Staatshuishoudkunde

Toen de dieren nog konden spreken _ en ik zelf in de tweede kan pol& soc les kreeg van Gaston Eyskens_ heette de cursus economie nog ,,Staatshuishoudkunde''. Ik heb er niet veel van onthouden, behalve dan het verhaal van dat jongetje dat zoveel chocolade mocht eten tot hij mottig werd. Een reep minder, en hij had zijn ,,grensnut'' bereikt. Vader Eyskens was dan ook een geweldige prof. Deze inleiding om u te vertellen dat ik gisteravond die kennis eindelijk heb kunnen gebruiken. De Kadokes vroegen zich vanalles af, en het had allemaal met banken, geld, crisis, pensioen...en pater Damiaan te maken.
Het avondmaal is hier bij Kadokesbezoek een lange aangelegenheid. Er wordt eerst warm gegeten (uitgebreid met soep en gebakken aardappeltjes en boontjes en vega-cordonbleu) en als dessert twee à drie boterhammen. Want daar mag Kadoke1 massa's honing op spuiten en Kadoke2 hagelslag of verse chocopasta,,van Malief''. Kortom, we zitten lang aan tafel, en er wordt veel verteld. Over pater Damiaan en dat het toch wat veel was (ik hoor hun moeder, en mijn kleinkinderen zijn ahum kleine heidenen) waarna ze toch geïnteresseerd luisteren naar mijn melaatsenverhaal met als zwaartepunt thuis weggaan om verweg heel zieke mensen te verzorgen waar niemand anders naar omkijkt, en dan zelf ziek worden en sterven. Omdat we ook aan het eten zijn hou ik het proper. Ze knikken, en dat mirakel was maar bijzaak want dat gebeurt alleen in stripverhalen...
Om de sfeer wat luchtiger te maken scherts ik: ,,Amai, zoveel eten, kunnen mama en papa dat wel betalen?'' Met volle mond ,,Mmmmmjajaa'' Kadoke2:,,Wat ik mij afvraag, als jullie niet meer werken, hoe komen jullie dan aan het geld''. Haar broer: ,,Ha naar de bank gaan natuurlijk''. En toen heb ik dus onze sociale zekerheid, de pensioenen, de verzekeringen, het sparen en de crisis moeten uitleggen. ,,En als uw huis in brand staat, heb je dan niks meer?'' ,,Dan betaalt de verzekering!'' ,,En als je dood blijft in de brand?'' ,,Dan krijgen de kinderen het geld'' ,,Ohoo, zo worden de kinderen dan rijk?''
Ik denk niet dat ik ze op slechte ideeën heb gebracht. Maar toen Kadoke1 aanstalten maakte om zijn vierde boterham met honing aan te pakken zei ik ,,Jongen, zie dat je niet ziek wordt hé''. En hij:,,Och Malief, dan kunt ge naar pater Damiaan bellen...''
Ter informatie: vanmorgen was hij alleen maar snipverkouden. ,,Uwe kou af-eten'' zoals bomama ons wijsmaakte is dus dikke zever. ..

Vintage

't Was al te zien aan de nep-bontjas die de Kadokes deze zomer als ,,holenmensen'' mee op scoutskamp wilden nemen: wat waren wij in de jaren tachtig vrouwen met brede schouders. En in veel gevallen: met een brede rug, maar dat is een ander verhaal. Toen ik die bontjas vandaag terug naar de tweede verdieping bracht _ verlost van mijn ingepakte arm heb ik energie voor vijf_ moest ik toch ook met open mond staan kijken naar mijn ,,afgedankte'' garderobe...
Eerlijk is eerlijk: de Dries en andere namen zijn al jaren naar Lottepoes verhuist, wat hier nog hangt is toen met een ,,nee merci'' afgewezen. Denk maar aan de bontjas... En nu ben ik helemaal week geworden bij deze zoveelste ,,memory lane'', zij het dan een vestimentaire. Een strak (!)jasje van Versace dat door de stomerij naar de verdoemenis is geholpen (enfin, de knopen dan toch). Toen ik het destijds aan mijn compagnon-fotograaf in Milaan vertelde repliceerde die fijntjes:,,tja ik denk dat die madammen het weggooien als het vuil is...'' De inhoud van mijn retro-garderobe ga ik u besparen maar het goede nieuws is dat ik deze winter in vintage zal gekleed gaan. Let maar op een fuchsia-roze manteljurk en zwarte cirkelvormige mantel. Aan de mantel zou ik wel andere knopen naaien maar in de band-en garenwinkel ben ik van gedacht veranderd: DRIE euro voor een knoop? Tarara, de ouwe blinken ook nog!

PS: Op weg naar de knopenwinkel droeg ik een donderblauwe knielange regenjas in een lichte kreukvrije stof. Komt nog uit de kast van ons Bomama. Nee, de jas is niet van ons moeder maar toch dik veertig jaar oud, uit mijn hostessentijd, toen de KUL-UCL nog tweetalige grietjes nodig had om stramme gastprofessoren op te halen en stroop om de baard te smeren...Over die tijd ga ik zeker nog eens vertellen, vooral omdat ik onlangs gelezen heb dat de toenmalige baas, een fransdolle prof...overleden is.

De Sint is een tragedie

Bedtijd, maar Kadoke2 rekt de knuffel, ze heeft nog iets te vertellen. Mama heeft haar een geheim verteld. Nee, aan mij mag ze het vertellen. De Sint bestaat niet! In het bed boven haar gromt Kadoke1 goedkeurend, het is echt waar.
Tja, wat zeg je dan? dat ze toch wel groot worden, dat het een leuk verhaal is voor kleuters en dat zij het toch ook plezant vonden hé? Ze kijkt mij fronsend aan, precies verbaasd dat ik het ook wist?! Maar de Sint heeft wel echt bestaan! Ja natuurlijk, maar ondertussen zijn zij zo slim en snappen ze toch wel dat die Sint niet door de schoorsteen kan? Jawel, Malief, Zwarte Piet kan dat wel want die kan zich heel smal maken en dan doet hij de deur open voor de Sint. Dat kan toch? En wat hebben jullie dan gedaan met die sigaar voor de Sint? (Hm, ik proef een streepke heimwee naar een verloren sprookje.)
We praten nog wat over de Sint van vroeger die kindjes gered heeft. Kadoke2 onderbreekt mij: Ja, dat is iets wat de mensen verder vertellen, maar hoe noem je dat nu weer? Een legende? Néé Malief, iets met tra, tra, een tragedie? Ha, je bedoelt een traditie? Jaah...Slaapwel.

Pas op pas op pas op etc...

Bizar, zo in mijn adoptiestad rondwandelen met een lege mouw in mijn leren jasje. Gàpen dat de mensen doen! En commentaar van vrienden, familie, kennissen en welmenenden. Allez zeg, seffens valde weer. Ja hallo?
Die ,,sling'' ben ik ondertussen kotsbeu, maar leerrijk is het wel.
Begin deze week stapte ik naar de kapper, leesboek in de hand, een paar banknoten opgeplooid in mijn broekzak. Met één hand heb je immers een kapper nodig. En ik wist de weg, en ik had de Meester verwittigd dat het wat kon duren. De kapper die mijn centen in ontvangst neemt (moeizaam uit mijn broekzak gefriemeld) zegt dat ik gelijk heb. Want als ge in de krant leest hoeveel bejaarden er tegenwoordig overvallen worden. Groempf.
Als ik terug in onze straat kom zie ik Lottepoes al in het deurgat staan. MAMA!! Weg zonder mobieltje, we dachten al dat ratelderatel en papa wist niet eens welke kapper etcetera. Ik leg haar uit dat mijn zakken nu al uitpuilen van de sleutels en ander nuttig spul en dat papa toch wist...En het eten is toch nog niet koud?
Aan tafel begint mijn bezorgde dochter een beetje te lachen. Ha ja, ik wist nog niet dat ze twee dagen eerder in Brussel beroofd was? Hier open ik een parenthesis:Ik heb mijn dochters nooit veel goede raad gegeven (ze weten het toch beter) maar dit heb ik tot in den treure herhaald: in een grootstad nooit de toerist uithangen met een stadsplan en een frons tussen je ogen. Het trekt dan misschien leuke, behulpzame binken aan, maar nog meer zakkenrollers. En dat ik in Parijs , Milaan, Londen of New York altijd de metrohaltes en lijnen op een kaartje schreef en stiekem bekeek...
Om te resumeren: er nooit hulpeloos bijlopen. Zelfs niet met een lege linkermouw. Dat hielp ook gisteren. Veel volk op straat _ Inno geeft gratis doosjes chips en de schooljeugd maakt er een geweldige rotzooi van_ plus doopplechtigheden van aspirant hogeschoolstudenten en ik loop ,,waardig'' voorbij. Eén gvd omdat alweer een kleine Tom Boonen mij rakelings snijdt, maar soit. Een (duidelijk zatte) student die achter mij loopt en iets suggereert dat rijmt op keuken en mij een schuimende plastic beker aanbiedt. Merci jong, met welke hand moet ik die aannemen?
En dan een keurige jonge dame die iets wanhopig in haar ogen heeft en beleefd informeert of ik misschien tegen betaling in een panel wil zitten om te discussiëren over mode? Ik ben vrij zeker dat ze mij niet kende, maar ik was allicht de enige (nuchtere) volwassene die zich gisterennamiddag ,,waardig'' op straat waagde. Ik heb bedankt voor de bijverdienste.

Vriendinnentragedie

Vanmorgen zat Kadoke 2 zorgelijk aan het ontbijt. Vandaag werden op school lijstjes gemaakt. Van de beste vriendin, van de beste goedmaker, van de leukste vriendin. En ze dacht dat ze er niet zou opstaan. Misschien wel op die van goedmaakster, dat kon ze goed, maar die andere...
Ik zit met slaap in mijn ogen te luisteren. Lijstjes van de beste, en dan nog wel in een Freinetschool waar talent en initiatief boven competitie staan? En wie zegt dat dan, dat jij geen goede vriendin bent? Zucht van boven het bordje yoghurt. ,,Ik ben wel een goede vriendin, maar niet de beste...''
,,Toch de schattigste'' zeg ik met een eenarmige knuffel terwijl ik een niet echt volmaakte coiffuur in elkaar knutsel.
Een schooldag later en daar komt ze niet echt huppelend naar mij. Wel hoe waren de lijstjes? ,,Ik stond nergens op, allemaal nullen, ik had het toch gezegd?'' Meester had mij al gebriefd: niet de juffen maar de nuffige vriendinnetjes maakten zo'n lijstje. ,,Nee, niet Vlooike, (het lief van Kadoke1,) die doet daar niet aan mee, maar dat is dan ook mijn beste vriendin'' zucht ze.
Tijd voor Kadoke1 om de sfeer uit te klaren. Hij heeft met een playmobilmannetje een kleine malief gemaakt, compleet met bollekenshoedje, handtas, cape en...een kruk. ,,Vandaag mag je naar de Zoo Malief, maar je bent wel verstrooid want je rijdt nogal wild met deze auto.'' En ik hoor hem mompelen,,ze zal nog eens naar de rijschool moeten''. Waarna het figuurtje in de zoo belandt met twéé krukken. ,,En ze vergeet de kooi van de beer te sluiten, manmanman''. Kadoke2 is ondertussen haar lijstjes vergeten en giert het uit bij al die onfortuinlijke avonturen van popje malief. ,,Och ja, die meisjes'' mompelt haar broer laconiek. De vriendinnentragedie is compleet aan hem voorbij gegaan.

tis juzeke die u straft

vandaag kan ik geen hoofdletters gebruiken; geen punten ook niet dus; ik tik met één hand, de andere zit in een ,,sling'' ; een modieus blauwe, dat wel, maar te nadrukkelijk verpakt om confortabel te zijn; ik ben op mijn elleboog gevallen en die heeft krak gedaan; gelukkig was het mijn hoofd niet; héhé, heb je hem?
spectaculaire bons overigens: het verkeer in de olv-straat stond er compleet stil van! ha ja, omdat een vriendelijke meneer uit zijn auto stapte (en de weg versperde) om mij op te rapen!héél goed voor mijn ego, dat wel! oude vrouw weet u nog?
twee weken de invalide uithangen, ik zal het wel overleven.(ha, met mijn pink kan ik ook supershift doen!)

Domino en zo

Gisteren had Kadoke2 een dominosteen nodig. Om ganzenbord te spelen in het Disney-boekje. Juist, een uitgave van het gazetje van Kobbegem, ik ben af en toe ontrouw. Voor het Disneyboekje (voor de Kadokes), voor het Nina-boekje (voor Lottepoes) en om te controleren of zotte Gilde nog altijd zo zot is. Ja dus, maar dit terzijde.
Terwijl Kadoke2 aanstalten maakt om op de kast te klimmen en een domino-steen uit de Cluedo-doos te halen bedacht ik dat er hier nog enkele in die diepe lade lagen. En ik was vertrokken.
Behalve de gebruikelijke rotzooi die er bijna dagelijks wordt bij gepropt (de boekskes over onze gemeente verdwijnen ongelezen in die la, en dan stom staan dat de straat wordt afgesloten hé.)
Maar voor de rest was het schatten op zolder. Een waaier badges die ik ooit kreeg opgespeld (héla, hier één van het Parijse hotel Bristol, stond net in de krant. En ik herinner mij nog dat ze een mannetje hadden dat een hele dag niets anders deed dan vingerafdrukken van de monumentale koperen trapleuning vegen. De directeur was héél fier toen hij dat vertelde...)
Kijk, een jojo van een lingeriemerk. Gekregen op een defilé in Kopenhagen en als je het héél goed kon ging er een rood lichtje branden. Kadoke 2 kan het heel goed, Kadoke1 laat het vallen en nu hebben we er twee...
Ander fraais: foto's die iets compromitterend zouden hebben als de Meester zelf ze in onze studententijd niet had genomen. Met een toenmalig lief aan mijn arm in het portaal van een kerk _ oh symboliek_ of een straffe knuffel op het Ladeuzeplein. Die éne foto die ik een beetje gênant vond omdat het leek of ik met huid en haar verslonden werd was er niet meer bij. Tiens tiens, wie zou ze verdonkeremaand hebben...
Ook verbaasd gegaapt naar een grote foto waarop een reunie van gepensioneerden van veertig jaar geleden in de Jacqmainlaan: allemaal mannelijke bejaarden aan een feesttafel in deftig kostuum en een Maliefje die het verslag moest schrijven. Hu, wat oude mensen, en ik weet nog dat ik ons Lottepoes verwachtte en een beetje mottig was.(1)

En dan was daar de Roddelkrant. In het begin van mijn carrière zat er een nu zeer bekende dichter naast mij, en af en toe had hij geweldig grappige invallen. Drie vellen vol zonder interlinie, getikt op een ouwe Adler waarvan het lint niet meer zwart maar grijs afgaf. Gisteravond heb ik met tranen in de ogen er uit voorgelezen aan de telefoon. Die tranen waren van het lachen en mijn toehoorder was vriendin-collega Iedereen. Om kwart na middernacht, na een uur en veertig minuten ginnegappen hebben we slaapwel gezegd.
Oh ja, en Kadoke2 heeft de Domino uit de Cluedo-doos gehaald.

(1) Misschien laat ik die foto van die oudstrijders nog eens inscannen voor mijn ex-vum-lezertjes. Maar 't is wel een grote en enfin, misschien past dat niet...