer in de olv-straat stond er compleet stil van! ha ja, omdat een vriendelijke meneer uit zijn auto stapte (en de weg versperde) om mij op te rapen!héél goed voor mijn ego, dat wel! oude vrouw weet u nog?
twee weken de invalide uithangen, ik zal het wel overleven.(ha, met mijn pink kan ik ook supershift doen!)
donderdag 17 september 2009
Domino en zo
Gisteren had Kadoke2 een dominosteen nodig. Om ganzenbord te spelen in het Disney-boekje. Juist, een uitgave van het gazetje van Kobbegem, ik ben af en toe ontrouw. Voor het Disneyboekje (voor de Kadokes), voor het Nina-boekje (voor Lottepoes) en om te controleren of zotte Gilde nog altijd zo zot is. Ja dus, maar dit terzijde.
Terwijl Kadoke2 aanstalten maakt om op de kast te klimmen en een domino-steen uit de Cluedo-doos te halen bedacht ik dat er hier nog enkele in die diepe lade lagen. En ik was vertrokken.
Behalve de gebruikelijke rotzooi die er bijna dagelijks wordt bij gepropt (de boekskes over onze gemeente verdwijnen ongelezen in die la, en dan stom staan dat de straat wordt afgesloten hé.)
Maar voor de rest was het schatten op zolder. Een waaier badges die ik ooit kreeg opgespeld (héla, hier één van het Parijse hotel Bristol, stond net in de krant. En ik herinner mij nog dat ze een mannetje hadden dat een hele dag niets anders deed dan vingerafdrukken van de monumentale koperen trapleuning vegen. De directeur was héél fier toen hij dat vertelde...)
Kijk, een jojo van een lingeriemerk. Gekregen op een defilé in Kopenhagen en als je het héél goed kon ging er een rood lichtje branden. Kadoke 2 kan het heel goed, Kadoke1 laat het vallen en nu hebben we er twee...
Ander fraais: foto's die iets compromitterend zouden hebben als de Meester zelf ze in onze studententijd niet had genomen. Met een toenmalig lief aan mijn arm in het portaal van een kerk _ oh symboliek_ of een straffe knuffel op het Ladeuzeplein. Die éne foto die ik een beetje gênant vond omdat het leek of ik met huid en haar verslonden werd was er niet meer bij. Tiens tiens, wie zou ze verdonkeremaand hebben...
Ook verbaasd gegaapt naar een grote foto waarop een reunie van gepensioneerden van veertig jaar geleden in de Jacqmainlaan: allemaal mannelijke bejaarden aan een feesttafel in deftig kostuum en een Maliefje die het verslag moest schrijven. Hu, wat oude mensen, en ik weet nog dat ik ons Lottepoes verwachtte en een beetje mottig was.(1)
En dan was daar de Roddelkrant. In het begin van mijn carrière zat er een nu zeer bekende dichter naast mij, en af en toe had hij geweldig grappige invallen. Drie vellen vol zonder interlinie, getikt op een ouwe Adler waarvan het lint niet meer zwart maar grijs afgaf. Gisteravond heb ik met tranen in de ogen er uit voorgelezen aan de telefoon. Die tranen waren van het lachen en mijn toehoorder was vriendin-collega Iedereen. Om kwart na middernacht, na een uur en veertig minuten ginnegappen hebben we slaapwel gezegd.
Oh ja, en Kadoke2 heeft de Domino uit de Cluedo-doos gehaald.
(1) Misschien laat ik die foto van die oudstrijders nog eens inscannen voor mijn ex-vum-lezertjes. Maar 't is wel een grote en enfin, misschien past dat niet...
Terwijl Kadoke2 aanstalten maakt om op de kast te klimmen en een domino-steen uit de Cluedo-doos te halen bedacht ik dat er hier nog enkele in die diepe lade lagen. En ik was vertrokken.
Behalve de gebruikelijke rotzooi die er bijna dagelijks wordt bij gepropt (de boekskes over onze gemeente verdwijnen ongelezen in die la, en dan stom staan dat de straat wordt afgesloten hé.)
Maar voor de rest was het schatten op zolder. Een waaier badges die ik ooit kreeg opgespeld (héla, hier één van het Parijse hotel Bristol, stond net in de krant. En ik herinner mij nog dat ze een mannetje hadden dat een hele dag niets anders deed dan vingerafdrukken van de monumentale koperen trapleuning vegen. De directeur was héél fier toen hij dat vertelde...)
Kijk, een jojo van een lingeriemerk. Gekregen op een defilé in Kopenhagen en als je het héél goed kon ging er een rood lichtje branden. Kadoke 2 kan het heel goed, Kadoke1 laat het vallen en nu hebben we er twee...
Ander fraais: foto's die iets compromitterend zouden hebben als de Meester zelf ze in onze studententijd niet had genomen. Met een toenmalig lief aan mijn arm in het portaal van een kerk _ oh symboliek_ of een straffe knuffel op het Ladeuzeplein. Die éne foto die ik een beetje gênant vond omdat het leek of ik met huid en haar verslonden werd was er niet meer bij. Tiens tiens, wie zou ze verdonkeremaand hebben...
Ook verbaasd gegaapt naar een grote foto waarop een reunie van gepensioneerden van veertig jaar geleden in de Jacqmainlaan: allemaal mannelijke bejaarden aan een feesttafel in deftig kostuum en een Maliefje die het verslag moest schrijven. Hu, wat oude mensen, en ik weet nog dat ik ons Lottepoes verwachtte en een beetje mottig was.(1)
En dan was daar de Roddelkrant. In het begin van mijn carrière zat er een nu zeer bekende dichter naast mij, en af en toe had hij geweldig grappige invallen. Drie vellen vol zonder interlinie, getikt op een ouwe Adler waarvan het lint niet meer zwart maar grijs afgaf. Gisteravond heb ik met tranen in de ogen er uit voorgelezen aan de telefoon. Die tranen waren van het lachen en mijn toehoorder was vriendin-collega Iedereen. Om kwart na middernacht, na een uur en veertig minuten ginnegappen hebben we slaapwel gezegd.
Oh ja, en Kadoke2 heeft de Domino uit de Cluedo-doos gehaald.
(1) Misschien laat ik die foto van die oudstrijders nog eens inscannen voor mijn ex-vum-lezertjes. Maar 't is wel een grote en enfin, misschien past dat niet...
dinsdag 8 september 2009
Oude vrouw, zwijg!
Het mooie weer heeft mij de jongste weken herhaaldelijk naar onze stedelijke Kruidtuin gejaagd, kwestie van nog een streepje zon te halen. De gigantische boom in onze tuin wordt immers pas volgende week geveld, maar dit terzijde. En zo komt het dat ik, helemaal tegen wil en dank, een beetje teveel geconfronteerd wordt met mijn veelsoortige stadsgenoten.
Meestal zit ik er alleen maar te lezen op een harde bank en probeer ik niet te kijken naar de jongelui die de eenden, kippen en hanen de daver op het lijf jagen. Mijn gezelschap op de aanpalende bank is tachtig plus en vraagt of het ,,ne schonen boek'' is. En dat hij graag Abraham Hans leest. Goed toch? Maar er is meer.
Terug naar school, en wat lopen er ineens veel hoofddoeken door de ,,botaniek''. Mij niet gelaten maar je moet wel gek zijn om zwart verpakt in 30 graden rond te lopen. En dan zijn er ook meisjes met lang zwart haar _ ik zou niet kunnen zeggen van welk continent_ die er flink de pas in zetten. En een would-be Casanova die hen achterna holt en met een gemelijke grijns zijn hand in hun nek steekt en in hun haren roefelt. De meisjes vertrekken geen spier, stappen door. Wat later ligt de Casanova met bloot bovenlijf in mijn gezichtsveld te zonnen. Ik word een klein beetje kwaad. Dit is niet eerlijk.
Dan neem ik de stadsbus naar Bomama. Een ervaring. Ik ben de enige Europeaan en vind op de zeer slingerende bus nog een plaatsje rechtover een bejaarde met sik, mutsje en djellabah. De man kijkt mij in de ogen en groemmelt iets. Ik voel mij een publieke zondares hoewel alleen mijn tenen bloot zijn.
De hoofdvogel heb ik gisteren afgeschoten. Met de Kadokes en de Meester tevoet dwars door de stad die overspoeld wordt door fietsende jongeren. Voor de uitgang van het atheneum worden Kadoke2 en ikzelf fors gestompt door een dikkerdje van een jaar of veertien die blijkbaar pas heeft leren fietsen. Ik zeg iets als ,,Hela manneke, voorzichtig hé?'' en krijg een smerige blik cadeau.
Twee straten verder: het ventje was blijkbaar zijn weg kwijt geraakt, we worden weer ingehaald en dit keer belanden voetgangers Malief en Kadoke2 bijna tegen een huisgevel. Ik heb iets geroepen. Van ,,godverdekke joeng'' of zo. En toen riep die kwiet iets terug. ,,Wat zégt die, Malief'' klinkt het verontwaardigde Kadoke. En tegen Meester die voorop liep met de kleinzoon: ,,Wat riep die naar Malief? Oude vrouw ZWIJG?''.
Toen dacht ik:,,Och, dat manneke heeft gewoon een bril nodig ...'' Maar hij heeft wel potentie om een goeie Iman te worden.
Meestal zit ik er alleen maar te lezen op een harde bank en probeer ik niet te kijken naar de jongelui die de eenden, kippen en hanen de daver op het lijf jagen. Mijn gezelschap op de aanpalende bank is tachtig plus en vraagt of het ,,ne schonen boek'' is. En dat hij graag Abraham Hans leest. Goed toch? Maar er is meer.
Terug naar school, en wat lopen er ineens veel hoofddoeken door de ,,botaniek''. Mij niet gelaten maar je moet wel gek zijn om zwart verpakt in 30 graden rond te lopen. En dan zijn er ook meisjes met lang zwart haar _ ik zou niet kunnen zeggen van welk continent_ die er flink de pas in zetten. En een would-be Casanova die hen achterna holt en met een gemelijke grijns zijn hand in hun nek steekt en in hun haren roefelt. De meisjes vertrekken geen spier, stappen door. Wat later ligt de Casanova met bloot bovenlijf in mijn gezichtsveld te zonnen. Ik word een klein beetje kwaad. Dit is niet eerlijk.
Dan neem ik de stadsbus naar Bomama. Een ervaring. Ik ben de enige Europeaan en vind op de zeer slingerende bus nog een plaatsje rechtover een bejaarde met sik, mutsje en djellabah. De man kijkt mij in de ogen en groemmelt iets. Ik voel mij een publieke zondares hoewel alleen mijn tenen bloot zijn.
De hoofdvogel heb ik gisteren afgeschoten. Met de Kadokes en de Meester tevoet dwars door de stad die overspoeld wordt door fietsende jongeren. Voor de uitgang van het atheneum worden Kadoke2 en ikzelf fors gestompt door een dikkerdje van een jaar of veertien die blijkbaar pas heeft leren fietsen. Ik zeg iets als ,,Hela manneke, voorzichtig hé?'' en krijg een smerige blik cadeau.
Twee straten verder: het ventje was blijkbaar zijn weg kwijt geraakt, we worden weer ingehaald en dit keer belanden voetgangers Malief en Kadoke2 bijna tegen een huisgevel. Ik heb iets geroepen. Van ,,godverdekke joeng'' of zo. En toen riep die kwiet iets terug. ,,Wat zégt die, Malief'' klinkt het verontwaardigde Kadoke. En tegen Meester die voorop liep met de kleinzoon: ,,Wat riep die naar Malief? Oude vrouw ZWIJG?''.
Toen dacht ik:,,Och, dat manneke heeft gewoon een bril nodig ...'' Maar hij heeft wel potentie om een goeie Iman te worden.
maandag 7 september 2009
Negentig, da's oud hé...
Vorige week heel rustig de verjaardag van Bomama gevierd. Geen toeters en bellen, geen grote familie-reunie, kwestie van haar vooral niet op de idee te brengen dat er weer iemand ontbrak. Midden in de week , en dus vooral brug- en andere gepensioneerden, twee freelancers en een paar schoolkinderen. Vooral de schoolkinderen _ onze Kadokes_ hadden haar onverdeelde aandacht.
Ze zat naast de zoon van haar (overleden) zus en ik zag haar genieten. De familietrekken waren onmiskenbaar. Er werden foto's gemaakt door Tanjel (1) en twee uur later zat ze wat moe na te puffen. 't Was goed geweest.
Gisteren eerst even verkennen. Een lege telefoon. Ha ja, die moet ge daar insteken om op te laden hé. Een afstandsbediening die niet reageert. ,,Ik zit altijd op hetzelfde, Holland'' Ge zult een nieuwe batterij nodig hebben. ,,Wat is dat een batterij? ''Pillen hé ma. 'k Zal voor nieuwe zorgen. En 'k zal de TV al op 1 zetten.
Ze zit geïnteresseerd naar buiten te kijken. Naar wat kijkt ge? ,,Ha, die mannen die in de bomen klimmen?'', Dat is de wind moeder...
En dan hadden we het weer over het feest. Dat het goed was. En of ik nog iets van ons Pezzeke had gehoord. ,,Maar ja, die heeft u toch gebeld, die had medische controle op zijn werk, weet ge nog? ,,Neeje, nie na mij...'' ,,Allez ma, hij heeft gezegd dat hij ook niet goed meer hoort!'' Schaterlach, ja, nu wist ze het weer.
Later voor haar kamerdeur, versierd met een bloemenslinger en een grote 90: ,,Dat mogen ze er al lang afhalen zenne, da's niks om fier op te zijn. Als het nu nog 70 was!''
Liefste maake, ik wens haar nog enkele milde spinnenwebben in haar hoofd. Net genoeg om helemaal te vergeten wat een verdriet haar lange leven zelfs op haar negentigste nog heeft meegebracht.
(1) Tanjel, stuur je de feestfoto's eens door, we willen ze allemaal zien!
Ze zat naast de zoon van haar (overleden) zus en ik zag haar genieten. De familietrekken waren onmiskenbaar. Er werden foto's gemaakt door Tanjel (1) en twee uur later zat ze wat moe na te puffen. 't Was goed geweest.
Gisteren eerst even verkennen. Een lege telefoon. Ha ja, die moet ge daar insteken om op te laden hé. Een afstandsbediening die niet reageert. ,,Ik zit altijd op hetzelfde, Holland'' Ge zult een nieuwe batterij nodig hebben. ,,Wat is dat een batterij? ''Pillen hé ma. 'k Zal voor nieuwe zorgen. En 'k zal de TV al op 1 zetten.
Ze zit geïnteresseerd naar buiten te kijken. Naar wat kijkt ge? ,,Ha, die mannen die in de bomen klimmen?'', Dat is de wind moeder...
En dan hadden we het weer over het feest. Dat het goed was. En of ik nog iets van ons Pezzeke had gehoord. ,,Maar ja, die heeft u toch gebeld, die had medische controle op zijn werk, weet ge nog? ,,Neeje, nie na mij...'' ,,Allez ma, hij heeft gezegd dat hij ook niet goed meer hoort!'' Schaterlach, ja, nu wist ze het weer.
Later voor haar kamerdeur, versierd met een bloemenslinger en een grote 90: ,,Dat mogen ze er al lang afhalen zenne, da's niks om fier op te zijn. Als het nu nog 70 was!''
Liefste maake, ik wens haar nog enkele milde spinnenwebben in haar hoofd. Net genoeg om helemaal te vergeten wat een verdriet haar lange leven zelfs op haar negentigste nog heeft meegebracht.
(1) Tanjel, stuur je de feestfoto's eens door, we willen ze allemaal zien!
zondag 30 augustus 2009
Le CD&V nouveau est arrivé
Vorige week collega M. uitgewuifd. Weg van de krant, naar de politiek.Twee mailtjes van harentwege om mij voor het feest te vragen, dat vond ik meer dan attent. Want eerlijk gezegd is M. niet zo'n vriendin waarmee je hart- en zieleroerselen deelt. Daar heb ik er genoeg van. Nee, M. is meer dan dertig jaar in mijn leven geweest op een eerder originele manier. Mannelijke lezers zullen het niet geloven, maar we hebben respect en empathie voor elkaar, hoe sterk we voor de rest ook verschilden.
M. , die destijds de hoofdzakelijk met mannen bevolkte redactievloer verblijdde met microscopische hotpants_ vooral als ze voorover gebogen de telexrollen afscheurde _ , M. had zeer mooie benen. Alleen secretaresse Wiske kon dezelfde emoties losweken. Met mijn lang blond haar verdiende ik maar een plaatsje achter in het peleton, alleen de echt oude sassa's keken naar mij. Maar we waren allebei dochters van onderwijzers en bovendien bij het eerste handjevol vrouwen op de Brusselse Jacqmainlaan.
Maar ik ging het over respect hebben. Al beheerde ik dan een frivool onderwerp en schreef zij over grote politiek, we lazen elkaars columns en genoten. Idem respect voor haar lieve partner die een soort ouderwetse hoofsheid demonstreerde die hem ten voeten uit tekende.
M. ging voor de vakbond, speelde piket bij een staking, werd door haar collega's ,,onze ayatolla'' genoemd in een periode dat het nog geen scheldwoord was, werd voorzitter van de internationale persbond en kwam mij vragen waar ze een passende jurk kon kopen voor een receptie op het paleis. Lieve M.: ik heb haar toen een jurk van Gianfranco Ferré aangepraat en hij heeft haar héél veel geld gekost. Het was in een tijd toen er nog geen BV's bestonden en van sponsoring geen sprake was.
Donderdag stond ze daar op de viering bij haar ex-werkgever, klein en tenger en prachtig verpakt in een donkerblauw broekpak, ik schat van Armani of Chanel. Naast haar stond de fine fleur van de CD&V, de diplomatie en het bedrijfsleven (en ook een handjevol journalisten) want M. gaat de minister van Buitenlandse Zaken helpen. Met haar spitse geest, haar ongelooflijke bagage, haar schalkse charme en haar fraaie kleerkast. Ik hoop dat hij ook vestimentair naar haar zal luisteren.
En nog over de feestelijke receptie: M. vloerde haar ex-hoofdredacteur met een schitterend discours (al was zijn rede ook meer dan verdienstelijk) en zelf nam ik een beetje revanche op een paar spoken uit mijn verleden. Zoals de senator die verzekerde dat ik er echt waar zo mooi uitzag en daarbij mijn haar streelde. Ik was op mijn hoede want toen hij nog mijn baas was likte hij geheel onverwacht mijn nek... ,,Pas op P., meneer De Crem vraagt zich af wie je nu weer aan het opvrijen bent.'' Hij kreeg niet het obligate gegiechel dat hij van een jonger exemplaar mocht verwachten, maar zijn repliek loog er ook niet om. Met een mopje over een nieuw officieel partij-koppel. Kwestie van te illustreren dat hij nu bij een breeddenkende partij zat. ,,Le nouveau CD&V est arrivé!''. Het koppel stond op vijf meter van hem...
Een glaasje champagne en anderhalf uur later kwam ik op de gang nog een bink van zo'n 1m90 tegen die heel lief naar mij lachte. Ik lachte dan maar terug en dacht ,,God, is dat nu iemand van de Economie-redactie?''. Later wist ik het weer: de minister van Justitie. Ik had het moeten weten. Als ik met de Meester aan de kust wandel en iemand knikt ons minzaam toe vragen we mekaar ,,Ken jij die?'' en ,,Nee, ik ook niet!''. En is de slotsom: ,,'t Zal een politieker zijn''.
M. , die destijds de hoofdzakelijk met mannen bevolkte redactievloer verblijdde met microscopische hotpants_ vooral als ze voorover gebogen de telexrollen afscheurde _ , M. had zeer mooie benen. Alleen secretaresse Wiske kon dezelfde emoties losweken. Met mijn lang blond haar verdiende ik maar een plaatsje achter in het peleton, alleen de echt oude sassa's keken naar mij. Maar we waren allebei dochters van onderwijzers en bovendien bij het eerste handjevol vrouwen op de Brusselse Jacqmainlaan.
Maar ik ging het over respect hebben. Al beheerde ik dan een frivool onderwerp en schreef zij over grote politiek, we lazen elkaars columns en genoten. Idem respect voor haar lieve partner die een soort ouderwetse hoofsheid demonstreerde die hem ten voeten uit tekende.
M. ging voor de vakbond, speelde piket bij een staking, werd door haar collega's ,,onze ayatolla'' genoemd in een periode dat het nog geen scheldwoord was, werd voorzitter van de internationale persbond en kwam mij vragen waar ze een passende jurk kon kopen voor een receptie op het paleis. Lieve M.: ik heb haar toen een jurk van Gianfranco Ferré aangepraat en hij heeft haar héél veel geld gekost. Het was in een tijd toen er nog geen BV's bestonden en van sponsoring geen sprake was.
Donderdag stond ze daar op de viering bij haar ex-werkgever, klein en tenger en prachtig verpakt in een donkerblauw broekpak, ik schat van Armani of Chanel. Naast haar stond de fine fleur van de CD&V, de diplomatie en het bedrijfsleven (en ook een handjevol journalisten) want M. gaat de minister van Buitenlandse Zaken helpen. Met haar spitse geest, haar ongelooflijke bagage, haar schalkse charme en haar fraaie kleerkast. Ik hoop dat hij ook vestimentair naar haar zal luisteren.
En nog over de feestelijke receptie: M. vloerde haar ex-hoofdredacteur met een schitterend discours (al was zijn rede ook meer dan verdienstelijk) en zelf nam ik een beetje revanche op een paar spoken uit mijn verleden. Zoals de senator die verzekerde dat ik er echt waar zo mooi uitzag en daarbij mijn haar streelde. Ik was op mijn hoede want toen hij nog mijn baas was likte hij geheel onverwacht mijn nek... ,,Pas op P., meneer De Crem vraagt zich af wie je nu weer aan het opvrijen bent.'' Hij kreeg niet het obligate gegiechel dat hij van een jonger exemplaar mocht verwachten, maar zijn repliek loog er ook niet om. Met een mopje over een nieuw officieel partij-koppel. Kwestie van te illustreren dat hij nu bij een breeddenkende partij zat. ,,Le nouveau CD&V est arrivé!''. Het koppel stond op vijf meter van hem...
Een glaasje champagne en anderhalf uur later kwam ik op de gang nog een bink van zo'n 1m90 tegen die heel lief naar mij lachte. Ik lachte dan maar terug en dacht ,,God, is dat nu iemand van de Economie-redactie?''. Later wist ik het weer: de minister van Justitie. Ik had het moeten weten. Als ik met de Meester aan de kust wandel en iemand knikt ons minzaam toe vragen we mekaar ,,Ken jij die?'' en ,,Nee, ik ook niet!''. En is de slotsom: ,,'t Zal een politieker zijn''.
vrijdag 28 augustus 2009
Tranen zonder wierook
Noem het blog-stilte, zo'n maand zonder Malief-verhaaltjes. Eerst was er de vakantie (,,et les peuples heureux n'ont pas d'histoire'', een citaat van Pezzeke uit Juzekestijd.)
En toen kwam er een vervolg op mijn Minnekesverhaal, of liever, een slot. Deze maand had Minneke uitgekozen om er een streep onder te trekken. Een definitieve streep. Ik dacht dat ik al mijn tranen over dat onderwerp al gestort had, maar niet dus. Op 2 augustus belde ze mij nog om te vertellen hoe alles naar wens ging. Lief, hartelijk ,,ik zie u heel graag, gij zijt mijn moederke, en ik heb het aan Bomama ook gezegd''. Ik had het moeten weten want ze had mij net tevoren een omslag met foto's van vroeger gestuurd. ,,Ik dacht er u een plezier mee te doen''.
Vandaag heb ik de omslag nog eens bestudeerd. Een bibberig handschrift, en verder foto's die getuigen van een fantastische kindertijd die abrupt eindigde.
In de aula in Lochristie bleef geen oog droog toen die getuigen metersgroot werden geprojecteerd. Haar kinderen zaten er stil en een tikkeltje verbaasd bij. Zo'n Minneke hadden zij jammer genoeg nauwelijks gekend.
En toen kwam er een vervolg op mijn Minnekesverhaal, of liever, een slot. Deze maand had Minneke uitgekozen om er een streep onder te trekken. Een definitieve streep. Ik dacht dat ik al mijn tranen over dat onderwerp al gestort had, maar niet dus. Op 2 augustus belde ze mij nog om te vertellen hoe alles naar wens ging. Lief, hartelijk ,,ik zie u heel graag, gij zijt mijn moederke, en ik heb het aan Bomama ook gezegd''. Ik had het moeten weten want ze had mij net tevoren een omslag met foto's van vroeger gestuurd. ,,Ik dacht er u een plezier mee te doen''.
Vandaag heb ik de omslag nog eens bestudeerd. Een bibberig handschrift, en verder foto's die getuigen van een fantastische kindertijd die abrupt eindigde.
In de aula in Lochristie bleef geen oog droog toen die getuigen metersgroot werden geprojecteerd. Haar kinderen zaten er stil en een tikkeltje verbaasd bij. Zo'n Minneke hadden zij jammer genoeg nauwelijks gekend.
Abonneren op:
Posts (Atom)
